The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
Алдыңғы мақала мынадай абзацпен аяқталған еді: «313 жылғы келісімдік неке папалық биліктің Аян кітабының он жетінші тарауындағы он патшаның ішіндегі басты патша — Францияның екі мүйізді билігі арқылы бейнеленетін екі мүйізді билік — Америка Құрама Штаттарымен жасасатын соңғы келісімдік некесін білдіреді. 496 жылы Хлодвигтен басталып, ақырында 533 жылғы Юстинианның жарлығына және 538 жылы папалықтың таққа отырғызылуына алып келген тарих 1989 жылдан Жексенбілік заңға дейінгі тарихты білдіреді».
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
Рональд Рейган 496 жылы Хлодвиг арқылы бейнеленген, ал Дональд Трамп 533 жылы Юстиниан арқылы бейнеленеді. Юстинианның жарлығы папалықтың 538 жылы таққа көтерілуінен бес жыл бұрын шықты, ал Милан эдикті 321 жылғы алғашқы жексенбілік заңнан сегіз жыл бұрын шықты. Жарлық та, эдикт те жексенбілік заңның алдында келетін жолайрық белгісі ретінде өзара сәйкес келеді.
Reagan
Рейган
In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.
1870 жылы итальян әскерлері Римді басып алды (20 қыркүйек 1870 ж.). Папа мемлекеті аумақтық мемлекет ретінде өмір сүруін тоқтатты, ал Рим Папасы IX Пий «Ватикандағы тұтқынға» айналды. Егемен мемлекет ретінде танылған папалық аумақ енді қалмағандықтан, Америка Құрама Штаттары (көптеген өзге елдер сияқты) Папамен уақытша билеуші ретінде бұдан былай ресми дипломатиялық қатынастарды сақтамады. 1951 жылдың қазан айында Президент Гарри С. Трумэн генерал Марк У. Кларкты АҚШ-тың Ватикандағы елшісі қызметіне ұсынды. Шіркеу мен мемлекеттің бөліну қағидасы бұзылып отыр деп уәж айтқан көптеген протестант шіркеулері мен ұйымдары тарапынан көп ұзамай күшті қарсылық туды. 1952 жылдың қаңтарында генерал Кларк өз кандидатурасын қайтарып алды.
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
1984 жылғы 10 қаңтарда Президент Рональд Рейган мен Рим Папасы Иоанн Павел II Америка Құрама Штаттары мен Қасиетті Тақ арасында толық дипломатиялық қатынастар орнату туралы ресми түрде келісті. 1984 жылғы 9 сәуірде Уильям А. Уилсон (бұған дейін Рейганның жеке өкілі ретінде қызмет етіп жүрген) сенім грамоталарын тапсырды да, Қасиетті Тақтағы АҚШ-тың тұңғыш елшісі болды.
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
1951 жылдан 1984 жылға дейінгі отыз үш жылдың ішінде протестантизмнің католицизмге қарсы тұруы сейілді. 496 жылы Хлодвиг тұсында папалықтың жағында тұрған «қарулар» 1984 жылдан 1989 жылға дейін Рейганды ишараттайды. Хлодвиг папалықтың билікке қайта көтерілуіне кедергі болып тұрған діннің (пұтқа табынушылықтың) аластатылуын бейнеледі, ал 1984 жылға қарай протестантизмнің папалықтың көтерілуіне қарсы тұруы жойылып кеткен еді. «Күн сайынғы» (пұтқа табынушылық) аластатылды, әрі Пауыл пұтқа табынушылықтың папалыққа қарсы тұруының аластатылуын «сенімнен безу» деп сипаттайды.
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
Ұлы Константин бейнелейтін ымырашыл символикалық шіркеу және 313-тен 538 жылға дейінгі тарих шіркеудің ымыраға келіп, ақиқаттан тайған кезеңін көрсетті. Бұған дейін папалық биліктің дендеп енуін тежеп тұрған «508»-бен бейнеленген дін Америка Құрама Штаттарындағы протестанттардың тайып кетуін алдын ала бейнеледі. Рейган Хлодвигпен бейнеленді. 496 жылы Хлодвиг өзінің «билігін» папалыққа берді, осылайша Рейган жылдарында жүзеге асқан «қасиетсіз одақты» алдын ала бейнеледі. Хлодвиг сондай-ақ 508 жылы «күнделіктінің» алып тасталуын да бейнеледі. 508 саны 1984 жылды алдын ала бейнеледі.
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
«Пұтқа табынушылық пен христиандықтың арасындағы осы ымырашылдық пайғамбарлықта Құдайға қарсы тұрып, өзін Одан жоғары көтеретін деп алдын ала айтылған “күнә адамының” қалыптасуына алып келді. Жалған діннің сол алып жүйесі — Шайтан құдіретінің жауһары, оның өз еркіне сай жерді билеу үшін таққа отыруға ұмтылыстарының ескерткіші». Ұлы күрес, 50.
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
Рейган 1983 жылғы сөзінде Кеңес Одағын атақты түрде «зұлымдық империясы» деп атады және атеистік коммунизмді терең моральдық әрі рухани қатер деп санады. Ол мен Иоанн Павел II кеңестік коммунизмге қарсы тығыз жеке әрі саяси серіктестік құрды. Екі тұлға да бұл күресті моральдық, тіпті иләһи қамқорлық тұрғысынан қарастырды; Рейган жекелей әңгімелерінде коммунизмді құлату үшін «Құдайдың жоспары» бар екені туралы айтатын. Рейганның Фатимадағы көріністерге («Ресей өз қателіктерін таратады» деген ескертуге) қызығушылығы болды, әрі осы екі көшбасшы Құдайдың олардың өмірін (екеуі де 1981 жылы қастандық әрекеттерінен аман қалды) коммунизмді жеңуге байланысты белгілі бір мақсат үшін сақтап қалғаны жөніндегі ортақ түсініктерін талқылады.
The Disciples of Christ
Мәсіхтің шәкірттері
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
Рейган Католицизмнің папасы — антихрист екендігін өздерінің негізін қалаушы әкелері тікелей үйреткен Мәсіхтің Шәкірттері конфессиясында тәрбиеленді. Мәсіхтің Шәкірттері шіркеуінің алғашқы кезеңдегі ең көрнекті жетекшісі Александр Кэмпбелл папалықты қайта-қайта антихрист ретінде анықтады. Пікірталастарында және жазбаларында ол Даниял 7-тараудағы кішкене мүйіз, Аян 13-тараудағы аң, және 2 Салониқалықтарға 2-тараудағы күнә адамы — бәрі де Рим папаларын нұсқайтынын дәлелдеді. Ол бұл теңестірулерді жария пікірталастарда да қолданды (соның ішінде 1837 жылы католик епископы Джон Б. Пёрселлмен болған пікірталаста). Бартон У. Стоун Папаның билігін шынайы антихрист және «күнә адамы» деп атады. Уолтер Скотт (қозғалыстың тағы бір ерте ізгі хабаршысы) күнә адамы, яғни Рим папасы, христиан шіркеуінің ішінде пайда болып, өзін Құдайдан жоғары көтереді деп жазды.
Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
Рейганның анасы Нелле Мәсіхтің Шәкірттері конфессиясының діндар мүшесі болды және оның балалық шағындағы негізгі діни ықпал етуші тұлға еді. Рейган он бір жасында Иллинойс штатының Диксон қаласындағы Мәсіхтің Шәкірттері шіркеуінде шомылдыру рәсімінен өтті және жасөспірім кезінде сол жерде белсенді қызмет етті (соның ішінде жексенбілік мектепте сабақ берді). Ол Мәсіхтің Шәкірттерімен байланысты болған Эврика колледжінде оқыды.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
«Сөзді түсінуде шатасатындар, жалған мәсіхтің мәнін көре алмайтындар, сөзсіз өздерін жалған мәсіхтің жағына қояды. Қазір біз үшін дүниемен сіңісіп кететін уақыт емес». Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.
Рейган Кловис арқылы, сондай-ақ Ұлы Константиннің ымырасы арқылы бейнеленді. Рейган 1989 жылғы ақырзаман уақытынан бергі соңғы сегіз президенттің де біріншісі болды. Соңғы сегіздің біріншісі ретінде ол Дональд Трампты бейнелейді; Трамп та, Рейган сияқты, папалықтың шынайы мақсаттары мен папалықтың кім екендігі жөнінде терең жаңылыста.
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
Екеуі келісімге келмейінше, бірге жүре ала ма? Амос 3:3.
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.
Даниял кітабының он бірінші тарауындағы алтыншы әрі соңғы келісімдік неке 1989 жылғы ақырзаман уақытымен басталатын тарихта жүзеге асады да, Дональд Трамптың тарихымен аяқталады.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
«Қазіргі уақытта Америка Құрама Штаттарында шіркеудің мекемелері мен ғұрыптарына мемлекеттің қолдауын қамтамасыз ету үшін жүріп жатқан қозғалыстарда протестанттар папашылардың ізінен ілесіп келеді. Тіпті одан да асып, олар Папалықтың Ескі Дүниеде жоғалтқан үстемдігін протестанттық Америкада қайтадан иеленуіне есік ашып отыр». Ұлы күрес, 573-бет.
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
313 жылғы неке келісімі мен Милан жарлығы 533 жылдың тарихымен сәйкес келеді, ал 533 жылғы Юстинианның жарлығы өзін христианмын деп жариялайтын бір билік тарапынан қайтадан жүзеге асырылатын болады; ол енді папалық билікті христиандық мекеме деп танудың, ең жақсы жағдайда, өзара қайшы ұғым, ал ең жаман жағдайда, өлімге апаратын адасу екенін түсінбейді.
Church and State
Шіркеу мен мемлекет
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
Б.з.д. 457 жылы Артаксеркстің үшінші жарлығы саяси да, діни де билік үшін ұлттық егемендікті қайта қалпына келтірді.
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
Ал сен, Езра, қолыңдағы Құдайыңның даналығы бойынша өзеннің арғы жағындағы бүкіл халыққа, яғни Құдайыңның заңдарын білетіндердің бәріне үкім жүргізетін әміршілер мен билерді тағайында; ал білмейтіндерді үйретіңдер. Ал кімде-кім Құдайыңның заңын және патшаның заңын орындамаса, оған тез арада жаза қолданылсын: өлім болсын, не жер аудару, не мал-мүлкін тәркілеу, не түрмеге қамау болсын. Езра 7:25, 26.
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
Үшінші жарлық Құдайдың заңдарына да, патшаның заңдарына да қатысты сот пен жазаны іске асыруға өкілеттік берді. Сол жарлық Мәсіх кенеттен Өзінің ғибадатханасына келген 1844 жылғы 22 қазанда аяқталған екі мың үш жүз жылдық пайғамбарлықтың басталуын белгіледі. Сондай-ақ ол б.з.д. 217 жылғы Рафия мен б.з.д. 200 жылғы Паний шайқастарының арасындағы тарихта, б.з.д. 207 жылы аяқталған екі жүз елу жылдық пайғамбарлықтың да басталуын белгіледі. Б.з.д. 457 жылы азаматтық та, діни де егемендіктің қалпына келтірілуі екі есе альфаны айқындайды, ол өзіне сәйкес екі омегалық орындалуды табады. Екі омегалық орындалудың екеуі де жабық есікті білдіреді: бірі — протестанттық мүйіз үшін, екіншісі — республикалық мүйіз үшін.
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
Екі мың үш жүз жылдық алғашқы пайғамбарлық Құдайдың заңдарын бейнеледі, ал екі жүз елу жылдық пайғамбарлық патшаның заңдарын бейнеледі. Бұл екі пайғамбарлық Аян кітабының он үшінші тарауындағы жер аңындағы протестантизм мүйізі мен республикализм мүйізін айқындайды. Жер аңының республикалық мүйізі Даниял кітабының он бірінші тарауының он бірінші және он алтыншы аяттарының аралығындағы бөлімнің ортасына орналастырылған. Рафиа мен Паниум арасындағы он жеті жылдық кезең б.з.д. 457 жылғы үшінші жарлықтың қосарлы пайғамбарлығынан шыққан бір мүйізбен қиылысады. Бұл қос қырлы пайғамбарлық соңғы келісім халқының үкімін де, сондай-ақ сол келісім халқы өз тамырын табатын ұлттың үкімін де айқындайды.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
Сонда Ол Ыбырамға былай деді: «Шүбәсіз біл, сенің ұрпағың өздерінікі емес жерде келімсек болады, және соларға құлдық етеді; әрі оларды төрт жүз жыл бойы қинайды. Ал олар құлдық ететін сол халықты Мен соттаймын; содан кейін олар мол дүние-мүлікпен шығады». Жаратылыс 15:13, 14.
In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.
Езекиел кітабында 1844 жылғы 22 қазан б.з.д. 573 жылғы 22 қазан арқылы бейнеленеді. Бір күн тергеу сотының басталуын айқындайды, ал екіншісі сот үдерісінің басында да, қорытындысында да Юбилей кернейінің үнін білдіреді. Екі күн де өзара сәйкес келеді, әрі екеуі де жабық есікті көрсетеді. 1844 жыл Мәсіхтің Ең Қасиетті Орынға өткен кезінде қасиетті орынның есігінің жабылуын білдіреді. Ал б.з.д. 573 жыл күнәның құлдары болған, бірақ құтқарылған адамдарға бостандық беріліп, қоныстанатын жаңа жер ұсынылатын адамзат сынақ мерзімінің аяқталуын білдіреді.
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
Ал егер осы жылдар ішінде азат етілмесе, онда мерейтой жылында өзі де, өзімен бірге балалары да босап шығады. Өйткені Исраил ұлдары Маған қызметшілер; олар — Мысыр жерінен Өзім алып шыққан Менің қызметшілерім. Мен — Құдайларың Жаратқан Иемін. Леуіліктер 25:54, 55.
Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
22 қазанның екеуі де жуықта келетін жексенбілік заңның жабылған есігін бейнелейді. Адвентизмге берілген сынақ мерзімі 1844 жылы басталып, жуықта келетін жексенбілік заңмен аяқталады, ал Америка Құрама Штаттарына берілген сынақ мерзімі де жуықта келетін жексенбілік заңмен аяқталады. Бұл екі аяқталу да 22 қазанға қатысты 2 300 жыл мен екі жүз елу жылдың екі куәлігімен сәйкес келеді.
The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
Рафиа мен Паниум арасындағы тарихта аяқталатын екі жүз елу жыл осы екі шайқас кезеңін екі нышандық санға бөледі; бұл сандардың әрқайсысы өзіне тән ерекше мағынаға ие. Рафиадан кейінгі он жыл — «шекаралық өлке» деген мағынаны білдіреді — және Паниумға дейінгі жеті жыл — жазықта болған әрі қоршаумен аяқталған шайқас. Он және жеті сандары нышан ретінде айдаһар билігін бірнеше куәлік арқылы айқындайды. Б.з.д. 207 жыл Трампты, яғни жердегі аңның нышанын, Даниял 11-тараудың он бірінші және он бесінші аяттарының арасына қойып, нышандық түрде он саны мен жеті санының қосындысы арқылы бейнеленгендей, оның айдаһарша сөйлеуге даярланып жатқанын көрсетеді.
Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
Он жеті саны да символдық мәнге ие, әрі ол Рафиядан Паниумға дейінгі тарихты Паниумнан әрі де, сондай-ақ Рафиядан бұрынғы кезеңге де кеңейтеді. Птолемей IV Филопатор б.з.д. 221 жылдан б.з.д. 204 жылға дейін Птолемейлік Мысырдың патшасы болып билік етті, әрі ол б.з.д. 217 жылы Рафияда Антиох Магнусты жеңді. Птолемей Рафиядан бұрын патшалық құра бастады, және ол «он жеті» жыл билік етті. Он жеті саны Рафиядан бұрын басталатын және Паниум шайқасы мен Сидон қоршауынан әрі қарай, 330 жылмен бейнеленген адамзат сынақ мерзімінің жабылуына дейін созылатын тарихи кезеңді білдіреді. Смирна қауымының кезеңіне арналған екі жүз елу жылдық пайғамбарлық 64 жылы басталып, 313 жылғы Милан жарлығымен және неке шартымен аяқталды.
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States
Ұлы Константин Пергам шіркеуінің тарихын бейнелейді, ал бұл тарих 313 жылы басталып, 538 жылы аяқталды. 313 жылғы екі жүз елу жылдық пайғамбарлықтың аяқталуынан кейінгі алғашқы «он жеті» жыл үш межеге ие. 313 жыл — Милан жарлығы, 321 жыл — алғашқы жексенбілік заң, ал империяның бөлінуі 330 жылмен белгіленеді. 330 жыл адамзат сынақ мерзімінің жабылуын белгілейтін соңғы жексенбілік заңды бейнелейді. Сондықтан он жеті саны Рафиядан бұрын басталып, Паниум мен Сидонның әскери жорығынан әлдеқайда кейін аяқталады. Даниял 11-тараудағы он алтыншы аят Америка Құрама Штаттарындағы жексенбілік заңды бейнелейді.
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
Смирна туралы пайғамбарлық Езекиелдің ескерту хабарының нақ өзегі болып табылатын қоршау белгісін айқындайды. Жексенбілік заңнан бұрын келетін жолайрық, Иерусалимнің жойылуының екі көрінісімен бейнеленгендей, қоршаудың өзі, бірақ ол сондай-ақ аңның мүсінінің қалыптаса бастауын білдіретін Милан жарлығы да болып табылады.
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
Қоршау кезінде неке келісімі шеруі жүзеге асады. Бұл 496 жылы Кловис арқылы бейнеленгендей, Рейганнан басталған неке шеруінің фракталы болып табылады; бірақ некеге қарай бағытталған соңғы шеру қоршау кезінде басталады, ол Юстинианның 533 жылғы жарлығымен және 313 жылғы Милан жарлығымен сәйкестенеді. Екі межелік те жексенбілік заңның алдында келеді. 313 жыл 321 жылғы алғашқы жексенбілік заңның алдында болды, ал 533 жылғы жарлық 538 жылы Орлеанның үшінші кеңесінде қабылданған жексенбілік заңның алдында болды. Заңнаманың қандай да бір түрі Юстиниан жарлығының да, Милан жарлығының да пайғамбарлық сипаттамаларын орындайды, сонымен бірге неке келісімінің қандай да бір рәміздік түрі де орнықтырылады.
When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
Ол жарлық шығарылған кезде дайындалып үлгеру үшін енді тым кеш болады, өйткені сынақ мерзімінің есігі Мысырдағы алғашқы Құтқарылу мейрамында жабылғаны қандай анық болса, дәл солай протестант мүйізі үшін де жабылады. Бұдан кейін жексенбілік заң — келесі жолбелгі — аңның мүсіні толық қалыптасып болғанын ғана емес, сонымен қатар аңның таңбасының күштеп енгізілуін де айқындайды. Жексенбілік заң Аянның он үшінші тарауындағы жер аңына, яғни республикалық мүйізге, сынақ мерзімінің аяқталғанын, Құтқарылу мейрамынан кейін перғауын мен оның жасағының Қызыл теңізде қаза тапқаны қандай анық болса, дәл солай білдіреді.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
Б.з.д. 207 жылы аяқталатын екі жүз елу жыл алда басталатын, Паний жазығында басталып, Сидон қоршауымен аяқталатын жорыққа дайындалып жатқан Антиох Магнус арқылы бейнеленген Дональд Трампты айқындайды. Паний шайқасынан кейін Птолемей әскерінің қолбасшысы Этолиялық Скопас аман қалған шамамен 10 000 әскерімен Сидон қаласына қашып барды. Антиох оның соңына түсіп, Сидонды «қоршауға» алды. Александриядағы Птолемей үкіметі көмекке әскер жіберді, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Ашаршылық қаупіне тап болған Скопас қаланы берді. Антиох Скопасқа кетуге рұқсат етті; Скопас кейін Мысырға оралды, онда ақырында мемлекетке опасыздық пен жымқыру айыптарымен өлім жазасына кесілді. Сидон қоршауы Панийден кейін Антиохтың Келе-Сирияны жаулап алуын аяқтады.
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
Уайт ханым Урия Смиттің *Daniel and the Revelation* кітабын «Құдайдың жәрдемдесуші қолы» деп атайды. Смит Даниялдың он бірінші тарауының он төртінші және он бесінші аяттарына берген түсіндірмесінде Антиохтың екі кезеңді жорығын айқындайды.
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
Мысырдың жас патшасының тәрбиесі Рим сенаты тарапынан М. Эмилий Лепидке тапсырылды, ал ол өз кезегінде сол сарайдың қарт әрі тәжірибелі қызметкері Аристоменді оның қамқоршысы етіп тағайындады. Оның алғашқы ісі одақтасқан екі патша — Филип пен Антиох тарапынан төнген басып кіру қаупіне қарсы шара қолдану болды.
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
Осы мақсатпен ол Мысырлықтардың қызметінде жүрген, Этолияның атақты қолбасшысы Скопасты қосымша әскер жинау үшін өзінің отанына жіберді. Әскер жасақтап алған соң, ол Палестина мен Келе-Сирияға аттанды (Антиох Кіші Азияда Атталмен соғысып жатқан еді) және бүкіл Яһудеяны Мысырдың билігіне бағындырды.
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
«Осылайша істер біздің алдымыздағы аяттың орындалуына лайық күйге келтірілді. Өйткені Антиох Римдіктердің әмірімен Атталға қарсы соғысын тоқтатып, Палестина мен Көле-Сирияны мысырлықтардың қолынан қайтарып алу үшін жедел шаралар қолданды. Оған қарсы тұру үшін Скопа жіберілді. Иорданның бастау көздеріне таяу жерде екі әскер бетпе-бет кездесті. [Panium] Скопа жеңіліп, Сидонға дейін қуылды да, сол жерде қатаң қоршауға алынды. Қоршауды бұзу үшін Мысырдың ең қабілетті үш қолбасшысы өздерінің таңдаулы күштерімен жіберілді, бірақ ешбір нәтиже шықпады. Ақырында Скопа ашаршылықтың жүдеу әрі қолға ілінбес елесі кейпінде өзіне шамасы келмейтін жаумен бетпе-бет келіп, тек өмірін сақтап қалу ғана болатын масқара шарттармен берілуге мәжбүр болды; содан кейін оған да, оның он мың адамына да тоналып, жалаңаш күйде кетуге рұқсат етілді. Міне, солтүстіктің патшасының ең берік қорғалған қалаларды басып алуы осы еді; өйткені Сидон өзінің орналасуы жағынан да, қорғаныстары жағынан да сол дәуірдің ең мықты қалаларының бірі болатын. Міне, оңтүстіктің қару-күшінің қарсы тұра алмағаны да, сондай-ақ оңтүстіктің патшасы таңдаған халықтың да дәрменсіздігі осы еді; атап айтқанда, Скопа мен оның этолиялық жасақтары». Daniel and the Revelation, 257, 258.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
Б. з. д. 207 жылы аяқталатын екі жүз елу жылдық мерзім Дональд Трампты айқындайды. Шығыс пен батыстың неке шартымен және Милан жарлығымен 313 жылы аяқталатын екі жүз елу жылдық пайғамбарлық Америка Құрама Штаттарында аң бейнесінің қалыптасуын айқындайды. 313 жылы басталған Пергам шіркеуі папалық билік таққа отырғанға дейін христиандықтың пұтқа табынушылық дінімен ымыраға келу арқылы азғындалған тарихын бейнелейді. Пергам да, 313 жыл да Америка Құрама Штаттарында аң бейнесінің қалыптасуымен көрсетілген ымыраның бейнесі болып табылады. Бұл христиандық пен папалық Римнің ымыраласуын білдіреді, өйткені католицизм діні — христиандық мекеме кейпіне енген пұтқа табынушылықтан артық та емес, кем де емес. 1776 жылы басталып, биыл аяқталатын екі жүз елу жылдық пайғамбарлық та Америка Құрама Штаттарына қатысты. Осылайша, екі жүз елу жылдық осы үш пайғамбарлықтың бәрі Аян кітабының он үшінші тарауындағы жер аңына қатысты белгілі бір пайғамбарлық қырды қамтиды, әрі үшеуі де он жеті санымен бейнеленген пайғамбарлық желілердің аясында аяқталады.
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
Жексенбілік заң — Америка Құрама Штаттары айдаһарша сөйлейтін сәт, ал ұлттың сөйлеуі оның заң шығарушы және сот билігінің іс-әрекеті болып табылады.
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
«Ұлттың “сөйлеуі” — оның заң шығарушы және сот биліктерінің іс-әрекеті». Ұлы күрес, 442.
Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
Трамп соттық та, заң шығарушы да билік емес, сондықтан жуық арада келетін жексенбілік заң Конгресс арқылы жүзеге асырылады. Алайда папалық билікке қолдау көрсететін кез келген әрекет жексенбілік заңды типологиялық тұрғыдан бейнелейді. 533 жылғы декрет пен 313 жылғы эдикт аңның мүсіні қалыптасатын кезеңнің басталуын айқындайды. Оның қорытындысы — жуық арада келетін жексенбілік заң; ал Иса әрдайым ақырды бастау арқылы бейнелейтіндіктен, Трамптың атқарушы жарлық арқылы Киелі кітап пайғамбарлығындағы антихристке қандай да бір «жеңілдік» беруі осы қозғалыстың альфасын білдірер еді; бұл қозғалыс тек омегада, яғни Америка Құрама Штаттары «жексенбілік заң қабылдау үшін өз үкіметінің принциптерінен соншалықты бас тартқанда» ғана аяқталады.
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
«Жексенбіні міндеттеп орындатуға бағытталған осы қозғалысқа қатысып жүргендердің өздерінің арасында да, осы әрекеттің соңынан қандай салдарлар еріп келетінін көрмей, соған соқыр болғандар көп. Олар өздерінің діни бостандыққа тікелей соққы беріп жатқанын көрмейді. Киелі кітаптағы сенбі күнінің талаптарын және жексенбі институты сүйеніп тұрған жалған іргетасты ешқашан түсінбегендер көп. Діни заңнаманы қолдайтын қандай да бір қозғалыс шын мәнінде сан ғасырлар бойы ар-ождан бостандығына табанды түрде қарсы соғыс жүргізіп келген папалыққа жасалған ымыра болып табылады. Жексенбіні сақтау, христиандық мекеме деп аталатын ұғым ретінде, өз тіршілігі үшін “заңсыздық құпиясына” қарыздар; ал оны мәжбүрлеп орындату Римшілдіктің нағыз іргетасы болып табылатын қағидаларды іс жүзінде мойындау болады. Біздің еліміз өз үкіметінің қағидаларын осылайша тәрк етіп, жексенбілік заң қабылдаған кезде, протестантизм осы әрекетінде папалықпен қол ұстасады; бұл, шын мәнінде, қайтадан белсенді озбырлыққа ұмтылып шығу мүмкіндігін ұзақ уақыттан бері аңдып келген зорлықшыл өктемдікке жан бітіруден өзге еш нәрсе болмайды». Testimonies, volume 5, 711.
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
«Діни заңнаманы жақтайтын кез келген “қозғалыс шын мәнінде папалыққа жасалған ымырашылдық әрекеті болып табылады”», әрі ондай қозғалыстар жуық арада қабылданатын жексенбілік заңның алдында орын алады.
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
«Осы күнге табынуды міндеттейтін жарлық бүкіл әлемге таралуға тиіс. Белгілі бір шектеулі дәрежеде ол әлдеқашан-ақ тарала бастады. Бірқатар жерлерде азаматтық билік айдаһардың үнімен сөйлеп жатыр, дәл сол сияқты кезінде пұтқа табынушы патша еврей тұтқындарына сөйлеген еді». Signs of the Times, May 6, 1897.
We will continue these things in the next article.
Келесі мақалада осы мәселелерді қарастыруды жалғастырамыз.