ეზეკიელის წიგნის გამაფრთხილებელი უწყების არსი ძვ. წ. 587 წელს დაწყებულ ალყაშია ასახული. ამ ალყას წელიწად-ნახევრის შემდეგ, ძვ. წ. 586 წელს, იერუსალიმის განადგურება მოჰყვა. ძვ. წ. 587 წელს დაწყებული ალყა ახ. წ. 66 წელს ცესტიუსის მიერ შემოწყობილი ალყის წინასახე იყო. ძვ. წ. 586 წელს იერუსალიმის განადგურება ახ. წ. 70 წელს იერუსალიმის ალყისა და განადგურების წინასახე იყო.
ძვ. წ. 587 წელიც და 66 წელიც ნიშანს წარმოადგენდა. ეზეკიელის ცოლის სიკვდილი წინასწარ მიუთითებდა იერუსალიმის განადგურებაზე, ხოლო რომის ძალაუფლების აღმნიშვნელი ალმების ტაძრის წმინდა ტერიტორიაზე აღმართვა არა მხოლოდ გაქცევის ნიშანი იყო, არამედ მხეცის იმ ნიშანსაც განასახიერებდა, რომელიც კვირადღის კანონის შემოღებისას ჩნდება. როგორც ეზეკიელის ცოლი, ისე 66 წელიც წინასწარ მიუთითებდა იერუსალიმის განადგურებაზე, რაც კვირადღის კანონია — მხეცის ნიშანი.
ეზეკიელის ალყა განასახიერებდა კვირადღის კანონის შემოღებისას ღვთის ხალხის ტყვეობაში წასვლას, ხოლო 66 წელი — მხეცის ნიშნისგან თავის დაღწევას. ეზეკიელის ცოლი განასახიერებდა ადვენტიზმის უგუნურ ქალწულთა ტყვეობას, ხოლო ისინი, ვინც 66 წელს გაიქცნენ, სწორედ იმავე კრიზისში გონიერ ქალწულებს განასახიერებდნენ. გონიერ ქალწულებს, რომლებიც 66 წელს გაიქცნენ, ნიშანი რომაული შტანდარტის აღმართვამდე ჰქონდათ შეცნობილი.
რომაული შტანდარტი მხეცის ნიშანს წარმოადგენს და სწორედ იქ იხურება კარი ათი ქალწულის იგავში. იერუსალიმის განადგურება 70 წელს ასევე წარმოადგენს კვირადღის კანონს. 66 წელი მესამე ანგელოზის გაფრთხილებას წარმოადგენს. ეს გაფრთხილება 66 წელს ხმამაღალ ღაღადად გადაზრდას იწყებს. 66-დან 70 წლამდე პერიოდი შეესაბამება მხეცის ხატების ჩამოყალიბების პერიოდს, და ეს პერიოდი კვირადღის კანონით იწყება და კვირადღის კანონითვე მთავრდება. 66 წელი ამ პერიოდის ალფაა და, შესაბამისად, წინასახეა, ხოლო 70 წელი, როგორც ომეგა, ანტიტიპური კვირადღის კანონია. 66 წელი ჩრდილია, ხოლო 70 წელი — სინამდვილე. ეკლესიისთვის კარი 66 წლის ალფა-ნიშნულზე იხურება, ხოლო ერისთვის კარი 70 წლის ომეგა-ნიშნულზე იხურება.
66 წლის გამაფრთხილებელი ნიშანი აღნიშნავს ალყის დასაწყისს და იმ მომენტს, როდესაც ადვენტისტებისთვის უკვე გვიანია, მოემზადონ კვირადღის კანონის მოახლოებული აღსრულებისთვის, როცა 70 წელს იერუსალიმი განადგურდება. ბეჭედი ალყის დროს ისმება, თუმცა მას მხოლოდ ანგელოზები ხედავენ, ხოლო იერუსალიმის განადგურება კვირადღის კანონია, რომლის დროსაც ბეჭედი მსოფლიოსთვის ხილული ხდება.
ბეჭედი ალყის დროს ისმება, მაგრამ მაშინ იგი მხოლოდ ანგელოზებისთვისაა ხილული.
„რა არის ცოცხალი ღვთის ბეჭედი, რომელიც მის ხალხს შუბლზე ესმება? ეს არის ნიშანი, რომლის წაკითხვაც ანგელოზებს შეუძლიათ და არა ადამიანთა თვალებს; რადგან მომსვრელმა ანგელოზმა უნდა დაინახოს გამოსყიდვის ეს ნიშანი. გამჭრიახმა გონებამ უფლის მიერ შვილებად მიღებულ ძეებსა და ასულებში გოლგოთის ჯვრის ნიშანი დაინახა. ღვთის რჯულის დარღვევის ცოდვა წარხოცილია. მათ საქორწილო სამოსელი აცვიათ და ღვთის ყველა მცნების მორჩილნი და ერთგულნი არიან.“ სახარების მაცნე, 1902 წლის 11 ივნისი.
კვირა დღის კანონის შემოღებისას დროშა აღიმართება და მაშინ მთელი მსოფლიო იხილავს მათ, ვინც აღბეჭდილია.
„სულიწმინდის საქმეა, ამხილოს ქვეყნიერება ცოდვის, სიმართლისა და განკითხვის გამო. ქვეყნიერების გაფრთხილება მხოლოდ მაშინ არის შესაძლებელი, როცა იგი ხედავს ჭეშმარიტების მორწმუნეებს, რომლებიც ჭეშმარიტებით არიან განწმენდილნი, მაღალი და წმინდა პრინციპებით მოქმედებენ და ამაღლებული, კეთილშობილური სახით წარმოაჩენენ გამყოფ ზღვარს მათ შორის, ვინც ღვთის მცნებებს იცავს, და მათ შორის, ვინც მათ ფეხქვეშ თელავს. სულიწმინდით განწმენდა თვალსაჩინოს ხდის განსხვავებას ღვთის ბეჭდის მქონეთა და დასვენების ყალბი დღის დამცველთა შორის. როცა გამოცდის ჟამი დადგება, ნათლად გამოჩნდება, რა არის მხეცის ნიშანი. ეს კვირა დღის დაცვაა. ისინი, ვინც ჭეშმარიტების მოსმენის შემდეგაც განაგრძობენ ამ დღის წმინდად მიჩნევას, იმ ცოდვის კაცის ხელმოწერას ატარებენ, რომელმაც დროთა და კანონთა შეცვლა განიზრახა.“ ბიბლიის სასწავლო სკოლა, 1903 წლის 1 დეკემბერი.
იერუსალიმის განადგურებისას, რაც კვირადღის კანონს წარმოადგენს, აღიმართება ალამი და მეშვიდე დღეს თაყვანისმცემელთა და პირველ დღეს თაყვანისმცემელთა შორის განსხვავება მთელი კაცობრიობის ყურადღების ცენტრში მოექცევა. ცესტიუსის ნიშანი კვირადღის კანონის დროს მოახლოებული განადგურების წინასახეცაა და მის შესახებ გაფრთხილებაც. 66 წელი განასახიერებს პერიოდს, რომელსაც კვირადღის კანონამდე მივყავართ, თავად ამ კანონს კი იერუსალიმის განადგურება განასახიერებს. ალყიდან კვირადღის კანონამდე მოვლენათა სტრუქტურა იგივეა, რაც იმ სამი მოწმის სტრუქტურა, რომლებსაც პერგამოს ეკლესიის ისტორია განასახიერებს.
ნიშანი მიუთითებს იმ ალყის დასაწყისზე, რომელიც იერუსალიმის განადგურებამდე გრძელდება. 321 და 538 წლები შეესაბამება ძვ. წ. 586 წელსა და 70 წელს. ოთხივე თარიღი განასახიერებს მალე მოსალოდნელ კვირადღის კანონს. 321 წლის კვირადღის კანონს წინ უძღოდა 313 წლის მილანის ედიქტი, ხოლო 538 წლის კვირადღის კანონს წინ უძღოდა 533 წლის დეკრეტი. 313 და 533 წლები შეესაბამება 66 წელსა და ძვ. წ. 587 წელს.
„‘მხეცის ხატება’ განასახიერებს განდგომილი პროტესტანტიზმის იმ ფორმას, რომელიც ჩამოყალიბდება მაშინ, როდესაც პროტესტანტული ეკლესიები თავიანთი დოგმების იძულებით დასამკვიდრებლად სამოქალაქო ხელისუფლებას დახმარებისთვის მიმართავენ. ‘მხეცის ნიშანი’ ჯერ კიდევ განსასაზღვრია.“ დიადი ბრძოლა, 445.
პერიოდი და წერტილი
მხეცის ხატება და მხეცის ნიშანი ორი ურთიერთდაკავშირებული, მაგრამ განსხვავებული სიმბოლოა. მხეცის ხატების ჩამოყალიბება დროის მონაკვეთს განასახიერებს, ხოლო მხეცის ნიშანი — დროის კონკრეტულ მომენტს. ალყა დროის მონაკვეთს განასახიერებს, ხოლო იერუსალიმის განადგურება — დროის კონკრეტულ მომენტს. ღვთივშთაგონებამ ამ განსხვავებას ხაზი იმით გაუსვა, რომ განგებისამებრ იერუსალიმი ახ. წ. 70 წელსა და ძვ. წ. 586 წელს გაანადგურა, ორივე შემთხვევაში ერთი და იმავე თვის ერთსა და იმავე რიცხვში. იერუსალიმის განადგურება, რომელიც კვირადღის კანონსა და მხეცის ნიშანს წარმოადგენს, დროის კონკრეტული მომენტია. ალყა დროის მონაკვეთია, რომელიც ნიშნით იწყება. ეს ნიშანი კვირადღის კანონის წინასახეა.
ეზეკიელის ცოლის, „მის თვალთა სასურველის“, სიკვდილი და იესოს გაფრთხილება დანიელ წინასწარმეტყველის მიერ ნახსენები გაპარტახების სიბილწის შესახებ ორ ბიბლიურ მოწმობას წარმოადგენს. მილანის ედიქტი და იუსტინიანეს დეკრეტი ასევე ისტორიული ნიშნებია, რადგან ორივე კვირადღის კანონამდე მიმავალი ერთი და იმავე წინასწარმეტყველური პერიოდის დასაწყისს აღნიშნავს.
მათეს 24-ე თავში იესოს მიერ მოცემული ნიშანი მოითხოვდა, რომ მათ, ვისაც თავი უნდა დაეღწია, გაფრთხილება მის აღსრულებამდე გაეგოთ.
ამიტომ, როცა იხილავთ გატიალების სიბილწეს, დანიელ წინასწარმეტყველის მიერ ნათქვამს, წმინდა ადგილას მდგომს (წამკითხველმა გაიგოს), მაშინ იუდეაში მყოფნი მთებში გაიქცნენ: ერდოზე მყოფი ნუ ჩამოვა თავისი სახლიდან რაიმეს გამოსატანად; ნურც მინდორში მყოფი დაბრუნდება უკან თავისი სამოსის წამოსაღებად. მათე 24:15–18.
ნოე
მათეს სახარების 24-ე თავში გადმოცემულ გამაფრთხილებელ უწყებაში იესომ იერუსალიმის განადგურება ქვეყნიერების აღსასრულის წინასახედ წარმოაჩინა. მან ასევე თავისი მეორედ მოსვლის წინ არსებული ვითარება ნოეს დღეებს შეადარა. ამგვარად, როგორც იერუსალიმის განადგურება, ისე ნოეს დღეებში მომხდარი წარღვნა ქვეყნიერების აღსასრულთან დაკავშირებული მოვლენების წინასწარმეტყველურ წინასახეებს წარმოადგენს.
მაგრამ როგორც ნოეს დღეებში იყო, ისე იქნება კაცის ძის მოსვლაც. რადგან, როგორც წარღვნის წინა დღეებში ჭამდნენ და სვამდნენ, ცოლს ირთავდნენ და ათხოვებდნენ იმ დღემდე, როცა ნოე კიდობანში შევიდა, და არაფერი იცოდნენ, ვიდრე წარღვნა არ მოვიდა და ყველანი არ წალეკა; ისე იქნება კაცის ძის მოსვლაც. მათე 24:37–39.
ალყის სტრუქტურა ნოეს დღეებში მართალი ლამექისა და მათუსალას სიკვდილით არის წარმოდგენილი. ლამექი წარღვნამდე ხუთი წლით ადრე გარდაიცვალა, ხოლო მათუსალა — წარღვნის წელს, კარის დახურვამდე შვიდი დღით ადრე. ლამექი გარდაცვალებისას 777 წლის იყო და, ამგვარად, წარღვნამდე ბოლო ხუთი წლის დასაწყისში შვიდის ნიშანს განასახიერებს. დასაწყისში 777-ის სიმბოლიკა განასახიერებს ნიშანს, რომელიც ალყის დასაწყისს აღნიშნავს. ალყის პერიოდის ომეგა-რიცხვი „7“ არის მათუსალას სიკვდილის შემდგომი შვიდი დღე, როდესაც ცხოველები კიდობანში შედიოდნენ. ალყის პერიოდი ის პერიოდია, როდესაც მხეცის ხატება ყალიბდება, პერიოდი, რომელიც კულმინაციას მხეცის ნიშნით აღწევს. კვირადღის კანონის შემოღებისას დახურული კარის წინასახე კიდობნის დახურული კარია.
მართალი ლამექის სიკვდილიდან მათუსალას სიკვდილამდე გასული ხუთი წელი შეესაბამება ხუთწლიან პერიოდს 1448 წლიდან, როდესაც იოანე პალეოლოგოსი გარდაიცვალა, 1453 წლამდე, როდესაც მისი ძმა კონსტანტინოპოლის ორმოცდაცამეტდღიანი ალყის დროს დაიღუპა. ორივე პერიოდი იწყება და მთავრდება ან მამისა და ძის, ან ძმების სიკვდილით. ორივე პერიოდი ხუთწლიანია და, როდესაც კონსტანტინე უკანასკნელი კონსტანტინოპოლის გალავანზე დაიღუპა, იგი კიდობნის დახურულ კარს შეესაბამებოდა, რადგან შეერთებული შტატებისთვის გამოსაცდელი დრო მაშინ სრულდება, როდესაც ისინი კონსტიტუციაში არსებულ გამიჯვნის სიმბოლურ კედელს ანგრევენ. ჭეშმარიტება ორი ან სამი მოწმის მოწმობით დასტურდება და ამ ორ ხაზს ერთმანეთის პარალელური დასაწყისი და დასასრული აქვს, რაც ალფასა და ომეგას ხელწერაა. ორივეს ხანგრძლივობა ხუთი წელია. ორივე მთავრდება კვირადღის კანონზე აქცენტის დასმით.
კონსტანტინოპოლის ხუთწლიანი ისტორია 1448 წელს იოანე VIII პალეოლოგოსის გარდაცვალებით დაიწყო და 1453 წელს ქალაქის დაცემით დასრულდა. ძმის გარდაცვალების შემდეგ, 1449 წელს, კონსტანტინე XI ბიზანტიის ტახტზე ავიდა; წინასწარმეტყველებათა მილერიტულ განმარტებაში მისი გამეფება ტრადიციულად ოსმალთა უზენაესობის აღიარებას უკავშირდება. 1449 წლის 27 ივლისს დაიწყო სამას ოთხმოცდათერთმეტი წლისა და თხუთმეტი დღის წინასწარმეტყველური პერიოდი, რომელიც 1840 წლის 11 აგვისტოს დასრულდა. ხუთწლიანი ისტორიის დასასრულს კონსტანტინოპოლი ორმოცდაცამეტდღიანი ალყის შემდეგ დაეცა, ხოლო კონსტანტინე XI ქალაქის დაცვისას დაიღუპა. კონსტანტინოპოლის დაცემით დასრულდა აღმოსავლეთ რომის იმპერიის არსებობა, რომლის ჯარებმაც 627 წელს ნინევიის ბრძოლაში სპარსეთი დაამარცხეს, რითაც საბოლოოდ შეიკრა ისტორიული კავშირი რომაელთა შესახებ მუჰამედის წინასწარმეტყველებასთან.
იოანე VIII პალეოლოგოსი ოსმალო თურქების წინსვლის შესაჩერებლად დასავლეთისგან სამხედრო დახმარების მიღებას ცდილობდა. ამ დახმარების მისაღებად იგი ბიზანტიის დელეგაციას გაუძღვა ფლორენციის საეკლესიო კრებაზე (1438–1439), სადაც ოფიციალურად დაეთანხმა აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ეკლესიების უნიას. შეთანხმება მოიცავდა დასავლური დოქტრინების (განსაკუთრებით ფილიოკვესა და პაპის პრიმატის) მიღებას, რომლებსაც აღმოსავლეთის ეკლესია დიდი ხნის განმავლობაში უარყოფდა.
როდესაც იგი კონსტანტინოპოლში დაბრუნდა, უნიას ბიზანტიის სამღვდელოების, ბერებისა და ხალხის ფართო წრეები ეწინააღმდეგებოდნენ. იგი რეალურად არასოდეს განხორციელებულა და დასავლეთის სამხედრო დახმარების იმედიც არ გამართლდა. ფლორენციის უნიის უარყოფა ქალაქის 1453 წელს დაცემამდე განხეთქილების ერთ-ერთ მთავარ წყაროდ რჩებოდა.
ყველა წინასწარმეტყველი უკანასკნელ დღეებზე უფრო კონკრეტულად საუბრობს, ვიდრე იმ დღეებზე, რომლებშიც თავად ცხოვრობდა, და ყოველივე, რაც მათ ნაწერებშია მოცემული, სწორედ იმავე უკანასკნელ დღეებში მცხოვრებთა შესაგონებლად არის განკუთვნილი. და უაითი „სამეფოთა აღზევებასა და დაცემას“ წინასწარმეტყველებათა შესწავლის ერთ-ერთ უმთავრეს საკითხად ასახელებს. ეს პრინციპები ძველი სამეფოების დაცემას უკანასკნელ დღეებში სამეფოთა დაცემის სიმბოლოდ წარმოაჩენს. გააზრების ერთ-ერთ დონეზე, ხუთწლიან პერიოდს, რომელიც 1840 წლის 11 აგვისტოს დასრულებული დროითი წინასწარმეტყველების დასაწყისს აღნიშნავს, ამ წინასწარმეტყველების დასაწყისის მიზეზსა და შედეგს აღწერდა და, ამასთან, 1453 წელს ორმოცდაცამეტდღიანი ალყით დასრულდა, წინ უძღოდა სამეფოს მმართველის მიერ რომის კათოლიკური ეკლესიისგან დახმარების ძიება ისეთი კავშირის მეშვეობით, რომელიც ეფუძნებოდა იმ ორი ძირითადი მოძღვრების მიღებას, რომლებიც მართლმადიდებლურ და დასავლეთის კათოლიკურ ეკლესიებს ერთმანეთისგან ყოფდა. ამ კრების პარალელია 325 წლის ნიკეის პირველი კრება, რომელიც კონსტანტინე დიდმა მოიწვია.
ხუთი წლის დასაწყისის ფრაქტალი მიუთითებს დაცემის პირას მყოფი სამეფოს პოლიტიკურ ლიდერსა და კათოლიკურ ეკლესიას შორის ალიანსზე. ამგვარად, იგი შეესაბამება კონსტანტინე დიდს, რომელმაც 325 წელს პირველი საეკლესიო კრება მოიწვია არიანელობის ცრუ რელიგიის წინააღმდეგ საბრძოლველად, ისევე როგორც პალეოლოგოსმა — ისლამის ცრუ რელიგიის წინააღმდეგ საბრძოლველად. იმ ხუთი წლის ალფა-ფრაქტალში გამოცხადების მეცხრე თავის მესამე დროითი წინასწარმეტყველება დაიწყო. შემდეგ კი დასასრულის ფრაქტალში ორმოცდაცამეტდღიანი ალყაა აღნიშნული. ხუთი წლის დასაწყისში, ლამექის სიკვდილისას, ამ პერიოდს კონკრეტული ისტორიული დასაწყისი აქვს, რადგან წინასწარმეტყველური თვალსაზრისით ორივე ლამექის სიკვდილი ერთსა და იმავე ნიშნულს ემთხვევა.
კაენის მოდგმის ლამექი თავისი სამოცდაათგზის შვიდმაგი წყევლით ხაზს უსვამს გამოსაცდელი დროის დასრულებას, რაც ოთხას ოთხმოცდაათ წელს შეესაბამება. იმის გათვალისწინებით, რომ გაყოფილი სამეფოს ისტორიაში წინასწარმეტყველთა, მღვდელთა და მეფეთათვის არსებობს ოთხას ოთხმოცდაათწლიანი სამი გამოსაცდელი პერიოდი, მართალი ლამექის სიკვდილი 777 წლის ასაკში მოზეიმე ეკლესიის სამნაწილიან შემადგენლობას განასახიერებს. წინასწარმეტყველიც, მღვდელიც და მეფეც აღბეჭდილია. ორი ლამექის მეშვეობით აღბეჭდვა და გამოსაცდელი დროის დასასრულის აღნიშვნა კიდობნის დახურული კარის წინასახეა. დასასრულის ფრაქტალი ის შვიდი დღეა, რომლის განმავლობაშიც ცხოველები კიდობანში ადიან. ალყის დასაწყისი ნიშანია, ამიტომ ნოეს ხუთი წლის დასასრულს არსებული შვიდდღიანი ფრაქტალიც ნიშნით იწყება.
“მათი გამოცდის დრო დასასრულს უახლოვდებოდა. ქვეყნიერების ურწმუნო, დამცინავ მცხოვრებლებს ღვთის ღვთაებრივი ძალის განსაკუთრებული ნიშანი უნდა ეხილათ. ნოეს ერთგულად შეესრულებინა ღვთისგან მიღებული მითითებები. კიდობანი ზუსტად ისე იყო აგებული, როგორც ღმერთს ებრძანა. მას ადამიანებისა და ცხოველებისთვის საკვების უზარმაზარი მარაგი ჰქონდა დაგროვილი. როცა ეს ყველაფერი დასრულდა, ღმერთმა ერთგულ ნოეს უბრძანა: ‘შედი კიდობანში შენ და მთელი შენი სახლეული, რადგან ჩემს წინაშე მართალი გიხილე.’ ანგელოზები გაიგზავნენ, რათა ტყიდან და მინდვრიდან შეეკრიბათ ღვთის მიერ შექმნილი ცხოველები. ანგელოზები წინ მიუძღოდნენ ამ ცხოველებს, ისინი კი ორ-ორად მიჰყვებოდნენ მათ, მამალი და დედალი, ხოლო წმინდა ცხოველები — შვიდ-შვიდად. ეს ცხოველები, ყველაზე მძვინვარედან დაწყებული, ყველაზე თვინიერითა და უწყინარით დამთავრებული, მშვიდად და საზეიმო სვლით შედიოდნენ კიდობანში. ცა თითქოს ყოველგვარი ფრინველით დაბურულიყო. ისინი კიდობანთან ორ-ორად მოფრინავდნენ, მამალი და დედალი, ხოლო წმინდა ფრინველები — შვიდ-შვიდად. ქვეყნიერება გაოცებით შესცქეროდა ამ სანახაობას — ზოგი შიშითაც, მაგრამ ამბოხს ისინი იმდენად გაეკერპებინა, რომ ღვთის ძალის ამ უაღრესად თვალსაჩინო გამოვლენამ მათზე მხოლოდ წამიერი გავლენა მოახდინა. შვიდი დღის განმავლობაში ეს ცხოველები კიდობანში შედიოდნენ, ნოე კი მათთვის მომზადებულ ადგილებზე ანაწილებდა.” წინასწარმეტყველების სული, ტომი 1, 71.
კიდობანში რვა ადამიანი იყო, რომლებიც ძველი ქვეყნიერებიდან ახალ ქვეყნიერებაში გადავიდნენ და ამგვარად იმ ას ორმოცდაოთხი ათასის წინასახეს წარმოადგენდნენ, რომლებიც ამ დედამიწიდან განახლებულ დედამიწაზე ისე გადავლენ, რომ სიკვდილს არ იგემებენ. როგორც ას ორმოცდაოთხი ათასის სიმბოლო, ნოე მესამე ანგელოზის უწყებასაც განასახიერებდა. ენოქი, რომელიც სამასი წლის განმავლობაში ღმერთთან დადიოდა და შემდეგ წაყვანილ იქნა, უკანასკნელი დღეების იმავე ადამიანებს განასახიერებს, რომლებსაც ნოეს რვა სული განასახიერებდა. ეს რვა სული იმ ადამიანთა წინასახეა, რომლებიც არ კვდებიან, და ენოქი, რომელიც სწორედ იმავე ადამიანებს განასახიერებდა, არ მომკვდარა. ენოქი იყო პირველი ანგელოზი, რომელიც უილიამ მილერის წინასახეს წარმოადგენდა, ხოლო მილერიც ქრისტეს მეორედ მოსვლასა და სამსჯავროს ქადაგებდა.
და ამათ შესახებ ენოქიც, ადამიდან მეშვიდე, წინასწარმეტყველებდა და ამბობდა: აჰა, მოდის უფალი თავის ათიათასობით წმინდანთან ერთად, რათა აღასრულოს სამსჯავრო ყველას მიმართ და ამხილოს მათ შორის ყველა უღმერთო ყველა იმ უღმერთო საქმის გამო, რომლებიც უღმერთოდ ჩაიდინეს, და ყველა იმ მკაცრი სიტყვის გამო, რომლებიც უღმერთო ცოდვილებმა მის წინააღმდეგ წარმოთქვეს. იუდა 1:14, 15.
ენოქი, როგორც პირველი ანგელოზი, მესამე ანგელოზის, ნოეს, წინასახე იყო. ენოქი, როგორც პირველი ანგელოზი, განასახიერებს დასასრულის ჟამს, როდესაც პირველი ანგელოზი მოდის. მილერიტებისთვის ეს იყო 1798 წელი; ას ორმოცდაოთხი ათასისთვის კი — 1989 წელი. 1798 წელს დასასრულის ჟამი დადგა ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავში მოცემული შვიდი დროის დასრულებისას, ხოლო 1989 წელს დასასრულის ჟამი დადგა ას ოცდაექვსწლიანი პერიოდის დასასრულს, რომელიც 1863 წლის ამბოხებიდან 1989 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლამდე გაგრძელდა. შვიდი დრო, რომელიც განასახიერებს ძვ. წ. 723 წლიდან 1798 წლამდე გასულ ორი ათას ხუთას ოც წელს, იყოფა ორ თანაბარ, ათას ორას სამოცწლიან პერიოდად. ათას ორას სამოცი წელი შვიდი დროის სიმბოლოა, ხოლო ას ოცდაექვსი წელი ათას ორას სამოცი წლის მეათედია, ამიტომ დასასრულის ჟამი როგორც 1798, ისე 1989 წელს დადგა ისეთი პერიოდის დასასრულს, რომელსაც ლევიანთა წიგნის ოცდამეექვსე თავის შვიდი დრო განასახიერებს. ენოქი, როგორც პირველი ანგელოზისა და დასასრულის ჟამს ანგელოზის მოსვლის სიმბოლო, ადამიდან მეშვიდე იყო.
ენოქი პირველი ანგელოზი იყო; ლამექი — მეორე ანგელოზი, რადგან მეორე ანგელოზს ყოველთვის ახასიათებს გაორმაგება, და სეთის მოდგმის ლამექი კაენის მოდგმის ლამექთან არის შეპირისპირებული. მათუსალა განასახიერებს შუაღამის ღაღადის უწყებას, რომელიც უერთდება ლამექის სახით წარმოდგენილ მეორე ანგელოზს და აძლიერებს მას. ლამექის სიკვდილი ალყის ნიშანს წარმოადგენს, რადგან ლამექის სიკვდილი ეზეკიელის ცოლის სიკვდილს შეესაბამება. ეზეკიელის ცოლის ნიშანი მოახლოებულ კვირადღის კანონსა და მის შემდგომ ტყვეობას მოასწავებდა. ლამექის ნიშანი მისი ასაკი — 777 წელი — იყო. მისი ნიშანი ეზეკიელის ცოლსა და 66 წელს ცესტიუსს შეესაბამება. ეს ნიშნები 313 წლის მილანის ედიქტის ნიშანს შეესაბამება. ისევე, როგორც ეზეკიელი თავისი ცოლის სიკვდილისას განცალკევებულ იქნა, 313 წლის ედიქტის ნიშანმა სმირნის მართალი ეკლესია პერგამონის უმართლო ეკლესიისგან გამოყო.
ორი კლასის გამიჯვნა ალყის ნიშნის დროს აღინიშნება. ამ გამიჯვნას ასევე ასახავს ორი ჯგუფი, რომლებიც უოტერტაუნის კარვითა და იმ კარვით არიან წარმოდგენილი, სადაც სამუელ სნოუმ ექსეტერის საბანაკო შეკრების ექვსი დღის განმავლობაში შუაღამის ღაღადის ჭეშმარიტი უწყება წარმოადგინა. ექსეტერის საბანაკო შეკრების ექვს დღეს მოჰყვა სამოცდაექვსი დღე, რომლებიც 1844 წლის 22 ოქტომბერს კარის დახურვამდე გრძელდებოდა. სეთის საგვარეულო ხაზის ლამექი ალყის ნიშანს 777-ით აღნიშნავს, ხოლო მისი შესატყვისი, კაენის საგვარეულო ხაზის ლამექი, თავის ნიშანს ოთხას ოთხმოცდაათწლიანი გამოსაცდელი დროით აღნიშნავს. 66 წელი განასახიერებს ალყის ნიშანს, რომელიც წინ უსწრებს კვირადღის კანონთან დაკავშირებულ განადგურებას, რომლის წინასახესაც 70 წელს იერუსალიმის განადგურება წარმოადგენს. ექსეტერის ექვსი დღე 66 წელს შეესაბამება, ხოლო კარის დახურვამდე გასული სამოცდაექვსი დღე — ალყის ნიშანსა და 70 წელს მომხდარ განადგურებას შორის პერიოდს და განასახიერებს გამოსაცდელ დროს, რომელიც კარის დახურვით სრულდება.
ალყის ნიშნისას ამ ხაზებში რიცხვი 666 სიმბოლურად არის წარმოდგენილი ლამექის 777-ის საპირისპიროდ. ალყა წინასწარმეტყველური პერიოდია, იესო კი დასასრულს ყოველთვის დასაწყისის მეშვეობით წარმოაჩენს; ამიტომ მართალი ლამექის ბეჭედი, უმართლო ლამექის ნიშანთან ერთად, გამოარჩევს წარწყმედილებსა და გადარჩენილებს, რომლებსაც ნიშანი ალყის დასაწყისში ედებათ, და ამავდროულად გამოარჩევს იმ ორ ჯგუფსაც, რომლებიც ალყის დასასრულს ვლინდებიან. ყველა ალყა შეესაბამება მხეცის ხატების ჩამოყალიბებას, რომელიც მხეცის ნიშნისკენ მიემართება და ამ ნიშანთან სრულდება.
ამ საკითხების განხილვას მომდევნო სტატიაში განვაგრძობთ.