We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.
Біз Аян кітабының он бірінші тарауынан он үшінші тарауына дейін бейнеленген жеті күн күркіреуінің жасырын тарихы арқылы айқындалатын пайғамбарлық оқиғалардың ретін баяндап келеміз. Біз бұл оқиғалардың дамуындағы протестантизм мүйізі мен республикашылдық мүйізінің тарихын қабаттастыратын кезеңге әлі жеткен жоқпыз. Сондай-ақ біз әлі Түн ортасындағы айқай хабарындағы Исламның рөлін дәл айқындауға мүмкіндік беретін түсінік негізін де әзірлеген жоқпыз. Алайда осы оқиғалармен байланысты өте маңызды бір ақиқат бар, ол ашылып жатқан шындықтарды түсінген кезде адамның не істеуге тиіс екенін көрсетеді. Аянның батасы өзіне жазылған нәрселерді “сақтау” жауапкершілігін қамтиды.
The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”
Ашылып жатқан тарих желісі ондағы жазылғандарды тыңдап, оқып, сақтайтындарға Құдайдың жаратушы құдіретін жеткізеді. Сондықтан енді Ишаяның соңғы пайғамбарлық баяндауы мен Аян кітабының он бірінші—он үшінші тарауларын қарастырудан уақытша ауытқып, Ілияс пен Мұсаның өлі, қураған сүйектер аңғары арқылы өтетін ақпараттық супермагистраль көшесінде өлген күйінде жатқан «үш жарым күннің» мән-маңызын айқындауымыз қажет. Енді біз анықтайтынымыз — «шөлдің» рәміздігі.
In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.
Соңғы мақалада біз жеті күн күркіреуінің жасырын тарихымен айқындалатын оқиғалар тізбегінің төрт пайғамбарлық куәгерін анықтадық. Олар: Мәсіхтің бейнесінің желісі, екі куәгердің желісі, аңның бейнесінің желісі және солтүстіктің жалған патшасының желісі.
The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.
Жалған солтүстік патшасының шежіресінің екінші жартысы 538 жылы папалықтың билікке келуімен басталады. Содан кейін папалық, солтүстіктің рухани жалған патшасы ретінде, рухани Иерусалим мен рухани Исраилді мың екі жүз алпыс жыл бойы таптап жаншыды.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Олар семсердің жүзінен құлап, барлық ұлттардың арасына тұтқын болып айдалып кетеді; ал Иерусалим басқа ұлттар тарапынан, басқа ұлттардың замандары толғанға дейін, тапталып болады. Лұқа 21:24.
John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.
Жоханға киелі орынды да, әскерді де өлшеу бұйырылды, бірақ оған ауланы қалдыру да бұйырылды, өйткені ол он екі жүз алпыс жылға басқа ұлттарға берілген еді.
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.
Маған таяққа ұқсас бір құрақ берілді; сонда періште тұрып: «Тұр да, Құдайдың ғибадатханасын, құрбандық үстелін және онда ғибадат етушілерді өлше. Ал ғибадатхананың сыртындағы ауланы қалдыр да, оны өлшеме, өйткені ол басқа ұлттарға берілген; олар қасиетті қаланы қырық екі ай бойы таптайды»,— деді. Аян 11:1, 2.
John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.
Жохан мен Лұқа өзге ұлттардың «Иерусалимді» «аяқ асты ететінін» «қырық екі ай» бойы куәландырады. Жохан сол мерзімді айқындайды, ал Лұқа тарихтың қорытындысын белгілейді. Бұл екі куә Даниял кітабының сегізінші тарауы, он үшінші аяты көтерген мәселеге жауап беріп отыр.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Сонда мен бір әулиенің сөйлеп тұрғанын естідім; және тағы бір әулие сөйлеп тұрған әлгі белгілі әулиеге былай деді: «Күнделікті құрбандыққа, қаңыратып бос қалдыратын заңсыздыққа қатысты, әрі киелі орынды да, әскерді де тапталуға беретін осы аян қашанға дейін созылады?» Даниял 8:13.
The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.
Қасиетті орын мен әскердің қанша уақыт аяқасты етілетіні туралы сұрақ Иерусалимді таптау әрекетін жүзеге асыратын екі қаңыратып-жоятын билікті айқындайды; Даниялда Иерусалим «қасиетті орын» әрі сондай-ақ «әскер» ретінде бейнеленген. J. N. Andrews білдіргендей, осы аяттың дұрыс іргелі түсінігі — бұл аят қасиетті орын мен әскердің екеуін де таптаған екі қаңыратып-жоятын билікті айқындайды. Аятта көрсетілген бірінші қаңыратып-жоятын билік — пұтқа табынушылық, ал екіншісі — папалық. «Әскер» деген сөз — Даниялдың ғибадатханада, яғни Иерусалимде, болған «табынушылар» деп Жохан атағандарды білдіретін атауы.
“THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:
«ДАНИЕЛ 8-ТАРАУДА ЕКІ “ҚИРАТУ” БАР».—Бұл шындықты Жосия Литч соншалық айқын етіп көрсеткендіктен, біз оның сөздерін келтіреміз:
“‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.
«“Күнделікті құрбандық” — ағылшын мәтінінің қазіргі оқылымы. Бірақ түпнұсқада құрбандық деген ешнәрсе жоқ. Бұл барша тараптан мойындалған. Бұл — аудармашылар енгізген түсіндірме немесе мағыналық құрастыру. Дұрыс оқылымы: “күнделікті және қаңыратып-жоятын күнәдан шығу”, мұнда күнделікті мен күнәдан шығу “және” арқылы өзара байланыстырылған; күнделікті қаңыратып-жою және қаңыратып-жоятын күнәдан шығу. Бұлар киелі орынды және қосынды қаңыратып-жоюға тиіс болған екі қаңыратып-жоятын күш.” — Prophetic Expositions, 1-том, 127-бет.
“It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:
Күн сайынғы және қаңыратып-жоятын күнә арқылы киелі үй мен қалың жұрт аяқ асты етілуге тиіс болғаны анық. 13-аятты мұқият оқу бұл мәселені түпкілікті шешеді. Ал бұл факт тағы бір жайтты да орнықтырады, атап айтқанда: осы екі қаңырату — Шайтанның Ехобаның ғибадаты мен ісін құлатуға әрекеттенген екі ұлы түрі. Мырза Миллердің осы екі терминнің мағынасы жөніндегі ескертпелері және сол мағынаны анықтауда өзі ұстанған жолы төмендегі тақырыпшада берілген:
“THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY
«ЕКІ ҚИРАТУШЫЛЫҚ — ПҰТҚА ТАБЫНУ МЕН ПАПАЛЫҚ»
“‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.
“«Мен әрі қарай оқыдым да, оның [күнделіктінің] Даниялдан басқа ешбір жерде кездеспейтінін байқадым. Содан кейін [конкорданстың көмегімен] онымен байланыста тұрған сөздерді, “алып тастау” деген сөздерді алдым: ол “күнделіктіні” алып тастайды; “күнделікті алып тасталатын уақыттан бастап”, т.б. Мен әрі қарай оқыдым да, осы мәтіннен ешқандай жарық таба алмаймын деп ойладым; ақырында, 2 Салониқалықтарға 2:7, 8-ге келдім. “Өйткені заңсыздықтың құпиясы қазірдің өзінде әрекет етуде; тек қазір тежеп тұрған кісі жолдан алынғанға дейін тежей береді, сонда әлгі зұлым ашылады”, т.б. Ал мен сол мәтінге келгенімде, о, шындық қандай айқын да даңқты болып көрінді! Міне, осы! Бұл — “күнделікті!” Ал енді, Пауыл “қазір тежеп тұрған кісі” немесе бөгет жасаушы деп нені меңзейді? “Күнә адамы” және “зұлым” дегенмен папалық меңзеледі. Ендеше, папалықтың ашылуына бөгет болып тұрған не? Әрине, ол — пұтқа табынушылық; онда “күнделікті” пұтқа табынушылықты білдіруі тиіс».—Second Advent Manual, 66-бет.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.
In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.
Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақыттың» орындалуы бойынша, пұтқа табынушылық киелі орынды және әскерді бір мың екі жүз алпыс жыл бойы таптап-жаншыды, содан кейін папалық та дәл сол істі қосымша тағы бір мың екі жүз алпыс жыл бойы атқарды. Папалық Лұқа мен Жоханның айтуы бойынша Иерусалимді бір мың екі жүз алпыс жыл бойы таптап-жаншыды, ақыры папалық 1798 жылы өзіне өлімші жарақат алғанға дейін. 1798 жылдан бір мың екі жүз алпыс жылды шегергенде, 538 жыл шығады. 538 жылдан бір мың екі жүз алпыс жылды шегергенде, б.з.д. 723 жыл шығады; сол кезде Ассурия, яғни сол уақыттағы солтүстіктің тура патшасы, Исраилдің солтүстік патшалығын тұтқындыққа алып кетті.
John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.
Жоханн қасиетті орынды және оның әскерін папалықтың таптап-жаншыған бір мың екі жүз алпыс жылы туралы ғана айтады, ал Лұқа пұтқа табынушылық пен папалдық Иерусалимді таптап-жаншыған екі бір мың екі жүз алпыс жылдық кезеңнің екеуіне де тоқталады, өйткені ол: «басқа ұлттардың уақыттары толғанша»,— дейді. Лұқа Иерусалимнің тапталуын жалғыз бір «уақыттан» да артық нәрсе ретінде көрсетеді, өйткені ол мұны басқа ұлттардың «уақыттарының» толуы деп атайды.
Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.
Әрине, 1856 жылы Миллершіл Адвентизм Лаодикеялыққа айналды, ал жеті жылдан кейін олар Леуіліктер 26-тараудағы «жеті мерзім» туралы ақиқатты қабылдамай тастады, сондықтан Адвентизм үшін осы қарапайым киелі кітаптық деректерді көру мүмкін емес. Мен атап көрсетіп отырған жайт мынау: үш межені айқындайтын, сондай-ақ бірінші және екінші меженің арасындағы бір уақыт кезеңін, содан кейін екінші және үшінші меженің арасындағы екінші уақыт кезеңін көрсететін жеті күркіреудің жасырын тарихы солтүстіктің жалған патшасының пайғамбарлық желісі ішінде бейнеленген.
That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.
Бұл желі б.з.д. 723 жылы басталды: сол кезде Исраилдің солтүстік патшалығы Ассирия патшасының, яғни солтүстіктің тура мағынасындағы патшасының, қолымен құлдыққа түсті. Содан кейін 538 жылы солтүстіктің рухани патшасына билік берілді, әрі ол 1798 жылы өлімші жарақат алғанға дейін, тағы бір мың екі жүз алпыс жыл бойы рухани Иерусалимді таптап-жаншыды. Б.з.д. 723 жылдан 538 жылға дейін Исраилді бағыныштылықта ұстаған күштер әрдайым пұтқа табынушы күштер болды.
The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.
Мәсіхтің желісі шынайы солтүстік патшасының майлануы Оның шомылдыру рәсімінен өтуінде, 27 жылы болғанын айқындайды, әрі мың екі жүз алпыс пайғамбарлық күннен кейін Ол айқышқа шегеленді. Содан кейін Оның шәкірттеріне 34 жылы Степан таспен ұрып өлтірілгенге дейін шынайы солтүстік патшасы туралы хабарды жариялау үшін күш берілді. Өз қызметінің барлық мың екі жүз алпыс күні бойы Мәсіхтің жүрмеген жалғыз сәті — Оның салтанатты түрде Иерусалимге кірген кезінде мінгені болды. Сондықтан Ол Иерусалимді мың екі жүз алпыс күн бойы таптап өтті, айқыштан кейін Оның шәкірттері де солай етті. Жалған солтүстік патшасы мен Мәсіх, шынайы солтүстік патшасы, деген екі желі де Иерусалим мен жасақты мың екі жүз алпыс күн бойы таптап өтті.
Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.
Пұтқа табынушылық — тура мағынадағы яһудилердің жердегі киелі орын қызметіндегі ғибадат жүйесінің жалған көшірмесі, ал папалық — рухани яһудилердің көктегі киелі орын қызметінің жалған көшірмесі. Пұтқа табынушылықтың мың екі жүз алпыс жылы Мәсіхтің мың екі жүз алпыс күнімен параллель болды, ал папалықтың мың екі жүз алпыс жылы шәкірттердің мың екі жүз алпыс күнімен параллель болды.
Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.
Екі жолдың әрқайсысы 2023 жылдың шілде айында жұртшылыққа ашыла басталған жеті күркіреудің жасырын тарихының бірдей пайғамбарлық құрылымын қамтиды. Бұл ашылу ішінара Миллерит қозғалысының алғашқы түңілуін тану арқылы жүзеге асты. Олардың алғашқы түңілуі он қыз туралы астарлы әңгімеде «кідіру уақыты» деп аталатын уақыт кезеңін бастап берді. «Кідіру уақыты» Нью-Гэмпшир штатының Эксетер қаласындағы лагерьлік жиналыста аяқталды, сол кезде Түн ортасындағы айқай хабаршысы толық орныққан еді. Эксетердегі лагерьлік жиналыс екінші межелік белгіге айналды, содан кейін Түн ортасындағы айқай хабаршысы жарияланған уақыт кезеңі басталды; бұл кезең үкімнің үшінші межелік белгісі мен соңғы түңілу келгенге дейін созылды.
The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.
Үш межелік белгі: алғашқы түңілу, Түн ортасындағы Айғай хабары және соңғы түңілу болды. Бұл үш межелік белгі еврей әліпбиінің бірінші, он үшінші және соңғы әріптерін білдіретін еврейше “ақиқат” сөзімен сәйкеседі. Біріншісі де, соңғысы да түңілу болғандықтан, бұл Альфа мен Омеганың мөрін бейнелейді.
There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.
Миллериттер тарихында мың екі жүз алпыс күннің тікелей бейнеленуі жоқ, алайда Миллериттер тарихы — бірінші қозғалыстың тарихы, сондықтан ол соңғы қозғалыстың түртұлғасы болып табылады. Соңғы қозғалыстағы алғашқы түңілудің тарихы 2020 жылғы 18 шілдеде басталды, және ол Аян кітабының он бірінші тарауында бейнеленген. Аян кітабының он бірінші тарауында екі куә өлтіріледі; бұл — бірінші қозғалыс арқылы түртұлғаланған, соңғы қозғалыстағы алғашқы түңілуді белгілейді.
In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.
Аян кітабының он бірінші тарауында сол түңілу олардың өлі денелері көшеде жататын бір мың екі жүз алпыс күндік кезеңді бастап береді; осылайша ол астарлы әңгіменің кідіріс уақытын белгілейді. Олар қайта тірілген кезде, жексенбілік заңға шығарылған сотпен бір сағатта ту ретінде жоғары көтеріледі. Екі куәгердің тарихы бір мың екі жүз алпыс күндік рәміздік кезеңді қамтиды.
The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.
Жеті күн күркіреуінің жасырын тарихындағы үшінші періштенің қозғалысының егжей-тегжейлері өзге параллель желілерге қарағанда әлдеқайда көбірек нақтылық береді, бірақ үшінші періштенің желісі, солтүстіктің шынайы патшасының желісі және солтүстіктің жалған патшасының желісі — бәрі де бірдей пайғамбарлық сипаттарға ие: басталу нүктесі, содан кейін ортаңғы нүктеге дейін жететін уақыт кезеңі, ал одан кейін соңғы нүктедегі сотқа дейін жететін уақыт кезеңі.
The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.
Мың екі жүз алпыс күн — жеті күркіреудің жасырын тарихының негізгі бөлігі. Аян кітабының он екінші тарауында мың екі жүз алпыс күн «шөл» ретінде бейнеленген.
And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.
Сонда әйел шөл далаға қашып кетті; Құдай онда оған орын дайындап қойған еді, сонда оны сол жерде бір мың екі жүз алпыс күн бойы асырасын. Аян 12:6.
The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.
Шіркеу папалық биліктің он екі жүз алпыс жыл бойы таптауынан құтылу үшін шөл далаға қашты. Он төртінші аят бұған тағы бір куәлік береді.
And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.
Сонда әйелге ұлы қыранның екі қанаты берілді, ол жыланның жүзінен қашып, шөл далаға, өз орнына ұшып барсын деп; сол жерде ол бір уақыт, уақыттар және жарты уақыт бойы асыралады. Аян 12:14.
The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Шіркеу айдаһар мен папалықтың қудалауынан бір мың екі жүз алпыс жыл бойы қашып жүрді; сондықтан «шөл дала» бір мың екі жүз алпыс күннің рәмізі болып табылады. Бұл сан Даниял мен Аян кітаптарында тікелей жеті рет кездеседі, алайда Жазбаларда ол тағы бірнеше өзге түрде бейнеленеді. Әрбір жағдайда ол Леуіліктер кітабының жиырма алтыншы тарауындағы «жеті уақытты» білдіреді.
Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.
Мейлі бұл б.з.д. 723 жылдан 538 жылға дейін пұтқа табынушылықтың қасиетті орынды және әскерді таптауы болсын, немесе папалықтың рухани Иерусалимді және ондағы ғибадат етушілерді таптауы болсын, мұның бәрі Құдай халқының жан-жаққа шашырап кетуінің көрінісі еді; ал бұл шашырау Леуіліктер кітабының жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларында бейнеленген «жердің сенбіліктері» туралы келісімді Құдай халқының бұзуының салдарынан болды. Жиырма алтыншы тарауда бұл Құдай келісімінің дауы деп аталады.
And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.
Мен сендерге Менің келісімімнің кегін қайтаратын семсерді жіберемін; ал сендер өз қалаларыңның ішінде жиналған кезде, араларыңа індет жіберемін; сонда сендер жаудың қолына тапсырылатын боласыңдар. Леуіліктер 26:25.
The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.
Құдайдың келісіміне қарсы жасалған бүлік Құдай халқының басына «Менің келісімімнің дауы» деп бейнеленетін құлдық пен бытырап-шашырауды әкелді. Даниял Мұсаның «қарғысы» және «анты» деп атайтын, сондай-ақ «Менің келісімімнің дауы» деп те аталатын осы жазаны түсінбестен, адам Даниял кітабының тоғызыншы тарауында бейнеленген Мәсіх ісінің тереңірек мағынасын көре алмай соқыр болады. Эллен Уайттың жазбаларында Лаодикеялық соқырлықта тұрған Құдай халқы туралы берілетін дәйекті бағалау — олардың «себептен салдарға қарай пайымдай» алмайтындығы. Сіз Қараңғы ғасырлардың бір мың екі жүз алпыс жылын түсінемін деп мойындауыңыз мүмкін, бірақ егер сол тапталудың «себебін» білмесеңіз, онда сіз соқырсыз.
And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.
Ол көптермен бір аптаға арналған келісімді бекітеді; ал аптаның ортасында құрбандық пен тартуды тоқтатады, әрі жиіркенішті істердің жайылуы салдарынан оны қаңыратып тастайды, ақырына дейін; және алдын ала белгіленген жаза қаңырап қалғанның үстіне төгіледі. Даниял 9:27.
Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.
Мәсіхтің келісімді растауы «Оның келісімінің дауына» тікелей байланысты. «Қарғыстың» ұзақтығы екі мың бес жүз жиырма жыл болды, ал Мәсіхтің дәл сол келісімді растауының ұзақтығы екі мың бес жүз жиырма күн болды. Жеті күн күркірінің жасырын тарихының құрылымын беретін еврейше «ақиқат» сөзіне сәйкес, Мәсіх Өз келісімін растауға тиіс болған пайғамбарлық апта еврей әліпбиінің бірінші, он үшінші және соңғы әріптерімен бейнеленетін үш межеге ие болды.
The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”
Аптаның алғашқы межесі Оның шомылдыру рәсімінен өтуі болды, екінші межесі айқыш болды, ал соңғысы — Степанның өлімі. Көктегі періштелер Уильям Миллерді Леуіліктер жиырма алтыдағы «жеті уақытты» көруге жетелегеніндей, сол «жеті уақытты» көруден бас тарту Мәсіх Өз қанын төгіп, Оның ежелгі тура халқына тән болған, бірақ олар қабылдамай тастаған сол келісімді растаған дәл сол пайғамбарлықты толық көру мүмкіндігін жояды. Ақыр соңында құтқарылатын әрбір адам «ақиқат» туралы тек ішінара әрі толық емес түсінікке ғана ие болады. Бірақ «ақиқатты» әдейі көруден бас тартатын ешкім құтқарылмайды. Әкеге баратын бір ғана жол бар, ол — Иса арқылы, ал Иса — «ақиқат».
This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.
Бұл — ой жүгіртіп толғануға тұрарлық түсінік, өйткені ол Леуіліктер кітабының жиырма бесінші және жиырма алтыншы тарауларындағы келісімге қатысты. «Жеті рет» деген «қарғыс» ежелгі тура мағынадағы Исраилге жерді тынықтыру жөніндегі нұсқауларды орындауға және Мерейтой туралы өсиеттерді жүзеге асыруға құлықсыз болғандары арқылы келтірілді. Бұл — істелмей қалған күнә еді. Қарғыс олардың «өлтірме» не «ұрлама» сияқты өсиетті тікелей бұзғандары үшін емес, өздеріне бұйырылған істі орындамай қалдырғандары үшін келтірілді. Олар жерді тынықтыруға байланысты нұсқауларды жай ғана елемей қойды. «Жеті ретті» (періштелер Уильям Миллерді ашуға жетелеген) қандай да бір қасиеттелмеген себеппен жай ғана қабылдамайтын адвентистер де, ақиқатты шынайы зерттеуге уақыт бөлмегендіктен, ежелгі тура мағынадағы Исраил елемеген сол бір келісімдік мәліметті елемеу арқылы, істелмей қалған бағынбаушылықтың дәл сондай түрін жүзеге асырып отыр. Басталуы соңын бейнелейді.
The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.
Аян кітабының он екінші тарауындағы «шөл» деп белгіленген бір мың екі жүз алпыс күн — «жеті уақыттың» нышаны. Мәсіхтің қызметінің бір мың екі жүз алпыс күні де, шәкірттердің қызметінің бір мың екі жүз алпыс күні де келісім расталып жатқан бүкіл аптаны бейнелейді. Пұтқа табынушылық Құдай халқын таптаған бір мың екі жүз алпыс жыл да, папалық Құдай халқын таптаған бір мың екі жүз алпыс жыл да Мұсаның қарғысының бүкіл «жеті уақытын» бейнелейді.
In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.
Аян кітабының он бірінші тарауында мың екі жүз алпыс күннен кейін өлі сүйектер жүз қырық төрт мың ретінде келісімге кіру үшін қайта тірілтіледі. Бірақ сол келісімдік қарым-қатынасты жүзеге асырулары үшін олардан Даниял тоғызыншы тарауда істегеніндей, келісімнің шарттарын орындау талап етіледі. «Жеті уақыт» келісімінің шарттары жау елінде жүргендер үшін нақты нұсқауларды қамтиды. Өздерінің бытыратылып жіберілгенінің шындығына оянып, Жаратқан Иеге қайта оралуды қалағандар үшін Леуіліктер жиырма алтыншы тарау қалай оралу керектігі жөнінде нұсқаулар береді.
And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.
Араларыңнан аман қалғандарың жауларыңның жерлерінде өздерінің заңсыздықтары үшін титықтап құриды; сондай-ақ әкелерінің заңсыздықтары үшін де олармен бірге титықтап құриды. Егер олар өздерінің заңсыздықтарын және әкелерінің заңсыздықтарын, Маған қарсы жасаған опасыздықтарын мойындаса, әрі Маған қарсы қасарыса жүргендерін де мойындаса; сондықтан Мен де оларға қарсы қасарысып, оларды жауларының жеріне алып барғанымды мойындаса; егер сонда олардың сүндеттелмеген жүректері кішірейіп, өз заңсыздықтарының жазасын қабылдаса: Сонда Мен Жақыппен жасаған Өсиетімді, сондай-ақ Ысқақпен жасаған Өсиетімді, сондай-ақ Ыбырайыммен жасаған Өсиетімді есіме аламын; және сол жерді де есіме аламын. Леуіліктер 26:39–42.
The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”
Киелі жазбалардағы “pine away” деген тіркес еру, бұзылу және бірте-бірте жойылып кету дегенді білдіреді. Pine away болу — өлі, қураған сүйектерге айналғанша азғындап тозу. Ал бұл нұсқау өлімді айқындайды, өйткені ол өз халін танып-білгендерді “дұшпандарыңның жерінде” деп көрсетеді.
The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.
Жойылатын соңғы жау — өлім. 1 Қорынттықтарға 15:26.
July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.
2020 жылғы 18 шілдеде үшінші періштенің қозғалысындағы алғашқы түңілу орын алды. Ол қасиетті пайғамбарлық реформалық желілердегі өзге барлық алғашқы түңілулер арқылы алдын ала бейнеленген. Езекиелдің отыз жетінші тарауы соңғы күндердегі Құдай халқын толық ыдырап, бұзылып, құрып кеткен, ақырында өлі, кеуіп қалған сүйектерге толы бір аңғар ғана болып қалған күйде сипаттайды. Олар жаудың жерінде, яғни өлім жерінде. Аян он бірінші тарауда екі куә өлтіріліп, көшеде тастап кетілді. Барлық пайғамбарлар бір-бірімен келіседі. Сондықтан Мұса Езекиелдің аңғарының ішінен өтетін көшеде өлі жатқан соларға сөйлеп тұр. Өздерінің түңілген күйінде оларға Еремия арқылы нұсқау беріледі.
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.
Сондықтан Жаратқан Ие былай дейді: Егер сен қайтып келсең, Мен сені қайтадан қабылдаймын, және сен Менің алдымда тұрасың; егер сен қымбаттыны құнсыздан ажыратып алсаң, Менің аузымдай боласың; олар саған қайтып келсін, ал сен оларға қайтып барма. Еремия 15:19.
Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.
Еремияға егер ол Құдай үшін сөйлегісі келсе, қайта оралуы керектігі, әрі солай ете отырып, ол қымбаттыны арамнан айырып алуы тиіс екені білдіріледі. Осы үзіндінің мәнмәтіні арамдардың оның қайта оралуға тиісті емес адамдар екенін айқындайды. Үзіндіде оның үміті үзілген күйде бейнеленген жерінде, ол өзінің жалғыз болғанын көрсетеді.
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.
Мен келемеждеушілердің жиналысында отырмадым, қуанған да жоқпын; Сенің қолыңның әсерінен мен жалғыз отырдым, өйткені Сен мені ашу-ызаға толтырдың. Еремия 15:17.
Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.
Еремия «мысқылдаушылар жиналысында» отырған жоқ, өйткені ол жалғыз отырды. Ол мысқылдаушылар жиналысы болып табылатын арамдарға қайта оралмауға тиіс еді. 1863 жылы Адвентизм Мұсаның «жеті уақытын» жоққа шығару үшін Бабылдың қыздарының киелі кітаптық әдіснамасына қайта оралған кезде, «мысқылдаушылар жиналысына» қайта оралуын бастады. Бірақ Еремия, Миллершілер тарихынан гөрі, нақтырақ айтқанда, соңғы күндер туралы айтып отыр. Өлі сүйектер аңғарындағылар өздерінің жаулар елінде жүргенін ұққан кезде, олар өз өліміне көшеде қуанғандарға ешқашан қайта оралмауға тиіс. Сол топ Еремияға қайта орала алады, бірақ ол оларға қайта орала алмайды.
But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”
Бірақ егер олар қайта оралатын болса, онда олар Мұса берген және «жеті уақытпен» тікелей байланысты нұсқауларды да орындауға тиіс. Аянның он бірінші тарауында көшеде өлі жатқан солар үш жарым күн бойы өлі жатады, бұл пайғамбарлық мағынада «шөл» болып табылады.
This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”
Сондықтан өлілердің бастапқы оянуы сүйектердің бір-біріне бірігуіне себеп болатын хабар арқылы жүзеге асады, бірақ олар әлі тірі емес. Оларды құдіретті әскерге айналдыру үшін төрт желдің хабары, яғни мөрлеу хабары қажет. Оларды алғаш біріктіретін хабар «дауыс»-тан шығады.
Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.
Жұбатыңдар, жұбатыңдар халқымды, — дейді сендердің Құдайларың. Иерусалимнің жүрегіне сөйлеп, оған жар салыңдар: оның күресі аяқталды, оның заңсыздығы кешірілді; өйткені ол барлық күнәлары үшін Жаратқан Иенің қолынан екі есе алды. Айдалада жар салушының даусы: Жаратқан Иенің жолын дайындаңдар, шөл далада Құдайымыз үшін тура даңғыл салыңдар. Әрбір аңғар көтерілсін, әрбір тау мен қырат аласартылсын; қисық жерлер түзелсін, бұдыр-бұдыр жерлер тегістелсін. Ишая 40:1–4.
The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.
Дауыс шөл даладан келеді, ал шөл дала «жеті уақыттың» бытырауының нышаны болып табылады. Сол дауыс шөл далада, өйткені Езекиел де өлі сүйектер аңғарына апарылған болатын. Ол алыстан емес, дәл сол аңғардың өзінен куәлік етіп тұрған еді.
The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.
Жаратқан Иенің қолы менің үстімде болды; Ол мені Жаратқан Иенің Рухымен алып шығып, сүйектерге толы аңғардың қақ ортасына қойды. Езекиел 37:1.
The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.
Аңғар — үш жарым күндік шөл дала. Дауыс уәдесі Иерусалимнің заңсыздығы кешірілгенін және оның соғысы аяқталғанын білдіреді. Бұл уәде соңғы күндерде жүзеге асатын жүз қырық төрт мыңның мөрленуін бейнелейді. Бірақ оның заңсыздығының кешірілуі оның барлық күнәлары үшін «екі есе» алумен байланысты. Мұса ұсынған ем олардың тек өз заңсыздықтарын ғана емес, сондай-ақ әкелерінің заңсыздықтарын да мойындауын талап етеді. Егер олар сол бұйрықты орындаса, олардың заңсыздығы кешіріледі.
We will continue these truths in the next article.
Бұл ақиқаттарды келесі мақалада жалғастырамыз.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.
Иә, бүкіл Исраил Сенің заңыңды бұзды, тіпті Сенің даусыңа мойынсұнбау үшін теріс жолға кетті; сондықтан біздің үстімізге қарғыс төгілді, әрі Құдайдың қызметшісі Мұсаның заңында жазылған ант та орындалды, өйткені біз Оның алдында күнә жасадық. Ол біздің үстімізден және бізге үкім айтқан билеріміздің үстінен айтқан сөздерін ұлы қасірет жіберу арқылы бекітті; өйткені бүкіл аспан астында Иерусалимге жасалғандай еш нәрсе жасалған емес. Мұсаның заңында қалай жазылған болса, осы қасіреттің бәрі біздің үстімізге келді; соған қарамастан, біз заңсыздықтарымыздан қайтып, Сенің ақиқатыңды ұғыну үшін Құдайымыз Жаратқан Иенің алдында жалбарынып сиынбадық. Даниял 9:11–13.