In the passage from Testimonies, volume five, which we have been considering for a few articles now, we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
Біз бірнеше мақала бойы қарастырып келе жатқан «Куәліктер» еңбегінің бесінші томынан алынған үзіндіде Езекиелге, Ишаяға және Жоханға берілген ғибадатхана туралы аян жөнінде баяндалады:
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
«Бұл тәлімдер біздің игілігіміз үшін берілген. Біз сенімімізді Құдайға нық арқа сүйетуіміз керек, өйткені дәл алдымызда адам жандарын сынайтын уақыт тұр. Мәсіх Зәйтүн тауында Өзінің екінші келуінің алдында болатын үрейлі соттарды қайталап айтты: “Соғыстар мен соғыс хабарларын естисіңдер”. “Ұлт ұлтқа қарсы, патшалық патшалыққа қарсы көтеріледі; және әр жерде ашаршылықтар, індеттер мен жер сілкіністері болады. Мұның бәрі — қайғы-қасіреттердің басы”. Бұл пайғамбарлықтар Иерусалимнің қирауы кезінде ішінара орындалғанымен, олардың соңғы күндерге тікелейірек қатысы бар».
The Ninth of Av
Ав айының тоғызы
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew, is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destructions occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
Еврей тілінде «Ав айының тоғызы» дегенді білдіретін Тиша бе-Ав — еврейлердің Бірінші ғибадатхананы б.з.д. 586 жылы вавилондықтар, ал Екінші ғибадатхананы б.з. 70 жылы Тит қиратқанын еске алу күні. Екі ғибадатхананың қиратылуы да күнтізбедегі бір күнге — еврей күнтізбесіндегі Ав айының 9-күніне (Григориан күнтізбесі бойынша әдетте шілде немесе тамыз айына) тура келген. Уайт әпке Иерусалимнің қиратылуын соңғы күндердегі «адамдардың жанын сынға салатын уақытпен» байланыстыра отырып, жуық арада қабылданатын жексенбі заңын бейнелейтін екі қирату оқиғасын да атап көрсетеді.
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapters eight through eleven.
Даниял кітабының он бірінші тарауындағы он алтыншы аят сол жексенбі заңын бейнелейді әрі қырық бірінші аятпен сәйкес келеді. Езекиел кітабында Иерусалимнің қирауы жексенбі заңы тұсында ақылды және ақылсыз пәк қыздардың бір-бірінен бөлінуін бейнелеу үшін қолданылады. Езекиел Бабылда тұтқында жүргенде, сегізінші тараудан он бірінші тарауға дейін баяндалған дәл сол бөлінуді көру үшін ғажайып жолмен Иерусалимге апарылды.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
Алтыншы жылы, алтыншы айда, айдың бесінші күні, мен өз үйімде отырғанымда, Яһуданың ақсақалдары алдымда отыр еді; сонда сол жерде менің үстіме Жаратушы Тәңір Иенің қолы түсті. Сонда мен қарадым, міне, оттың сипатына ұқсас бір бейне бар екен: оның белінен төмен қарай — от; ал белінен жоғары қарай — жарқыраудың сипаты, янтарь түстес нұр сияқты. Сонда Ол қолдың бейнесін созып, мені басымның бір бұрымынан ұстап алды; рух мені жер мен көктің арасымен көтеріп, Құдайдың аяндарында Иерусалимге, солтүстікке қараған ішкі қақпаның кіреберісіне алып барды; сол жерде қызғаныш тудыратын, қызғанышқа қоздыратын мүсіннің орны бар еді. Езекиел 8:1–3.
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine, identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
Сегізіншіден он біріншіге дейінгі төрт тарауда бөліну сипатталған, ал Уайт әпке Езекиел кітабының тоғызыншы тарауына түсініктеме бергенде, ондағы мөр басудың Аян кітабының жетінші тарауындағы мөр басумен бірдей екенін ғана емес, Иерусалимнің соңғы күндердегі Жетінші күн адвентистерінің лаодикиялық қауымын бейнелейтінін де атап көрсетеді.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
Өздерінің рухани құлдырауына қайғырмайтын, сондай-ақ өзгелердің күнәлары үшін аза тұтпайтын топ Құдайдың мөрінсіз қалады. Жаратқан Ие Өз хабаршыларын, қолдарында қырып-жоятын қаруы бар адамдарды, былай деп жібереді: «Оның соңынан қала ішімен өтіп, ұрыңдар; көздерің аямасын, жанашырлық етпеңдер: қарт пен жасты да, бойжеткендер мен кішкентай балаларды және әйелдерді де түп-түгел қырыңдар; бірақ белгісі бар бірде-бір адамға жақындамаңдар; әрі Менің киелі орнымнан бастаңыздар. Сонда олар үйдің алдында тұрған ақсақалдардан бастады».
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
«Мұнда біз шіркеудің — Иеміздің киелі үйінің — Құдай қаһарының соққысын бірінші болып сезінгенін көреміз. Ежелгі ақсақалдар, Құдай оларға ұлы нұр беріп, олар халықтың рухани мүдделерінің сақшылары болып тұрған болса да, өздеріне сеніп тапсырылған аманатқа опасыздық жасады. Олар бұрынғы күндердегідей кереметтерді және Құдай құдіретінің айқын көрінісін күтудің қажеті жоқ деген ұстанымды қабылдады. Заман өзгерді. Бұл сөздер олардың сенімсіздігін нығайтады, сондықтан олар: Иеміз не жақсылық істемейді, не жамандық істемейді, — дейді. Ол Өз халқын сотпен жазалау үшін тым мейірімді. Осылайша «Тыныштық пен қауіпсіздік» — енді ешқашан Құдай халқының қылмыстарын және Жақып әулетінің күнәларын көрсету үшін өз даусын кернейдей көтермейтін адамдардың ұранына айналды. Үрмейтін осы мылқау иттер қорланған Құдайдың әділ кегін тартатындар болып табылады. Ерлер, қыз-келіншектер және кішкентай балалар — бәрі бірге қырылады.»
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
«Сенімділер күрсініп, жылаған жиіркенішті істер — шектеулі көздер ажырата алатынның бәрі ғана еді; ал шын мәнінде ең ауыр күнәлар, пәк те қасиетті Құдайдың қызғанышын қоздырған күнәлар, ашылмай қалған еді. Жүректердің Ұлы Тексерушісі заңсыздық істеушілердің құпияда жасаған әрбір күнәсін біледі. Бұл адамдар өз алдауларына сенімді бола бастайды да, Оның ұзақ шыдамдылығына бола: “Жаратқан Ие көріп тұрған жоқ”,— дейді, содан кейін жерді Ол тастап кеткендей әрекет етеді. Бірақ Ол олардың екіжүзділігін әшкерелейді және өздері аса сақтықпен жасырып келген күнәларын басқалардың алдында ашады.»
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
«Дәреже, абырой не дүниелік даналықтың ешқандай артықшылығы, қасиетті қызметтегі ешқандай лауазым да адамдарды өздерінің алдамшы жүректерінің билігіне қалдырылғанда, ұстанымнан бас тартудан сақтап қала алмайды. Лайықты әрі әділ деп есептелгендер ақырында діннен безушіліктің басшылары болып, немқұрайлылық пен Құдайдың рақымдарын теріс пайдаланудың үлгісіне айналатыны көрінеді. Олардың зұлым жолына Ол бұдан былай төзбейді, әрі қаһарында оларға ешбір рақымшылықсыз үкім жүргізеді. »
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
«Өзгелерге қызмет ете отырып, сөздің құдіретін сезінген және зор нұрға кенелгендерден Жаратқан Ие Өзінің қатысуын амалсыздан ғана алып тастайды. Олар бір кездері Оның адал қызметшілері болып, Оның қатысуы мен басшылығына ие болған еді; бірақ олар Одан теріс айналып, өзгелерді де адасуға алып барды, сондықтан Құдайдың қаһарына ұшырады». Testimonies, 5-том, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
Езекиел кітабының тұтастай мазмұны Иерусалимнің күйретілуі аясында берілген. Езекиелдің куәлігінде Набуходоносордың бір жарым жылға созылған қоршауы нақты түрде айқын белгіленген, бірақ Исаның Матай жиырма төрттегі ескертуінің «неғұрлым тікелей қолданылуы» ақырғы күндерге қатысты. Езекиелде осы ақиқат желісі жиырма төртінші тарауда кездеседі.
587 BC
Б.з.д. 587 жыл
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
Тоғызыншы жылы, оныншы айда, айдың оныншы күні Жаратқан Иенің сөзі маған келіп, былай деді: «Адам ұлы, осы күннің атауын, дәл осы күннің өзін жазып ал: Бабыл патшасы дәл осы күні Иерусалимге қарсы аттанды». Езекиел 24:1, 2.
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
Басқа да киелі кітаптық куәліктермен де расталатын осы күні он сегіз айға созылған қоршау басталды. Сол күні Езекиелге келген Жаратқан Иенің сөзі үлкен отпен жалғасатын қайнап тұрған қазан арқылы бейнеленген қанды қала туралы астарлы әңгімеден тұрды. Бұл астарлы әңгіме Иерусалимге түсетін сотты анық бейнелейді, әрі сол тарауда бұдан кейін Езекиелдің әйелінің инсульттен қаза болып, жерленуі киелі орынды ақырында қиратып тынатын қоршаудың басталғанының белгісі ретінде беріледі.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
Сонда Жаратқан Иенің сөзі маған келіп, былай деді: «Адам ұлы, міне, Мен сенің көз қуанышыңды бір соққымен сенен аламын; бірақ сен жоқтама, жылама, көз жасың да ақпасын. Дауыстап жылаудан тыйыл, өлгенге аза тұтпа; басыңдағы орамаңды тағып ал, аяғыңа аяқ киіміңді ки, ерніңді жаппа, адамдардың нанын жемe». Сонда мен таңертең халыққа сөйледім; кешке әйелім қайтыс болды; ал таңертең маған бұйырылғандай істедім. Езекиел 24:15–18.
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
Сонда Езекиелдің айналасындағы халық одан астарлы әңгіменің және оның әйелінің өлімінің мағынасын сұрады.
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
Сонда халық маған: «Сенің бұлай істеп жүргенің біз үшін нені білдіретінін бізге айтпайсың ба?» — деді. Сонда мен оларға жауап бердім: Жаратқан Иенің сөзі маған келіп, былай деді: «Исраил үйіне айт: Тәңір Ие мынаны айтады: Міне, Мен Өз киелі үйімді — күш-қуаттарыңның айбынын, көздеріңнің қалауын және жандарың аялаған нәрсені — арамдаймын; ал өздерің қалдырып кеткен ұлдарың мен қыздарың семсерден құлайды». Езекиел 24:19–21.
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify that the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
Бұл үзіндіде Езекиелдің әйелі де, киелі орын да «көз қуанышың» деп аталады. Киелі кітап тарихын зерттеушілер қоршаудың он сегіз айға созылғанын анықтаған, ал Цестий мен Титтің қоршаулары 66 жылдан 70 жылға дейін төрт жылға созылған. Цестийдің алғашқы қоршауынан бастап қирау сәтіне дейінгі уақытты дәл есептегенде, үш жарым жыл шығады, бірақ Киелі кітапта ең жиі қолданылатын «қоса есептеу» тәсілі бойынша бұл төрт жыл болады. Есептеудің екі тәсілі де дұрыс екенін білу Цестийден Титке дейінгі уақытты үш жарым жыл деп те, төрт жыл деп те қарастыруға мүмкіндік береді.
We have two witnesses of the Sunday law in the two destructions of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
Иерусалимнің екі мәрте қирауы біз үшін жексенбі заңының екі куәсі болып табылады, әрі осы екі тарихи оқиғаның егжей-тегжейлері жақында енгізілетін жексенбі заңына қатысты қолданылуға тиіс — сол кезде Лаодикея Иенің аузынан түкіріліп тасталады. Набуходоносор жүргізген қоршаудың басталуы Езекиелдің әйелінің өлімімен белгіленеді. Әйелі қайтыс болғанда, Езекиелге ашық түрде аза тұтпау бұйырылды, өйткені ол яһудилердің тұтқынға айдалып әкетілуінің белгісі еді.
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
66-дан 70-ке дейінгі төрт жылдық кезеңнің басталуы қаңыратып бос қалдыру жиіркенішінің белгісімен айқындалады; бұл Иерусалимдегі мәсіхшілерге қашып кетудің белгісі болды.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
Сондықтан, Даниял пайғамбар арқылы айтылған қаңыратып кетіретін жиіркеніштің қасиетті орында тұрғанын көрген кезде (оқушы түсінсін), сонда Яһудеядағы адамдар тауларға қашсын. Матай 24:15,16.
Two sieges clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explained what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
Екі қоршау бір-біріне айқын сәйкес келеді, әрі екеуінің де басында «белгі» бар. Езекиел әйелінің өлімі мен өзінің аза тұтпауы нені білдіретінін түсіндірген кезде, ол түсініктеме беріп, содан кейін былай деп жазып қалдырды:
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
Осылайша Езекиел сендер үшін белгі болады: ол істегеннің бәріне сай сендер де істейсіңдер; және бұл жүзеге асқанда, Менің Жаратушы Ие Құдай екенімді білетін боласыңдар. Езекиел 24:24.
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
Езекиелдің әйелінің өлімінің белгісі Иерусалим мен ғибадатхананың таяуда болатын қирауының және содан кейінгі Бабылдағы тұтқындықтың айқындаушы нышаны болды. Даниял айтқан қаңыратып кетіретін жиіркеніштің белгісі қираудан қашып құтылу жөніндегі ескерту болды, бірақ екі қоршаудың да басында бір белгі бар.
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law, and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon, and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction by Babylon of Jerusalem was Ezekiel’s wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
Жуырда қабылданатын жексенбі күні туралы заңға дейін пайғамбарлық қоршау болады, ал Езекиелдің әйелінің өлімі — лаодикеялық Жетінші күн адвентистері шіркеуінің толықтай айналып өтілгенін білдіретін нышан, Езекиел болса — жүз қырық төрт мыңның нышаны әрі қоршау басталғанда көтерілетін тудың нышаны. Езекиел — Бабыл қоршауының басындағы жүз қырық төрт мыңның туы, ал қоршаудың басындағы қаңыратып бос қалдыратын жеркенішті нәрсенің белгісі — Римнің «белгісі». Бір белгі ішкі ескертуді, ал екіншісі сыртқы ескертуді меңзейді. Әрине, 66 жылы мәсіхшілерге ескерту берілген, бірақ ескерту белгісі Рим болған. Бабыл Иерусалимді қиратқан кездегі белгі Езекиелдің әйелі болған. Рим — аңның таңбасын алатындар тобы, ал Езекиел — Құдайдың мөрін алатындардың белгісі.
Two Ending Periods
Аяқталатын Екі Кезең
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
Бірінші қоршау он сегіз айға созылды, ал екінші қоршау төрт жылға созылды. Екі қоршау да өздерінің «неғұрлым тікелей» орындалуын соңғы күндерде табады, әрі екі қоршау да Аян кітабының тоғызыншы тарауының он бесінші аятында берілген үш жүз тоқсан бір жыл және он бес күн туралы пайғамбарлықпен тікелей байланысты.
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449, and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on May 29, 1453.
Аян кітабының тоғызыншы тарауының оныншы аятында айтылған бес айдың басталуы отыз сегіз санымен байланысты төрт жылдық қоршаумен шарықтау шегіне жеткен отыз сегіз жылдық кезеңді белгілеп, исламның өрлеуін айқындаған тарихи оқиғаларды қамтыды. Сол төрт жылдық қоршаудың баламасы (бес ай) жүз елу жыл аяқталып, үш жүз тоқсан бір жыл мен он бес күн басталған сәтте бастау алған тарихи оқиғалардан көрінеді. Ол 1449 жылғы 27 шілдеде басталды, ал төрт жылдан кейін ислам Константинопольді елу бес күнге созылып, 1453 жылғы 29 мамырда аяқталған қоршауға алды.
When the time prophecy that began on July 27, 1449, concluded on August 11, 1840, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angels’ movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
1449 жылғы 27 шілдеде басталған уақытқа қатысты пайғамбарлық 1840 жылғы 11 тамызда аяқталғанда, бірінші және екінші періштелер қозғалысының 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі төрт жылы 1333 жылдан 1337 жылға дейінгі төрт жылдық қоршаумен, сондай-ақ 1449 жылдан 1453 жылға дейінгі төрт жылдық кезеңмен сәйкес келді. Үшеуі де бір пайғамбарлық желінің тікелей құрамдас бөлігі болып табылатын осы үш куә үшінші періште қозғалысының тарихында бірінші және екінші періштелердің 1840 жылдан 1844 жылға дейінгі қозғалысы қайталанатын символдық төрт жылдық кезеңді білдіреді. Осы үш куә жүз қырық төрт мыңның тарихындағы төрт жылдық қоршауды типологиялық тұрғыдан бейнелейді. Бұл төрт жылдық кезең 66 және 70 жылдардағы Иерусалим қоршаулары арқылы да бейнеленеді.
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66 and then the ending by Titus in 70 produce an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also represented by three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
Төрт жылдық қоршаудың 66 жылы Цестийдің басшылығымен басталуы және 70 жылы Титтің басшылығымен аяқталуы төрт жылдық кезеңнің альфа және омега нышандарын құрайды. Дәл сол кезең үш жарым жылмен де бейнеленеді, ал бұл, өз кезегінде, папалық Рим киелі орынды аяққа таптаған үш жарым пайғамбарлық жылға сәйкес келеді.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
Бірақ ғибадатхананың сыртындағы ауланы қалдыр да, оны өлшеме; өйткені ол басқа ұлттарға берілген; олар киелі қаланы қырық екі ай бойы таптайтын болады. Мен Өзімнің екі куәгеріме күш беремін, сонда олар қара жамылып, бір мың екі жүз алпыс күн бойы пайғамбарлық етеді. Аян 11: 2, 3.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Олар семсер жүзінен құлап, барлық халықтардың арасына тұтқын болып айдалып кетеді; және басқа ұлттардың замандары толғанға дейін Иерусалим басқа ұлттардың табанының астында тапталып жатады. Лұқа 21:24.
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago) the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
Цестийді білдіретін альфа нышанынан Титті білдіретін омега нышанына дейінгі кезеңге қатысты мен «қоса есептеу» және «қоспай есептеу» тәсілдерінің екеуін де қолданып отырғанымды атап өту аса маңызды. Бұл бір тарихи желіде уақыт есебінің екі түрлі қолданысы көрініс табатынын көрсетеді. Біз Киелі кітаптағы осы қағиданы Исаның Філіп Кесариясына (Паниумға) баруы мен Оның өңі өзгерген тауға сапары арасындағы уақытты қарастырған кезде (бұдан көп мақала бұрын) талқылаған болатынбыз. Киелі кітаптың екі авторы алты күн деп, ал біреуі сегіз күн деп жазады.
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
Алты күннен кейін Иса Петірді, Жақыпты және оның бауыры Жоханды ертіп алып, оларды оңаша биік тауға шығарды. Матай 17:1.
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
Алты күннен кейін Иса Өзімен бірге Петірді, Жақыпты және Жоханды алып, оларды өзгелерден бөлек, биік бір тауға алып шықты; әрі олардың алдында Оның кейпі өзгерді. Марк 9:2.
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
Осы сөздерден кейін шамамен сегіз күн өткен соң, Ол Петірді, Жоханды және Жақыпты ертіп алып, дұға ету үшін тауға шықты. Лұқа 9:28.
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
Иерусалимнің қирауы соңғы күндерге қатысты «неғұрлым тікелей» қолданылуға ие, ал сол қирау Бабыл мен Рим арқылы бейнеленген екі куә болып табылады. Бұл екі куә бір-бірімен үндеседі, бірақ шындықты айқындай түсу үшін әрқайсысы әртүрлі әрі маңызды пайғамбарлық сипаттарды береді. Римнің қоршауы (66–70 жж.) төрт жылға созылды, бұл сонымен бірге үш жарым жылды да бейнелейді. Осы үш жарым жыл пұтқа табынушылық пен папалық жүйе арқылы жүзеге асқан киелі орын мен әскердің тапталуымен байланысты. Папалық жүйе тарапынан болған тапталу үш жарым нышандық жылға созылды, оның үлгісі Рим қоршауындағы тура үш жарым жыл арқылы көрсетілді.
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersect with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
Төрт жылға созылған сол қоршау исламның жоғары көтерілуін, содан кейін бірінші және екінші періштелер қозғалысының, ал одан соң үшінші періште қозғалысының жоғары көтерілуін айқындайтын пайғамбарлық желімен байланысты төрт жылдық кезеңдермен де сабақтасады. Цестийден Титке дейінгі кезең папалық Римнің дөңгелегімен де, исламның дөңгелегімен де тоғысады. Римнің дөңгелегі мен Цестий және Титке қатысты үш жарым жылдық кезең папалық Римнің символдық үш жарым жылымен тоғысып, осылайша пұтқа табынушы Рим мен папалық Рим деген екі құрылымды айқындайды. Исламның дөңгелегі төрт жыл деп түсінілетін сол тарихи кезең арқылы байланысады, алайда сол тарихтағы Римнің дөңгелегіне қатысты жағдайдағыдай, ислам да исламның дөңгелегіне бағынышты екінші бір күшпен — адвентизммен байланысты. Үш жарым жылдық кезең Римді оның екі сатысында да бейнелейді, ал төрт жылдық кезең ислам мен адвентизмді бейнелейді. Пайғамбарлық тұрғысынан пұтқа табынушы Рим мен папалық Римді бір-бірінен ажыратуға болмайды, сол сияқты ислам мен адвентизмді де ажыратуға болмайды.
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon, two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
Пайғамбарлық тұрғыдан бұл Бабылдың қоршауын қарастырған кезде он сегіз айлық қоршау бейнесінен уақытты түсінудің екі түрлі жолын көруді талап етеді. Рим жүргізген қоршаудағы уақыттың екі түрлі бейнеленуі пайғамбарлық тұрғыдан Набуходоносор жүргізген қоршауда да уақыттың екі түрлі бейнеленуін талап етеді. Набуходоносордың он сегіз айлық қоршауын бір жарым жылдың нышаны ретінде де түсінуге болады. Он сегіз ай — бір жарым жыл, ал бір жарым жылды 1,5 жыл деп көрсетуге болады. Набуходоносордың қоршауы әрі он сегіз айға, әрі бір бүтін оннан бес (1,5) жылға созылды.
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destructions of Jerusalem.
Он сегіз ай Иерусалимді аяққа таптауға тиіс болған билікке қатысты болса, 1,5 жыл исламға қатысты. Он сегіз айды айқындайтын пайғамбарлық есептеу дөңгелегі Бабылды айқындайды, ал екінші пайғамбарлық есептеу дөңгелегі исламды айқындайды. Біз 1,5 жылды исламға қатысты қолдану қорытындысына қалай келгенімізді әлі түсіндірген жоқпыз, алайда Рим әкелген қираудағы уақыттың екі есебі Римнің (пұтқа табынушы әрі папалық) пайғамбарлық дөңгелегімен, ал өзге есеп исламның пайғамбарлық дөңгелегімен байланысты болғанын атап өткен жөн. Бұл сипаттар Иерусалимнің альфа қирауында да, омега қирауында да кездеседі.
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represents the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-year siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Цестий мен Титтің Иерусалимді төрт жыл бойы қоршауы исламның көтерілуін бейнелейтін төрт жылдық қоршаумен аяқталған отыз сегіз жылдық кезеңнен бастау алған пайғамбарлық желінің аяқталуын білдіреді, ал дәл сол желідегі соңғы төрт жылдық кезең жүз қырық төрт мыңның туының көтерілуін білдіреді.
We will continue these things in the next article.
Бұл жайларды келесі мақалада жалғастырамыз.