Jones' Logic
Джонстың логикасы
Jones’ logic that the first angel of Revelation fourteen cannot be separated from the following two angels is rock-solid. His identification of the structural connection of those three angels with the trumpet angels is absolutely air-tight. His emphasis was no doubt upon the three angels of Revelation fourteen, but the logic for applying them as “inseparable,” is just as valid for all the angels that preceded them.
Jones-тың Аян кітабының он төртінші тарауындағы бірінші періштені одан кейінгі екі періштеден бөліп қарауға болмайды деген уәжі мүлде берік. Оның сол үш періштенің құрылымдық байланысын кернейші періштелермен сәйкестендіруі еш мүлтіксіз. Оның баса назары, күмәнсіз, Аян кітабының он төртінші тарауындағы үш періштеге түскен еді, бірақ оларды «ажыратылмас» деп қолданудың қисыны өздерінен бұрын келген барлық періштелерге де дәл сондай дәрежеде жарамды.
Because he was focusing upon the three angels of Revelation fourteen, he did not carry out his own logic to its ultimate conclusion. Ultimately the logic he used to connect the fifth, sixth and seventh woe trumpets to the three angels of Revelation fourteen, also included taking the line of the trumpets all the way back to the first of the seven trumpet angels.
Ол Аянның он төртінші тарауындағы үш періштеге назар аударып отырғандықтан, өз логикасын оның түпкілікті қорытындысына дейін жеткізбеді. Ақырында, Аянның он төртінші тарауындағы үш періштемен бесінші, алтыншы және жетінші қасірет кернейлерін байланыстыру үшін қолданған логикасы, сондай-ақ кернейлер желісін жеті кернейші періштенің біріншісіне дейін толық апаруды да қамтыды.
And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. … And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:2, 6.
Содан кейін мен Құдайдың алдында тұрған жеті періштені көрдім; оларға жеті керней берілді. … Ал жеті кернейі бар жеті періште керней тартуға дайындалды. Аян 8:2, 6.
The series of angels begins with the “seven” trumpet angels, and the line of angels in Revelation begins with the first trumpet all the way through to the third angel’s warning of the mark of the beast. Jones is correct for identifying a distinction from the first four trumpets and the last three woe trumpets, for that “four and three” prophetic structure is also found in the churches and the seals. Established upon three witnesses in the book of Revelation allows those who choose to see that seven as a symbol, also contains four as a symbol and three as a symbol.
Періштелер қатары «жеті» кернейші періштеден басталады, ал Аян кітабындағы періштелер желісі алғашқы кернейден бастап аңның таңбасы туралы үшінші періштенің ескертуіне дейін жалғасады. Алғашқы төрт керней мен соңғы үш қасірет кернейінің арасындағы айырмашылықты айқындауда Джонс дұрыс, өйткені сол «төрт және үш» пайғамбарлық құрылымы қауымдарда да, мөрлерде де кездеседі. Аян кітабында үш куәгердің негізінде орнықтырылған бұл жайт, көруді таңдағандарға жетінің нышан ретінде төртті де нышан, үшті де нышан ретінде қамтитынын көрсетеді.
A Divine Connection
Құдайлық байланыс
What we have been identifying in the recent past is that the first and second angels of Revelation fourteen are empowered by a time prophecy of Islam of the first and second woes, and that the empowerment of the third angel is accomplished by the fulfillment of the third woe on 9/11. What Jones’ application identifies, (even though he did not make my point) is that every angel from the first trumpet angel of Revelation eight to the third woe trumpet of Revelation eleven is inseparably connected with the three angels of Revelation fourteen. They are symbols within the same prophetic line. They must be recognized as such to understand the various roles that each of the angels represent. So just as the seven churches, seals and trumpets represent seven, and also the symbol of four and three within the overall symbolism of the seven (churches, seals and trumpets); the line of angels from the first of seven trumpet angels all the way through to the third angel must be considered as a whole. This identifies a line of eleven angels.
Соңғы уақытта біз анықтап келе жатқан нәрсе мынау: Аянның он төртінші тарауындағы бірінші және екінші періштелер Исламға қатысты уақыт пайғамбарлығы — бірінші және екінші қасіреттер — арқылы күш алады, ал үшінші періштенің күшейтілуі үшінші қасіреттің 9/11-де орындалуы арқылы жүзеге асады. Джонстың қолдануы нені айқындайды: (ол менің айтпақ болған ойымды айтпағанымен) Аянның сегізінші тарауындағы бірінші керней періштесінен бастап Аянның он бірінші тарауындағы үшінші қасірет кернейіне дейінгі әрбір періште Аянның он төртінші тарауындағы үш періштемен ажырамас түрде байланысты. Олар бір пайғамбарлық желінің ішіндегі рәміздер. Әрбір періштенің білдіретін түрлі рөлдерін түсіну үшін оларды дәл осылай тану қажет. Сондықтан, жеті шіркеу, мөрлер және кернейлер жетіні білдіретіні сияқты, сондай-ақ жетінің жалпы рәміздігі аясындағы төрт пен үштің де рәмізін білдіретіні тәрізді (шіркеулер, мөрлер және кернейлер), жеті керней періштесінің біріншісінен бастап үшінші періштеге дейінгі періштелер желісі тұтас бірлік ретінде қарастырылуға тиіс. Бұл он бір періштенің бір желісін айқындайды.
The three angels of Revelation fourteen represent the warning message of the Millerites that announced the opening of the judgment and thereafter the warning message of the one hundred and forty-four thousand that is announcing the close of judgment.
Аян кітабының он төртінші тарауындағы үш періште соттың ашылғанын жариялаған миллериттердің ескерту хабарын, ал содан кейін соттың аяқталуын жариялап жатқан жүз қырық төрт мыңның ескерту хабарын білдіреді.
The seven trumpets represent powers that God employed providentially to bring judgment upon nations that enforced the worship of the sun.
Жеті керней Құдайдың күнге табынуды зорлап енгізген халықтарға үкім жүргізу үшін Өзінің қамқорлықпен қолданған күштерін бейнелейді.
The first four trumpets identify the progressive demise of Western Rome by the year 476.
Алғашқы төрт керней Батыс Римнің 476 жылға қарай біртіндеп күйреуін көрсетеді.
The fifth and sixth identify the demise of Eastern Rome from 1449 unto 1453.
Бесінші мен алтыншысы 1449 жылдан 1453 жылға дейінгі Шығыс Римнің күйреуін айқындайды.
The last three trumpets represent Islam of the three woes.
Соңғы үш керней үш қайғының исламын бейнелейді.
The angel in Revelation ten is Christ, who descends to empower the movement in the beginning and He descends again in Revelation eighteen, to empower the movement at the end.
Аян кітабының оныншы тарауындағы періште — Мәсіх; Ол қозғалысты бастау кезінде құдіреттендіру үшін төмен түседі, әрі Аян кітабының он сегізінші тарауында да қайтадан төмен түсіп, қозғалысты соңында құдіреттендіреді.
The seventh trumpet began to sound on October 22, 1844 at the opening of the judgment which is the antitypical Day of Atonement. The trumpet of Jubilee was to be sounded on the Day of Atonement. Two trumpets therefore are sounded at the judgment; the Jubilee trumpet and the seventh trumpet.
Жетінші керней 1844 жылғы 22 қазанда, Күнәні өтеу күнінің антитипі болып табылатын соттың басталуымен, үні шыға бастады. Мерейтой кернейі Күнәні өтеу күнінде тартылуы тиіс еді. Сондықтан сот кезінде екі керней тартылады: Мерейтой кернейі және жетінші керней.
Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubilee shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. Leviticus 25:9–11.
Сонда сендер жетінші айдың оныншы күні, Кешірім күні, мерейтой кернейін тартқызасыңдар; сол күні бүкіл жерлеріңде керней тартқызасыңдар. Елуінші жылды киелі етіңдер де, бүкіл жер бетінде ондағы барлық тұрғындарға азаттық жариялаңдар: ол сендер үшін мерейтой болсын; әркім өз иелігіне қайтып барсын, әркім өз әулетіне қайтып барсын. Сендер үшін сол елуінші жыл мерейтой болсын: онда тұқым сеппеңдер, өзінен-өзі өскенін ормаңдар, сондай-ақ күтілмеген жүзімдігінің жүзімін термеңдер. Леуіліктер 25:9–11.
The context that identifies the scattering of Israel for “seven times” located in the very next chapter in Leviticus, is set forth in the verses that lead to the instruction of sounding the jubilee trumpet on the Day of Atonement.
Леуіліктердегі дәл келесі тарауда айтылған Исраилдің «жеті мезгілге» бытыратылуын айқындайтын мәнмәтін Күнәларды өтеу күнінде мерейтой кернейін тарту туралы нұсқауға бастайтын аяттарда баяндалған.
Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Leviticus 25:2–8.
Исраил ұлдарына сөйлеп, оларға айт: Мен сендерге беретін жерге кірген кездеріңде, ол жер Жаратқан Ие үшін сенбілік тыныштық сақтасын. Алты жыл егістігіңді ек, алты жыл жүзімдігіңді баптап, оның жемісін жина; бірақ жетінші жылы жер үшін толық тынығу сенбілігі болсын, Жаратқан Ие үшін сенбілік болсын: егістігіңді екпе, жүзімдігіңді баптама. Орағыңнан өзінен-өзі өскенді орып алма, күтім көрмеген жүзім сабағыңның жүзімдерін жинама; өйткені бұл — жер үшін тынығу жылы. Жердің сенбілігі сендерге азық болсын: саған да, құлыңа да, күңіңе де, жалдама қызметшіңе де, қасыңда тұратын келімсегіңе де, малыңа да, жеріңдегі аңдарға да — оның бүкіл өнімі азық болсын. Өзіңе жеті жылдық сенбілікті сана, жеті рет жеті жылды; сонда жеті жылдық сенбіліктің мерзімі саған қырық тоғыз жыл болады. Леуіліктер 25:2–8.
When Miller recognized the judgment against Israel for breaking the sabbath rest for the land in chapter twenty-six, he applied the principle that a day represents a year and discovered that a year is three hundred and sixty days, and that seven times three hundred and sixty was twenty-five hundred and twenty years of punishment for breaking the covenant. It was the first prophetic truth he discovered. It’s the foundation of the truths that made up the foundation that Christ laid through the work of Miller. The Jubilee trumpet is an announcement of deliverance and freedom.
Миллер жиырма алтыншы тарауда Исраилге жердің сенбілік тыныштығын бұзғаны үшін шығарылған үкімді танығанда, ол бір күн бір жылды білдіреді деген қағиданы қолданып, бір жылдың үш жүз алпыс күннен тұратынын, ал жеті есе үш жүз алпыс — келісімді бұзғаны үшін берілген екі мың бес жүз жиырма жылдық жаза екенін анықтады. Бұл — оның ашқан алғашқы пайғамбарлық ақиқаты еді. Бұл — Мәсіхтің Миллердің қызметі арқылы қалаған іргетасты құраған ақиқаттардың негізі. Мерейтойдың кернейі — құтқарылу мен азаттықтың жариялануы.
The seventh trumpet is Islam of the third woe.
Жетінші керней — үшінші қасіреттің Исламы.
But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.
Бірақ жетінші періштенің даусы шыққан күндерде, ол керней тарта бастағанда, Құдайдың құпиясы Оның өз құлдары — пайғамбарларына жариялағанындай аяқталуға тиіс. Аян 10:7.
The seventh trumpet of Islam is an external prophetic truth and the Jubilee trumpet is the internal prophetic truth of justification by faith—deliverance from sin, which according to Sister White is the third angel in verity. In the period when the seventh trumpet is sounding, the mystery of Christ in you the hope of glory will be perfected as Christ combines His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand. Those who then receive the seal of God will proclaim a trumpet message of warning represented as the third woe and also the warning of the third angel. The third woe empowers the message of the third angel when the angel who is no less a personage than Jesus Christ descends with a message in His hand.
Исламның жетінші кернейі — сыртқы пайғамбарлық ақиқат, ал Мерейтой кернейі — сенім арқылы ақталудың ішкі пайғамбарлық ақиқаты, яғни күнәдан азат етілу; бұл, Сестра Уайттың айтуынша, шын мәніндегі үшінші періште болып табылады. Жетінші керней шалынып жатқан кезеңде, сендердің іштеріңдегі Мәсіх — ұлылық үміті деген құпия, Мәсіх Өзінің Құдайлық болмысын жүз қырық төрт мыңның адамдық болмысымен біріктірген кезде, кемеліне жеткізіледі. Сонда Құдайдың мөрін қабылдайтындар үшінші қасірет ретінде бейнеленген ескерту кернейінің хабарын, сондай-ақ үшінші періштенің ескертуін жариялайтын болады. Үшінші қасірет, Иса Мәсіхтен кем емес Тұлға болып табылатын періште қолында хабарымен төмен түскен кезде, үшінші періштенің хабарына күш береді.
When we identify that it was a time prophecy of the first and second woe that empowered the first angel’s message, and a prophecy of the third woe that empowers the third angel’s message, we are identifying the trumpets as ‘judgments that were brought upon Rome in response to Sunday enforcement.’ Those providential judgments, particularly the last three woe trumpets, align and parallel the warning message of Revelation fourteen’s three angels. Two woes and two angels in the Millerite history and the third woe and the third angel in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning history of the first and second angels, the message of the opening of the judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the first and second woes. In the ending history of the third angel the message announcing the close of judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the third woe.
Біз алғашқы және екінші қасіреттің уақыттық пайғамбарлығы бірінші періштенің хабарын күшейткенін, ал үшінші қасіреттің пайғамбарлығы үшінші періштенің хабарын күшейтетінін анықтаған кезде, біз кернейлерді «жексенбілікке мәжбүрлеп орындатуға жауап ретінде Римге түсірілген соттар» ретінде айқындаймыз. Сол құдайлық жазалар, әсіресе соңғы үш қасірет кернейі, Аян кітабының он төртінші тарауындағы үш періштенің ескерту хабарымен сәйкеседі және соған параллель келеді. Миллериттер тарихындағы екі қасірет пен екі періште, әрі жүз қырық төрт мыңның тарихындағы үшінші қасірет пен үшінші періште. Бірінші және екінші періштелердің бастау тарихында соттың ашылуы туралы хабар Исламның бірінші және екінші қасіреттерінің орындалуы арқылы күшейтілді. Үшінші періштенің аяқталу тарихында соттың жабылуын жариялаған хабар Исламның үшінші қасіретінің орындалуы арқылы күшейтілді.
The empowerment at the beginning and ending was represented by the angel of Revelation ten and eighteen, “who was no less a personage than Jesus Christ.” The external message of Islam and the internal message of judgment is the external third woe trumpet and the internal message of judgment is the trumpet of the third angel. The external trumpet of Islam is the prophecy of twenty-five hundred and twenty years and the internal trumpet of the third angel is the twenty-three hundred years. Both arrived and sounded at the opening of the judgment of the dead, and both arrived again at the opening of the judgment of the living.
Басында да, соңында да берілген күш Аян кітабының он және он сегізінші тарауларындағы періште арқылы бейнеленді; ол періште «Иса Мәсіхтің Өзінен кем емес тұлға еді». Исламның сыртқы хабары мен сот туралы ішкі хабар — сыртқысы үшінші қасірет кернейі, ал сот туралы ішкі хабар — үшінші періштенің кернейі. Исламның сыртқы кернейі — екі мың бес жүз жиырма жыл туралы пайғамбарлық, ал үшінші періштенің ішкі кернейі — екі мың үш жүз жыл. Екеуі де өлілерге қатысты соттың ашылуында келіп, үн қатты, әрі екеуі де тірілерге қатысты соттың ашылуында тағы да келді.
The angel of Revelation ten descended on August 11, 1840 in fulfillment of the prophecy of Islam and in so doing, the angel typified the descent of the angel of Revelation eighteen with a fulfillment of a prophecy of Islam. God’s judgment upon the rebellion of the Sunday law in 321, and then again in 538 is represented by the first six trumpets, and His judgment for the soon-coming Sunday law rebellion is represented by the seventh trumpet, which is the third woe and also the third angel. The warning message of the beginning of the judgment on October 22, 1844 and the warning message of the judgment of the living on 9/11 were both empowered by the seventh angel in the sequence that Jones set forth. Six trumpet angels in chapters eight and nine, then in chapter ten the angel descends who is no less a personage than Jesus Christ. He is the seventh in the sequence of angels, who is followed in chapter eleven by the third woe, which is the seventh trumpet that began to sound in 1844, but is the eighth in the series of angels that lead to the ninth, tenth and eleventh angels in Revelation fourteen.
Аян кітабының оныншы тарауындағы періште 1840 жылдың 11 тамызында Ислам туралы пайғамбарлықтың орындалуы ретінде түсті; осылайша, сол періште Аян кітабының он сегізінші тарауындағы періштенің де Ислам туралы бір пайғамбарлықтың орындалуымен түсуін бейнелеп көрсетті. 321 жылы жексенбілік заңға байланысты бүлікке, содан кейін 538 жылы қайтадан жасалған бүлікке Құдайдың шығарған үкімі алғашқы алты керней арқылы бейнеленеді, ал таяп келе жатқан жексенбілік заң бүлігі үшін Оның үкімі жетінші керней арқылы бейнеленеді; бұл — үшінші қасірет әрі үшінші періште. 1844 жылдың 22 қазанындағы соттың басталуы туралы ескерту хабары да, 9/11-дегі тірілерге қатысты сот туралы ескерту хабары да Джонс көрсеткен ретпен жетінші періште арқылы құдіретке ие болды. Сегізінші және тоғызыншы тарауларда алты керней періштесі, содан кейін оныншы тарауда Иса Мәсіхтен кем емес Тұлға болып табылатын періште түседі. Ол — періштелер тізбегіндегі жетіншісі; оның артынан он бірінші тарауда үшінші қасірет келеді, яғни 1844 жылы үн қата бастаған жетінші керней. Алайда ол — Аян кітабының он төртінші тарауындағы тоғызыншы, оныншы және он бірінші періштелерге бастайтын періштелер қатарының сегізіншісі.
The third angel’s message cannot be isolated from the first and second angels’ messages, but neither can it be separated from the seven trumpets of God’s judgment upon apostasy. The first four trumpets of judgment in chapter eight of Revelation identify the progressive demise of Western Rome after Constantine’s first Sunday law in 321 and began at his division of the empire into east and west in 330.
Үшінші періштенің хабарын бірінші және екінші періштелердің хабарларынан бөліп қарауға болмайды, бірақ оны Құдайдың діннен безушілікке шығарған сотының жеті кернейінен де ажыратуға болмайды. Аян кітабының сегізінші тарауындағы соттың алғашқы төрт кернейі 321 жылы Константиннің жексенбі күнін сақтау туралы алғашқы заңынан кейін Батыс Римнің біртіндеп құлдырауын айқындайды және бұл үдеріс оның 330 жылы империяны шығыс пен батысқа бөлуінен басталды.
“When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.
«Біздің ұлтымыз өз заң шығарушы кеңестерінде адамдардың ар-ұждандарын діни құқықтарына қатысты байлайтын заңдар қабылдап, жексенбіні ұстануды күштеп енгізіп, жетінші күнгі сенбіні сақтайтындарға қарсы қысымшыл билікті қолданатын болса, онда Құдай заңы біздің жерімізде іс жүзінде күшін жойған болып саналады; ал ұлттық діннен безу ұлттық күйреумен жалғасады.» Review and Herald, December 18, 1888.
The principle of national apostasy bringing national ruin was brought upon Constantine’s nation beginning with the first four trumpets that brought Western Rome to a conclusion by 476. Eastern Rome came to its conclusion in 1453, though it had prophetically lost its national sovereignty on July 27, 1449. Unlike Babylon, who was overthrown in one night, Rome, both western and eastern was brought to their endings progressively. The demise of Western Rome under the first four trumpets by 476, represents the demise of the United States under four trumpets, which at one level represents the four generations of the United States that began in 1798 and ends at the Sunday law. Those four generations parallel the four generations of Adventism, which parallel the first four churches of Revelation two, and the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight and the four waves of grasshoppers in the book of Joel.
Ұлттық діннен безудің ұлттық күйреуге алып келуі қағидасы Константиннің халқына Батыс Римді 476 жылға қарай аяқтаған алғашқы төрт кернейден бастап келді. Шығыс Рим 1453 жылы өз ақырына жетті, дегенмен пайғамбарлық тұрғыдан ол ұлттық егемендігін 1449 жылғы 27 шілдеде жоғалтқан еді. Бір түннің ішінде құлатылған Бабылдан айырмашылығы, Рим — батыстық та, шығыстық та — өз ақырына біртіндеп жеткізілді. 476 жылға қарай алғашқы төрт керней астындағы Батыс Римнің құлдырауы төрт керней астындағы Америка Құрама Штаттарының құлдырауын бейнелейді; бұл бір деңгейде 1798 жылы басталып, жексенбілік заңмен аяқталатын Америка Құрама Штаттарының төрт ұрпағын білдіреді. Сол төрт ұрпақ Адвентизмнің төрт ұрпағына параллель, ал олар Аян кітабының екінші тарауындағы алғашқы төрт қауымға, Езекиел кітабының сегізінші тарауындағы күшейе түсетін төрт жиіркенішке және Жоел кітабындағы шегірткелердің төрт толқынына параллель келеді.
For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Ezekiel 14:21.
Өйткені Тәңір Ие былай дейді: Иерусалимнің үстіне Өзімнің төрт ауыр жазамды — қылышты, аштықты, зиянды аңды және індетті — жіберіп, одан адам мен малды құрту үшін түсіргенімде, бұл тіпті қаншалықты ауыр болмақ! Езекиел 14:21.
The fifth and sixth trumpets brought down Eastern Rome, and eastern Rome in prophetic relation to western Rome, represents the state. Western Rome represents the church. Western Rome also represents the United States, who is conquered first, as was western Rome.
Бесінші және алтыншы кернейлер Шығыс Римді құлатты, ал Шығыс Рим, Батыс Римге қатысты пайғамбарлық байланыста, мемлекетті білдіреді. Батыс Рим қауымды білдіреді. Батыс Рим, сондай-ақ, әуелі Батыс Рим қалай жауланған болса, солай ең алдымен жауланатын Америка Құрама Штаттарын да білдіреді.
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
«Діни бостандық елі болған Америка ар-ожданға зорлық жасап, адамдарды жалған сенбілік күнді құрметтеуге мәжбүрлеуде Папалықпен біріккен кезде, жер жүзіндегі әрбір елдің халқы оның үлгісіне еруге жетеленетін болады.» Testimonies, 6-том, 18-бет.
The first four trumpets represent the four generations of American history, and when the United States falls, the glorious land of verse forty-one of Daniel eleven has just fallen, and the next obstacle is Egypt, a symbol of the rest of the nations of the world. The United Nations, who are the ten kings, then agree to give their seventh kingdom to the papacy, for ‘a short space—one hour,’ in Revelation seventeen. This occurs at Herod’s birthday party, when he pledges half his kingdom. At Herod’s birthday party, in that hour the handwriting appears upon the plaster of the walls, and Belshazzar is slain. That hour arrives at the Sunday law and continues until the close of human probation. The seventh kingdom is conquered as typified by the destruction of the walls of Constantinople that came down in 1453. From the Sunday law in the United States, as typified by 1449; unto the fall of Constantinople in 1453 is four symbolic years. The papacy received its deadly wound in 1798.
Алғашқы төрт керней Америка тарихының төрт ұрпағын бейнелейді, әрі Америка Құрама Штаттары құлағанда, Даниял 11-тараудың қырық бірінші аятындағы даңқты жер жаңа ғана құлаған болады, ал келесі кедергі — Мысыр, яғни дүниедегі өзге барлық халықтардың рәмізі. Сонда он патша болып табылатын Біріккен Ұлттар Ұйымы Аян 17-тарауда айтылғандай, «аз уақытқа — бір сағатқа» өздерінің жетінші патшалығын папалыққа беруге келіседі. Бұл Иродтың туған күніндегі тойында, ол өз патшалығының жартысын уәде еткен кезде, орын алады. Иродтың туған күніндегі тойында, сол сағатта қабырғалардың сылағының үстінде жазу пайда болады да, Белшазар өлтіріледі. Сол сағат жексенбілік заң кезінде келіп, адамзатқа берілген сынақ мерзімі жабылғанға дейін жалғасады. Жетінші патшалық 1453 жылы құлаған Константинополь қабырғаларының күйреуімен бейнеленгендей, жаулап алынады. Америка Құрама Штаттарындағы жексенбілік заңнан, 1449 жылмен бейнеленгендей, 1453 жылғы Константинопольдің құлауына дейін — нышандық тұрғыдан төрт жыл. Папалық өзінің өлім жарасын 1798 жылы алды.
In Daniel eleven verse forty the papacy fell in 1798, at the time of the end. Then the king of the south fell in 1989, at the time of the end. The United States falls in verse forty-one and Egypt falls in verse forty-two and the papacy comes to its second and final fall in verse forty-five.
Даниял кітабының он бірінші тарауының қырқыншы аятында папалық 1798 жылы, ақыр заман тұсында, құлады. Содан кейін оңтүстіктің патшасы 1989 жылы, ақыр заман тұсында, құлады. Қырық бірінші аятта Америка Құрама Штаттары құлайды, қырық екінші аятта Мысыр құлайды, ал қырық бесінші аятта папалық өзінің екінші әрі соңғы құлауына келеді.
“From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.
«Даниял мен Аян кітаптарында айқын көрсетілгендей, халықтардың өрлеуі мен құлауынан біз тек сыртқы әрі дүниелік салтанаттың қаншалықты түкке тұрғысыз екенін үйренуіміз керек. Бүкіл күші мен ұлылығымен, біздің дүние содан бері ешқашан көрмеген сондай құдіреті мен салтанатымен Бабыл — сол заманның адамдарына соншалықты берік әрі мәңгілік болып көрінген сол күш пен ұлылық — қалайша мүлде жойылып кетті! «Шөптің гүлі» секілді ол құрып кетті. Жақып 1:10. Мидия-Парсы патшалығы да, Грекия мен Рим патшалықтары да осылайша құрып кетті. Құдайды өз негізі етпегеннің бәрі де осылай құриды. Тек Оның ниетімен тығыз байланысқан және Оның мінез-құлқын танытатын нәрсе ғана мәңгі тұра алады. Біздің дүниеміз білетін бірден-бір мызғымас нәрселер — Оның принциптері». Пайғамбарлар мен патшалар, 548.
The fall of the United States (the false prophet) in verse forty-one was typified by 1449, and the fall of Egypt (the dragon) in verse forty-two was typified by 1453 and the papacy (the beast) comes to its end with none to help as typified by 1798. The false prophet and the dragon are brought down by trumpet powers, and the beast is brought down by a dragon power.
Қырық бірінші аяттағы Америка Құрама Штаттарының (жалған пайғамбардың) құлауы 1449 жылмен бейнеленген, ал қырық екінші аяттағы Мысырдың (айдаһардың) құлауы 1453 жылмен бейнеленген, әрі папалық (аң) 1798 жылмен бейнеленгендей, оған жәрдемдесетін ешкім болмай, өз ақырына келеді. Жалған пайғамбар мен айдаһар кернейлік күштер арқылы құлатылды, ал аң айдаһарлық күш арқылы құлатылды.
The number four is a symbol of the dissolution of a kingdom. Alexander’s kingdom disintegrated into four kingdoms, and Egypt came down in the Red Sea in the fourth generation, and Israel is bowing to the sun in the fourth abomination of Ezekiel eight. The four generations of Protestantism and Republicans in the earth beast began in 1798 and ends at the soon-coming Sunday law for both horns. Ezekiel’s four sore judgments upon Jerusalem illustrate four judgments upon the United States, and those four judgments upon the sixth kingdom of Bible prophecy typify the four years from 1449 unto 1453 when the seventh kingdom of Bible prophecy agrees to give half their kingdom unto the papacy in a church and state relationship that the whore of Tyre reigns over.
Төрт саны — патшалықтың ыдырауының нышаны. Александрдың патшалығы төрт патшалыққа ыдырап кетті, Мысыр төртінші ұрпақта Қызыл теңізде құлады, ал Исраил Езекиелдің сегізінші тарауындағы төртінші жиіркеніште күнге тағзым етіп тұр. Жер аңындағы протестантизм мен республикашылдықтың төрт ұрпағы 1798 жылы басталып, екі мүйіз үшін де жуықта келетін жексенбілік заңмен аяқталады. Езекиелдің Иерусалимге қарсы төрт ауыр соты Америка Құрама Штаттарына қарсы төрт сотты бейнелейді, әрі Киелі кітап пайғамбарлығындағы алтыншы патшалыққа қарсы сол төрт сот Киелі кітап пайғамбарлығындағы жетінші патшалық Тирдің жезөкшесі билік жүргізетін шіркеу мен мемлекет қатынасында өз патшалығының жартысын папалыққа беруге келісетін 1449 жылдан 1453 жылға дейінгі төрт жылды типологиялық түрде көрсетеді.
The four years of 1449 unto 1453 represent the demise of the seventh kingdom at the Sunday law, and they also represent the period of the demise of the eighth kingdom from the Sunday law unto the close of probation. The conquering of Egypt, who is the world and also the dragon that is given to the papacy, is a fractal at the beginning of the period symbolized by the four years of 1449 unto 1453. This identifies the fall of Constantinople at the Sunday law, and then again when Michael stands up. When Michael stands up the four angels are fully released according to inspiration.
1449 жылдан 1453 жылға дейінгі төрт жыл жетінші патшалықтың жексенбілік заң кезіндегі құлдырауын білдіреді, әрі олар жексенбілік заңнан сынақ мерзімінің жабылуына дейінгі сегізінші патшалықтың құлдырау кезеңін де білдіреді. Әлем болып табылатын, сондай-ақ папалыққа берілген айдаһар болып табылатын Мысырдың жауланып алынуы 1449 жылдан 1453 жылға дейінгі төрт жылмен бейнеленген кезеңнің басындағы бір фрактал болып табылады. Бұл жексенбілік заң кезінде Константинопольдің құлауын, содан кейін Михаил орнынан тұрған кезде оның қайтадан құлауын айқындайды. Михаил орнынан тұрған кезде, шабытқа сәйкес, төрт періште толық босатылады.
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
«Мен төрт періштенің төрт желді Исаның киелі орында атқарып жатқан ісі аяқталғанша ұстап тұратынын, ал содан кейін жеті соңғы пәленің келетінін көрдім». Early Writings, 36.
Four divisions of Alexander’s kingdom, four trumpets upon Western Rome, four winds released on Eastern Rome, four sore judgments upon Jerusalem, four winds released when the papacy comes to its end with none to help. With these prophetic symbols set forth we will consider the second woe in the context of applying it at the soon coming Sunday law.
Ескендір патшалығының төртке бөлінуі, Батыс Римге арналған төрт керней, Шығыс Римге жіберілген төрт жел, Иерусалимге түскен төрт ауыр жаза, папалыққа жәрдем беруші ешкім қалмай, оның ақыры таянғанда босатылатын төрт жел. Осы пайғамбарлық рәміздер айқындалған соң, біз екінші қасіретті жақындап келе жатқан жексенбілік заңға қолдану тұрғысынан қарастыратын боламыз.
The Council of Florence
Флоренция кеңесі
In 1439, at the Council of Florence (also called the Union of Florence), representatives of the Eastern Orthodox Church (led by the Byzantine Emperor John VIII Palaiologos and the Patriarch of Constantinople) signed a formal decree of union with the Roman Catholic Church. They agreed to identify the Pope of Rome as the head (supreme authority) of the entire Church.
1439 жылы Флоренция кеңесінде (сондай-ақ Флоренция одағы деп аталады) Шығыс православие шіркеуінің өкілдері (Византия императоры Иоанн VIII Палеолог пен Константинополь патриархының басшылығымен) Рим-католик шіркеуімен ресми одақ туралы жарлыққа қол қойды. Олар Рим папасын бүкіл Шіркеудің басшысы (жоғарғы билігі) ретінде тануға келісті.
For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Ephesians 5:23.
Өйткені Мәсіх қауымның Басы болғаны сияқты, еркек те әйелдің басы; әрі Ол дененің Құтқарушысы. Ефестіктерге 5:23.
The Nicene Creed
Никея сенім символы
The Emperor and Patriarch accepted the “Filioque clause” in the Nicene Creed, which was an addition to the Nicene Creed, claiming that the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. The Nicene Creed is one of the most important and widely used statements within the history of the Catholic faith. The Nicene Creed is a formal summary of core Catholic beliefs. It was originally written to defend the truth about who Jesus Christ is. In 325, a major controversy arose because a priest named Arius taught that Jesus was created by God the Father and was not fully God.
Император мен Патриарх Никея сенім символына енгізілген «Filioque clause»-ты қабылдады; бұл Никея сенім символына қосылған толықтыру болып, Киелі Рух Әкеден және Ұлдан тарайды деп мәлімдейді. Никея сенім символы — католиктік сенім тарихындағы ең маңызды әрі ең кең қолданылатын тұжырымдардың бірі. Никея сенім символы католиктік негізгі нанымдардың ресми түйіні болып табылады. Ол бастапқыда Иса Мәсіхтің кім екендігі туралы ақиқатты қорғау үшін жазылған. 325 жылы Ариус есімді бір діни қызметкер Исаны Құдай Әке жаратқан және Ол толықтай Құдай емес деп үйреткендіктен, үлкен дау туды.
Emperor Constantine called the First Council of Nicaea to settle the issue. The council strongly affirmed that Jesus is fully God, “of the same substance” as the Father. The Creed was later expanded at the Council of Constantinople in 381. It is to be noted at this point; that the Nicene Creed was established in the history of Constantine the first, and it would be an issue for the last Constantine, who was Constantine the eleventh, who was the last Emperor of the eastern Byzantine Empire. Constantine the Great, who was the first is repeatedly set forth as a subject in Bible prophecy. He is the ruler at the beginning of the empire of the east and therefore typifies the ruler at the ending of the empire of the east. The fact that the Nicene Creed is an element of both the beginning and ending histories must be noted by a student of prophecy, if they understand the principle of alpha and omega.
Император Константин бұл дауды шешу үшін Никеядағы Бірінші кеңесті шақырды. Кеңес Иса Мәсіхтің толықтай Құдай екенін, Әкемен «біртекті» екенін батыл түрде бекітті. Кейінірек Сенім символы 381 жылы Константинополь кеңесінде кеңейтілді. Осы тұста мына жайтты атап өту қажет: Никеялық сенім символы алғаш Константиннің тарихында бекітілді, әрі ол шығыстағы Византия империясының соңғы императоры болған он бірінші Константин, яғни соңғы Константин үшін де мәселе болмақ еді. Бірінші болған Ұлы Константин Киелі кітап пайғамбарлығында қайта-қайта тақырып ретінде көрсетіледі. Ол шығыс империясының бастауындағы билеуші, сондықтан шығыс империясының аяқталуындағы билеушінің бейнесі болып табылады. Егер пайғамбарлықты зерттеуші альфа мен омега қағидатын түсінсе, онда Никеялық сенім символының әрі бастау, әрі аяқталу тарихтарының құрамдас бөлігі екені назарға алынуға тиіс.
In 381, the Nicene Creed was updated with the doctrine of Purgatory, the doctrine of the Eucharist, with the acceptance of the use of unleavened bread for the Eucharist, which was a Latin practice. The Creed of 381 also accepted the Catholic understanding of original sin and the afterlife. It ended with this key line: “We also define that the holy apostolic see and the Roman Pontiff holds the primacy over the whole world and is the true vicar of Christ.”
381 жылы Никея сенім символы Тазарту орны туралы іліммен, Евхаристия туралы іліммен, сондай-ақ Евхаристияда ашытқысыз нанды қолдануды қабылдаумен, бұл латындық тәжірибе болатын, жаңартылды. 381 жылғы Символ сондай-ақ католиктік бастапқы күнә және о дүниелік өмір туралы түсінікті қабылдады. Ол мынадай негізгі жолмен аяқталды: «Біз сондай-ақ қасиетті апостолдық тақты және Рим Понтифигін бүкіл әлем үстінен біріншілікке ие және Мәсіхтің шынайы орынбасары деп айқындаймыз.»
At the Council of Florence another updated version was signed on July 6, 1439, 14 years before Constantinople fell to the Ottoman Turks in 1453. The union was signed under heavy political pressure. The Byzantine Empire was desperate for military help from the West against the advancing Ottomans. When the Greek delegates returned home, the agreement was strongly rejected by the majority of the clergy, monks, and ordinary people in the East. Most of the bishops who signed it later withdrew their support. The union was never fully implemented and was formally repudiated by the Eastern Orthodox Church in the following years. By the time Constantinople fell in 1453, the union had already effectively collapsed. It is often described by historians as a political union that failed due to deep theological, cultural, and popular resistance.
Флоренция кеңесінде 1439 жылғы 6 шілдеде тағы бір жаңартылған нұсқаға қол қойылды; бұл Константинополь 1453 жылы Осман түріктерінің қолына құлауынан 14 жыл бұрын еді. Одаққа күшті саяси қысым жағдайында қол қойылды. Византия империясы алға жылжып келе жатқан османдарға қарсы Батыстан әскери көмек алуға үмітсіз мұқтаж болды. Грек делегаттары отандарына оралғанда, бұл келісім Шығыстағы дінбасылардың, монахтардың және қарапайым халықтың басым көпшілігі тарапынан үзілді-кесілді қабылданбады. Оған қол қойған епископтардың көпшілігі кейіннен өз қолдауларын қайтарып алды. Одақ ешқашан толық жүзеге асырылған жоқ және кейінгі жылдары Шығыс Православие Шіркеуі тарапынан ресми түрде теріске шығарылды. 1453 жылы Константинополь құлаған кезде, бұл одақ іс жүзінде әлдеқашан күйреп біткен еді. Тарихшылар оны терең теологиялық, мәдени және халықтық қарсылықтың салдарынан сәтсіздікке ұшыраған саяси одақ ретінде жиі сипаттайды.
At the First Council of Nicaea of 325 the Nicene Creed was adopted. It is marked five years before the year 330, when the 360 years of Daniel eleven, verse twenty-four, represented as a “time” concluded.
325 жылғы Никеяның Бірінші кеңесінде Никея сенім символы қабылданды. Бұл Даниял 11:24-тегі «бір уақыт» ретінде бейнеленген 360 жылдың аяқталған 330 жылынан бес жыл бұрын болып белгіленген.
He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.
Ол аймақтың ең құнарлы жерлеріне де бейбіт түрде кіріп, өз әкелері де, әкелерінің әкелері де істемегенді істейді; олардың арасына олжа, дүние-мүлік және байлықты шашады; иә, ол белгілі бір уақытқа дейін бекіністерге қарсы өз айлаларын ойластырады. Даниел 11:24.
The year 31 BC and 330 both mark the “time appointed” of verses twenty-seven and twenty-nine of Daniel eleven.
Б.з.д. 31 жыл мен 330 жыл екеуі де Даниял кітабының он бірінші тарауындағы жиырма жетінші және жиырма тоғызыншы аяттардағы «белгіленген уақытты» білдіреді.
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. … At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27, 29.
Бұл екі патшаның да жүректері жауыздық істеуге бейім болады, және олар бір дастарқан басында өтірік сөйлеседі; бірақ бұл жүзеге аспайды, өйткені ақыры әлі де белгіленген уақытта болады. … Белгіленген уақытта ол қайта оралып, оңтүстікке қарай келеді; бірақ бұл бұрынғыдай да, кейінгідей де болмайды. Даниял 11:27, 29.
The beginning (330) and ending (1449–1453) of the prophetic line of eastern Rome is represented by the first and last emperor Constantine. The alpha and omega of the prophetic line of eastern Rome, called the Byzantine Empire is connected to the ending of the three hundred and sixty-years Imperial Rome ruled supremely from the battle of Actium in 31 BC unto the year 330, and then onward to 1453. Before the battle of Actium in 31 BC Mark Antony and Augustus Ceasar spoke lies at one table that did not prosper. Before the year 330, in 325 the Nicene Creed was adopted. Before the year 1453 the updated version of the very same Nicene Creed was adopted. Before 31 BC two political figures told lies at one table. In 325 the spiritual lies were told at one table. Those two witnesses identify the political and spiritual lies that were adopted in 1439 at the Council of Florence. That updated Nicene Creed was called the Decree of Union.
Шығыс Римнің пайғамбарлық желісінің басы (330) мен соңы (1449–1453) бірінші және соңғы император Константин арқылы бейнеленеді. Византия империясы деп аталатын Шығыс Римнің пайғамбарлық желісінің альфасы мен омегасы б.з.д. 31 жылғы Акций шайқасынан бастап 330 жылға дейін, содан кейін 1453 жылға дейін жоғарғы билік жүргізген үш жүз алпыс жылдық Империялық Римнің аяқталуымен байланысты. Б.з.д. 31 жылғы Акций шайқасына дейін Марк Антоний мен Август Цезарь бір үстелде өтірік сөйлеген, бірақ бұл өркендемеген. 330 жылдан бұрын, 325 жылы, Никея сенім символы қабылданды. 1453 жылдан бұрын дәл сол Никея сенім символының жаңартылған нұсқасы қабылданды. Б.з.д. 31 жылға дейін екі саяси тұлға бір үстелде өтірік айтты. 325 жылы рухани өтірік бір үстелде айтылды. Сол екі куәгер 1439 жылы Флоренция кеңесінде қабылданған саяси және рухани өтіріктерді анықтайды. Сол жаңартылған Никея сенім символы Одақ туралы декрет деп аталды.
The first waymark of lies at one table came before 31 BC, and was between two political factions of pagan Rome. The time appointed for those lies was 31 BC, and it consisted of Augustus, a symbol of Rome against a confederacy of a man and woman representing Egypt. The second set of lies was 325, and the time appointed was 330. The third set of lies was in 1439, and the time appointed was 1449–1453. Those at the table in 1439 represented western and eastern Rome, with eastern Rome seeking a political goal, by agreeing to a religious argument. 31 BC, followed by 330 and then 1453 represent a triple application of the line of Rome.
«Бір үстел басындағы өтіріктердің» алғашқы межелік белгісі б.з.д. 31 жылға дейін болды және ол пұтқа табынушы Римнің екі саяси тобының арасында орын алды. Сол өтіріктер үшін белгіленген уақыт б.з.д. 31 жыл еді, әрі ол Мысырды бейнелейтін ер мен әйел конфедерациясына қарсы Римнің нышаны болған Августтан тұрды. Өтіріктердің екінші жиынтығы 325 жылы болды, ал белгіленген уақыты 330 жыл еді. Үшінші жиынтық 1439 жылы болды, ал белгіленген уақыты 1449–1453 жылдар еді. 1439 жылы үстел басында болғандар батыс және шығыс Римді білдірді, ал шығыс Рим діни дауға келісе отырып, саяси мақсатқа ұмтылды. Б.з.д. 31 жыл, содан кейін 330, сосын 1453 жыл — Рим желісінің үш еселік қолданылуын білдіреді.
The political threat of the alliance of Marc Antony and Cleopatra, typified the spiritual threat of the heresy of Arianism in 325, which in turn typified the political and religious threat of the Islamic Turks in 1439.
Марқ Антоний мен Клеопатра одағының саяси қаупі 325 жылғы ариандық бидғаттың рухани қаупінің бейнесі болды, ал ол өз кезегінде 1439 жылғы исламдық түріктердің саяси әрі діни қаупінің бейнесі болды.
The doctrines of the Nicene Creed are lies and there is no truth in them. The document signed on July 6, 1439, at the Council of Florence was called the Decree of Union and represented the same lies and more. When the delegates returned to Constantinople in 1439, they were met with anger and accusations of betrayal. The saying went around: “Better the Turkish turban than the Pope’s mitre.”
Никея сенім нышанының ілімдері — өтірік, және оларда ешқандай шындық жоқ. 1439 жылғы 6 шілдеде Флоренция кеңесінде қол қойылған құжат Одақ туралы декрет деп аталды және сол өтіріктерді, әрі одан да көбін білдірді. 1439 жылы өкілдер Константинопольге қайтып оралғанда, оларды ашу-ыза мен сатқындық туралы айыптаулар қарсы алды. Ел ішінде мынадай сөз тарады: «Папаның митрасынан гөрі түріктің сәлдесі артық».
The union was signed mainly because the Byzantine Emperor desperately needed Western military help against the Ottomans. Once it became clear that very little (or no) military aid was coming, support for the union evaporated. In 1450–1451, several Eastern synods rejected the union, and after Constantinople fell in 1453, the union was completely abandoned. The ultimate outcome of the Decree of Union of Florence is considered by the Eastern Orthodox Church as a failed and rejected council. It is not recognized as valid. The Roman Catholic Church, however, still considers it a valid ecumenical council.
Одақ, негізінен, Византия императорына османдарға қарсы Батыстың әскери көмегі аса зәру болғандықтан, бекітілді. Әскери көмектің өте аз мөлшерде ғана келетіндігі (немесе мүлде келмейтіні) айқын болған соң, одаққа деген қолдау бірден жойылды. 1450–1451 жылдары бірнеше Шығыс синодтары бұл одақты теріске шығарды, ал 1453 жылы Константинополь құлағаннан кейін, одақ мүлде тәрк етілді. Флоренциядағы Одақ туралы декреттің түпкілікті нәтижесін Шығыс Православие Шіркеуі сәтсіздікке ұшыраған әрі кері қайтарылған собор деп есептейді. Ол жарамды деп танылмайды. Алайда Рим-Католик Шіркеуі оны әлі күнге дейін жарамды бүкіләлемдік собор деп санайды.
We are setting the logic to understand how the prophetic characteristics of the second woe are repeated in the history of the third woe. The one-hundred-and-fifty-year prophecy of the first woe began on July 27, 1299 and ended on July 27, 1449.
Біз екінші қасіреттің пайғамбарлық сипаттарының үшінші қасіреттің тарихында қалайша қайталанатынын түсіну үшін логиканы орнатып жатырмыз. Бірінші қасіреттің жүз елу жылдық пайғамбарлығы 1299 жылғы 27 шілдеде басталып, 1449 жылғы 27 шілдеде аяқталды.
1449
1449
Constantine XI Palaiologos was born in 1404 and reigned from January, 1449 unto May 29, 1453. He was the final emperor of the Eastern Roman (Byzantine) Empire, which had lasted over 1,100 years. He bravely led the defense of Constantinople during the Ottoman siege in 1453 with only about 7,000 to 8,000 defenders against Mehmed II’s army of 80,000 plus. He died fighting on the city walls on May 29, 1453 when Constantinople finally fell. His body was never conclusively identified. His death marked the end of the Roman Empire (the last direct continuation of the empire founded by Augustus in 27 BC).
Константин XI Палеолог 1404 жылы дүниеге келіп, 1449 жылдың қаңтарынан 1453 жылдың 29 мамырына дейін билік құрды. Ол 1 100 жылдан астам уақыт өмір сүрген Шығыс Рим (Византия) империясының соңғы императоры болды. Ол 1453 жылғы Осман қоршауы кезінде Константинопольдің қорғанысын ерлікпен басқарды: Мехмед II-нің 80 000-нан астам әскерімен салыстырғанда оның қарамағында шамамен небәрі 7 000–8 000 қорғаушы ғана болды. Ол Константинополь ақыры құлаған 1453 жылдың 29 мамырында қала қабырғаларында шайқас үстінде қаза тапты. Оның денесі ешқашан түпкілікті түрде анықталған жоқ. Оның өлімі Рим империясының аяқталуын білдірді (б.з.д. 27 жылы Август негізін қалаған империяның соңғы тікелей жалғасы).
He is remembered in Greek history and Orthodox tradition as a heroic figure — often called “the Marble Emperor” in legend (the belief that he will one day return to save Constantinople).
Ол грек тарихы мен православ дәстүрінде қаһарман тұлға ретінде есте сақталған — аңыздарда оны жиі «Мәрмәр Император» деп атайды (яғни бір күні қайта оралып, Константинопольді құтқарады деген сенім).
John VIII Palaiologos (1392–1448) was the second-to-last Byzantine Emperor who reigned from 1425–1448. He was the eldest son of Emperor Manuel II Palaiologos and the older brother of Constantine XI. John VIII spent most of his reign desperately trying to save the dying Byzantine Empire from the Ottomans. In 1439, he personally traveled to Italy and presided over the Council of Florence, where he and the Eastern Orthodox delegation temporarily agreed to reunite with the Roman Catholic Church and accept the Pope as head of the Church. Constantine the Great had also presided over the Council of Nicaea. John VIII hoped this union with the papacy would bring Western military help against the Turks, but the union was deeply unpopular back in Constantinople and ultimately failed. John VIII died in 1448 (of natural causes), just five years before Constantinople fell in 1453. His brother Constantine XI then became emperor and died defending the city.
Иоанн VIII Палеолог (1392–1448) 1425–1448 жылдары билік құрған Византияның соңғыдан бір бұрынғы императоры болды. Ол император Мануил II Палеологтың тұңғыш ұлы әрі Константин XI-нің ағасы еді. Иоанн VIII өз билігінің көп бөлігін өлім аузындағы Византия империясын османдардан аман алып қалуға үмітсіз түрде тырысумен өткізді. 1439 жылы ол өзі Италияға барып, Флоренция кеңесіне төрағалық етті; сол жерде ол және Шығыс православ делегациясы Рим-католик шіркеуімен қайта бірігуге және Папаны Шіркеудің басшысы ретінде қабылдауға уақытша келісті. Константин Ұлы да Никея кеңесіне төрағалық еткен болатын. Иоанн VIII папалықпен осы одақ түріктерге қарсы Батыстың әскери көмегін әкеледі деп үміттенді, бірақ бұл одақ Константинопольде аса ұнамсыз қабылданып, ақырында сәтсіздікке ұшырады. Иоанн VIII 1448 жылы (табиғи себептерден) қайтыс болды, бұл Константинопольдің 1453 жылы құлауынан небәрі бес жыл бұрын еді. Содан кейін оның інісі Константин XI император болып, қаланы қорғау үстінде қаза тапты.
When John VIII died in 1448, his brother Constantine XI was chosen as successor. By 1448 the Byzantine Empire was a tiny vassal state, and the Ottomans had significant influence over who sat on the throne in Constantinople. On July 27, 1449, a very significant political event occurred in the final years of the Byzantine Empire. The Byzantine Emperor John VIII Palaiologos had died earlier in 1448. His brother, Constantine XI Palaiologos (the last emperor), was proclaimed emperor in Constantinople. However, before Constantine XI officially ascended the throne, he sent ambassadors to the Ottoman Sultan (Murad II) and requested permission to reign. The Sultan granted that permission, and only then was Constantine XI formally crowned and recognized as emperor. This act was seen as the voluntary surrender of Byzantine independence. For the first time, a Byzantine emperor openly acknowledged that he ruled only by permission of the Ottoman Turks. Just four years later, in 1453, Constantinople fell to the Ottomans.
1448 жылы Иоанн VIII қайтыс болғанда, оның орнына мұрагер ретінде оның бауыры Константин XI таңдалды. 1448 жылға қарай Византия империясы шағын ғана вассал мемлекетке айналған еді, ал Константинополь тағында кімнің отыратынына Османдар елеулі ықпал ететін. 1449 жылғы 27 шілдеде Византия империясының соңғы жылдарында аса маңызды саяси оқиға болды. Византия императоры Иоанн VIII Палеолог бұған дейін, 1448 жылы, қайтыс болған еді. Оның бауыры Константин XI Палеолог (соңғы император) Константинопольде император деп жарияланды. Алайда Константин XI таққа ресми түрде отырмас бұрын, Осман сұлтанына (Мурад II) елшілер жіберіп, билік етуге рұқсат сұрады. Сұлтан бұл рұқсатты берді, тек содан кейін ғана Константин XI ресми түрде таққа отырғызылып, император ретінде танылды. Бұл әрекет Византия тәуелсіздігінің ерікті түрде берілуі ретінде қабылданды. Алғаш рет Византия императоры өзінің тек Осман түріктерінің рұқсатымен ғана билік жүргізетінін ашық түрде мойындады. Арада небәрі төрт жыл өткен соң, 1453 жылы, Константинополь Османдардың қолына өтті.
Three hundred and ninety-one years and fifteen days after July 27, 1449, on August 11, 1840, the Turks sought protection from Egypt by submitting to the four great European powers, thus fulfilling the prophecy of an hour, day, month and year. We have now set the logic in place to apply the first and second woe at the soon coming Sunday law. Peter as a symbol of the one hundred and forty-four thousand represents the movement of the third angel and William Miller represents the movement in the first and second angels. Both movements are associated with “keys.”
1449 жылдың 27 шілдесінен кейін үш жүз тоқсан бір жыл және он бес күн өткенде, 1840 жылдың 11 тамызында, түріктер Мысырдан қорған іздеп, Еуропаның төрт ұлы державасына бағынды; осылайша бір сағат, бір күн, бір ай және бір жыл туралы пайғамбарлық орындалды. Енді біз жуық арада келетін жексенбілік заңға бірінші және екінші қасіретті қолданудың қисынын орнына қойдық. Петір жүз қырық төрт мыңның рәмізі ретінде үшінші періштенің қозғалысын білдіреді, ал Уильям Миллер бірінші және екінші періштелердегі қозғалысты білдіреді. Екі қозғалыс та “кілттермен” байланысты.
And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.
Дәуіт әулетінің кілтін оның иығына саламын; сонда ол ашқанда, ешкім жаппас; ал жапқанда, ешкім ашпас. Ишая 22:22.
And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.
Саған тағы айтамын: сен — Петірсің, әрі Менің шіркеуімді осы жартастың үстіне тұрғызамын; және тозақ қақпалары оны жеңе алмайды. Мен саған көк патшалығының кілттерін беремін: жерде не байласаң, көкте де байланады; және жерде не шешсең, көкте де шешіледі. Матай 16:18, 19.
We will approach the battle of Nineveh in the next article as the “key” that not only opens the bottomless pit, but as the prophetic key that aligns the entire testimony of Daniel eleven into perfect order. In Miller’s dream the “key” attached to the casket was Miller’s method of Bible study. Proof texting of the Millerite history combined with “line upon line” in the history of the third angel is the key that allows the key of Revelation nine to unlock and align the hidden history of verse forty’s external message into order.
Біз келесі мақалада Ниневия шайқасына тек тұңғиық шұңқырды ашатын «кілт» ретінде ғана емес, сонымен бірге Даниял он бірдің бүкіл куәлігін мінсіз тәртіпке келтіретін пайғамбарлық кілт ретінде де тоқталамыз. Миллердің түсінде сандыққа тағылған «кілт» — Миллердің Киелі кітапты зерттеу әдісі еді. Миллериттер тарихының мәтіндік дәлелдерін үшінші періштенің тарихындағы «жол үстіне жол» қағидасымен ұштастыру — Аян тоғыздың кілтіне қырықыншы аяттың сыртқы хабарындағы жасырын тарихты ашып, тәртіпке келтіруге мүмкіндік беретін кілт.
We will continue our considerations in the next article.
Келесі мақалада талқылауымызды жалғастырамыз.
“To the prophet the wheel within a wheel, the appearances of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel works in perfect harmony with every other.” Testimonies to Ministers, 214.
«Пайғамбарға доңғалақтың ішіндегі доңғалақ та, олармен байланысқан тірі жаратылыстардың көріністері де түгелдей күрделі әрі түсіндіріп болмайтындай болып көрінді. Бірақ доңғалақтардың арасында Шексіз Даналықтың қолы көрінеді, әрі Оның іс-әрекетінің нәтижесі — кемел тәртіп. Әрбір доңғалақ өзге әрбір доңғалақпен толық үйлесімде әрекет етеді». Testimonies to Ministers, 214.