The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.
Мәсіх келісімді растаған апта Оның шомылдыру рәсімінен бастап, көктегі киелі орында Мәсіхтің Степан таспен атылған кезде орнынан тұрған сәтіне дейінгі кезеңді бейнеледі.
But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.
Бірақ ол Киелі Рухқа толы болып, көкке тесіле қарап, Құдайдың салтанатын және Иса Құдайдың оң жағында тұрғанын көрді, да: «Міне, мен көктердің ашылғанын және Адам Ұлының Құдайдың оң жағында тұрғанын көріп тұрмын»,— деді. Сонда олар қатты дауыспен айқайлап, құлақтарын бітеп, бәрі бірдей оған лап қойды да, оны қаладан тыс жерге сүйреп шығарып, таспен ұрды; ал куәлар киімдерін Саул деген жас жігіттің аяғының алдына қойды. Олар Степанды таспен ұрып жатқанда, ол Құдайға жалбарынып: «Ием Иса, рухымды қабыл ал»,— деді. Сосын тізерлеп отырып, қатты дауыспен: «Ием, бұл күнәні олардың мойнына артпа»,— деп айқайлады. Осыны айтқаннан кейін ол көз жұмды. Елшілердің істері 7:55–60.
When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.
Степан таспен атылып өлтірілгенде және Михаил орнынан тұрған кезде, Ізгі хабар басқа ұлттарға барды, өйткені сол уақытқа дейін Ізгі хабар яһудилермен ғана шектеліп келген еді.
“Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.
«Сонда періште: “Ол көптегендермен бір аптаға [жеті жылға] арналған келісімді бекітеді”,— деді». Құтқарушы Өз қызметіне кіріскеннен кейінгі жеті жыл бойы Ізгі хабар, әсіресе, яһудилерге уағыздалуға тиіс болды; үш жарым жыл бойы — Мәсіхтің Өзі арқылы, ал содан кейін — елшілер арқылы. «Аптаның ортасында Ол құрбандық пен тартуды доғартады». Даниял 9:27. Б. з. 31 жылдың көктемінде Мәсіх, шынайы Құрбандық, Қалварияда ұсынылды. Сонда ғибадатхананың пердесі қақ айырылып жыртылды, бұл құрбандық қызметінің киелілігі мен мәнінің жоғалғанын көрсетті. Жердегі құрбандық пен тартудың тоқтайтын уақыты жеткен еді.
“The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.
«Бір апта — жеті жыл — б.з. 34 жылы аяқталды. Сонда Степанды таспен атып өлтіру арқылы яһудилер Ізгі хабарды қабылдамай тастағандарын түпкілікті бекітті; қудалау салдарынан жан-жаққа шашырап кеткен шәкірттер “барлық жерде сөзді уағыздап жүрді” (Елшілердің істері 8:4); ал көп ұзамай қудалаушы Саул да теріс жолынан қайтып, басқа ұлттарға жіберілген елші Пауылға айналды». The Desire of Ages, 233.
In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.
34-жылы қасиетті апта (екі мың бес жүз жиырма күн) аяқталды, әрі көне Исраил Құдайдан ажыратылды; олардың сынақ мерзімі толықтай жабылды. Сол сәтте көне Исраилге келісімді қабылдамай тастағаны және Құдай Ұлын айқышқа шегелегені үшін төнген жаза Құдайдың атқарушы сотына бағынышты болды. Құдай Өзінің ұзақ төзімді рақымымен Иерусалимнің күйретілуін б.з. 66 жылдан 70 жылға дейінгі қоршау мен қирауға дейін кейінге қалдырды.
The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.
Мәсіх Өсиетті бекіткен аптаны айқындаған Даниял кітабының тоғызыншы тарауындағы аяттар сондай-ақ пұтқа табынушы Римнің («келетін әмірші») қаланы және киелі орынды қиратып-жоятындығын да көрсетеді; алайда Құдай Өзінің асқан сабыры мен мейірімінде ежелгі Исраил ұрпақтарына Інжілді естіп, өз әкелерінің Мәсіх пен шәкірттерінің олардың арасындағы жеті жылдық қызметі кезеңінде істегеніндей, шешім қабылдауға уақыт берді.
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.
«Иерусалимнің үкіміне Мәсіхтің Өзі үкім айтқаннан кейін, Жаратқан Ие қала мен халыққа қатысты Өз соттарын қырық жылға жуық уақыт кідірте тұрды. Құдайдың Ізгі хабарына қарсы шыққандарға және Оның Ұлын өлтірушілерге деген ұзақ шыдамы ғажайып еді. Жеміссіз ағаш туралы астарлы әңгіме Құдайдың яһуди халқымен қалай әрекет еткенін бейнеледі. “Оны шауып таста; жерді босқа алып тұр ғой” (Лұқа 13:7) деген бұйрық шыққан еді, бірақ Құдайдың мейірімі оны тағы да аз уақытқа аман қалдырды. Яһудилердің арасында Мәсіхтің болмысы мен қызметі туралы әлі де бейхабар болғандар көп еді. Ал балалар өз ата-аналары менсінбей теріске шығарған мүмкіндіктерге ие болмаған, сол жарықты да қабылдамаған еді. Елшілер мен олардың серіктерінің уағыздауы арқылы Құдай оларға нұрын түсірмек болды; оларға пайғамбарлықтың тек Мәсіхтің туылуы мен өмірінде ғана емес, Оның өлімі мен қайта тірілуінде де қалай орындалғанын көруге мүмкіндік берілер еді. Балалар ата-аналарының күнәлары үшін айыпталмады; бірақ ата-аналарына берілген барлық жарықты біле тұра, өздеріне берілген қосымша жарықты да теріске қаққанда, олар ата-аналарының күнәларына ортақтасып, өздерінің заңсыздықтарының өлшемін толтырды.
“The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.
«Құдайдың Иерусалимге деген ұзақ төзімділігі яһудилерді тек өздерінің қасарысқан тәубесіздігінде бекемдей түсті. Олар Исаның шәкірттеріне деген өшпенділігі мен қатыгездігі арқылы рақымның соңғы ұсынысын қабылдамай тастады. Сонда Құдай олардан Өзінің қорғанысын алып, Шайтан мен оның періштелерін тежеп тұрған құдіретін кері қайтарды, сөйтіп бұл халық өздері таңдаған басшының билігіне қалдырылды. Олардың балалары Мәсіхтің рақымын менсінбей тастаған еді; ал сол рақым оларға өздерінің зұлым құмарлықтарын жеңуге мүмкіндік берер еді, енді сол құмарлықтар оларды жеңушіге айналды. Шайтан жанның ең қаһарлы әрі ең азғын құмарлықтарын қоздырды. Адамдар парасатпен ойламады; олар ақылға көнбейтін күйге жеткен еді — оларды соқыр ашу мен серпін биледі. Олар қатыгездіктерінде шайтандық сипатқа ие болды. Отбасында да, халық ішінде де, жоғары және төменгі таптардың бәрінің арасында күдік, көреалмаушылық, өшпенділік, жанжал, бүлік, кісі өлтіру орын алды. Еш жерде қауіпсіздік болмады. Достар мен туыстар бірін-бірі сатып кетті. Ата-аналар өз балаларын өлтірді, ал балалар — өз ата-аналарын. Халықтың билеушілерінің өздерін өздері билеуге шамасы болмады. Тежелмеген құмарлықтар оларды зорымшылдарға айналдырды. Яһудилер Құдайдың кінәсіз Ұлын соттау үшін жалған куәлікті қабылдаған еді. Енді жалған айыптаулар олардың өз өмірлерін де тұрақсыз етті. Олар өз істерімен баяғыдан бері: “Исраилдің Киесін көз алдымыздан кетір”,— деп айтып келген еді. Ишая 30:11. Енді олардың тілегі орындалды. Құдайдан қорқу оларды енді мазаламады. Шайтан халықтың басында тұрды, ал ең жоғары азаматтық және діни билік иелері оның ықпалында болды». Ұлы күрес, 27, 28.
As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.
Келісімнің Елшісі ретінде Мәсіх әуелі тек яһудилермен ғана айналысты. Б.з. 34 жылы, Степанды таспен атып өлтірген кезде, Ізгі хабар содан кейін басқа ұлттарға жетті, әрі Құдайдың атқарушылық үкімінің уақыты келді, дегенмен Құдай Өзінің рақымымен сол мезетті шамамен қырық жылға кейінге қалдырды.
As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.
Келісімнің Елшісі ретінде, Малахи кітабының үшінші тарауының орындалуы бойынша, Мәсіх ғибадатхананы екі рет тазартты. Ол мұны сол кезде жанынан өтіп, ажырасатын келісім халқы үшін де, сондай-ақ сол кезде жаңа таңдалған халыққа айналатындар үшін де айрықша бөлініп қойылған кезеңде істеді. Сол уақыт кезеңі аяқталған кезде, Құдайдың атқарушы сотының уақыты басталды. Шомылдыру рәсімін жасаушы Жақия Мәсіхтің Өзі келісімге отыратын жаңа таңдалған халықты көтеріп шығару ісіне жол дайындаған елші болды.
The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.
Ғибадатхананы екі рет тазарту Мәсіхтің жан ғибадатханасын тазарту ісін айқындайтын көрнекі тағылым болды. Келісімнің Елшісі Малахи кітабының үшінші тарауында кенеттен келгенде, Ол ежелгі күндердегідей тарту пайда болу үшін Леуінің ұлдарын тазартып қана қоймай, оларды арылтады да.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.
Бірақ Оның келетін күніне кім төтеп бере алады? және Ол көрінгенде кім тұра алады? өйткені Ол балқытушының отындай, әрі маташының сілтісіндей: Ол күмісті тазартушы және пәк етуші сияқты отырып, Леви ұлдарын тазартады, әрі оларды алтын мен күмістей арылтады, сонда олар Жаратқан Иеге әділдікпен тарту ұсынатын болады. Сонда Яһуда мен Иерусалимнің тартуы Жаратқан Иеге ежелгі күндердегідей, әрі бұрынғы жылдардағыдай жағымды болады. Малахи 3:2–3.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.
Малахи кітабының үшінші тарауы, әрі ғибадатхананың екі рет тазартылуы Келісімнің Елшісі жүзеге асыратын Леви ұлдарының сенімінің кемелденуін бейнелейді. Леви ұлдарының сенімінің кемелденуі алтынның тазартылуы арқылы бейнеленеді.
“There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.
«Шипажайда қандай да бір ықпалы барлардың бәрінде де Құдайдың еркіне сай болу, өз-өзін төмендету, жүректі Мәсіх Рухының қымбат әсеріне ашу болуы тиіс. Отта сыналған алтын сүйіспеншілік пен сенімді білдіреді. Көптеген адамдар сүйіспеншіліктен дерлік мақұрым. Өз күшіне жеткіліктілік олардың көздерін өздерінің зор мұқтаждығына соқыр етеді. Құдайға күн сайын бет бұрудың, діни өмірде жаңа, терең әрі күнделікті тәжірибенің айқын қажеттілігі бар». Testimonies, 4-том, 558-бет.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.
Малахи кітабының үшінші тарауы мен ғибадатхананың екі рет тазартылуы — Даналық иелерінің, яғни Леуи ұлдарының, ішінде білімнің артуын түсінудің Келісімнің Жаршысы арқылы жүзеге асатын кемелденуін бейнелейді. Леуи ұлдарының кемелденуі күмістің тазартылуымен бейнеленген.
The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.
Жаратқан Иенің сөздері — таза сөздер; жер пешінде сыналған, жеті рет тазартылған күміс сияқты. Забур 12:6.
The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.
Келісімнің Хабаршысы Леуи ұлдарын күміс пен алтынды тазартқандай тазартуы тиіс еді. Тазартатын — Құдай Сөзі, өйткені тазартылу — ақталу әрі киелену.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Оларды Өзіңнің ақиқатыңмен қасиетті ет: Сенің сөзің — ақиқат. Жохан 17:17.
John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.
Шомылдыру рәсімін жасаушы Жохан Малахи кітабының үшінші тарауының алғашқы орындалуында Келісімнің Хабаршысына жол дайындаған хабаршы болды, әрі осыған қатысты оның хабары табиғаты жағынан төрт қырлы еді. Оның қызметіне Келісімнің Хабаршысы жүзеге асыруға тиіс болған тазарту ісін айқындау кірді, сондай-ақ жүзеге асырылған сол тазарту ісі қырманды сыпыру әрекеті ретінде бейнеленгенін көрсетті. Ол бұрын таңдалған халықтың сол кезде шетке ығыстырылу үдерісінде тұрғанын айқындады. Сондай-ақ ол Құдай халқының алдында Лаодикея хабарын жеткізіп, осылайша оларға өз күнәларын және әкелерінің күнәларын көрсетті. Ол осы шындықтардың бәрін «келе жатқан қаһар» аясына орналастырды. Жол дайындаған хабаршының қызметі шетке ығыстырылып жатқан халықтың білім беру жүйесінде ешқашан білім алмаған біреу атқарған қызметті бейнеледі.
“In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).
“Шомылдыру рәсімін жасаушы Жақияда Жаратқан Ие Өзі үшін Жаратқан Иенің жолын дайындайтын бір хабаршыны көтерді. Ол күнәні әшкерелеп, айыптап, дүниеге тайсалмас куәлік етуге тиіс еді. Лұқа оның миссиясы мен еңбегін жариялай отырып: ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17),— дейді.
“Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).
«Парызшылдар мен саддукейлердің көбі Жоханның шомылдыру рәсіміне келді; сонда ол бұларға қарап былай деді: “Ей, жыланның ұрпағы, сендерге келер қаһардан қашуды кім ескертті? Сондықтан тәубеге сай жемістер келтіріңдер; әрі іштеріңнен: “Біздің әкеміз — Ыбырайым”, — деп ойламаңдар. Өйткені сендерге айтамын: Құдай осы тастардан да Ыбырайымға балалар тұрғыза алады. Тіпті қазірдің өзінде-ақ балта ағаштардың түбіне қойылған; сондықтан жақсы жеміс бермейтін әрбір ағаш кесіліп, отқа тасталады. Мен сендерді тәубеге келу үшін сумен шомылдырамын; бірақ менен кейін Келе жатқан — менен құдіреттірек; Мен Оның аяқ киімін алып жүруге де лайық емеспін. Ол сендерді Киелі Рухпен және отпен шомылдырады; Оның айырғысы Өз қолында, әрі Ол қырманын әбден тазартып, бидайын қамбаға жинайды, ал сабанды өшпес отпен өртейді”» (Матай 3:7–12).
“The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.
«Жоханның дауысы кернейдей болып көтерілді. Оның тапсырмасы: “Менің халқыма олардың күнәсін, ал Жақып үйіне олардың теріс істерін көрсет” (Ишая 58:1) болды. Ол адамдардан алған ешқандай ілім-білімге ие болмаған еді. Оның ұстаздары Құдай мен табиғат болды. Бірақ Мәсіхтің алдында жол дайындау үшін өз дауысын ежелгі пайғамбарлардай естірте алатын, азғындалған халықты тәубеге шақыратындай батыл біреу қажет еді.» Selected Messages, 2-кітап, 147, 148.
William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.
Уильям Миллер Келісімнің Хабаршысына жол дайындаған екінші хабаршы болды, ал Миллердің тұлғасы мен еңбегі Жақия шомылдыру рәсімін жасаушы арқылы алдын ала бейнеленген еді.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
«Мыңдаған адамдар Уильям Миллер уағыздаған ақиқатты қабылдауға жетеленді, әрі Ілиястың рухы мен құдіретінде Құдайдың қызметшілері осы хабарды жариялау үшін көтерілді. Исаның жаршысы Жақия сияқты, осы салтанатты хабарды уағыздағандар да балтаны ағаштың түбіне шабуға және адамдарды тәубеге лайық жемістер келтіруге шақыруға өздерін міндетті сезінді». Early Writings, 233.
The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.
Мәсіхтің заманындағы дауласқыш яһудилер Мәсіх туралы жалған хабарға сенуге жетектелген еді. «Мәсіх» — «майланған» дегенді білдіретін грекше «Христос» сөзінің еврейше баламасы.
The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.
Құдайдың Исраил ұлдарына жіберген сөзі — Иса Мәсіх арқылы татулықты уағыздаған сөзі; (Ол — бәрінің Иесі:) сол сөзді, айтамын, сендер білесіңдер; ол Яһудеяның бүкіл аймағына жарияланып, Жақия уағыздаған шомылдыру рәсімінен кейін Ғалилеядан басталды; Құдайдың Назареттік Исаны Киелі Рухпен және құдіретпен майлағанын, Оның игілік жасап жүріп, шайтаннан жапа шеккендердің бәрін сауықтырғанын білесіңдер; өйткені Құдай Онымен бірге болды. Елшілердің істері 10:36–38.
Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.
«Мессия» да, «Христос» та «майланған» дегенді білдіреді. Мәсіх Өзінің шомылдыру рәсімінде майланды, сондықтан қатаң мағынада Ол шомылдыру рәсіміне дейін Мессия да, Христос та болған жоқ. Оның шомылдыру рәсімі пайғамбарлық тұрғыдан Аян кітабының оныншы тарауында айтылған, 1840 жылғы 11 тамызда түскен періштенің төмен түсуімен сәйкес келеді; сондай-ақ ол Аян кітабының он сегізінші тарауындағы, 2001 жылғы 11 қыркүйекте түскен құдіретті періштенің төмен түсуімен де сәйкес келеді. Осы үш пайғамбарлық межелік белгі кейінгі жаңбырдағы Киелі Рухтың көрінісін айқындайды.
The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.
Дауласқыш яһудилер мына бір жаңсақ түсінікті, жалған пайғамбарлық хабарды ұстанды: Мәсіх Исраил халқы дүниені басқаратын жер бетінде нақты, сөзбе-сөз патшалық орнатады-мыс. Бұл “тыныштық пен гүлденуді” уәде еткен жалған хабар еді.
William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.
Уильям Миллердің хабарында екі ірі құрамдас бөлік болды. Біріншісі — киелі орынды тазартуды айқындаған уақыт пайғамбарлықтарын қолдануы, ал екіншісі — протестанттар сенуге бейім болған мың жылдық миллениум туралы католиктік түсіндіруді теріске шығаруы еді. Бейбітшілік пен гүлденудің мың жылы ретінде сипатталған миллениум туралы сол жалған көзқарас, дауласқыш яһудилер ұстанған Мәсіх Патшалығы жөніндегі жалған түсінік арқылы бейнеленіп келген еді.
Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.
Сол екі куә Келісімнің Елшісі кенеттен Өз ғибадатханасына келуі үшін жол дайындайтын хабаршының тарихының үшінші әрі соңғы орындалуында «бейбітшілік пен өркендеуді» уәде ететін жалған кешкі жаңбыр хабарын әшкерелейді. Сол жалған кешкі жаңбыр хабары, «келер қаһар» жеткен кезде «жақсы жеміс бермейтін әрбір ағаш шабылып, отқа тасталады» деп айқындаған Жақия шомылдыру рәсімін жасаушының хабарына қарама-қарсы, «бейбітшілік пен қауіпсіздік» хабары ретінде анықталады. Бұл сондай-ақ Миллердің католицизм үйрететіндей мың жылдық бейбітшілік болмайтынын айқындауы арқылы да бейнеленді; өйткені Иеміз қайтып келгенде, Ол жерді Өз келуінің жарқырауымен жояды.
And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.
Ал азап шегіп жүрген сендерге — бізбен бірге тыныштық береді, бұл көктен Өзінің құдіретті періштелерімен бірге Иеміз Иса ашылған кезде болады. Сонда Ол жалындаған от ішінде Құдайды білмейтіндерден және Иеміз Иса Мәсіхтің Ізгі хабарына мойынсұнбайтындардан кек алады. Олар Иеміздің жүзінен және Оның құдіретінің салтанатынан алыстатылып, мәңгілік құрып кету жазасына ұшырайды. 2 Салониқалықтарға 1:7–9.
The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.
Жаңа таңдалған халықпен келісімге кіруі үшін Келісімнің Хабаршысына жол дайындаған алғашқы екі хабаршы, Лаодикиялық адвентизмнің үшінші ұрпағында қалыптастырылған жалған «бейбітшілік пен қауіпсіздік» кешкі жаңбыр туралы хабардың, үшінші Қасіретте бейнеленген Исламның рөлін Лаодикиялық адвентизмнің төртінші ұрпағына таныттырмау үшін Шайтан тарапынан әдейі жасалғанын көрсетеді.
In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.
Леви ұлдары бейнелейтіндер үшін жүзеге асырылатын тазару үдерісінде, Шомылдыру рәсімін жасаушы Жоханнан кейін келетін Тұлға Өз қолындағы күрекпен қырманын мұқият тазалап, «тазартып» шығуға тиіс еді. Бұл іс Оның Сөзі арқылы жүзеге асады.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
«Оның қолында айырғышы бар, Ол қырманын әбден тазартып, бидайын қамбаға жинайды». Матай 3:12. Бұл тазарту кезеңдерінің бірі еді. Ақиқат сөздері арқылы сабан бидайдан ажыратылып жатты. Әшкерелеуді қабылдауға тым даңғой әрі өзін-өзі ақтайтын болғандықтан, кішіпейілділікке толы өмірді қабылдауға тым дүниеге берілген болғандықтан, көпшілік Исадан теріс айналды. Бүгін де көптеген адамдар дәл осылай істеуде. Қапарнаумдағы мәжілісханада болған сол шәкірттер қалай сыналса, бүгінде де жандар солай сыналуда. Ақиқат жүрекке жеткізілгенде, олар өз өмірлерінің Құдайдың еркіне сай келмейтінін көреді. Олар өз бойларында түбегейлі өзгеріс қажет екенін көреді; бірақ олар өзін теріске шығаратын істі мойындарына алуға ықыласты емес. Сондықтан күнәлары әшкереленгенде, олар ашуланады. Олар Исаға ерген шәкірттердің күңкілдеп: «Бұл — ауыр сөз; мұны кім тыңдай алады?» — деп Оны тастап кеткеніндей, ренжіп кетіп қалады». The Desire of Ages, 392.
The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.
Соңғы жаңбырдың хабары — Хабаққұқ кітабының екінші тарауындағы «тартыс», әрі ол — сабанды бидайдан ажырататын ақиқат сөздері. Сол ажырату — Келісімнің Жаршысы жүзеге асыратын тазартып-арылту. Миллериттер тарихында Даниял кітабының сегізінші тарауы, он төртінші аятындағы хабар алғаш рет орындалмай қалған кезде тазартып-арылту туғызды да, Хабаққұқ кітабының екінші тарауындағы кідіру уақытын және Матай кітабының жиырма бесінші тарауындағы он қыз туралы астарлы әңгімені алып келді. Түн ортасындағы Айқай хабары, ақырында, 1844 жылғы 22 қазанда орындалғанда, ол бұдан да зор тазартып-арылту туғызды. Дәл сол кезде Келісімнің Жаршысы кенеттен келіп, соңғы тазартып-арылту мен тазарту ісін бастады. Үш тазарту мен тазартып-арылтудың алғашқы екеуінен өткен қозғалыс үшіншісінен өте алмай, 1863 жылы Лаодикеяның шөліне жіберілді.
In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.
Миллершілдік тарихында протестанттар әуелі ақиқат сөздері арқылы тазартылды, содан кейін бірінші періштенің қозғалысы үшінші сынақ хабарының келуімен тазартылды. Бірақ 1798 жылдан 1844 жылға дейінгі қырық алты жыл бойы Миллершілдік ғибадатханасының құрылысшылары болғандар, он қыз туралы астарлы әңгімені кемел түрде орындағандарына қарамастан, 1844 жылғы 22 қазанда келген үшінші сынақтан өте алмады.
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.
«Бірінші және екінші періштелердің хабарлары бойынша Күйеуді қарсы алуға шыққандардың көбі әлемге берілетін соңғы сынақ хабары — үшінші хабарды — қабылдамай қойды; соңғы шақыру жасалған кезде де соған ұқсас ұстаным ұсталатын болады.
“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.
«Бұл астарлы әңгіменің әрбір егжей-тегжейі мұқият зерттелуге тиіс. Біз не дана қыздармен, не ақылсыз қыздармен бейнеленеміз». Review and Herald, October 31, 1899.
The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.
1844 жылғы 22 қазанда үшінші періштенің келуімен басталған пайғамбарлық тарих сәтсіздікке ұшырады және ол 1863 жылғы бүлікпен аяқталды. 1850 жылға қарай Уайт қарындас төмендегі хабарды жазды.
“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
«Жаратқан Ие маған 26 қаңтар күні бір көрініс берді, соны баяндаймын. Мен Құдай халқының кейбіреулері меңіреу күйде, мүлгіген халде екенін көрдім; олар ояудың тек жартысында ғана еді және біздің қазір өмір сүріп жатқан уақытымызды ұғынбады; сондай-ақ “кір сыпырғышы” бар “адамның” кіріп келгенін, әрі кейбіреулердің сыпырылып кету қаупінде тұрғанын көрдім. Мен Исадан оларды құтқаруын, оларға тағы біраз уақыт рақым етуін және өздерінің қорқынышты қатерін көрулеріне жол беруін өтіндім, сонда олар мәңгіге кеш болмай тұрып дайындала алар еді. Періште: “Жойылу қуатты құйын іспетті келіп жатыр”,— деді. Мен періштеден осы дүниені сүйетін, өз мүліктеріне байланып қалған, олардан қол үзгісі келмейтін және рухани азықтың жоқтығынан құрып бара жатқан аш қойларды бағу үшін өз жолымен асығып бара жатқан хабаршыларға жәрдем болсын деп, сол мүліктерін құрбан етуге ықылассыз болған адамдарды аяп, құтқаруын өтіндім.»
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.
«Мен осы шақтағы ақиқатқа мұқтаждықтан өліп бара жатқан бейшара жандарды көргенімде, әрі ақиқатқа сенеміз деп мойындайтын кейбіреулер Құдайдың ісін ілгерілетуге қажетті қаражатты ұстап қалып, олардың өлуіне жол беріп жатқанын көргенімде, бұл көрініс тым азапты болды, сондықтан мен періштеден оны менен алып тастауын өтіндім. Мен Құдай ісі олардың мүлкінің бір бөлігін талап еткенде, Исаға келген жас жігіт сияқты [Matthew 19:16–22.], олардың қайғымен кетіп қалғанын көрдім; әрі көп ұзамай тасып ағатын пәле өтіп келіп, олардың барлық иеліктерін түгелдей сыпырып әкететінін, сонда жердегі игіліктерді құрбан етіп, көкте қазына жинауға тым кеш болатынын көрдім». Review and Herald, April 1, 1850.
In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.
1850 жылы лас-қоқысты сыпыратын Адам әлдеқашан келіп қойған еді. 1844 жылдың 22 қазанында Келісімнің Елшісі кенеттен Өзінің ғибадатханасына келді, әрі Ол Леуи ұлдарын тазарту және пәк ету ісін бастады.
We will continue this study in the next article.
Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.
“Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.
«Бүгін жандар сыналып, тексерілуде, және көпшілігі Мәсіхтен бас тартқандар жүріп өткен сол жолмен өтіп барады. Сөз арқылы сыналғанда, олар Құдайлық Ұстазды қабылдамайды. Өмірлері шындық пен әділдікке сәйкес келмейтіндіктен әшкереленгенде, олар Құтқарушыдан теріс бұрылады; әрі олардың шешімі, ренжіген шәкірттердің шешімі сияқты, ешқашан өзгермейді. Олар енді Мәсіхпен бірге жүрмейді. Осылайша мына сөздер орындалады: “Күрегі Оның қолында, және Ол қырманын әбден тазартып, бидайын қамбасына жинайды.”» Signs of the Times, May 15, 1901.