The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.
Даниял мен Аян кітаптары бірін-бірі толықтырады, яғни екеуі бірге кемелденеді.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
«Аян кітабында Киелі кітаптың барлық кітаптары тоғысып, өз аяқталуына жетеді. Мұнда Даниял кітабының толықтыруы берілген». Елшілердің істері, 585.
The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.
Киелі кітаптағы пайғамбарлықта айтылған патшалықтар пайғамбарлықты зерттеушінің назарында болуы тиіс, өйткені соңғы күндердің сыртқы тарихы негізінен соларда баяндалады.
“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.
«Патшалықтардың өрлеуі мен құлдырауын басқаратын себептерді Құдай сөзінің нұрымен үйрену анағұрлым жақсы. Жастар осы жазбаларды зерттеп, халықтардың шынайы өркендеуі құдайлық қағидаларды қабылдаумен қаншалықты тығыз байланысты болғанын көрсін. Ұлы реформаторлық қозғалыстардың тарихын зерттесін де, осы қағидалар қаншалықты жиі менсінілмей, жек көріліп, ал оларды жақтаушылар зынданға тасталып, дарға асылғанымен, дәл осы құрбандықтар арқылы жеңіске жеткенін көрсін». Тәрбие, 238.
Sacred histories—whether the “great reformatory movements” or the “rise and fall of kingdoms”—are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those who do not love the truth and who thereafter receive strong delusion do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome, represented by Thyatira, and the fall of pagan Rome, represented by Pergamos, constitute a truth that those who receive strong delusion hate.
Қасиетті тарихтағы оқиғалар — мейлі «ұлы реформаторлық қозғалыстар» болсын, мейлі «патшалықтардың өрлеуі мен құлауы» болсын — Құдайдың Сөзінде өмір мен өлім мәселесі болып табылады. Пауыл Салониқалықтарға арналған екінші хаттың екінші тарауында ақиқатты сүймейтін әрі содан кейін күшті адастыру ықпалына ұшырайтын адамдардың мұндай күйге түсуіне олардың осы үзіндіде Пауыл атап көрсеткен хабардан бас тартуды таңдағаны себеп болғанын жазған. Бұл үзіндіде пұтқа табынушы Рим мен папалық Римнің арасындағы байланыс айқындалады; ол — Пергам мен Тиятирдің арасындағы да, темір мен саздың арасындағы да, сондай-ақ айдаһар мен жыртқыш аңның арасындағы да байланыс. Тиятир бейнелейтін папалық Римнің өрлеуі мен Пергам бейнелейтін пұтқа табынушы Римнің құлауы — күшті адастыру ықпалына ұшырайтындар жек көретін ақиқат.
In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?
Миллериттер тарихында 1843 жылғы алғашқы кестеге енген Миллериттер мен протестанттар арасындағы талас Даниял 11-тараудың он төртінші аятындағы «сенің халқыңның тонаушылары» ретінде қандай тарихи билік бейнеленгені жөнінде болды. Тонаушылар Миллериттер пайымдағандай, пұтқа табынушы Римнің көтерілуі ме еді, әлде протестанттар мәлімдегендей, Селевкилердің құлауы ма еді?
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....
«Іс-әрекет сахнасына шыққан әрбір ұлтқа жер бетінде өз орнын иеленуге рұқсат етілді, сөйтіп оның “Күзетуші мен Киелінің” мақсатын орындайтыны не орындамайтыны көрінсін делінді. Пайғамбарлық дүниенің ұлы империяларының — Бабылдың, Мидия-Парсының, Грекияның және Римнің — өрлеуі мен құлдырауын бейнелеп көрсетті. Бұлардың әрқайсысымен, қуаты төмендеу халықтардағыдай, тарих қайтадан қайталанды. Әрқайсысының сыналу кезеңі болды, әрқайсысы да сүрінді, даңқы солды, құдіреті кетіп, орнын басқасы иеленді....»
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
«Қасиетті Жазбаның беттерінде айқын көрсетілген халықтардың өрлеуі мен құлауынан олар жалаң сыртқы әрі дүниелік даңқтың қаншалықты түкке тұрғысыз екенін үйренуге тиіс. Бүкіл өз күш-қуатымен және айбын-салтанатымен Вавилон — біздің әлем содан бері оған теңін көрмеген күш-қуат пен айбын-салтанатымен, сол заманның адамдарына соншалықты берік әрі мәңгілік болып көрінгенімен — қаншалықты толықтай жоқ болып кетті! «Шөптің гүлі» сияқты, ол да құрып кетті. Іргетасы Құдайға негізделмегеннің бәрі де осылай құриды. Тек Оның ниетімен тығыз байланысты болып, Оның мінез-құлқын білдіретін нәрсе ғана сақтала алады. Біздің әлем білетін жалғыз мызғымас нәрселер — Оның принциптері». Education, 177, 184.
Biblical history is the vision that Solomon identified as essential when he declared that without vision, the people perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months,” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632 and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.
Киелі кітаптағы тарих — Сүлеймен аянсыз халықтың құритынын жариялағанда аса қажет деп таныған аян. Миллериттер Аян кітабының тоғызыншы тарауының бесінші және оныншы аяттарында «бес ай» деп бейнеленген жүз елу жылдық кезеңді анықтап, жариялады, бірақ Аян кітабының тоғызыншы тарауында бейнеленген тарихқа терең үңілмеді. Олар оныншы аяттағы бес айдың нені білдіретінін дұрыс анықтады, бірақ, сірә, бесінші және оныншы аяттардың екеуінде де «бес ай» деген тіркес кездесетіндіктен, бұл екі аятта да бейнеленген азап туралы пайғамбарлыққа баса назар аударуды ғана білдіреді деп ойлаған. Енді бесінші аятта «бес ай» деп 632 жылы Мұхаммедтің қайтыс болуынан басталып, 782 жылы Византия, яғни Шығыс Рим империясының императрицасы Иринаның қорлануымен аяқталған жүз елу жылдық кезеңнің бейнеленгенін оңай дәлелдеуге болады.
The pioneers were correct in their application of verse ten, identifying the battle of Nicomedia on July 27, 1299, as the start of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line, a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both the emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene, and a man represented by Constantine the last.
Ізашарлар оныншы аятты дұрыс қолданып, 1299 жылғы 27 шілдедегі Никомедия шайқасын Константинопольде билік еткен соңғы Константиннің 1449 жылғы 27 шілдеде қорлануымен аяқталған жүз елу жылдық кезеңнің басталуы деп таныды. Жолды жолмен салыстыра қарастырғанда, жүз елу жылдық кезең Арабия исламының бірінші қасіреті арқылы да, Түркия исламының екінші қасіреті арқылы да бейнеленетін дүниежүзілік исламды айқындайды. Император мен императрицаның екеуін де бірге қорлаған ислам Ирина арқылы бейнеленген әйелден және соңғы Константин арқылы бейнеленген ер адамнан тұратын патшалықты жаулап алатын дүниежүзілік исламды айқындайды.
In the one hundred and fifty years that end with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of the Byzantine Empire, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days, worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address the fact that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.
Иринаның қорлануымен аяқталған жүз елу жыл ішінде Арабия исламы Византия империясының жерін немесе аумағын өз бақылауына алып, Иринаны соншалықты қорлады: ол өзге де мәжбүрлі төлемдерге қоса үш жыл бойы алым төлеуге мәжбүр болды. Соңғы Константиннің қорлануы Шығыс Рим астанасының қоршауға алынуымен және құлауымен аяқталатын төрт жылдық кезеңнің басталуын білдірді. Екі жағдайда да бұл ислам болды: Ирина жағдайында — Арабия исламы, ал соңғы Константин жағдайында — түрік исламы. Соңғы күндерде бірінші және екінші қасіретте баяндалған екі куәгер — Арабия исламы мен түрік исламы — арқылы бейнеленетін дүниежүзілік ислам алдымен аумақты, содан кейін астананы басып алады. Шығыс Римнің Константині бейнелейтін соңғы күндердегі саяси құрылым Шығыс Римнің Иринасы бейнелейтін соңғы күндердегі діни құрылыммен символдық некеде тұрады. Мен «саяси және діни құрылым» терминін хайуан бейнесінің символы алдымен Америка Құрама Штаттарында, содан кейін бүкіл әлемде пайда болатынын ескере отырып қолданамын. Хайуанның бейнесі — аумағы мен астанасының исламның қолына өтуі салдарынан екеуі де қорланған Константин мен Иринаның символдық некесі.
Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those whom Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.
Олардың некесі екі тарихты өзара сәйкестендіру арқылы анықталады, ал оның типологиялық бейнесі — 313 жылы Милан эдикті күшіне еніп, символдық Смирна қауымының кезеңі аяқталып, символдық Пергам қауымының кезеңі басталған кезде қиылған Констанция мен Лицинийдің некесі. Пауыл қатты адасушылыққа ұшырайды деп сипаттаған адамдар оның күнә адамы ашылып көрінбес бұрын сенімнен таю болатыны туралы ескертуін қамтитын хабарын мойындаудан бас тартады. Сенімнен таю Пергам тарихында орын алады, ал күнә адамы 538 жылы, Тиятир қауымының кезеңі басталған кезде, ашылып көрінді.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.
Ешкім сендерді ешбір жолмен алдамасын; өйткені әуелі сенімнен тайу келмейінше, әрі күнәнің адамы, құрып кетудің ұлы ашылмайынша, ол күн келмейді; ол Құдай деп аталатынның бәріне не табынатынның бәріне қарсы шығып, өзін солардың бәрінен жоғары қояды; сөйтіп, Құдай сияқты Құдайдың ғибадатханасында отырып, өзін Құдаймын деп көрсетеді. 2 Салониқалықтарға 2:3, 4.
The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented by iron and clay in Daniel chapter two.
Шығыс Римнің тарихы оның Батыс Риммен символдық арақатынасында да бейнеленетін пайғамбарлық ақиқатты растайтын екі куәлік береді. Бұл арақатынаста Батыс Рим — шіркеу, ал Шығыс Рим — мемлекет. Рим — Даниял кітабының екінші тарауында темір мен саз балшық арқылы бейнеленген шіркеу мен мемлекеттің бірлестігі.
A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital, is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299, with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea, as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299, was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.
Соңғы күндерде дүниежүзілік исламның шіркеу мен мемлекеттің бірлестігі ретінде бейнеленген күшке қарсы шығып, оның аумағы мен астанасын басып алатынын сенімді түрде пайымдауға мүмкіндік беретін негізді Аян кітабының тоғызыншы тарауындағы қасиетті тарихтан алынған тағы екі куәлік қуаттайды. Осман 1299 жылғы 27 шілдеде Никомедия аумағын жаулап алды, содан кейін екі жыл өткен соң, 1301 жылы Никея аумағын жаулап алды. Оның ұлы 1331 жылы астана болған Никея қаласын жаулап алды, ал сол ұлы 1337 жылы аяқталған төрт жылдық қоршау нәтижесінде астана болған Никомедия қаласын жаулап алды. Ізашарлар 1299 жылғы 27 шілдені Османмен байланыстыра белгіледі, бірақ келесі шайқасты, яғни Никея шайқасын, Осман империясының құрылу жолындағы екінші тарихи қадам ретінде ешқашан қарастырмады. 1299 жылғы 27 шілде жексенбі заңына апаратын бірнеше қадамның алғашқысы болды. Түрік исламының алғашқы екі қадамы 1449 жылы, содан кейін тағы да 1840 жылы, одан кейін тағы да 11 қыркүйек оқиғасы кезінде, ал одан соң тағы да 2023 жылғы 31 желтоқсанда аяқталған пайғамбарлықтың басталуын айқындады.
The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four-year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered, and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.
Сол екі қадамның біріншісі жүз елу жылдық кезеңнің ғана емес, отыз сегіз жылдық кезеңнің де бастамасы болды. Бұл кезең Османның Никомедия аумағын басып алуымен басталып, отыз сегіз жылдан кейін, 1337 жылы, Османның ұлы төрт жылдық қоршаудың соңында астана болған Никомедия қаласын басып алғанда аяқталды. Отыз сегіз саны «бой көтеруді» білдіреді, ал Османның аумақты басып алуымен жасалған алғашқы қадам түрік исламының бой көтеруін белгіледі. Отыз сегіз жылға созылған сол алғашқы қадамның аяқталуын «төрт жылдық» қоршау белгілейді. Жүз елу жылдық кезеңнің соңғы қадамында қорлық көрсетіледі де, төрт жылдан кейін, 1453 жылы, Шығыс Римнің астанасы басып алынады.
Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines has distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church-state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, which was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.
1453 жылы осман түріктерінің жаулап алуы болсын немесе Османның ұлының 1337 жылы Никомедияны да, 1331 жылы Никеяны да басып алуы болсын, осы үш жағдайдың бәрінде де әрбір астана тарихтың белгілі бір кезеңінде Шығыс Римнің астанасы қызметін атқарған. Үш желінің бәрі де Шығыс Римнің жаулап алынуын көрсетеді. Осы үш желінің әрқайсысы исламның әуелі Шығыс Римнің аумағын, содан кейін оның астанасын жаулап алуын көрсетеді. Үш астананың да атауы аумақтың атауымен бірдей. Үш желінің әрқайсысында альфа және омега рөлін атқаратын өзіндік тарихи тұлғалар бар. Исламның императорды да, императрицаны да қорлауы арқылы шіркеу мен мемлекет арасындағы байланысты көрсете отырып, пайғамбарлықтағы бұл қорлану олардың желілерін Батыс Риммен байланыстырады; Батыс Рим де Ұлы Константин 330 жылы Рим қаласынан гөрі Константинопольді таңдаған кезде қорланған еді. Батыс Римнің ақырғы қорлануы 476 жылы, соңғы император тұсында орын алды, ал содан кейін оның құлдырауы жылдам қарқынмен жалғаса берді.
Western Rome in relation to eastern Rome was the church; the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.
Шығыс Риммен арақатынасында Батыс Рим шіркеу болды; ал Шығыс мемлекет болды. Қорлану әуелі 330 жылы, содан кейін 476 жылы, одан соң 782 жылы және тағы да 1449 жылы болды. Патшалықтың бөлінуінен басталған қорлану желісі 476 жылы императордан, демек, империядан да айырылудан туған қорланумен жалғасты; бұдан кейін ислам әуелі 782 жылы Шығыстың аумағына, содан соң 1453 жылы Шығыстың астанасына қорлық әкелді.
Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.
Киелі кітап пайғамбарлығының Исламы шығыс та, батыс та Римнің желісін айқындап береді, әрі Исламның бүгінде беріп отырған нұры Ислам туралы Миллершіл ізашарлар үшін негіз қалаушы нұрмен үйлесімде болғанымен, одан әлдеқайда асып түседі. 2024 жылы «аянды орнықтыратын сенің халқыңның тонаушылары кім?» деген мәселемен басталған сыналу уақыты — сынақ кезеңінің альфасы болды; ал енді сынақ кезеңінің соңында Аян кітабының тоғызыншы тарауындағы Ислам тақырыбынан келетін нұр қазіргі осы соңғы күндерге дейін ешқашан қарастырылмаған батыс және шығыс Римнің куәліктерін қосады.
The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital, in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Rome’s political and religious rulers in 1449, brought about by Islam, and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.
9–11-тарауларда бейнеленген исламға қатысты пайғамбарлық желілер осы мақалаларда қазірдің өзінде талқыланып жатқан желілермен ұштасатын куәліктер келтіру арқылы Даниял кітабының 11-тарауындағы 10–16-аяттарда берілген тарихи желілерді біріктіреді. Алайда исламның өрлеуін бейнелейтін пайғамбарлық көріністе миллершілер қозғалысының да, жүз қырық төрт мыңның қозғалысының да өрлеуі қамтылған. Аян кітабының 9-тарауындағы уақытқа қатысты пайғамбарлықтардың аясында нық орныққан әрі олардың құрамдас бөлігі болып табылатын екі төртжылдық кезең 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі төрт жылға куәлік етеді. 1844 жылы пайғамбарлық уақыт аяқталады, сондықтан символдық төртжылдық кезең уақытпен емес, өзінің пайғамбарлық сипаттарымен айқындалады. Бірінші төртжылдық кезең исламның 1337 жылы, оның әкесі бұл аумақты жаулап алғаннан отыз сегіз жыл өткен соң, Шығыс Римнің бұрынғы астанасы Никомедияны жаулап алуын көрсетеді. Екінші төртжылдық кезең 1449 жылы исламның Шығыс Римнің саяси және діни билеушілерін қорлыққа ұшыратуын көрсетеді, ал үшінші төртжылдық кезең 1840 жылғы 11 тамызда жер бетін өз ұлылығымен нұрландырған періште түскен кезде Құдай құдіретінің салтанатты түрде көрінуін көрсетеді.
The Millerite history of the first and second angels aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin; it is the combination of Divinity with humanity, and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.
Миллершілердің бірінші және екінші періштелерге қатысты тарихы жүз қырық төрт мың адамның мөрленуі кезіндегі үшінші періштенің тарихымен сәйкес келеді. Сол соңғы мөрлеу ісі — күнәнің өшірілуі; ол Құдайлық болмыстың адамдық болмыспен бірігуі болып табылады және ислам туындатып отырған соғыс кезінде жүзеге асады.
And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.
Сонда ол түпсіз шыңырауды ашты; және шыңыраудан зор пештің түтініндей түтін көтерілді; әрі шыңыраудың түтінінен күн мен ауа қараңғыланды. Сонда түтіннің ішінен жер бетіне шегірткелер шықты; және оларға жердегі сарышаяндардың күші қандай болса, сондай күш берілді. Оларға жердің шөбіне де, ешбір көк өсімдікке де, ешбір ағашқа да зиян келтірмеу бұйырылды; тек маңдайларында Құдайдың мөрі жоқ адамдарға ғана зиян келтірсін делінді. Аян 9:2–4.
The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.
Әрбір пайғамбарлықтың кемел орындалуы соңғы күндерде болады, сондықтан бұл үзінді жүз қырық төрт мыңның мөрленуін айқындап отыр. Аян кітабының тоғызыншы тарауындағы Ислам туралы пайғамбарлық 1840 жылғы 11 тамызда, Ислам тежелген кезде шегіне жеткен тарихтың аясында, аянды орнықтыратын биліктің ең толық бейнесін біріктіріп көрсететін тарихи кілтті береді. Сол сәттен бастап Аян кітабының тоғызыншы тарауының куәлігі оныншы тарауға және бірінші мен екінші періштелердің тарихына ұласады. Содан кейін он бірінші тарауда үшінші қасірет жексенбілік заң кезінде кенеттен келеді, дәл сол кезде үшінші періштенің қатты дауысы басталады. Тоғызыншы тарау Даниял мен Аян кітаптарында баяндалған патшалықтардың көтерілуі мен құлауын жүйелеудегі Исламның кілті болып табылады. Оныншы және он бірінші тараулар жүз қырық төрт мың дана қыздардың тәжірибесін айқындайды. Тоғызыншы тарау сыртқы аянды орнықтыратын рәмізді айқындайды, ал оныншы және он бірінші тараулар Қозыны Қасиеттілердің Ең Қасиеттісіне дейін ілесіп жүрумен байланысты ішкі аянды айқындайды.
Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840, at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840, were typified by four years from July 27, 1449, unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically, eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.
Аян кітабының оныншы тарауы Мәсіхтің ашық кішкене кітап ұстаған құдіретті періште ретінде төмен түсуімен басталады. Бұл оқиға Аян кітабының тоғызыншы тарауында көрсетілген үш жүз тоқсан бір жыл мен он бес күндік пайғамбарлық мерзімнің соңында, 1840 жылғы 11 тамызда орындалды. Аян кітабының оныншы тарауы сол кезден бастап 1844 жылғы 22 қазанда хабар Жоханның ішін ашытқанға дейінгі тарихи кезеңді сипаттайды. 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі төрт жыл бірінші періштенің келуімен басталып, үшінші періштенің келуімен аяқталады. 1840 жылғы 11 тамызда пайғамбарлық орындалғаннан кейінгі сол төрт жыл үш жүз тоқсан бір жыл мен он бес күндік мерзімнің басындағы, 1449 жылғы 27 шілдеден 1453 жылға дейінгі төрт жыл арқылы алдын ала бейнеленген еді. Осы екі төртжылдық кезең де Никомедияны 1333 жылдан 1337 жылға дейін қоршаудың төрт жылына сәйкес келеді. Символдық тұрғыдан алғанда, Шығыс Римді ислам үш рет жаулап алды. Алғашқысы 1331 жылы Никеяны қоршау кезінде, екіншісі 1337 жылы Никомедияның төрт жылдық қоршауы кезінде, ал үшіншісі 1453 жылы Константинопольді қоршау кезінде болды.
Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formally and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual, as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided into east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided into east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.
Диоклетиан 293 жылы Римді заң жүзінде шығыс және батыс болып екіге бөлді, ал Константин 330 жылы Римді пайғамбарлық тұрғыдан шығыс және батыс болып екіге бөлді. 395 жылы император I Феодосий қайтыс болғанда, империя ресми түрде әрі біржола екіге бөлінді, өйткені ол шығыс және батыс бөліктерін екі ұлына мұра етіп қалдырған еді. Католик шіркеуі 1054 жылы «ұлы бөліну» кезінде шығыс және батыс болып екіге бөлінді. Бөліну де, одан кейінгі күйреу де біртіндеп жүрді. Бұл бөліну күні бүгінге дейін сақталып келеді. Сол жылдан кейінгі елу жыл ішінде Римдегі батыс шіркеуі исламға қарсы шамамен екі жүз жылға созылған крест жорықтарын бастады. Батыс Рим 476 жылы соңғы императорынан айырылған кезде құлады. Шығыс Рим 1453 жылы құлады. Папалық Рим 1798 жылы құлады. Пұтқа табынушы Рим 293, 330 және 395 жылдары шығыс және батыс болып екіге бөлінді. Папалық Рим 1054 жылы шығыс және батыс болып екіге бөлінді. Уайт әпке патшалықтардың өрлеуі мен құлауын Құдай Сөзін зерттеудегі басты бағдарлардың бірі ретінде көрсетеді.
The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence that the message of the midnight cry, which was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) marking the rise of Islam, and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.
Аян кітабының тоғызыншы тарауында тарихи тұрғыдан ашып көрсетілген патшалықтар аянды орнықтыратын нақ Рим екені жөніндегі уәжді нығайта түседі. Ислам мен жүз қырық төрт мыңның арасындағы пайғамбарлық байланыс Мәсіхтің есекке мініп Иерусалимге кіруі арқылы алдын ала бейнеленген түн ортасында жар салынған хабардың мерзімге қатысты пайғамбарлық арқылы көрсетілетінін дәлелдейді: бұл пайғамбарлық бірінші қасірет кезінде басталып, өзінің екінші бөлігінде екінші қасірет кезінде жалғасын тауып, бірінші және екінші періштелердің миллериттік қозғалысы дәл сол пайғамбарлықтың орындалуымен бастау алған төрт жылдық тарихи кезеңде толық орындалды. Бұл пайғамбарлық исламның өрлеуін білдіретін «отыз сегіз және екі жыл» (1299 және 1301) нышанымен басталып, миллериттердің өрлеуін білдіретін «отыз сегіз және екі жыл» (1838 және 1840) нышанымен аяқталды.
In 1844, at the conclusion of the Millerites’ four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337 and 1449 unto the siege of 1453, prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.
1844 жылы, 1333 жылдан 1337 жылға дейінгі қоршау мен 1449 жылдан 1453 жылғы қоршауға дейінгі кезең арқылы алдын ала бейнеленген миллериттердің төрт жылдық кезеңі аяқталғанда, пайғамбарлық уақыт бұдан былай қолданылмауы тиіс еді. Жүз қырық төрт мыңның туының көтерілуі исламның көтерілуі бейнеленген пайғамбарлықпен тікелей байланысты.
Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.
Яһуда, сен — бауырларың мадақтайтын тұлғасың; қолың жауларыңның желкесінде болады; әкеңнің ұлдары алдыңда бас иеді. Яһуда — арыстанның күшігі; олжадан, ұлым, сен көтеріліп келдің; ол еңкейіп, арыстандай жата кетті, айбарлы кәрі арыстандай болды; оны кім тұрғыза алар? Патшалық аса таяқ Яһудадан айырылмайды, заң шығарушы да оның табанының арасынан кетпейді, Шило келгенге дейін; халықтардың жиналуы соған қарай болады. Құлыншақасын жүзім сабағына, ұрғашы есегінің құлынын таңдаулы жүзімге байлайды; киімдерін шараппен, шапандарын жүзімнің қанымен жуады: Көздері шараптан қызарады, тістері сүттен аппақ болады. Жаратылыс 49:8–12.
The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is, among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.
Жүз қырық төрт мың адам Мәсіхтің мінезін мінсіз бейнелейді, ал Мәсіхті білдіретін символдық бейнелердің бірі — «таңдаулы жүзім бұтасы». Жаратылыс 16:12-де Ысмайыл «жабайы» адам деп сипатталады.
And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.
Ол тағы адам болады; оның қолы әркімге қарсы, әрі әркімнің қолы оған қарсы болады; және ол барлық бауырларының көз алдында қоныстанады.
The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844 illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.
«Жабайы» деп аударылған сөз Арабияның жабайы есегін білдіреді. Мәсіхтің соңғы күндердегі өкілдері Арабияның жабайы есегінің — Мәсіх Иерусалимге мініп кірген, Балағам үшінші рет ұрғаннан кейін ақыры тіл қатқан есектің — хабарына мініп жүреді. 1840 жылы бірінші періштенің хабарына қуат берген хабарды жариялаған хабаршылар қозғалысқа қуат берген сол хабар қамтылған пайғамбарлық тарихтың дәл өзінен өзекті әрі маңызды жүз елу жылдық пайғамбарлықты көрмеді. Олар мерзімге қатысты дәл сол пайғамбарлықтан 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі тарихты типологиялық тұрғыдан бейнелеген екі төртжылдық кезеңді көрмеді. Яһуда руының Арыстаны қазір «ежелгі жолдардан» бұрын-соңды көрінбеген нұрды ашып көрсетуде, әрі бұл нұр 2023 жылғы 31 желтоқсаннан бері ашылып келе жатқан нұрмен үйлеседі. Ол Нэшвиллге соққы беретіннің ислам екеніне қатысты кез келген күмәнді сейілтеді. Бұл нұр Римнің нышанын айқындап, осылайша 2024 жылы сенің халқыңның қарақшылары туралы болған альфа дауының омега тұжырымына айналады және миллершілер тарихында дәл сол нышан төңірегінде болған пікірталастың омега нышаны да болып табылады. Ол Аян кітабының тоғызыншы тарауындағы мерзімге қатысты пайғамбарлықтардағы исламның жүз қырық төрт мыңның мөрлену кезеңінің ішкі тарихы барысында сыртқы хабар болып табылатынын айқындайды. Біз бұл ақиқатты біраз уақыттан бері үйретіп келеміз, бірақ енді оны Аян кітабының тоғызыншы тарауынан басталып, он бірінші тарауында аяқталатын бір желі бойында көрсетуге болады. Исламның мерзімге қатысты пайғамбарлығымен байланысты, 1840 жылдан 1844 жылға дейін орындалған үшінші төртжылдық кезең жүз қырық төрт мыңның мөрлену кезеңін бейнелейді. Аян кітабының он бірінші тарауындағы зор жер сілкінісі арқылы жүз қырық төрт мың ту ретінде көтеріледі.
In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay; then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The numbers thirty-eight and forty represent those two steps.
Езекиел кітабының отыз жетінші тарауындағы Құдай халқының әскер болып қайта тірілуі — Адам атаның жаратылуында алдын ала бейнеленген екі кезеңнен тұратын үдеріс. Алдымен Адам ата саз балшықтан қалыптастырылды; содан кейін Мәсіх оған тіршілік тынысын үрледі. Езекиел кітабында алғашқы пайғамбарлық өлі денелерді қалыптастырады, бірақ олар әлі де өлі күйінде қалады. Содан кейін сол денелерге төрт жел үрленеді де, олар қуатты әскер болып көтеріледі. Отыз сегіз және қырық сандары осы екі кезеңді білдіреді.
We will continue these things in the next article.
Бұл мәселелерді келесі мақалада жалғастырамыз.
After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.
Осыдан кейін яһудилердің бір мейрамы болды; Иса Иерусалимге көтеріліп барды. Иерусалимде Қой қақпасының жанында еврей тілінде Бетезда деп аталатын, бес бастырмасы бар тоған бар еді. Соларда соқыр, ақсақ, семген, әлсіз жандардың көпшілігі су қозғаларын күтіп жататын. Өйткені белгілі бір мезгілде Жаратқан Иенің періштесі тоғанға түсіп, суды толқытатын; сонда су толқығаннан кейін оған бірінші болып түскен адам қандай дертке шалдыққан болса да, сауығып кететін. Сонда отыз сегіз жыл бойы сырқат болып жүрген бір адам бар еді. Иса оның жатқанын көріп, оның осы күйде көптен бері жатқанын біліп, оған: «Сауыққың келе ме?» — деді. Әлгі науқас адам Оған: «Тақсыр, су толқығанда мені тоғанға түсіретін ешкімім жоқ; мен жеткенше, менен бұрын басқа біреу түсіп кетеді», — деп жауап берді. Иса оған: «Орныңнан тұр, төсек-орныңды ал да, жүр», — деді. Сол сәтте әлгі адам сауығып, төсек-орнын алды да жүріп кетті; ал ол күн сенбі еді. Жохан 5:1–9.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
Енді тұрыңдар да, Зеред сайынан өтіңдер, дедім мен. Біз Зеред сайынан өттік. Қадеш-Барнеядан шығып, Зеред сайынан өткенге дейінгі жүрген уақытымыз отыз сегіз жыл болды; Жаратқан Ие оларға ант еткендей, соғысқа жарамды ерлердің бүкіл ұрпағы қостың арасынан құрып біткенше солай болды. Второзаконие 2:13, 14.