Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

Даниял 11-тараудың қырқыншы аяты ақырзаман уақытынан басталады, бірақ бұл аят ақырзаманның екі уақытын айқындайды, сондықтан пайғамбарлықты зерттеушіге бірінші ақырзаман уақытын екінші ақырзаман уақытымен сәйкестендіруге мүмкіндік береді. Бұл қолданылу жүзеге асырылғанда, 1798 жылы басталған Миллериттер тарихының желісі 1989 жылғы Америка Құрама Штаттарының тарихымен қатарласады. Бұл екі желі Аян кітабының он үшінші тарауындағы жер аңының шынайы протестанттық мүйізінің желісін және республикалық мүйізінің желісін айқындайды. Екі желі де 1798 жылғы ақырзаман уақытында басталады, ал 1989 жылғы ақырзаман уақыты аятта ашылатын ақиқаттың межелік белгілерін толықтырып, оларға екінші куәлік береді.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

Үшінші періштенің қозғалысы 1844 жылғы 22 қазанда келді, бірақ 1856 жылдан 1863 жылға дейін созылған жеті жылдық бүлік арқылы кейінге шегерілді. Үшінші періштенің келуі 2001 жылғы 11 қыркүйекте қайталанды. 1863 жыл ежелгі Исраилдің Қадештегі алғашқы қоналқа құруымен және он барлаушының бүлігімен бейнеленді, ал 2001 жылғы 11 қыркүйек ежелгі Исраилдің Қадештегі соңғы қоналқасымен және Мұсаның бүлігімен бейнеленді. 1863 жылғы бүлік Қадештегі алғашқы бүлікті бейнеледі, ол шөл далада өлім туралы үкім шығаруға әкелді. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі бүлік Қадештегі соңғы бүлікті бейнеледі, ол Лаодикиялық Адвентизм басшылығының өліміне әкелді.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

1840 жылғы 11 тамызда періштенің түсуі, яғни 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі қозғалысты бастаған әрі Уайт ханым Құдай құдіретінің даңқты көрінісі деп атаған оқиға, 2001 жылғы 11 қыркүйекті бейнелеп, Құдай құдіретінің даңқты көрінісін айқындады.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

«Үшінші періштенің хабарының жариялануына қосылатын періште бүкіл жерді өз даңқымен нұрландыруға тиіс. Мұнда дүниежүзілік ауқымды әрі бұрын-соңды болмаған құдіретті іс алдын ала айтылған. 1840–44 жылдардағы адвент қозғалысы Құдай құдіретінің даңқты көрінісі болды; бірінші періштенің хабары әлемдегі әрбір миссионерлік бекетке жеткізілді, әрі кейбір елдерде он алтыншы ғасырдағы Реформациядан бері қандай да бір елде куә болған ең зор діни ықылас байқалды; бірақ мұның бәрінен үшінші періштенің соңғы ескертуі кезіндегі құдіретті қозғалыс асып түседі». Ұлы тартыс, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

1844 жылғы 22 қазанда үшінші періштенің алғашқы келуі (бірінші Қадеш) істі аяқтау үшін болды, бірақ Құдайдың халқы жаңа басшыны таңдап, Мысырға қайта оралуды қалады. 1863 жылға қарай олар Еріхонның қабырғаларын құлатудағы Құдайдың ісіне қатысудың орнына, «Еріхонды қайта тұрғызды». Сондықтан олар шөл далада өліммен қарғысқа ұшырады.

And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

Сол кезде Ешуа оларды антпен міндеттеп, былай деді: «Осы Иерихон қаласын қайта тұрғызуға көтерілетін адам Жаратқан Иенің алдында қарғыс атсын: оның іргетасын тұңғышының үстіне қалайды, ал қақпаларын кенже ұлының үстіне орнатады». Ешуа 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

Ежелгі Исраил алғашқы Қадеште Ешуә мен Қалебтің хабарын қабылдамай, оны теріске шығарғаны сияқты, қазіргі Исраилдің де алғашқы Қадештегі (1863) бүлігі олардың басына Ешуәнің қарғысын түсірді. Үшінші періште 2001 жылғы 11 қыркүйекте (соңғы Қадеш) қайта оралғанда, Құдайдың Ерихонды және оның қабырғаларын құлатуының алдында атқарылатын соңғы іс басталды.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

1844 жылғы 22 қазан үшінші періштенің келуін белгілейді, әрі сол арқылы ол соңғы күндерде жуық арада келетін жексенбіні де белгілейді. 1863 жыл 1844 жылғы 22 қазанда басталған үшінші періштенің сынақ мерзімінің аяқталуын белгілейді. Сондықтан 1863 жыл жуық арада келетін жексенбілік заңның нышаны болып табылады, өйткені Иса әрдайым ақырын бастауымен бейнелейді. 1863 жылы халық екі топқа бөлінді, дәл сол сияқты, жексенбілік заң кезінде де екі топ айқын көрінетін болады.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

Миллершілдер тарихындағы үшінші періштенің сыналу кезеңі 1844 жылы басталып, 1863 жылы аяқталды, ал басталуы мен аяқталуының екеуі де соңғы күндердің жексенбілік заңын белгіледі. Басталуы (1844) мен аяқталуының (1863) арасындағы тарихта Миллершілдер қозғалысының бүлігі (1856) бар. Осылайша, бұл кезең “Ақиқаттың” таңбасын алып жүреді. 2001 жылғы 11 қыркүйекте Қадешке екінші рет қайта оралу үшінші періштенің сыналу үдерісінің басталуын белгілейді; бұл үдеріс 1863 жылмен бейнеленгендей, жуықта келетін жексенбілік заңда аяқталады.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

Сол жексенбілік заңнан бастап адамзатқа берілген сынақ мерзімі жабылғанға дейін, сол тарихта бейнеленген Бабыл жезөкшесіне шығарылған атқарушы үкімге сәйкес, Ерихон да, оның қабырғалары да құлатылады. Қырықыншы аят 1798 жылдан басталып, қырық бірінші аяттағы таяп келе жатқан жексенбілік заңмен аяқталады. 1798 жылғы ақырзаман уақыты Құдай қауымының ішкі желісін білдіреді; ол бірінші періштенің қозғалысындағы Миллериттерден басталып, үшінші періштенің қозғалысы мен жүз қырық төрт мыңға дейін жетеді. Мұның бәрі бір-ақ аяттың ішінде.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

1798 жылы оңтүстіктің патшасының өрлеуінен басталған солтүстіктің патшасы мен оңтүстіктің патшасының арасындағы соғыс 1989 жылы, Киелі кітап пайғамбарлығындағы бесінші және алтыншы патшалықтардың одағы оңтүстіктің патшасын жеңген кезде, аяқталды. 1798 жылы басталған солтүстіктің патшасы мен оңтүстіктің патшасының соғысын миллериттер Римге қарсы соғыс ретінде таныды; олар оны пұтқа табынушылық пен папалықтан тұратын, қаңыратып-жоятын екі күш қана деп түсінді. Соғыс 1989 жылы аяқталған кезде, қаңыратып-жоятын үш күштің бәрі де қатысқан еді, әрі бұл сол үш күштің дүниені Армагеддонға бастап апаратын пайғамбарлық бейнеленуінің басталуын белгіледі; Армагеддон Даниял он бірдің қырық бесінші аятында географиялық тұрғыдан көрсетілген.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

Қырықтан қырық беске дейінгі аяттар папаны теңіздер мен даңқты қасиетті таудың арасына оның ақырына жеткізетін үш күштің пайғамбарлық динамикасын айқындайды. Дұрыс түсінілгенде, қырық бірінші аятта бейнеленген пайғамбарлық тарих қырық бірінші аяттан қырық төртінші аятқа дейінгі аяттарды қамтиды.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

Сондықтан 1989 жылғы ақырзаман уақытынан бастап, 1798 жылғы екінші куәлікпен бірге, оңтүстіктің патшасы мен солтүстіктің патшасы арасындағы соғыстың басталуы мен аяқталуын айқындай отырып, қырық бірінші мен қырық төртінші аяттар өлімші жарасы жазылған папалықтың үштік одағын айқындайды, ал қырық бесінші аят — оның ақырына жететін жері. Осы тұрғыдан қарастырылғанда, бұл аяттар Құдай қауымынан тыс жатқан тарихты көрсетеді; бұл сондай-ақ Аян кітабындағы жеті мөр мен жеті қауым арасындағы арақатынаспен де бейнеленеді.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

1798 жылымен бейнеленген пайғамбарлық тарих желісі, ең алдымен, тергеу сотын білдіреді, ал 1989 жылы сол нүктеден басталатын желі, ең алдымен, атқарушы сотты білдіреді. 1798 жыл, негізінен, Келісімнің Хабаршысына жол дайындайтын хабаршының қызметіне баса назар аударады, ал 1989 жыл, негізінен, Ілияс хабаршысының қызметіне баса назар аударады.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

1798 жылдан бастап, Даниял кітабының мөрі ашылған кезде, біз пайғамбарлық тарих туралы білімнің артуын көреміз; сол тарихта Мәсіх Өз халқын құдайлық пен адамдықтың тұрақты түрде бірігуін жүзеге асыратын өсиеттік қарым-қатынасқа бастайды. Сол соңғы күндердегі өсиет Жазбаларда қайта-қайта айқындалып көрсетіледі.

Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

Міне, күндер келеді, — дейді Жаратқан Ие, — сонда Мен Исраил үйімен де, Яһуда үйімен де жаңа келісім жасаймын: бұл олардың әкелерін Мысыр жерінен алып шығу үшін қолдарынан жетектеп шыққан күнімде Мен олармен жасаған келісімімдей болмайды; олар Менің келісімімді бұзды, бірақ Мен оларға күйеу болдым, — дейді Жаратқан Ие. Бірақ Мен сол күндерден кейін Исраил үйімен жасайтын келісім мынау болады, — дейді Жаратқан Ие: Мен Өз заңымды олардың ішкі дүниесіне саламын және оны жүректеріне жазамын; Мен олардың Құдайы боламын, ал олар Менің халқым болады. Енді олар әркім өз көршісін және әркім өз бауырын: “Жаратқан Иені таны”, — деп үйретпейді; өйткені олардың кішісінен үлкеніне дейін бәрі Мені танитын болады, — дейді Жаратқан Ие; себебі Мен олардың заңсыздығын кешіремін, әрі олардың күнәсін енді ешқашан есіме алмаймын. Еремия 31:31–34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

Барлық пайғамбарлар ақырғы күндерді нұсқайды, ал пайғамбарлықтағы «ақырғы күндер» деген тіркес сот уақытының мерзімін білдіреді. Бірінші періште 1798 жылы, ақыр заманның уақытында, 1844 жылы соттың ашылатынын жариялау үшін келді; бұл сондай-ақ ақырғы күндердің келуі болып табылады. Ақырғы күндер — Еремия айтқан келетін «күндер»; сол кезде Құдай Өз халқының «заңсыздығын» «кешіріп», олардың күнәларын «енді еске алмайтын» болады. Бұл іс Мәсіх арқылы, бейнелік татуласу күнінің шынайы мағынасындағы Ұлы Діни қызметкер ретінде, «ақырғы күндерде» жүзеге асырылады.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

Егер Миллериттік адвентизм 1844 жылғы 22 қазанда келген үшінші періштенің ілгерілей түскен нұрымен сенім арқылы жүре бергенде, олар әлдеқашан Исамен бірге өздерінің мәңгілік мекенінде болар еді. Еремияның «сол күндерден кейін» дегенде меңзейтіні осы. «Сол күндер» — 1844 жылға алып келген және сол жылы аяқталған пайғамбарлық мерзімдер. Даниял кітабының он екінші тарауында айтылатын «күндер» де — солар.

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Ал сен ақырына дейін өз жолыңмен жүре бер; өйткені сен тынығасың және күндердің ақырында өз үлесіңде тұрасың. Даниял 12:13.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

«Соңғы күндерде», немесе Еремия айтқандай, «сол күндерден кейін», Мәсіх Өз халқының ішкі болмысына Өз заңын орнатуды және жүректеріне Өз заңын жазуды ниет етті. Ішкі болмыс — төменгі табиғат, немесе Пауыл оны атағандай, тән; ал жүрек — жоғары табиғат. Келісімде Өз халқына бет бұру кезінде жаңа ақыл және Екінші Келу кезінде жаңа тән беру уәде етіледі. Адам Құдайдың бейнесінде жаратылған Адам ата арқылы құлады, әрі ол жоғары табиғатпен де, төменгі табиғатпен де жаратылған еді. Мәсіхтің келісімі — адамзатты олардың қос табиғатымен бірге күнәнің қарғысынан құтқару.

“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

«Осы жер тарихының соңғы күндерінде Құдайдың Өзінің өсиеттерін сақтайтын халқымен жасаған келісімі жаңартылуға тиіс. “Сол күні Мен олар үшін дала аңдарымен, аспан құстарымен және жер бауырлап жорғалайтындармен келісім жасаймын; әрі жер бетінен садақты, қылышты және соғысты жоямын, оларды аман-есен жатқызамын. Сені Өзіме мәңгілікке айттырулы етемін; иә, сені Өзіме әділдікпен, сотпен, сүйіспеншілікпен және мейіріммен айттырулы етемін. Сені Өзіме адалдықпен айттырулы етемін; сонда сен Жаратқан Иені танитын боласың.”»

“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

«Сол күні Мен естимін, — дейді Жаратқан Ие, — аспандарды естимін, ал олар жерді естиді; жер астықты, шарапты және майды естиді; ал олар Изреелді естиді. Мен оны Өзім үшін жерде себемін; рақым көрмегенге рақым етемін; ал Менің халқым болмағандарға: “Сендер Менің халқымсыңдар”, — деймін; сонда олар: “Сен менің Құдайымсың”, — дейді». Ошия 2:14–23.

“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

«Сол күні... Исраилдің қалдығы мен Жақып әулетінен аман қалғандар... шындықпен Исраилдің Киелі Құдайы — Жаратқан Иеге сүйенетін болады». Ишая 10:20. «Әрбір ұлттан, ру-тайпадан, тілден және халықтан» болатындардың арасында: «Құдайдан қорқыңдар және Оған мадақ беріңдер; өйткені Оның сотының сағаты келді», — деген хабарға қуана үн қататындар табылады. Олар өзін осы жерге байлап тұрған әрбір пұттан бет бұрып, «көк пен жерді, теңізді және су көздерін Жаратқанға» табынатын болады. Олар өзін шырмап тұрған әрбір шырмаудан босап шығып, дүниенің алдында Құдайдың рақымының ескерткіштері ретінде тұратын болады. Құдайдың әрбір талабына мойынсұнғандықтан, олар періштелер мен адамдар тарапынан «Құдайдың өсиеттерін және Исаның сенімін сақтайтындар» ретінде танылады. Аян 14:6–7, 12.

“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

“‘Міне, күндер келе жатыр, — дейді Жаратқан Ие, — сонда жер жыртушы орақшыны қуып жетеді, ал жүзім сығушы тұқым себушіні қуып жетеді; таулар тәтті шарап тамызады, және барлық төбелер еріп кетеді. Мен халқым Исраилдің тұтқындығын қайтарамын, сонда олар қаңырап қалған қалаларды қайта тұрғызып, соларда қоныстанады; жүзімдіктер отырғызып, олардың шарабын ішеді; бақтар өсіріп, олардың жемісін жейді. Мен оларды өз жеріне отырғызамын, және Мен оларға берген өз жерінен олар енді ешқашан жұлынып алынбайды, — дейді сенің Құдайың Жаратқан Ие. Амос 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

Еремия «сол күндерден кейін» дегенде, Мәсіхтің Өз ғибадатханасына оны тазарту үшін кенеттен келуі арқылы бейнеленген істің алдында өткен «күндер» 1798 және 1844 жылдары аяқталған пайғамбарлық мерзімдер еді. Сол пайғамбарлық күндердің (мерзімдердің) аяқталуы Мәсіхтің Миллериттік ғибадатхананы тұрғызған қырық алты жылын белгілеп көрсетті, ал Ол 1844 жылғы 22 қазанда кенеттен келгенде, Малахияның үшінші тарауын орындап жатқан еді; бұл тарауды Ол қызметінің басында да, соңында да ғибадатхананы тазартқан кезде де орындаған болатын.

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

«Ғибадатхананы дүниенің алушылары мен сатушыларынан тазарта отырып, Иса жүректі күнәнің арамдығынан,—жанды бұзатын жерлік құмарлықтардан, өзімшіл нәпсілерден, жаман әдеттерден,—тазартуға арналған Өзінің миссиясын жариялады. Малки 3:1–3 келтірілген». The Desire of Ages, 161.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

«Сол күндерден кейін» Мәсіх Өзі тұрғызған ғибадатхананы тазартуды ниет етті; ол Оның Өз халқының жүректерін күнәнің арамдығынан тазарту ісін бейнелейтін, немесе Еремия айтқандай, Өз заңын олардың жүректеріне және ішкі болмысына жазуын білдіретін.

For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

Өйткені Ол олардан мін тауып: «Міне, күндер келеді, — дейді Жаратқан Ие, — Мен Исраил үйімен де, Яһуда үйімен де жаңа келісім жасаймын: бұл Мен олардың ата-бабаларымен Мысыр жерінен алып шығу үшін қолдарынан ұстаған күні жасаған келісіміме ұқсамайды; өйткені олар Менің келісімімде тұрмады, сондықтан Мен де оларды елемедім, — дейді Жаратқан Ие. Өйткені сол күндерден кейін Мен Исраил үйімен жасайтын келісім мынау, — дейді Жаратқан Ие: заңдарымды олардың ақылына саламын, әрі оларды жүректеріне жазамын; Мен оларға Құдай боламын, ал олар Маған халық болады». Еврейлерге 8:8–10.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

«Сол күндер» деген сөздер Даниялдың 1798 және 1844 жылдары аяқталған «күндердің ақыры» еді. Даниял 11-тараудың қырқыншы аятында 1798 жылдан басталатын протестант мүйізінің желісі жүз қырық төрт мыңмен орнатылатын келісімдік қарым-қатынасты айқындап көрсетеді. Еврей тіліндегі «үлес» деген сөз — адамның тағдырын анықтау үшін қолданылған кішкене тас. Даниялға 1844 жылы сот басталып, оның тағдыры белгіленетін кезде, «күндердің ақырына» дейін барып тынығу (өлімде) бұйырылды.

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Ал сен өз жолыңмен ақырына дейін бара бер; өйткені сен тынығарсың және күндердің соңында өз үлесіңде тұрарсың. Даниял 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

«Соңғы күндердің» «күндері» 1844 жылы аяқталған уақыттық пайғамбарлықтарды білдіреді, өйткені одан кейін пайғамбарлық уақыт енді болмайтын еді. Марах аяны болып табылатын екі мың үш жүз жыл, яғни Мәсіхтің сол кезде Өз киелі үйінде кенеттен көрінуін білдіретін мерзім, сол кезде аяқталды; сондай-ақ соңғы қаһардың екі мың бес жүз жиырма жылы да дәл солай аяқталды, қалайша алғашқы қаһардың күндері 1798 жылы, ақырзаман уақытында, аяқталған болса. Еремия айтқан «сол күндерден кейін» деген сөзді содан кейін Пауыл сөз етеді. Пауыл Еремияның «сол күндерден кейін» деген сөзін екі рет атайды, өйткені Пауыл тек «сол күндерден кейін» орнатылуға тиісті келісімді ғана сөз етпейді, одан да маңыздысы, ол Мәсіхтің Ұлы Діни Қызметкер ретіндегі қызметін айқындайды.

For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

Өйткені Ол бір ғана құрбандық арқылы қасиеттеліп жатқандарды мәңгілікке кемел етті. Бұған Киелі Рух та бізге куәлік етеді; өйткені Ол алдын ала былай деген: «Сол күндерден кейін Мен олармен жасайтын келісімім осы, — дейді Жаратқан Ие, — заңдарымды олардың жүректеріне саламын, әрі оларды ойларына жазамын»; «Олардың күнәлары мен заңсыздықтарын енді қайтып еске алмаймын». Ал бұлардың кешірімі бар жерде, күнә үшін енді басқа құрбандық жоқ. Ендеше, бауырластар, Исаның қаны арқылы ең қасиетті орынға кіруге батылдығымыз бар болғандықтан, Ол біз үшін бағыштаған жаңа да тірі жолмен, яғни перде арқылы, бұл — Оның тәні арқылы, әрі Құдай үйінің үстінен қойылған Ұлы Діни Қызметкеріміз бар болғандықтан. Еврейлерге 10:14–21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

Мәсіхтің көрінуіне қатысты marah аянының пайғамбарлығын пайғамбарлық тарихтың chazon аянының екі мың бес жүз жиырма жылдық пайғамбарлығымен байланыстыратын екі жүз жиырма жыл осы екі пайғамбарлық кезеңнің басталуын бір-бірімен байланыстырады, яғни адамдықтың тәңірлікпен бірігуін бейнелейтін рәміздік байланыс арқылы байланыстырады; бұл — үшінші періштенің қозғалысы кезінде жүзеге асатын тазару ісінде Мәсіх орындайтын жұмыс, әрі соның нәтижесінде Ол жүз қырық төрт мыңмен жасайтын келісімге алып келеді.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

Ғибадатхананың тапталуын бейнелейтін chazon аяны — Едем бағындағы Адамның бүлігінен бері күнә тарапынан тапталған адамзаттың аяны; ал Мәсіхтің ғибадатхананы қалпына келтіру және тазарту ісін бейнелейтін marah аяны — екеуі де 1844 жылғы 22 қазанда орындалды. Құдайдың қаһары туралы екі екі мың бес жүз жиырма жылдық пайғамбарлық бар, олар әскер мен қасиетті орынды таптауды білдіреді.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

Осы екі пайғамбарлық та адамзаттың тапталуын бейнелейді; бұл жағдай марат туралы аян арқылы қалпына келтірілуге тиіс. Құдайдың Өз халқына қарсы сол екі қаһары құлаған адамзатқа төгілген қаһарды бейнелейді; ал оны тек Мәсіхтің құлаған ғибадатхананы қайта тұрғызып, тазарта түсу ісі арқылы ғана құтқарып, қалпына келтіруге болар еді.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

Екі қаһар адамзаттың жоғары табиғаты мен төмен табиғатын бейнелейді. Адамның құлауы кезінде төмен табиғат жоғары табиғаттың үстінен үстемдікке ие болды, ал Мәсіхтің адам үшін ниеті — жоғары табиғаттың төмен табиғатқа билік етуі еді. Адамның құлауы кезінде жоғары табиғат төмен табиғаттың нәпсіқұмарлықтарына беріліп кетті, сөйтіп Құдайдың ниеті теріске айналды. Киелі кітаптағы «қайналып келу» дегеннің мағынасы — осы. Қайналып келу дегеніміз — жоғары табиғаттың төмен табиғаттың үстінен билеуші орнына қайта қалпына келтірілуі. Қайналдыру — кері бұру, не асты-үстіне айналдыру деген сөз.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

Солтүстік патшалыққа қарсы алғашқы қаһар — құлау кезінде жоғары табиғатты өзіне бағындырған төменгі табиғатқа қарсы қаһар еді. Бұл қаһар әуелі келді, өйткені Мәсіх құтқару ісін дәл алғаш басталған жерінен бастап қолға алды, ал ол төменгі табиғаттың құмарлығынан, яғни тәбеттің құмарлығынан басталған еді. Мәсіх Өз ісін қырық күн ораза ұстаудан бастады.

“Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

«Мәсіх құтқарылу жоспарын табысты түрде ілгерілету үшін, адамды құтқару ісін күйреу дәл қай жерден басталса, сол жерден бастауы тиіс екенін білді. Адам тәбеттің жетегіне еріп, құлады. Адамға Құдай заңының талаптарына мойынсұну міндетін терең ұқтыру үшін, Мәсіх Өзінің құтқару ісін адамның тәндік дағдыларын түзетуден бастады. Ізгіліктің әлсіреуі мен адамзат нәсілінің азғындауының басты себебі — бұрмаланған тәбеттің жетегіне берілу». Testimonies, 3-том, 486-бет.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

Екінші қаһар Иерусалим орналасқан, Құдай Өз есімін қою үшін таңдаған қала болып табылатын оңтүстік патшалықпен бейнеленген жоғарырақ табиғатқа қарсы болды. 1844 жылғы 22 қазанда Мәсіхтің атқаруды ниет еткен ісі мен Оның қазір жүзеге асырып жатқан ісі Езекиелдің екі таяғымен бейнеленеді.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

Езекиелдің екі таяғы мәңгілікке бір таяққа біріктірілгенде, бұл Мәсіх Өз халқының күнәсін мәңгілікке жоятын келісімді білдіреді; сондай-ақ жоғары және төменгі болмыстар тиісті иерархиялық құрылымға қайта келтіріледі, әрі адам қайтадан тұтас болады. Қайта өзгермеген күйде адамның төменгі болмысы, алғашқы қаһармен бейнеленген болмыс, соңғы қаһармен бейнеленген адамның жоғары болмығына үстемдік етті. Сондықтан алғашқы қаһар географиялық жағынан оңтүстік патшалықтан «жоғарыда» орналасқан солтүстік патшалыққа қарсы болды.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

Құдайилық пен адамилыққа қатысты, өзара бастауында марах пен хазонның екі көрінісін байланыстыратын екі жүз жиырма жыл, Мәсіх үшінші періштенің ісін жүз қырық төрт мыңмен аяқтаған кезде, екеуі де бір таяққа бірігеді. Бұл — оңтүстік патшалыққа қарсы соңғы қаһардың пайғамбарлығының 1844 жылғы пайда болу туралы пайғамбарлықпен қосылуы; өйткені келісім адам тәубеге келгенде жаңа ақыл береді, бірақ жаңа дене (солтүстік патшалық) тек екінші келуде, көзді ашып-жұмғанша, қайта қалпына келтіріледі.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

Даниял 11-тараудың қырқыншы аяты ақырдың екі уақытын да айқындайды және сол арқылы Аян 13-тараудағы жер аңының тарихы барысында пайғамбарлық тарихтың ішкі және сыртқы желісін айрықша көрсетеді. Бұл аятта мөрі ашылатын ақиқаттар Мәсіхтің Өз халқының ішінде айқындап, жүзеге асыру үшін келген ішкі және сыртқы ақиқат желілерінің екеуін де білдіреді. Адамзат табиғаты Құдайлықпен біріккенде күнә жасамайтыны туралы ақиқат білімнің мөрінің ашылуының әсерімен байланысты нұрда бейнеленген және соңғы күндердегі Құдай халқының ішкі ақиқатын білдіреді. Әлемді Армагеддонға алып баратын күштердің арасындағы соғыспен бейнеленген нұр соңғы күндердегі Құдай халқының сыртқы ақиқаты болып табылады.

We will continue this study in the next article.

Бұл зерттеуді келесі мақалада жалғастырамыз.

The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

Жаратқан Иенің сөзі маған тағы да келіп, былай деді: «Ал сен, адам ұлы, өзіңе бір таяқ ал да, оның үстіне: “Яһуда үшін және оның серіктері — Исраил ұлдары үшін”, — деп жаз. Содан кейін тағы бір таяқ ал да, оның үстіне: “Жүсіп үшін, яғни Ефрем таяғы үшін, және оның серіктері — бүкіл Исраил үйі үшін”, — деп жаз. Оларды бірін-біріне қосып, бір таяқ қыл; сонда олар сенің қолыңда біртұтас болады. Ал сенің халқыңның балалары саған: “Бұлардың нені білдіретінін бізге айтпайсың ба?” — деп сөйлеген кезде, оларға айт: “Тәңір Ие былай дейді: Міне, Мен Ефремнің қолындағы Жүсіптің таяғын, сондай-ақ оның серіктері — Исраил руларын аламын да, оларды сонымен, яғни Яһуданың таяғымен, біріктіремін; оларды бір таяқ етемін, сонда олар Менің қолымда бір болады”. Сен жазған таяқтар олардың көз алдында сенің қолыңда болсын. Оларға айт: “Тәңір Ие былай дейді: Міне, Мен Исраил ұлдарын өздері кеткен өзге халықтардың арасынан аламын да, оларды жан-жағынан жинап, өз жеріне әкелемін. Мен оларды сол жерде, Исраил тауларында, бір халық етемін; олардың бәріне бір патша патша болады; бұдан былай олар екі халық болмайды, ендігәрі екі патшалыққа бөлінбейді. Олар бұдан былай өз пұттарымен, жиіркенішті нәрселерімен және қандай да бір заңсыздықтарымен өздерін арамдамайды; бірақ Мен оларды күнә жасаған барлық мекендерінен құтқарып, тазартып аламын; сонда олар Менің халқым болады, ал Мен олардың Құдайы боламын. Құлым Дәуіт олардың үстінен патша болады, және олардың бәріне бір Бағушы болады; олар Менің үкімдеріммен жүреді, жарғыларымды сақтап, орындайды. Олар Менің құлым Жақыпқа берген жерде, ата-бабаларың тұрған жерде қоныстанады; олар сонда өздері де, балалары да, балаларының балалары да мәңгі тұрады; ал құлым Дәуіт оларға мәңгі әмірші болады. Сонымен қатар Мен олармен татулық келісімін жасаймын; ол олар үшін мәңгілік келісім болады. Мен оларды орнықтырып, көбейтемін, және киелі орнымды олардың ортасына мәңгі орнатамын. Менің киелі шатырым да олардың арасында болады; иә, Мен олардың Құдайы боламын, ал олар Менің халқым болады. Сонда өзге халықтар Менің — Жаратқан Иенің — Исраилді киелі ететінімді біледі, қашан киелі орным олардың ортасында мәңгі болғанда”». Езекиел 37:15–28.