The church of Pergamos began at the Edict of Milan in 313, where the fourth treaty marriage of Daniel chapter eleven took place between Constantia and Licinius. Constantia was given as a treaty bride to Licinius, emperor of the east, by the western emperor Constantine the Great. Constantia was Constantine’s half-sister and her marriage took place in conjunction with the issuing of the Edict. The marriage treaty did not last and the civil war was thereafter re-engaged. Constantia stayed with Licinius throughout the civil war, and pled for Constantine to spare his life after he defeated Licinius in 324. Constantine initially spared Licinius, but later ordered his execution. Constantia herself then lived on at Constantine’s court until about 330.

Перғам қауымы 313 жылы Милан эдиктісі жарияланған кезде бастау алды; сол тұста Констанция мен Лициний арасында Даниял кітабының он бірінші тарауындағы келісімге негізделген төртінші неке қиылды. Батыс императоры Ұлы Константин келісімді бекіту үшін Констанцияны Шығыс императоры Лицинийге қалыңдық етіп берді. Констанция Константиннің әкесі бір, анасы бөлек қарындасы еді, ал оның некесі эдиктінің жариялануымен қатар қиылды. Неке арқылы бекітілген келісім ұзаққа созылмай, артынша азамат соғысы қайта тұтанды. Констанция бүкіл азамат соғысы бойы Лицинийдің жанында болды және Константин 324 жылы Лицинийді жеңгеннен кейін, одан Лицинийдің өмірін сақтап қалуды жалбарына сұрады. Константин бастапқыда Лицинийдің өмірін сақтап қалды, бірақ кейін оны өлім жазасына тартуды бұйырды. Ал Констанцияның өзі содан кейін шамамен 330 жылға дейін Константиннің сарайында өмір сүрді.

The fourth treaty marriage of Daniel eleven in February of 313 began the symbolic period represented by Pergamos, and the church of Pergamos continued unto the church of Thyatira, which began when the papal power took the throne in 538. 538 marked the end of Pergamos and it also marked the fifth treaty marriage of Daniel eleven, as the papal church took its seat upon the throne through a prophetic treaty marriage with the civil powers of Rome. Pergamos began with an alpha marriage treaty in 313 and ended with an omega treaty marriage in 538. In 1798, the kings of Europe divorced their papal bride when Napoleon took the pope into captivity.

Даниял кітабының он бірінші тарауында айтылған, 313 жылдың ақпанында келісім негізінде құрылған төртінші неке одағы Пергам бейнелейтін символдық кезеңге бастау болды, ал Пергам қауымы 538 жылы папалық билік таққа отырған кезде басталған Тиятир қауымына дейін жалғасты. 538 жыл Пергамның аяқталуын ғана емес, Даниял кітабының он бірінші тарауындағы келісім негізінде құрылған бесінші неке одағын да белгіледі, өйткені папалық шіркеу Римнің зайырлы билік иелерімен пайғамбарлық сипаттағы келісімге негізделген неке одағы арқылы таққа отырды. Пергам 313 жылы альфа неке келісімімен басталып, 538 жылы келісім негізінде құрылған омега неке одағымен аяқталды. 1798 жылы Наполеон папаны тұтқынға алған кезде Еуропа патшалары өздерінің папалық қалыңдығымен ажырасты.

The captivity and divorce of the papal bride had been typified by the very first treaty marriage in Daniel eleven, which was consummated between the Ptolemaic and Seleucid empires. In fulfillment of verses six through eight, in 252 BC, Ptolemy II Philadelphus (king of the south) gave his daughter Berenice in marriage to Antiochus II Theos (king of the north) to end the Second Syrian War. The agreement required Antiochus to set aside his wife Laodice and her sons. After Ptolemy II died in 246 BC, Antiochus took Laodice back and put Berenice away. Laodice then had Antiochus poisoned and arranged the murder of Berenice and her infant son. Thus, Berenice, as the verse records, did “not retain the power” and was “given up.”

Папалық қалыңдықтың тұтқынға түсуі мен некесінің бұзылуы Даниял кітабының он бірінші тарауында баяндалған, Птолемейлер мен Селевкилер империялары арасында шарт негізінде қиылған ең алғашқы неке арқылы алдын ала бейнеленген еді. Алтыншыдан сегізіншіге дейінгі аяттарда айтылғандардың орындалуы ретінде б.з.д. 252 жылы Птолемей II Филадельф (оңтүстік патшасы) Екінші Сирия соғысын аяқтау үшін қызы Берениканы Антиох II Теосқа (солтүстік патшасы) тұрмысқа берді. Келісім бойынша Антиох әйелі Лаодикадан және оның ұлдарынан бас тартуға тиіс болды. Б.з.д. 246 жылы Птолемей II қайтыс болғаннан кейін, Антиох Лаодиканы қайта қабылдап, Береникадан ажырасты. Содан кейін Лаодика Антиохты улатып, Береника мен оның сәби ұлын өлтіруді ұйымдастырды. Осылайша, аятта жазылғандай, Береника «билігін сақтап қала алмады» және «ұстап берілді».

Ptolemy III Euergetes, Berenice’s brother (“a branch of her roots”), became king of Egypt and invaded the Seleucid kingdom to avenge his sister, beginning the Third Syrian War, from 246 to 241 BC. Ptolemy captured major cities (including Seleucia and Antioch), advanced deep into Seleucid territory, and carried off enormous spoil, including many idols and sacred vessels that Cambyses had earlier taken from Egypt. He returned to Egypt with the loot, fulfilling the prediction that their gods and precious articles would be carried captive to Egypt.

Берениканың бауыры Птолемей III Эвергет («оның тамырынан шыққан бір бұтақ») Мысыр патшасы болып, қарындасының кегін алу үшін Селевкидтер патшалығына басып кірді, осылайша б.з.д. 246 жылдан 241 жылға дейін созылған Үшінші Сирия соғысын бастады. Птолемей ірі қалаларды (соның ішінде Селевкия мен Антиохияны) басып алып, Селевкидтер аумағына тереңдей енді және орасан мол олжаны, соның ішінде Камбис бұрынырақ Мысырдан алып кеткен көптеген пұттар мен қасиетті ыдыстарды алып кетті. Ол олжасымен Мысырға оралды, осылайша олардың құдайлары мен бағалы бұйымдарының Мысырға тұтқын етіліп әкетілетіні туралы пайғамбарлық орындалды.

The first treaty marriage of Daniel eleven typified the treaty marriage of 538 between papal Rome and the kings of Europe. In verses six through eight, the southern king gives a bride to establish a treaty that is thereafter broken. The broken treaty is followed by an invasion of the northern kingdom, the conquest of its territory, and the removal of its treasures. In the corresponding history, Napoleon, representing the king of the south, imposed the Treaty of Tolentino upon the Papal States in 1797. The following year, French forces under General Berthier entered Rome and took Pope Pius VI, representing the king of the north, captive. The French also seized treasures from Rome and carried them to France, paralleling Ptolemy’s removal of treasures from the northern kingdom to Egypt.

Даниял кітабының он бірінші тарауындағы одақ құру мақсатында қиылған алғашқы неке 538 жылы папалық Рим мен Еуропа патшалары арасында қиылған одақтық некенің алдын ала бейнесі болды. Алтыншы–сегізінші аяттарда оңтүстік патшасы келісім жасасу үшін қалыңдық береді, алайда кейін бұл келісім бұзылады. Келісім бұзылған соң, солтүстік патшалығына басып кіріледі, оның аумағы жаулап алынып, қазыналары әкетіледі. Осыған сәйкес келетін тарихи оқиғаларда оңтүстік патшасын бейнелеген Наполеон 1797 жылы Папа мемлекетіне Толентино шартын күштеп қабылдатты. Келесі жылы генерал Бертье басқарған француз әскерлері Римге кіріп, солтүстік патшасын бейнелеген Рим папасы VI Пийді тұтқынға алды. Француздар Римнің қазыналарын да тартып алып, Францияға әкетті; бұл Птолемейдің солтүстік патшалығының қазыналарын Мысырға әкетуіне ұқсас еді.

The marriage treaty at Milan in 313 ended a civil war, just as the marriage treaty of the northern and southern empires of Ptolemy II Philadelphus and Antiochus II Theos ended the Second Syrian War. The divorce of the western and eastern empires in 324 was typified by Antiochus divorcing his Egyptian treaty bride in 246 BC. Both divorces align with the divorce of 1798.

313 жылы Миланда жасалған неке шарты азаматтық соғысты аяқтады; дәл сол сияқты II Птолемей Филадельф пен II Антиох Теостың солтүстік және оңтүстік империялары арасындағы неке шарты да Екінші Сирия соғысын аяқтаған еді. 324 жылы батыс және шығыс империяларының ажырасуы Антиохтың шарт бойынша алған мысырлық қалыңдығымен б. з. д. 246 жылы ажырасуы арқылы алдын ала бейнеленген еді. Бұл екі ажырасу да 1798 жылғы ажырасуға сәйкес келеді.

Pergamos covers 225 years from 313 unto 538. It began with the second treaty marriage of pagan Rome and ended with the first treaty marriage of papal Rome. The prophetic history of Pergamos links the two treaty marriages of pagan Rome with the two treaty marriages of papal Rome, just as the line of seven Cleopatras links the two treaty marriages of the Seleucid empire with the two treaty marriages of pagan Rome. Two marriages in the Seleucid empire were linked by Cleopatra to the two marriages of the empire of pagan Rome, which were in turn linked to the two marriages of papal Rome by the symbolic church of Pergamos.

Пергам кезеңі 313 жылдан 538 жылға дейінгі 225 жылды қамтиды. Ол пұтқа табынушы Римнің келісім негізінде қиылған екінші некесінен басталып, папалық Римнің келісім негізінде қиылған алғашқы некесімен аяқталды. Жеті Клеопатрадан тұратын сабақтастық Селевкилер империясының келісім негізінде қиылған екі некесін пұтқа табынушы Римнің келісім негізінде қиылған екі некесімен қалай байланыстырса, Пергамның пайғамбарлық тарихы да пұтқа табынушы Римнің келісім негізінде қиылған екі некесін папалық Римнің келісім негізінде қиылған екі некесімен солай байланыстырады. Селевкилер империясындағы екі неке Клеопатра арқылы пұтқа табынушы Рим империясының екі некесімен байланыстырылды, ал бұл екі неке, өз кезегінде, Пергамның символдық қауымы арқылы папалық Римнің екі некесімен байланыстырылды.

The alpha marriage of the Seleucid empire in 252 BC typified the omega marriage of Cleopatra Syra, daughter of Antiochus the Great, to Ptolemy V in 193 BC at Raphia. That marriage ended the Fifth Syrian War. The alpha treaty marriage of pagan Rome was accomplished in 40 BC between Mark Antony and Octavia. Octavia was the sister of Octavian, later known as Augustus Caesar. The marriage of 40 BC was in conjunction with the Treaty of Brundisium. Antony divorced Octavia for Cleopatra in 32 BC, thus re-engaging the civil war that had ended at the treaty in 40 BC. Mark Antony was the eastern antagonist and Octavian was the western rival. There were seven Cleopatras in Egyptian history. The first represented the omega marriage treaty of the Seleucid empire and the seventh and final Cleopatra represented the divorce of the alpha treaty marriage of pagan Rome.

Селевкидтер империясының б.з.д. 252 жылы қиылған альфа некесі Ұлы Антиохтың қызы Клеопатра Сираның б.з.д. 193 жылы Рафияда V Птолемеймен қиылған омега некесінің типологиялық бейнесі болды. Бұл неке Бесінші Сирия соғысын аяқтады. Пұтқа табынушы Римнің шартқа негізделген альфа некесі б.з.д. 40 жылы Марк Антоний мен Октавия арасында қиылды. Октавия кейін Август Цезарь деген атпен белгілі болған Октавианның әпкесі еді. Б.з.д. 40 жылғы неке Брундизий шартымен бірге жүзеге асты. Антоний б.з.д. 32 жылы Клеопатра үшін Октавиямен ажырасып, осылайша б.з.д. 40 жылғы шартпен аяқталған азамат соғысын қайта тұтатты. Марк Антоний шығыстағы қарсылас, ал Октавиан батыстағы бақталас болды. Мысыр тарихында жеті Клеопатра болған. Олардың біріншісі Селевкидтер империясының омега неке шартын бейнелесе, жетінші әрі соңғы Клеопатра пұтқа табынушы Римнің шартқа негізделген альфа некесінің бұзылуын бейнеледі.

Christ always illustrates the end with the beginning, so the alpha marriage of the Seleucids in 252 BC aligns with the omega marriage of the Seleucids in 193 BC. The alpha and omega of the Seleucid history both align with the alpha and omega marriages of both pagan and papal Rome. The omega marriage of pagan Rome in 313 was also the alpha treaty marriage of Pergamos, and it typified the omega treaty marriage of Pergamos, which was also the alpha marriage treaty of papal Rome in 538. This aligns both the alpha and omega treaty marriages of pagan Rome with the alpha marriage of papal Rome in 538. The omega marriage of papal Rome arrives at the soon-coming Sunday law. The alpha of 538 typifies the omega of the Sunday law, and the alpha of 538 was typified by the Treaty of Brundisium in 40 BC and the treaty marriage of the Edict of Milan in 313. The alpha marriage of the Seleucid empire in 252 BC aligns with the treaty marriage of papal Rome in 538, and as the alpha marriage of the Seleucid empire it also aligns with the omega marriage at Raphia in 193 BC.

Мәсіх әрдайым соңын басы арқылы бейнелейді, сондықтан Селевкилердің б.з.б. 252 жылғы альфа некесі Селевкилердің б.з.б. 193 жылғы омега некесіне сәйкес келеді. Селевкилер тарихының альфасы да, омегасы да пұтқа табынушы Римнің де, папалық Римнің де альфа және омега некелеріне сәйкес келеді. Пұтқа табынушы Римнің 313 жылғы омега некесі Пергамның келісімге негізделген альфа некесі де болды әрі ол Пергамның келісімге негізделген омега некесін алдын ала бейнеледі; ал бұл неке папалық Римнің 538 жылғы альфа неке келісімі де болды. Осылайша пұтқа табынушы Римнің келісімге негізделген альфа және омега некелерінің екеуі де папалық Римнің 538 жылғы альфа некесіне сәйкес келеді. Папалық Римнің омега некесі жақында қабылданатын жексенбі заңына тұспа-тұс келеді. 538 жылғы альфа жексенбі заңының омегасын алдын ала бейнелейді, ал 538 жылғы альфаны б.з.б. 40 жылғы Брундизий келісімі мен 313 жылғы Милан эдиктінің келісімге негізделген некесі алдын ала бейнелеген. Селевкилер империясының б.з.б. 252 жылғы альфа некесі папалық Римнің 538 жылғы келісімге негізделген некесіне сәйкес келеді және Селевкилер империясының альфа некесі ретінде ол б.з.б. 193 жылғы Рафиядағы омега некесіне де сәйкес келеді.

The treaty marriages of north and south in 252 and 193 BC align with the treaty marriage of 538, which aligns with the treaty marriages of pagan Rome in 40 BC and 313. All five treaty marriages represented within the history of Daniel eleven find the perfect fulfillment at the sixth and final treaty marriage at the soon-coming Sunday law. The first two marriages are wars between northern and southern antagonists, and the third and fourth represent civil war between east and west. The fifth and sixth marriages represent spiritual warfare between east and west; between Orthodox and Roman Catholicism; or between state and church. A primary distinction between Orthodox and Roman Catholicism is that the Orthodox accept what is called “caesaropapism.”

Б.з.д. 252 және 193 жылдары солтүстік пен оңтүстік арасында келісім негізінде қиылған некелер 538 жылғы келісім негізінде қиылған некеге сәйкес келеді, ал ол пұтқа табынушы Римнің б.з.д. 40 жылғы және 313 жылғы келісім негізінде қиылған некелеріне сәйкес келеді. Даниял кітабының он бірінші тарауында баяндалған тарихта көрініс тапқан келісім негізінде қиылған бес некенің бәрі таяуда қабылданатын жексенбілік заң тұсындағы алтыншы әрі соңғы келісім негізінде қиылатын некеде толығымен орындалады. Алғашқы екі неке — солтүстік пен оңтүстіктегі қарсылас тараптар арасындағы соғыстар, ал үшінші және төртінші некелер шығыс пен батыс арасындағы азамат соғысын бейнелейді. Бесінші және алтыншы некелер шығыс пен батыс арасындағы; православие мен римдік католицизм арасындағы; немесе мемлекет пен шіркеу арасындағы рухани соғысты бейнелейді. Православие мен римдік католицизм арасындағы басты айырмашылықтардың бірі — православие өкілдерінің «цезаропапизм» деп аталатын жүйені қабылдауы.

Caesaropapism

Цезаропапизм

Caesaropapism is the combination of church and state with the state in control of the relationship. Roman Catholicism rejects that structure and holds to the 533 Decree of Justinian that identified the Roman Catholic church as the head of the churches and also the corrector of heretics. The spiritual struggle of the last two treaty marriages was over whether the man, representing civil authority, rules over the woman, representing church authority. The spiritual war also included differences in certain aspects of worship within the church and the teaching identified as “filioque.”

Цезаропапизм — шіркеу мен мемлекеттің бірігуі, мұнда олардың арасындағы қатынасты мемлекет басқарады. Римдік католицизм мұндай құрылымды қабылдамайды және Рим-католик шіркеуін шіркеулердің басшысы әрі еретиктерді түзетуші деп таныған Юстинианның 533 жылғы жарлығын ұстанады. Келісімге негізделген соңғы екі некедегі рухани күрес азаматтық билікті бейнелейтін ер адамның шіркеу билігін бейнелейтін әйелге үстемдік ету-етпеуі мәселесі төңірегінде жүрді. Рухани соғыс шіркеудегі құлшылықтың кейбір қырларындағы айырмашылықтарды, сондай-ақ «филиокве» деп аталатын ілімді де қамтыды.

Filioque

Филиокве

Filioque means “and the son.” To understand the significance of the term “filioque” requires a prophetic consideration of the city of Nicaea where the “Nicene Creed” was first adopted. Nicaea connects prophetically with the line of Islam, for it is there that the second historical battle of Nicaea is marked, and it also connects prophetically with the spiritual warfare of eastern and western Catholicism. Pope Leo, as a symbol, is also connected with Nicaea and the Nicene Creed’s prophetic testimony.

Filioque «және Ұл» дегенді білдіреді. «filioque» терминінің мән-маңызын түсіну үшін «Никея сенім символы» алғаш қабылданған Никея қаласын пайғамбарлық тұрғыдан қарастыру қажет. Никея пайғамбарлық тұрғыдан ислам желісімен байланысты, өйткені Никеяның екінші тарихи шайқасы дәл осы жерде белгіленеді; сонымен қатар ол шығыс және батыс католицизмінің рухани соғысымен де пайғамбарлық тұрғыдан байланысты. Рим папасы Лев те нышан ретінде Никеямен және Никея сенім символының пайғамбарлық куәлігімен байланысты.

Six treaty marriages are marked in Daniel eleven and the first four are military conflicts between either north and south or east and west. The last two are spiritual conflicts between the Orthodox Catholics of the east and the Roman Catholics of the west. The sixth and final treaty marriage will include the symbolism of the struggle over the Nicene Creed, and it will include a pope Leo, and will ultimately uphold the Roman Catholic understanding of the combination of church and state, which rejects the “caesaropapism” held by the eastern Orthodox that identifies the civil power as authority over the church.

Даниял кітабының он бірінші тарауында шартқа негізделген алты неке атап көрсетілген, ал олардың алғашқы төртеуі не солтүстік пен оңтүстік, не шығыс пен батыс арасындағы әскери қақтығыстар болып табылады. Соңғы екеуі — шығыстағы православиелік католиктер мен батыстағы рим-католиктер арасындағы рухани қақтығыстар. Шартқа негізделген алтыншы әрі соңғы неке Никеялық сенім символы төңірегіндегі күрестің символикасын да, Лев есімді Рим папасын да қамтиды және түптеп келгенде шіркеу мен мемлекеттің бірігуі жөніндегі рим-католиктік түсінікті қолдайтын болады; бұл түсінік шығыс православтары ұстанатын, азаматтық билікті шіркеуге үстем билік деп танитын “цезаропапизмді” теріске шығарады.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

“Бірақ ‘аңға арналған бейне’ деген не? Ол қалай жасалмақ? Бұл бейнені екі мүйізді аң жасайды және ол аңға арналған бейне болып табылады. Оны аңның бейнесі деп те атайды. Ендеше, бұл бейненің қандай екенін және оның қалай жасалатынын білу үшін аңның өзінің — папалық биліктің — сипатты белгілерін зерттеуіміз керек.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

“Алғашқы шіркеу Ізгі хабардың қарапайымдылығынан алшақтап, пұтқа табынушылардың салт-жоралары мен әдет-ғұрыптарын қабылдау арқылы азғындаған кезде, Құдайдың Рухы мен құдіретінен айырылды; ал адамдардың ар-ұжданын бақылауда ұстау үшін зайырлы биліктің қолдауын іздеді. Соның нәтижесінде папалық, яғни мемлекеттік билікті өз бақылауында ұстап, оны өз мақсаттарына жету үшін, әсіресе ‘дінбұзарлықты’ жазалау үшін пайдаланған шіркеу пайда болды. Америка Құрама Штаттары айуанның бейнесін жасауы үшін, діни билік азаматтық үкіметті шіркеу мемлекеттік билікті де өз мақсаттарына жету үшін пайдаланатындай дәрежеде бақылауда ұстауға тиіс.” Ұлы күрес, 443.

Caesaropapism and filioque represent the two primary differences between the western and eastern Catholics. One is an argument over civil authority; the other is a theological argument over whether the Holy Spirit “proceeds” from the Father alone or the Holy Spirit proceeds from both the Father and Son. The Roman Catholic church believes the Holy Spirit proceeds from both, and the eastern church rejects “filioque,” arguing against the addition that the Holy Spirit proceeds from Christ. The theory of filioque was slowly added to the original Creed that was produced at the council of Nicaea in 325, four years after the first Sunday law, and one year after Constantine defeated Licinius to become the sole ruler of the empire of Rome. The original Creed did not include the issue of “filioque” that would ultimately become one of two major reasons the eastern and western Catholic churches separated.

Батыс және шығыс католиктерінің арасындағы екі негізгі айырмашылық — цезаропапизм мен филиокве. Біріншісі — зайырлы билікке қатысты дау; екіншісі — Киелі Рухтың тек Әкеден ғана «шығатыны» немесе Әкеден де, Ұлдан да шығатыны жөніндегі теологиялық дау. Рим-католик шіркеуі Киелі Рух екеуінен де шығады деп сенеді, ал шығыс шіркеуі Киелі Рух Мәсіхтен шығады деген толықтыруға қарсы шығып, «филиоквені» қабылдамайды. Филиокве теориясы алғашқы жексенбілік заң қабылданғаннан төрт жыл өткен соң және Константин Лицинийді жеңіп, Рим империясының жалғыз билеушісіне айналғаннан бір жыл өткен соң, 325 жылы өткен Никея соборында тұжырымдалған бастапқы Сенім символына біртіндеп енгізілді. Бастапқы Сенім символында ақырында шығыс және батыс католик шіркеулерінің бөлінуінің екі негізгі себебінің біріне айналған «филиокве» мәселесі қамтылмаған еді.

At the Council of Constantinople in 381, the Nicene Creed was expanded into what became known as the Nicene-Constantinopolitan Creed. The expanded statement concerning the Holy Spirit included the words “who proceeds from the Father.” This remains the form of the Creed used by the Eastern Orthodox churches, without the later addition of the filioque. Fifty years later, at the Council of Ephesus in 431, the faith established at Nicaea in 325 was reaffirmed, and the council prohibited the introduction of a different faith in place of the Nicene confession. This prohibition has been used by the Eastern Church as an argument against adding the filioque to the Creed. At the Third Council of Toledo in 589, the filioque appeared in the Latin form of the Creed used in Spain. Its use was associated with opposition to Arianism among the Visigoths, emphasizing the full divinity of the Son. The Third Council of Toledo is therefore widely recognized as an important early milestone in the incorporation of the filioque into the Western Creed.

381 жылғы Константинополь соборында Никея сенім символы кеңейтіліп, кейін Никея-Константинополь сенім символы деп аталған нұсқаға айналды. Киелі Рухқа қатысты кеңейтілген тұжырымға «Әкеден шығатын» деген сөздер енгізілді. Шығыс православие шіркеулері Сенім символының кейіннен қосылған filioque тіркесі жоқ осы нұсқасын әлі күнге дейін қолданады. Елу жылдан кейін, 431 жылғы Эфес соборында, 325 жылы Никеяда бекітілген сенім қайта расталып, собор Никея сенім ұстанымының орнына өзге сенім енгізуге тыйым салды. Шығыс шіркеуі бұл тыйымды Сенім символына filioque тіркесін қосуға қарсы дәлел ретінде пайдаланып келеді. 589 жылғы Үшінші Толедо соборында filioque Испанияда қолданылған Сенім символының латынша нұсқасында пайда болды. Бұл тіркестің қолданылуы вестготтар арасындағы ариандыққа қарсы тұрумен байланысты болып, Ұлдың толық құдайлық болмысын баса көрсетті. Сондықтан Үшінші Толедо соборы filioque тіркесінің Батыс шіркеуінің Сенім символына енгізілуі жолындағы маңызды алғашқы кезеңдердің бірі ретінде кеңінен мойындалады.

In the 8th and 9th centuries, the filioque became standard in the churches under Charlemagne and the Carolingians. It was defended at Western synods and gradually accepted across Latin Europe outside Rome. The East became aware of the addition and began to object.

VIII және IX ғасырларда филиокве Ұлы Карл мен Каролингтер билігіндегі шіркеулерде қалыпты қолданысқа енді. Ол Батыс синодтарында қорғалып, Римнен тысқары бүкіл латындық Еуропада біртіндеп қабылданды. Шығыс бұл қосымшадан хабардар болып, оған қарсылық білдіре бастады.

In 1014, Pope Benedict VIII officially introduced the Creed with the filioque into the Mass at Rome. This is the point at which the filioque became standard in the Roman liturgy. It is often treated as the decisive Western step. In 1054, the mutual excommunications of the Great Schism took place, and the filioque was one of the major theological issues already dividing East and West.

1014 жылы Рим папасы VIII Бенедикт filioque қосымшасы бар Сенім символын Римдегі месса рәсіміне ресми түрде енгізді. Дәл осы кезден бастап filioque Рим литургиясының қалыпты бөлігіне айналды. Бұл көбіне Батыстың шешуші қадамы ретінде қарастырылады. 1054 жылы Ұлы бөліну кезінде тараптар бірін-бірі шіркеуден аластатты, ал filioque сол кездің өзінде Шығыс пен Батысты бөліп тұрған негізгі теологиялық мәселелердің бірі еді.

At the Council of Florence in 1438/39, the Roman Church reaffirmed the filioque and papal supremacy. The emperor of the east, John Paleologos, attended that council. Paleologos was the elder brother and predecessor of Constantine the eleventh, who fulfilled the one-hundred-and-fifty-year prophecy that ended on July 27, 1449. At the council of 1438/39, Emperor John Paleologos sought military and economic support against the Ottomans, and in so doing accepted the Roman Catholic position of filioque and papal supremacy. When he and the Greek entourage returned to Constantinople, the eastern church rejected the agreement. Currently the Roman Catholic Church and most apostate Protestant churches retain the filioque, and the Eastern Orthodox Church rejects it.

1438/39 жылғы Флоренция соборында Рим шіркеуі филиокве ілімін және папаның жоғарғы билігін қайта растады. Бұл соборға Шығыс императоры Иоанн Палеолог қатысты. Палеолог 1449 жылғы 27 шілдеде аяқталған жүз елу жылдық пайғамбарлықты орындаған XI Константиннің ағасы әрі оның алдындағы император еді. 1438/39 жылғы соборда император Иоанн Палеолог османдарға қарсы әскери және экономикалық қолдау іздеп, соның барысында Рим-католик шіркеуінің филиокве ілімі мен папаның жоғарғы билігі жөніндегі ұстанымын қабылдады. Ол өзімен бірге барған гректермен Константинопольге оралғанда, шығыс шіркеуі бұл келісімді қабылдамады. Қазіргі кезде Рим-католик шіркеуі мен сенімнен тайған протестанттық шіркеулердің көпшілігі филиокве ілімін ұстанып келеді, ал Шығыс православие шіркеуі оны қабылдамайды.

In 325, the Council of Nicaea was called and attended by Constantine the Great, the symbol of the Pergamos church of compromise. In the seventeen years from the Edict of Milan unto the prophetic division of the empire in 330, the Nicene Creed was adopted.

325 жылы ымырашыл Пергам қауымының нышаны болған Ұлы Константин Никея соборын шақырып, оған өзі де қатысты. Милан жарлығынан бастап 330 жылы империяның пайғамбарлықта айтылған бөлінуіне дейінгі он жеті жыл ішінде Никея сенім нышаны қабылданды.

In 533, the Decree of Justinian was made, and the next year in 534, Justinian’s Code was introduced, and in 538 the third obstacle was overcome by the papal power when the Goths were driven from the city of Rome. Then at the Third Council of Orleans, a Sunday law was enacted.

533 жылы Юстинианның жарлығы шығарылды, келесі жылы, яғни 534 жылы, Юстиниан кодексі қолданысқа енгізілді, ал 538 жылы готтар Рим қаласынан қуылған кезде папалық билік үшінші кедергіні еңсерді. Содан кейін Үшінші Орлеан соборында жексенбі күнін сақтау туралы заң қабылданды.

The period from 313 to 330 represents the broader alpha fractal of the 225 years of the church of Pergamos, while the period from 533 to 538 represents its omega fractal. The year 313 marks the Edict of Milan, and 225 years later, in 538, a Sunday law was put in place. Within the broader alpha history, the period from the Edict of 313 to the first pagan Sunday law of 321 aligns with the period from the Decree of 533 to the first papal Sunday law in 538. Pergamos provides three representations of a legal enactment that precedes and leads to a Sunday law. Pergamos also represents the “falling away first” set forth by Paul in his second letter to the Thessalonian church.

313 жылдан 330 жылға дейінгі кезең Пергам қауымының 225 жылдық тарихындағы кең ауқымды альфа-фракталды, ал 533 жылдан 538 жылға дейінгі кезең оның омега-фракталын білдіреді. 313 жылы Милан эдикті жарияланды, ал одан 225 жыл өткен соң, 538 жылы, жексенбі заңы енгізілді. Кең ауқымды альфа тарихы аясында 313 жылғы эдиктіден 321 жылғы пұтқа табынушылық сипаттағы алғашқы жексенбі заңына дейінгі кезең 533 жылғы жарлықтан 538 жылғы алғашқы папалық жексенбі заңына дейінгі кезеңге сәйкес келеді. Пергам жексенбі заңына дейін қабылданып, оған жол ашатын заңнамалық актінің үш көрінісін ұсынады. Пергам сондай-ақ Пауылдың Салоника қауымына жазған екінші хатында баяндалған «алдымен болатын сенімнен безуді» де бейнелейді.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

Ешкім сендерді ешбір жолмен алдамасын: өйткені әуелі сенімнен безу болмайынша және күнә адамы, құрдымның ұлы, әшкереленбейінше, ол күн келмейді. Ол Құдай деп аталатынның немесе табынылатынның бәріне қарсы шығып, өзін солардың бәрінен жоғары қояды; сөйтіп, Құдайдың ғибадатханасында Құдайдай болып отырып, өзін Құдай деп танытады. Салониқалықтарға 2-хат 2:3, 4.

The falling away that preceded the revealing of the pope of Rome as the man of sin is represented by the church of Pergamos. According to Paul, to misunderstand this truth is to believe a lie, and in consequence of believing the lie, all who do so will receive strong delusion (2 Thessalonians 2:10–12). The strong delusion corresponds to the judgment of the covenant people and the land where the covenant people were raised up. For the Laodicean Seventh-day Adventist church, the strong delusion is represented by their rejection of William Miller’s understanding that “the daily” in the book of Daniel is paganism in general, and more specifically, that it represented pagan Rome. For the United States, the strong delusion is not premised upon rejecting William Miller’s understanding of this passage, through which Miller came to understand that “the daily” was paganism. Rather, their delusion is based upon forgetting that the man of sin revealed after pagan Rome fell away was the papal power. Reagan typified that delusion when he forgot that he had known from childhood that the pope was the antichrist. When Reagan entered into the secret alliance with the mystery of iniquity in the 1980s, he typified the blindness that Donald Trump is understood in this prophetic application to repeat. Whether that blindness is willful or the result of misinformation, the prophetic interpretation presented here anticipates that Trump will repeat Reagan’s blindness and, according to Paul, receive strong delusion.

Рим папасының күнә адамы ретінде әшкереленуінің алдында болған сенімнен тайқу Пергам қауымы арқылы бейнеленеді. Пауылдың айтуынша, бұл ақиқатты дұрыс түсінбеу — өтірікке сену деген сөз, ал сол өтірікке сенудің салдарынан оған сенгендердің бәрі қатты адасушылыққа ұшырайды (Салониқалықтарға 2-хат 2:10–12). Қатты адасушылық келісім халқына және келісім халқы қалыптасқан елге шығарылатын үкімге сәйкес келеді. Лаодикиялық Жетінші күн адвентистері шіркеуі үшін қатты адасушылық олардың Уильям Миллердің Даниял кітабындағы «күнделікті» дегеннің жалпы пұтқа табынушылық екені, ал нақтырақ айтқанда, пұтқа табынушы Римді бейнелегені туралы түсінігін қабылдамауы арқылы бейнеленеді. Ал Америка Құрама Штаттары үшін қатты адасушылық Уильям Миллердің осы үзіндіге қатысты түсінігін қабылдамауға негізделмейді; Миллер осы үзінді арқылы «күнделікті» дегеннің пұтқа табынушылық екенін түсінген еді. Керісінше, олардың адасушылығы пұтқа табынушы Рим құлағаннан кейін әшкереленген күнә адамының папалық билік болғанын ұмытуына негізделеді. Рейган папаның Мәсіхке қарсы шығушы екенін бала кезінен білетінін ұмытқанда, осы адасушылықты бейнеледі. Рейган 1980-жылдары заңсыздықтың құпиясымен жасырын одаққа кіргенде, ол пайғамбарлықтың осы тұрғыдан қолданылуына сәйкес Дональд Трамп та қайталайды деп түсінілетін соқырлықты бейнеледі. Бұл соқырлық қасақана болсын немесе жаңсақ ақпараттың салдарынан туындасын, мұнда ұсынылған пайғамбарлық түсіндірме Трамптың Рейганның соқырлығын қайталап, Пауылдың айтуынша, қатты адасушылыққа ұшырайтынын болжайды.

Pergamos represents the period of compromise and falling away that preceded the enthronement of the papacy. This history aligns prophetically with the final years of the United States, a period that began with Ronald Reagan’s presidency. Whether Pergamos is considered from the Edict of 313 unto the Sunday law of 538; or the alpha fractal of Pergamos from the Edict unto the first Sunday law in 321; or the omega fractal of Pergamos from 533 unto the Sunday law of 538, all three lines represent the prophetic structure of a siege.

Пергам папалық биліктің таққа отыруына дейінгі ымырашылдық пен сенімнен таю кезеңін бейнелейді. Бұл тарих пайғамбарлық тұрғыдан Америка Құрама Штаттарының ақырғы жылдарына, яғни Рональд Рейганның президенттігінен басталған кезеңге сәйкес келеді. Пергамды 313 жылғы эдиктіден 538 жылғы жексенбі туралы заңға дейінгі аралықта қарастырсақ та; немесе Пергамның альфа-фракталын сол эдиктіден 321 жылғы алғашқы жексенбі туралы заңға дейінгі аралықта қарастырсақ та; немесе Пергамның омега-фракталын 533 жылдан 538 жылғы жексенбі туралы заңға дейінгі аралықта қарастырсақ та, осы үш желінің бәрі де қоршаудың пайғамбарлық құрылымын бейнелейді.

We will take up a siege in the next article.

Келесі мақалада қоршау тақырыбын қарастырамыз.