The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.
សប្តាហ៍ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សេចក្តីសញ្ញានោះ តំណាងឲ្យរយៈពេលចាប់ពីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ទ្រង់ រហូតដល់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធស្ថានសួគ៌បានក្រោកឈរនៅពេលដែលស្ទេផានត្រូវគេគប់ដុំថ្ម។
But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.
ប៉ុន្តែ គាត់ដែលពេញដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ បានសម្លឹងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ដោយមាំមួន ហើយបានឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះ និងព្រះយេស៊ូវកំពុងឈរនៅខាងស្តាំព្រះ។ ហើយគាត់បាននិយាយថា មើល៍ ខ្ញុំឃើញស្ថានសួគ៌បើកចំហ ហើយព្រះរាជបុត្រានៃមនុស្សកំពុងឈរនៅខាងស្តាំព្រះ។ នោះពួកគេក៏ស្រែកឡើងដោយសំឡេងខ្លាំង បិទត្រចៀករបស់ខ្លួន ហើយស្ទុះចូលទៅលើគាត់ដោយព្រមគ្នា។ ហើយពួកគេបានបណ្តេញគាត់ចេញពីទីក្រុង ហើយគប់ដុំថ្មលើគាត់; រីឯពួកសាក្សីបានដាក់សម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនទុកនៅជើងយុវជនម្នាក់ ដែលមានឈ្មោះថា សូល។ ហើយពួកគេបានគប់ដុំថ្មលើស្ទេផាន ខណៈដែលគាត់អំពាវនាវដល់ព្រះ ទាំងនិយាយថា ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវអើយ សូមទទួលវិញ្ញាណរបស់ទូលបង្គំ។ ហើយគាត់បានលុតជង្គង់ចុះ ហើយស្រែកឡើងដោយសំឡេងខ្លាំងថា ព្រះអម្ចាស់អើយ សូមកុំរាប់បញ្ចូលអំពើបាបនេះជាបន្ទុកលើពួកគេឡើយ។ ហើយកាលដែលគាត់បាននិយាយដូច្នេះហើយ គាត់ក៏ដេកលក់ទៅ។ កិច្ចការ 7:55–60។
When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.
នៅពេលស្ទេផានត្រូវគេគប់ដុំថ្ម ហើយមីកែលបានក្រោកឈរ នោះដំណឹងល្អបានទៅដល់សាសន៍ដទៃ ដ្បិតរហូតដល់ពេលនោះ ដំណឹងល្អត្រូវបានកំណត់ចំពោះតែសាសន៍យូដាប៉ុណ្ណោះ។
“Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.
«បន្ទាប់មក ទេវតាបានមានបន្ទូលថា “ទ្រង់នឹងបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញាជាមួយមនុស្សជាច្រើនអស់រយៈពេលមួយសប្ដាហ៍ [ប្រាំពីរឆ្នាំ]។” អស់រយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំ បន្ទាប់ពីព្រះសង្គ្រោះបានចាប់ផ្ដើមព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ ដំណឹងល្អត្រូវបានប្រកាសជាពិសេសដល់សាសន៍យូដា គឺរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លះដោយព្រះគ្រីស្ទផ្ទាល់; ហើយបន្ទាប់មកដោយពួកសាវក។ “នៅកណ្ដាលសប្ដាហ៍ ទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យយញ្ញបូជា និងតង្វាយត្រូវឈប់ស្ងប់ទៅ។” ដានីយ៉ែល 9:27។ នៅរដូវវស្សន្តនៃ គ.ស. 31 ព្រះគ្រីស្ទ ជាយញ្ញបូជាពិត ត្រូវបានថ្វាយនៅលើកាល់វ៉ារី។ បន្ទាប់មក វាំងនននៃព្រះវិហារត្រូវបានហែកជាពីរ បង្ហាញថា ភាពបរិសុទ្ធ និងសារៈសំខាន់នៃពិធីបម្រើដោយយញ្ញបូជាបានចាកចេញទៅហើយ។ ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ សម្រាប់យញ្ញបូជា និងតង្វាយនៅផែនដីត្រូវឈប់ស្ងប់ទៅ។»
“The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.
«មួយសប្តាហ៍នោះ—ប្រាំពីរឆ្នាំ—បានបញ្ចប់នៅ ឆ្នាំ គ.ស. 34។ បន្ទាប់មក ដោយការគប់ដុំថ្មស្ទេផាន ពួកយូដាបានបិទត្រាជាចុងក្រោយលើការបដិសេធដំណឹងល្អរបស់ខ្លួន; ពួកសិស្ស ដែលត្រូវបានបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយដោយសារការបៀតបៀន “បានទៅគ្រប់ទីកន្លែង ប្រកាសព្រះបន្ទូល” (កិច្ចការ 8:4); ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន សូល អ្នកបៀតបៀន បានប្រែចិត្តជឿ ហើយបានក្លាយជា ប៉ុល សាវកចំពោះសាសន៍ដទៃ»។ The Desire of Ages, 233.
In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.
នៅក្នុងឆ្នាំ 34 សប្តាហ៍បរិសុទ្ធ (ពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃថ្ងៃ) បានបញ្ចប់ ហើយអ៊ីស្រាអែលបុរាណត្រូវបានលែងលះចេញពីព្រះ កាលកំណត់សាកល្បងរបស់ពួកគេបានបិទបញ្ចប់ទាំងស្រុង។ នៅចំណុចនោះ ការសងសឹកលើអ៊ីស្រាអែលបុរាណ ដោយសារការបដិសេធសម្ពន្ធកិច្ច និងដោយសារការឆ្កាងព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ បានស្ថិតក្រោមការជំនុំជម្រះអនុវត្តរបស់ព្រះ។ ព្រះ ក្នុងព្រះមេត្តាដ៏អត់ធ្មត់យូររបស់ទ្រង់ បានពន្យារការបំផ្លាញក្រុងយេរូសាឡិម រហូតដល់ការឡោមព័ទ្ធ និងការបំផ្លាញនៅឆ្នាំ 66 គ.ស. ដល់ឆ្នាំ 70 គ.ស.
The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.
ខគម្ពីរនៅក្នុងដានីយ៉ែលជំពូក ៩ ដែលបានកំណត់សប្ដាហ៍ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបញ្ជាក់សេចក្ដីសញ្ញា ក៏បានកំណត់ដែរថា រ៉ូមបុរាណដែលមិនជឿព្រះ (ម្ចាស់អង្គដែលនឹងមក) នឹងបំផ្លាញទីក្រុង និងទីបរិសុទ្ធ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារព្រះមេត្តាដ៏អត់ធ្មត់យូររបស់ទ្រង់ បានអនុញ្ញាតឲ្យកូនចៅនៃអ៊ីស្រាអែលបុរាណមានពេលវេលាដើម្បីស្ដាប់ដំណឹងល្អ ហើយធ្វើសេចក្ដីសម្រេចចិត្ត ដូចដែលបុព្វបុរសរបស់ពួកគេបានធ្វើ ក្នុងអំឡុងរយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំនៃព្រះរាជកិច្ចរបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងសិស្សរបស់ទ្រង់នៅកណ្ដាលពួកគេ។
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.
«អស់រយៈពេលជិតសែសិបឆ្នាំ បន្ទាប់ពីការវិនាសរបស់ក្រុងយេរូសាឡឹមត្រូវបានព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់ប្រកាសទុកមុនហើយ ព្រះអម្ចាស់បានពន្យារការវិនិច្ឆ័យរបស់ទ្រង់លើក្រុង និងលើជាតិនោះ។ ការអត់ធ្មត់យូររបស់ព្រះចំពោះអ្នកដែលបដិសេធដំណឹងល្អរបស់ទ្រង់ និងអ្នកដែលសម្លាប់ព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ នោះអស្ចារ្យយ៉ាងណា។ ឧបមារឿងអំពីដើមឈើដែលមិនបង្កើតផល បានតំណាងឲ្យការប្រព្រឹត្តរបស់ព្រះចំពោះជាតិយូដា។ បញ្ជានោះបានចេញទៅហើយថា «ចូរកាប់វាចោលទៅ; ហេតុអ្វីបានជាវាធ្វើឲ្យដីខូចឥតប្រយោជន៍?» (លូកា 13:7) ប៉ុន្តែសេចក្តីមេត្តាករុណាដ៏ទេវភាពបានទុកវាឲ្យនៅសល់បន្តិចទៀត។ ក្នុងចំណោមជនជាតិយូដា នៅតែមានមនុស្សជាច្រើនដែលមិនទាន់ស្គាល់អំពីព្រះលក្ខណៈ និងកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ហើយកូនចៅមិនទាន់បានរីករាយនឹងឱកាសទាំងឡាយ ឬទទួលពន្លឺដែលឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេបានមើលងាយបដិសេធនោះឡើយ។ តាមរយៈការប្រកាសផ្សាយរបស់ពួកសាវក និងសហការីរបស់ពួកគេ ព្រះនឹងធ្វើឲ្យពន្លឺភ្លឺសាយលើពួកគេ; ពួកគេនឹងត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យឃើញថា ទំនាយបានសម្រេចដូចម្តេច មិនត្រឹមតែក្នុងការប្រសូត និងជីវិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏នៅក្នុងការសុគត និងការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ផងដែរ។ កូនចៅមិនត្រូវបានផ្ដន្ទាទោសដោយសារអំពើបាបរបស់ឪពុកម្តាយទេ; ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលកូនចៅ ដោយមានចំណេះដឹងអំពីពន្លឺទាំងអស់ដែលបានប្រទានដល់ឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេហើយ នោះបែរជាបដិសេធពន្លឺបន្ថែមដែលបានប្រទានដល់ខ្លួនវិញ ពួកគេក៏បានក្លាយជាអ្នកមានចំណែកក្នុងអំពើបាបរបស់ឪពុកម្តាយ និងបានបំពេញពេញលេញនូវទំហំរង្វាស់នៃអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកគេ។»
“The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.
ការអត់ធ្មត់យូរអង្វែងរបស់ព្រះចំពោះក្រុងយេរូសាឡិម បានត្រឹមតែធ្វើឲ្យសាសន៍យូដារឹងរូសនៅក្នុងការមិនប្រែចិត្តរបស់ខ្លួនកាន់តែខ្លាំងឡើងប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារសេចក្តីស្អប់ខ្ពើម និងអំពើឃោរឃៅរបស់ពួកគេចំពោះសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវ ពួកគេបានបដិសេធការផ្តល់ព្រះមេត្តាចុងក្រោយបង្អស់។ បន្ទាប់មក ព្រះបានដកកិច្ចការពាររបស់ទ្រង់ចេញពីពួកគេ ហើយបានដកព្រះចេស្តាដែលទប់ស្កាត់សាតាំង និងទេវតារបស់វាចេញ ហើយសាសន៍នោះត្រូវបានទុកឲ្យស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់មេដឹកនាំដែលនាងបានជ្រើសរើស។ កូនចៅរបស់នាងបានមើលងាយព្រះគុណរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលនឹងអាចឲ្យពួកគេយកឈ្នះលើការជំរុញអាក្រក់របស់ខ្លួនបាន ហើយឥឡូវនេះ ការជំរុញទាំងនោះបានក្លាយជាអ្នកឈ្នះវិញ។ សាតាំងបានបញ្ឆេះតណ្ហាដ៏សាហាវបំផុត និងទាបទន់បំផុតរបស់ព្រលឹង។ មនុស្សមិនបានប្រើហេតុផលទេ; ពួកគេហួសពីការស្តាប់ហេតុផលទៅហើយ គឺស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ការជំរុញចិត្ត និងកំហឹងងងឹតភ្នែក។ ពួកគេបានក្លាយជាសាតាំងនៅក្នុងអំពើឃោរឃៅរបស់ពួកគេ។ នៅក្នុងគ្រួសារ និងនៅក្នុងសាសន៍ ក្នុងចំណោមវណ្ណៈខ្ពស់បំផុត និងទាបបំផុតដូចគ្នា មានការសង្ស័យ ការច្រណែន សេចក្តីស្អប់ ការទាស់ទែង ការបះបោរ អំពើឃាតកម្ម។ គ្មានសុវត្ថិភាពនៅកន្លែងណាមួយឡើយ។ មិត្តភក្តិ និងញាតិវង្សបានក្បត់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ឪពុកម្តាយសម្លាប់កូនរបស់ខ្លួន ហើយកូនសម្លាប់ឪពុកម្តាយរបស់ខ្លួន។ មេដឹកនាំរបស់ប្រជាជនគ្មានអំណាចសូម្បីតែគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។ តណ្ហាដែលមិនបានគ្រប់គ្រងបានធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាជនផ្តាច់ការ។ ពួកយូដាបានទទួលយកសាក្សីក្លែងក្លាយដើម្បីផ្តន្ទាទោសព្រះរាជបុត្រាដ៏គ្មានទោសរបស់ព្រះ។ ឥឡូវនេះ ការចោទប្រកាន់ក្លែងក្លាយបានធ្វើឲ្យជីវិតរបស់ពួកគេផ្ទាល់គ្មានភាពប្រាកដប្រជា។ តាមរយៈអំពើរបស់ពួកគេ ពួកគេបាននិយាយជាយូរមកហើយថា៖ «ចូរឲ្យព្រះដ៏បរិសុទ្ធនៃអ៊ីស្រាអែលបាត់ចេញពីមុខយើងទៅ»។ អេសាយ 30:11។ ឥឡូវនេះ បំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេត្រូវបានសម្រេចហើយ។ សេចក្តីកោតខ្លាចព្រះលែងរំខានពួកគេទៀតហើយ។ សាតាំងស្ថិតនៅជាប្រមុខនៃសាសន៍នោះ ហើយអាជ្ញាធរស៊ីវិល និងសាសនាខ្ពស់បំផុតស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់វា។ The Great Controversy, 27, 28.
As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.
ជាអ្នកនាំសារនៃសេចក្ដីសញ្ញា ព្រះគ្រីស្ទបានទ្រង់ប្រព្រឹត្តកិច្ចការជាមុនសិន ដោយមានចំពោះសាសន៍យូដាតែប៉ុណ្ណោះ។ នៅឆ្នាំ៣៤ ពេលស្ទេផានត្រូវគប់នឹងថ្ម ដំណឹងល្អក៏បានទៅដល់សាសន៍ដទៃ ហើយពេលវេលានៃការជំនុំជម្រះប្រតិបត្តិរបស់ព្រះក៏បានមកដល់ ទោះបីជាព្រះក្នុងសេចក្ដីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ បានពន្យារពេលកំណត់នោះចេញប្រហែលជាសែសិបឆ្នាំក៏ដោយ។
As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.
ជាព្រះរាជទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា ដោយបំពេញតាមទំនាយក្នុងម៉ាឡាគី ជំពូកទីបី ព្រះគ្រីស្ទបានសម្អាតព្រះវិហារពីរដង។ ព្រះអង្គបានធ្វើដូច្នោះក្នុងអំឡុងពេលមួយដែលត្រូវបានញែកចេញជាពិសេសសម្រាប់ប្រជារាស្ត្រនៃសេចក្តីសញ្ញា ដែលនៅពេលនោះកំពុងត្រូវបានរំលង និងលែងលះចោល ហើយក៏សម្រាប់អស់អ្នកដែលនឹងក្លាយជាប្រជាជនជ្រើសរើសថ្មីផងដែរ។ កាលបរិច្ឆេទនោះបានបញ្ចប់ហើយ នោះពេលវេលានៃការវិនិច្ឆ័យជាស្ថាពររបស់ព្រះបានចាប់ផ្តើម។ យ៉ូហានបាទីស្ទគឺជាព្រះរាជទូតដែលបានរៀបចំផ្លូវសម្រាប់កិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ក្នុងការលើកស្ថាបនាប្រជាជនជ្រើសរើសថ្មីមួយ ដែលព្រះអង្គនឹងចូលក្នុងសេចក្តីសញ្ញាជាមួយ។
The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.
ការសម្អាតព្រះវិហារទាំងពីរលើកគឺជាមេរៀនតាមរយៈវត្ថុ ដែលបញ្ជាក់អំពីកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទក្នុងការសម្អាតព្រះវិហារនៃព្រលឹង។ នៅពេលទូតនៃសេចក្តីសញ្ញាមកដល់ភ្លាមៗ ដូចមានចែងក្នុងម៉ាឡាគី ជំពូកទីបី ទ្រង់សម្អាតឲ្យបរិសុទ្ធ ហើយក៏ជម្រះពូជពង្សលេវីផងដែរ ដើម្បីបង្កើតដង្វាយមួយ ដូចនៅក្នុងសម័យបុរាណ។
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.
ប៉ុន្តែ តើនរណាអាចទ្រាំទ្រនៅថ្ងៃនៃការយាងមករបស់ទ្រង់បាន? ហើយតើនរណាអាចឈរជាប់បាន នៅពេលទ្រង់លេចមក? ដ្បិតទ្រង់ដូចជាភ្លើងរបស់អ្នកសំអាតលោហៈ ហើយដូចជាសាប៊ូរបស់អ្នកបោកគក់។ ទ្រង់នឹងអង្គុយដូចជាអ្នកសំអាត និងអ្នកបន្សុទ្ធប្រាក់ ហើយទ្រង់នឹងបន្សុទ្ធពួកកូនចៅរបស់លេវី ព្រមទាំងជម្រះពួកគេដូចជាមាស និងប្រាក់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចថ្វាយដល់ព្រះយេហូវ៉ា នូវតង្វាយដោយសេចក្តីសុចរិត។ នោះតង្វាយរបស់យូដា និងក្រុងយេរូសាឡិម នឹងគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះយេហូវ៉ា ដូចនៅក្នុងថ្ងៃបុរាណ ហើយដូចនៅក្នុងឆ្នាំមុនៗ។ ម៉ាឡាគី 3:2–3។
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.
ម៉ាឡាគី ជំពូកទីបី និងការសម្អាតព្រះវិហារទាំងពីរលើក តំណាងឲ្យភាពគ្រប់លក្ខណ៍នៃសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកកូនចៅលេវី ដែលត្រូវបានសម្រេចដោយអ្នកនាំសារនៃសេចក្តីសញ្ញា។ ភាពគ្រប់លក្ខណ៍នៃសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកកូនចៅលេវី ត្រូវបានតំណាងដោយការបន្សុទ្ធមាស។
“There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.
«ក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលមានឥទ្ធិពលណាមួយនៅក្នុងសាណាតូរីអុំ នោះត្រូវតែមានការស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ ការបន្ទាបខ្លួនឯង និងការបើកចិត្តទទួលឥទ្ធិពលដ៏មានតម្លៃនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ មាសដែលបានសាកល្បងដោយភ្លើង តំណាងឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសេចក្ដីជំនឿ។ មនុស្សជាច្រើនស្ទើរតែខ្វះសេចក្ដីស្រឡាញ់។ ការពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯងធ្វើឲ្យភ្នែករបស់ពួកគេមើលមិនឃើញសេចក្ដីត្រូវការដ៏ធំរបស់ខ្លួន។ មានសេចក្ដីចាំបាច់យ៉ាងពិតប្រាកដឲ្យមានការប្រែចិត្តមករកព្រះជារៀងរាល់ថ្ងៃ ជាបទពិសោធន៍ថ្មី ជ្រាលជ្រៅ និងប្រចាំថ្ងៃក្នុងជីវិតខាងសាសនា»។ Testimonies, volume 4, 558.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.
ម៉ាឡាគី ជំពូកទីបី ហើយការសំអាតព្រះវិហារទាំងពីរនោះ តំណាងឲ្យភាពពេញលេញនៃការយល់ដឹងអំពីការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងនៅក្នុងពួកអ្នកប្រាជ្ញ ដែលជាកូនចៅរបស់លេវី គឺជាកិច្ចដែលត្រូវបានសម្រេចដោយព្រះរាជទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា។ ភាពពេញលេញរបស់កូនចៅលេវី ត្រូវបានតំណាងដោយការបន្សុទ្ធប្រាក់។
The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.
ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេហូវ៉ាជាពាក្យដ៏បរិសុទ្ធ ដូចជាប្រាក់ដែលបានសាកល្បងក្នុងឡដី បានបន្សុទ្ធអស់ប្រាំពីរដង។ ទំនុកតម្កើង 12:6។
The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.
អ្នកនាំសារនៃសេចក្ដីសញ្ញា ត្រូវធ្វើឲ្យពួកកូនចៅលេវីបានបរិសុទ្ធ ដូចជាប្រាក់ និងមាសដែលបានចម្រាញ់។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធ ពីព្រោះ ការត្រូវបានធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធ គឺជាការត្រូវបានរាប់ជាសុចរិត និងបានញែកជាបរិសុទ្ធ។
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
សូមបរិសុទ្ធពួកគេដោយសេចក្តីពិតរបស់ទ្រង់ ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ជាសេចក្តីពិត។ យ៉ូហាន 17:17។
John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.
យ៉ូហាន បាទីស្ទ គឺជាទូតនាំសារដែលបានរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា ក្នុងការសម្រេចបំពេញជាលើកដំបូងនៃ ម៉ាឡាគី ជំពូក ៣ ហើយសាររបស់គាត់ក្នុងទំនាក់ទំនងនោះ មានលក្ខណៈបួនផ្នែក។ កិច្ចការរបស់គាត់រួមមានការកំណត់សម្គាល់អំពីកិច្ចការនៃការបរិសុទ្ធ ដែលត្រូវបានសម្រេចដោយទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា ហើយថា កិច្ចការនៃការបរិសុទ្ធដែលបានសម្រេចនោះ ត្រូវបានតំណាងជាសកម្មភាពនៃការបោសសម្អាតលានបោកស្រូវមួយ។ គាត់បានកំណត់បង្ហាញថា ប្រជាជនដែលបានត្រូវជ្រើសរើសពីមុន កាលនោះកំពុងតែស្ថិតក្នុងដំណើរការនៃការត្រូវបានរំលងចោល។ គាត់ក៏បានបង្ហាញសារឡាវឌីកេដល់ប្រជាជនរបស់ព្រះផងដែរ ដោយហេតុនោះបានបង្ហាញដល់ពួកគេអំពីអំពើបាបរបស់ពួកគេ និងអំពើបាបរបស់បុព្វបុរសរបស់ពួកគេ។ គាត់បានដាក់សេចក្តីពិតទាំងអស់នេះក្នុងបរិបទនៃ «សេចក្តីព្រះពិរោធដែលនឹងមកដល់»។ កិច្ចការរបស់ទូតនាំសារដែលបានរៀបចំផ្លូវនេះ តំណាងឲ្យកិច្ចការមួយដោយបុគ្គលម្នាក់ដែលមិនដែលបានទទួលការអប់រំនៅក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំរបស់ប្រជាជនដែលកំពុងតែត្រូវបានរំលងចោលនោះឡើយ។
“In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).
«ក្នុងយ៉ូហានបាប្ទីស ព្រះអម្ចាស់បានលើកតាំងអ្នកនាំសារម្នាក់សម្រាប់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ដើម្បីរៀបចំផ្លូវនៃព្រះអម្ចាស់។ គាត់ត្រូវបម្រើសាក្សីដ៏មិនរេរាចំពោះលោកិយ ក្នុងការស្តីបន្ទោស និងថ្កោលទោសអំពើបាប។ លូកា ក្នុងការប្រកាសអំពីបេសកកម្ម និងកិច្ចការរបស់គាត់ បានមានប្រសាសន៍ថា «ហើយគាត់នឹងទៅមុខព្រះអង្គ ដោយវិញ្ញាណ និងឫទ្ធានុភាពរបស់អេលីយ៉ា ដើម្បីបង្វែរចិត្តរបស់បិតាទៅរកកូនៗ ហើយអ្នកដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ទៅរកប្រាជ្ញារបស់មនុស្សសុចរិត ដើម្បីរៀបចំប្រជាជនមួយដែលបានត្រៀមរួចសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់» (លូកា 1:17)។»
“Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).
«ពួកផារីស៊ី និងពួកសាឌូស៊ីជាច្រើនបានមកកាន់បុណ្យជ្រមុជទឹករបស់យ៉ូហាន ហើយលោកបានមានពាក្យទៅកាន់ពួកគេថា៖ “ឱ ពូជពង្សនៃពស់ពិស អ្នកណាបានព្រមានអ្នករាល់គ្នាឲ្យរត់គេចពីព្រះពិរោធដែលនឹងមកដល់? ដូច្នេះ ចូរបង្កើតផលដែលសមនឹងការប្រែចិត្តចុះ ហើយកុំគិតនិយាយនៅក្នុងខ្លួនអ្នករាល់គ្នាថា យើងមានអាប្រាហាំជាបិតារបស់យើងឡើយ ដ្បិតខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្រះជាម្ចាស់អាចនឹងបង្កើតកូនចៅឲ្យអាប្រាហាំពីថ្មទាំងនេះបាន។ ឥឡូវនេះផងដែរ ពូថៅត្រូវបានដាក់នៅឫសដើមឈើហើយ ដូច្នេះ ដើមឈើគ្រប់ដើមដែលមិនបង្កើតផលល្អ ត្រូវកាប់ចោល ហើយបោះទៅក្នុងភ្លើង។ ខ្ញុំពិតជាធ្វើបុណ្យជ្រមុជអ្នករាល់គ្នាដោយទឹក ដើម្បីឲ្យប្រែចិត្តមែន ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គដែលយាងមកក្រោយខ្ញុំ ទ្រង់មានឫទ្ធានុភាពខ្លាំងជាងខ្ញុំ ដែលសូម្បីតែស្បែកជើងរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំក៏មិនសមនឹងលើកផង ទ្រង់នឹងធ្វើបុណ្យជ្រមុជអ្នករាល់គ្នាដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងដោយភ្លើង។ ចំបើងរែងស្រូវស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងសម្អាតលានបោកស្រូវរបស់ទ្រង់ឲ្យស្អាតសព្វគ្រប់ ទាំងប្រមូលស្រូវរបស់ទ្រង់ដាក់ចូលក្នុងជង្រុក ប៉ុន្តែ ទ្រង់នឹងដុតអង្កាមដោយភ្លើងដែលមិនអាចរលត់បានឡើយ”» (ម៉ាថាយ 3:7–12)។
“The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.
«សំឡេងរបស់យ៉ូហានត្រូវបានលើកឡើងដូចជាត្រែ។ កិច្ចបេសកកម្មរបស់គាត់គឺថា “ចូរបង្ហាញដល់ប្រជាជនរបស់យើងនូវការរំលងរបស់ពួកគេ និងដល់វង្សយ៉ាកុបនូវអំពើបាបរបស់ពួកគេ” (អេសាយ 58:1)។ គាត់មិនបានទទួលការសិក្សាវិជ្ជាការណាមួយពីមនុស្សឡើយ។ ព្រះ និងធម្មជាតិបានជាគ្រូរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែ ត្រូវការម្នាក់មករៀបចំផ្លូវនៅមុខព្រះគ្រីស្ទ ជាអ្នកដែលក្លាហានគ្រប់គ្រាន់នឹងធ្វើឲ្យសំឡេងរបស់គាត់ត្រូវបានឮដូចជាពួកហោរាពីបុរាណ ដោយអំពាវនាវឲ្យជាតិសាសន៍ដែលបានធ្លាក់ចុះចិត្តប្រែចិត្ត»។ Selected Messages, book 2, 147, 148.
William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.
លោក William Miller គឺជាទូតទីពីរដែលបានរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា ហើយបុគ្គល និងកិច្ចការរបស់ Miller ត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបទុកជាមុនដោយយ៉ូហានបាទីស្ទ។
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
«មនុស្សរាប់ពាន់នាក់ ត្រូវបាននាំឲ្យទទួលយកសេចក្តីពិត ដែលវីល្លៀម មីល្ល័រ បានប្រកាសផ្សាយ ហើយអ្នកបម្រើរបស់ព្រះត្រូវបានលើកតាំងឡើង ក្នុងវិញ្ញាណ និងឫទ្ធានុភាពរបស់អេលីយ៉ា ដើម្បីប្រកាសសារនោះ។ ដូចជាយ៉ូហាន អ្នកនាំមុខរបស់ព្រះយេស៊ូវ អ្នកទាំងឡាយដែលបានប្រកាសសារដ៏ឧឡារិកនេះ មានអារម្មណ៍ថាត្រូវបង្ខំឲ្យដាក់ពូថៅនៅឫសនៃដើមឈើ ហើយអំពាវនាវដល់មនុស្សទាំងឡាយ ឲ្យបង្កើតផលដែលសមនឹងការប្រែចិត្ត»។ Early Writings, 233.
The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.
នៅក្នុងសម័យព្រះគ្រីស្ទ ជនជាតិយូដាដែលចូលចិត្តជជែកដេញដោលបានត្រូវបាននាំឲ្យទុកចិត្តលើសារក្លែងក្លាយអំពីព្រះមេស្ស៊ី។ «មេស្ស៊ី» ជាពាក្យភាសាហេប្រឺសម្រាប់ពាក្យភាសាក្រិក «គ្រីស្ទ» ដែលមានន័យថា «អ្នកដែលបានទទួលការចាក់ប្រេងតាំង»។
The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.
ព្រះបន្ទូលដែលព្រះបានផ្ញើទៅកាន់កូនចៅអ៊ីស្រាអែល ដោយប្រកាសដំណឹងនៃសេចក្ដីសុខសាន្តតាមរយៈព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ៖ (ទ្រង់ជាព្រះអម្ចាស់នៃទាំងអស់:) គឺព្រះបន្ទូលនោះហើយ ខ្ញុំសូមថា អ្នករាល់គ្នាបានស្គាល់ ដែលត្រូវបានប្រកាសផ្សាយពាសពេញទូទាំងស្រុកយូដាទាំងមូល ហើយបានចាប់ផ្តើមពីស្រុកកាលីឡេ បន្ទាប់ពីបុណ្យជ្រមុជដែលយ៉ូហានបានប្រកាស; គឺអំពីរបៀបដែលព្រះបានចាក់ប្រេងតាំងព្រះយេស៊ូវនៃណាសារ៉ែត ដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងដោយព្រះចេស្ដា៖ ទ្រង់បានយាងចុះឡើងធ្វើការល្អ ហើយប្រោសមនុស្សទាំងអស់ដែលត្រូវអារក្សសង្កត់សង្កិនឲ្យបានជាសះស្បើយ; ដ្បិតព្រះបានគង់ជាមួយទ្រង់។ កិច្ចការ 10:36–38។
Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.
ទាំងពាក្យ «Messiah» និង «Christ» សុទ្ធតែមានន័យថា «អ្នកដែលត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំង»។ ព្រះគ្រីស្ទត្រូវបានចាក់ប្រេងតាំងនៅពេលព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ដូច្នេះ តាមន័យបច្ចេកទេស ព្រះអង្គមិនទាន់ជាព្រះមេស្ស៊ី ឬព្រះគ្រីស្ទ រហូតដល់ពេលព្រះអង្គទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកនោះទេ។ បុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះអង្គ ស្របតាមន័យទំនាយជាមួយនឹងការយាងចុះមករបស់ទេវតា ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១០ ដែលបានយាងចុះមកនៅថ្ងៃទី ១១ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៨៤០ ហើយវាក៏ស្របតាមន័យទំនាយជាមួយនឹងការយាងចុះមករបស់ទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាព ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៨ ដែលបានយាងចុះមកនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ ផងដែរ។ សញ្ញាសំគាល់ទំនាយទាំងបីនេះ កំណត់អត្តសញ្ញាណការសម្ដែងឡើងនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ក្នុងភ្លៀងចុងក្រោយ។
The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.
ជនជាតិយូដាដែលចូលចិត្តចម្រូងចម្រាស បានប្រកាន់ខ្ជាប់នូវការយល់ខុសមួយ គឺសារព្យាករណ៍ក្លែងក្លាយមួយថា ព្រះមេស្ស៊ីនឹងបង្កើតនគរផែនដីដោយពិតប្រាកដមួយ ដែលក្នុងនោះជាតិអ៊ីស្រាអែលនឹងគ្រប់គ្រងពិភពលោក។ នោះជាសារក្លែងក្លាយមួយដែលសន្យាអំពី «សន្តិភាព និងវិបុលភាព»។
William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.
សាររបស់ William Miller មានធាតុសំខាន់ពីរ។ ធាតុទីមួយគឺការអនុវត្តទំនាយអំពីកាលវេលា ដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណការសម្អាតទីសក្ការៈ; ហើយធាតុទីពីរគឺការបដិសេធរបស់គាត់ចំពោះការបកស្រាយបែបកាតូលិកអំពីសហស្សវត្សរ៍មួយពាន់ឆ្នាំ ដែលពួកប្រូតេស្តង់មាននិន្នាការជឿ។ ទស្សនៈមិនពិតនោះអំពីសហស្សវត្សរ៍ ដែលកំណត់ថាជាមួយពាន់ឆ្នាំនៃសន្តិភាព និងសេចក្ដីចម្រើន បានត្រូវបានតំណាងទុកជាមុនដោយទស្សនៈមិនពិតអំពីនគររបស់ព្រះមេស្ស៊ី ដែលពួកយូដាចូលចិត្តជជែកដេញដោលបានកាន់ខ្ជាប់។
Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.
សាក្សីទាំងពីរនោះកំណត់សារភ្លៀងចុងក្រោយក្លែងក្លាយមួយ ដែលសន្យាអំពី «សន្តិភាព និង សេចក្តីចម្រើន» ក្នុងការបំពេញជាលើកទីបី និងជាចុងក្រោយនៃប្រវត្តិសាស្ត្រអំពីអ្នកនាំសារ ដែលរៀបចំផ្លូវសម្រាប់អ្នកនាំសារនៃសេចក្តីសញ្ញា ឲ្យយាងមកព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ។ សារភ្លៀងចុងក្រោយក្លែងក្លាយនោះត្រូវបានកំណត់ថាជាសារ «សន្តិភាព និង សុវត្ថិភាព» ផ្ទុយទៅនឹងសាររបស់យ៉ូហាន បាទីស្ទ ដែលបានបញ្ជាក់ថា «គ្រប់ដើមឈើណាដែលមិនបង្កើតផលល្អ នោះត្រូវកាប់ចោល ហើយបោះទៅក្នុងភ្លើង» នៅពេល «ព្រះពិរោធដែលនឹងមកដល់» មកដល់។ នេះក៏ត្រូវបានតំណាងផងដែរ ដោយការកំណត់របស់ Miller ថា នឹងមិនមានសន្តិភាពមួយពាន់ឆ្នាំដូចដែលសាសនាកាតូលិកបង្រៀនឡើយ ព្រោះនៅពេលព្រះអម្ចាស់យាងត្រឡប់មកវិញ ទ្រង់នឹងបំផ្លាញផែនដីដោយពន្លឺភ្លឺរុងរឿងនៃការយាងមករបស់ទ្រង់។
And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.
ហើយចំពោះអ្នករាល់គ្នាដែលកំពុងរងទុក្ខលំបាក ចូរបានសម្រាកជាមួយនឹងយើង នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងពីស្ថានសួគ៌មក ជាមួយនឹងទេវតាដ៏មានឫទ្ធានុភាពរបស់ទ្រង់ ក្នុងអណ្ដាតភ្លើង ដើម្បីសងសឹកដល់អស់អ្នកដែលមិនស្គាល់ព្រះ និងមិនស្តាប់បង្គាប់ដំណឹងល្អនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទរបស់យើង។ អ្នកទាំងនោះនឹងទទួលទោសជាសេចក្ដីវិនាសអស់កល្បជានិច្ច ចេញពីព្រះវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ និងពីសិរីល្អនៃព្រះចេស្តារបស់ទ្រង់។ 2 ថែស្សាឡូនិច 1:7–9។
The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.
អ្នកនាំសារពីរនាក់ដំបូង ដែលបានរៀបចំសម្រាប់ព្រះរាជទូតនៃសេចក្ដីសញ្ញា ឲ្យចូលមកក្នុងសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយនឹងប្រជាជនដែលបានជ្រើសរើសថ្មី បង្ហាញឲ្យឃើញថា សារ «សន្តិភាព និងសុវត្ថិភាព» ចុងភ្លៀងក្លែងក្លាយ មួយ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងជំនាន់ទីបីនៃអាឌវេនទីសម៍ឡៅឌីសេ បានត្រូវសាតាំងរៀបចំឡើង ដើម្បីរារាំងអាឌវេនទីសម៍ឡៅឌីសេក្នុងជំនាន់ទីបួន មិនឲ្យស្គាល់តួនាទីរបស់សាសនាឥស្លាម ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយវេទនាទីបី។
In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.
ក្នុងដំណើរនៃការបរិសុទ្ធដែលត្រូវបានសម្រេចសម្រាប់អស់អ្នកដែលត្រូវបានតំណាងដោយកូនចៅរបស់លេវី នោះព្រះអង្គដែលយាងមកបន្ទាប់ពីយ៉ូហាន បាទីស្ទ ត្រូវសម្អាត និង «បន្សុទ្ធ» លានរបស់ព្រះអង្គយ៉ាងហ្មត់ចត់ ដោយប្រើចង្អេរដែលស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ។ កិច្ចការនោះត្រូវបានសម្រេចដោយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
«“ក្ដីស្រែងរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងសម្អាតទីលានបោកស្រូវរបស់ទ្រង់ឲ្យស្អាតទាំងស្រុង ហើយនឹងប្រមូលស្រូវសាលីរបស់ទ្រង់ចូលក្នុងជង្រុក។” ម៉ាថាយ 3:12។ នេះគឺជាពេលវេលាមួយនៃការសម្អាតជម្រះ។ តាមរយៈព្រះបន្ទូលនៃសេចក្ដីពិត អង្កាមកំពុងត្រូវបានញែកចេញពីស្រូវសាលី។ ព្រោះពួកគេឥតប្រយោជន៍លើសលប់ និងសុចរិតដោយខ្លួនឯងពេក មិនព្រមទទួលការស្តីបន្ទោស ហើយស្រឡាញ់លោកិយពេក មិនព្រមទទួលយកជីវិតនៃភាពរាបទាប មនុស្សជាច្រើនបានបែរចេញពីព្រះយេស៊ូវ។ មនុស្សជាច្រើននៅតែធ្វើដូចគ្នានេះដែរ។ ព្រលឹងទាំងឡាយត្រូវបានសាកល្បងសព្វថ្ងៃនេះ ដូចជាសិស្សទាំងនោះនៅក្នុងសាលាប្រជុំកាពើណិមដែរ។ នៅពេលសេចក្ដីពិតត្រូវបាននាំមកដល់ចិត្ត ពួកគេឃើញថាជីវិតរបស់ខ្លួនមិនស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះទេ។ ពួកគេឃើញពីតម្រូវការនៃការផ្លាស់ប្ដូរទាំងស្រុងនៅក្នុងខ្លួនឯង ប៉ុន្តែពួកគេមិនស្ម័គ្រចិត្តទទួលយកការងារនៃការលះបង់ខ្លួននោះទេ។ ដូច្នេះ ពួកគេខឹងនៅពេលអំពើបាបរបស់ពួកគេត្រូវបានបើកបង្ហាញ។ ពួកគេចាកចេញទៅដោយអាក់អន់ចិត្ត ដូចដែលសិស្សទាំងនោះបានចាកចេញពីព្រះយេស៊ូវ ទាំងរអ៊ូរទាំថា “ពាក្យនេះលំបាកណាស់ តើនរណាអាចស្ដាប់បាន?”» The Desire of Ages, 392.
The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.
សារនៃភ្លៀងចុងក្រោយ គឺជា «ការជជែកវែកញែក» នៃហាបាគុក ជំពូក ២ ហើយវាជាពាក្យនៃសេចក្តីពិត ដែលបំបែកអង្កាមចេញពីស្រូវ។ ការបំបែកនោះគឺជាការបន្សុទ្ធដែលត្រូវបានសម្រេចដោយទូតនៃសេចក្តីសញ្ញា។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីឡឺរ៉ាយ សារនៃដានីយ៉ែល ជំពូក ៨ ខ ១៤ បានបង្កើតការបន្សុទ្ធមួយ នៅពេលដែលវាបរាជ័យជាលើកដំបូង ហើយបាននាំឲ្យមានពេលពន្យារនៃហាបាគុក ជំពូក ២ និងប្រស្នានៃព្រហ្មចារីដប់នាក់នៅក្នុងម៉ាថាយ ជំពូក ២៥។ នៅពេលសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ត្រូវបានបំពេញសម្រេចជាចុងក្រោយ នៅថ្ងៃទី ២២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៤៤ វាបានបង្កើតការបន្សុទ្ធមួយដែលធំជាងមុនទៀត។ នៅពេលនោះហើយ ដែលទូតនៃសេចក្តីសញ្ញាបានមកដល់ភ្លាមៗ ហើយចាប់ផ្តើមការបន្សុទ្ធ និងការសម្អាតចុងក្រោយ។ ចលនានោះ ដែលបានឆ្លងកាត់ការសម្អាត និងការបន្សុទ្ធពីរដំបូង ក្នុងចំណោមបីដង បានបរាជ័យក្នុងដំណាក់កាលទីបី ហើយត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់ទីរហោស្ថាននៃឡაოდីសេ នៅឆ្នាំ ១៨៦៣។
In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.
ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មីឡឺរ៉ាយ ពួកប្រូតេស្តង់ត្រូវបានសម្អាតជាមុនសិនដោយព្រះបន្ទូលនៃសេចក្ដីពិត បន្ទាប់មកចលនារបស់ទេវតាទីមួយត្រូវបានសម្អាតនៅពេលសារនៃការសាកល្បងទីបីមកដល់។ ប៉ុន្តែ អស់អ្នកដែលបានធ្វើជាអ្នកសាងសង់ព្រះវិហាររបស់មីឡឺរ៉ាយ ក្នុងរយៈពេលសែសិបប្រាំមួយឆ្នាំ ចាប់ពីឆ្នាំ 1798 ដល់ឆ្នាំ 1844 បានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងទីបី ដែលបានមកដល់នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ទោះបីជាពួកគេបានបំពេញពាក្យប្រៀបប្រដូចអំពីព្រហ្មចារីទាំងដប់យ៉ាងពេញលេញក៏ដោយ។
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.
«មនុស្សជាច្រើន ដែលបានចេញទៅជួបកូនកំលោះក្រោមសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ បានបដិសេធទេវតាទីបី ដែលជាសារសាកល្បងចុងក្រោយត្រូវប្រទានដល់លោកិយ ហើយជំហរដូចគ្នានេះនឹងត្រូវបានយកនៅពេលដែលការអំពាវនាវចុងក្រោយត្រូវបានប្រកាស។»
“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.
«រាល់លក្ខណៈលម្អិតនៃពាក្យប្រៀបប្រដូចនេះ គួរត្រូវបានសិក្សាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ យើងត្រូវបានតំណាងថា ស្ថិតនៅក្នុងចំណោមព្រហ្មចារីទាំងមានប្រាជ្ញា ឬព្រហ្មចារីទាំងល្ងង់ខ្លៅ។» Review and Herald, October 31, 1899.
The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.
ប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលទេវតាទីបីមកដល់ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 គឺជាការបរាជ័យ ហើយវាបានបញ្ចប់ដោយការបះបោរនៃឆ្នាំ 1863។ មកដល់ឆ្នាំ 1850 បងស្រី White បានសរសេរសារដូចតទៅនេះ។
“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
«ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានឲ្យខ្ញុំឃើញនិមិត្តមួយ នៅថ្ងៃទី ២៦ ខែមករា ដែលខ្ញុំនឹងរៀបរាប់។ ខ្ញុំបានឃើញថា មានមនុស្សខ្លះក្នុងចំណោមប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ ដែលល្ងង់ខ្លៅ និងស្ពឹកស្រពន់; ហើយគ្រាន់តែភ្ញាក់ពាក់កណ្តាលប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនបានដឹងថា ឥឡូវនេះយើងកំពុងរស់នៅក្នុងសម័យកាលអ្វីទេ; ហើយថា “បុរស” ដែលកាន់ “ច្រាសបោសធូលី” បានចូលមកហើយ ហើយថា អ្នកខ្លះកំពុងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់នឹងត្រូវបោកបក់បាត់ទៅ។ ខ្ញុំបានទូលអង្វរព្រះយេស៊ូវឲ្យសង្គ្រោះពួកគេ ឲ្យទ្រង់អត់ឱនពួកគេបន្តិចទៀត ហើយឲ្យពួកគេបានឃើញគ្រោះថ្នាក់ដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាចរបស់ខ្លួន ដើម្បីឲ្យពួកគេបានត្រៀមខ្លួន មុនពេលដែលវានឹងយឺតពេលជារៀងរហូត។ ទេវតាបាននិយាយថា “ការបំផ្លាញកំពុងមកដូចជាខ្យល់កួចដ៏ខ្លាំងក្លា”។ ខ្ញុំបានអង្វរទេវតាឲ្យមានមេត្តា និងជួយសង្គ្រោះអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់លោកិយនេះ ហើយជាប់ចិត្តនឹងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន ហើយមិនសុខចិត្តផ្តាច់ខ្លួនចេញពីវា ហើយលះបង់វា ដើម្បីជំរុញអ្នកនាំសារ ឲ្យបន្តដំណើររបស់ពួកគេ ដើម្បីចិញ្ចឹមហ្វូងចៀមដែលស្រេកឃ្លាន ដែលកំពុងវិនាសដោយខ្វះអាហារខាងវិញ្ញាណ។»
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.
«នៅពេលដែលខ្ញុំបានឃើញព្រលឹងកម្សត់ៗកំពុងស្លាប់ដោយខ្វះសេចក្តីពិតសម្រាប់សម័យបច្ចុប្បន្ន ហើយមនុស្សខ្លះដែលអះអាងថាជឿលើសេចក្តីពិត បែរជាឲ្យពួកគេស្លាប់ទៅ ដោយទប់ទុកមធ្យោបាយចាំបាច់សម្រាប់ជំរុញកិច្ចការរបស់ព្រះឲ្យទៅមុខ ទិដ្ឋភាពនោះឈឺចាប់ពេកសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានអង្វរទេវតាឲ្យដកវាចេញពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឃើញថា នៅពេលដែលបុព្វហេតុនៃព្រះទាមទារទ្រព្យសម្បត្តិខ្លះរបស់ពួកគេ ដូចជាយុវជនដែលបានមករកព្រះយេស៊ូវ [ម៉ាថាយ 19:16–22] ពួកគេក៏បានដើរចេញទៅដោយសោកសៅ ហើយថា មិនយូរប៉ុន្មាន ទណ្ឌកម្មដ៏លិចលើសនឹងឆ្លងកាត់មក ហើយបោកបក់យកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេទាំងអស់ទៅ ហើយនៅពេលនោះ វានឹងយឺតពេលពេកក្នុងការលះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិលោកិយ ហើយសន្សំទុកទ្រព្យសម្បត្តិនៅស្ថានសួគ៌»។ Review and Herald, April 1, 1850.
In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.
នៅឆ្នាំ 1850 បុរសកាន់ជក់សម្អាតធូលីបានមកដល់រួចហើយ។ នៅថ្ងៃទី 22 ខែតុលា ឆ្នាំ 1844 ព្រះទូតនៃសេចក្ដីសញ្ញាបានយាងមកកាន់ព្រះវិហាររបស់ទ្រង់ភ្លាមៗ ហើយទ្រង់បានចាប់ផ្តើមកិច្ចការបោសសម្អាត និងបរិសុទ្ធកម្មពួកកូនចៅរបស់លេវី។
We will continue this study in the next article.
យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
“Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.
«នៅសព្វថ្ងៃ ព្រលឹងទាំងឡាយកំពុងត្រូវបានសាកល្បង និងល្បងលមើល ហើយមានមនុស្សជាច្រើនកំពុងដើរឆ្លងកាត់ដីដដែលដែលអ្នកទាំងនោះដែលបានបោះបង់ព្រះគ្រីស្ទធ្លាប់ដើរមកហើយ។ នៅពេលត្រូវបានសាកល្បងដោយព្រះបន្ទូល ពួកគេបដិសេធព្រះគ្រូដ៏ទេវភាព។ នៅពេលត្រូវបានស្តីបន្ទោស ព្រោះជីវិតរបស់ពួកគេមិនស្របគ្នានឹងសេចក្តីពិត និងសេចក្តីសុចរិត ពួកគេបែរចេញពីព្រះអង្គសង្គ្រោះ; ហើយសេចក្តីសម្រេចរបស់ពួកគេ ដូចជាសេចក្តីសម្រេចរបស់ពួកសិស្សដែលបានជំពប់ចិត្តនោះ មិនដែលត្រូវបានប្រែត្រឡប់វិញឡើយ។ ពួកគេលែងដើរជាមួយព្រះគ្រីស្ទទៀត។ ដូច្នេះ ពាក្យទាំងនេះត្រូវបានបំពេញសម្រេចថា «ត្រាស់បក់របស់ព្រះអង្គស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គនឹងសម្អាតលានស្រូវរបស់ព្រះអង្គឲ្យស្អាតទាំងស្រុង ហើយប្រមូលស្រូវរបស់ព្រះអង្គចូលក្នុងជង្រុក»។» Signs of the Times, May 15, 1901.