«នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ សៀវភៅទាំងអស់នៃព្រះគម្ពីរមកជួបគ្នា ហើយបញ្ចប់នៅទីនេះ។ នៅទីនេះគឺជាការបំពេញបន្ថែមនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល»។ កិច្ចការរបស់ពួកសាវក, 585.

សេចក្ដីពិតដែលលោកយ៉ូហានបានបញ្ជាក់ថាជា “ការបើកសម្ដែងរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ” ហើយដែលព្រះសិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដាបាននិងកំពុងបើកត្រាសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ចាប់តាំងពីខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៣ មកនោះ ត្រូវបានធ្វើឱ្យពេញលេញឥតខ្ចោះ នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានយកមករួមបញ្ចូលជាមួយព្រះគម្ពីរវិវរណៈ។ ព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូក២ តំណាងឱ្យសាររបស់ទេវតាទីពីរ ក្នុងបរិបទនៃការសាកល្បងទាក់ទងនឹងរូបនៃសត្វសាហាវនៅគ្រាចុងក្រោយ។ ជំពូកនេះបញ្ជាក់អំពីដំណើរការនៃការសាកល្បង និងអំឡុងពេលជាក់លាក់មួយនៃការសាកល្បង។

រយៈពេល និងដំណើរការនៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល គឺជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យរយៈពេលដែលពួកប្រូតេស្តង់ត្រូវបានសាកល្បងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្លើរ។ ពួកប្រូតេស្តង់បានបរាជ័យក្នុងដំណើរការនៃការសាកល្បងរបស់ពួកគេ ហើយបានក្លាយទៅជាបុត្រីរបស់រ៉ូម។ តាមន័យទំនាយ បុត្រីជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យមាតារបស់ខ្លួន ហើយរ៉ូមគឺជាសត្វសាហាវក្នុងបទទំនាយ។ ការបរាជ័យរបស់ពួកគេ និងការប្រែក្លាយទៅជាបុត្រីរបស់រ៉ូមបន្ទាប់ពីនោះ គឺជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យការសាកល្បងអំពីរូបតំណាងរបស់សត្វសាហាវក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្របច្ចុប្បន្នរបស់យើង ពីព្រោះពួកគេបានប្រែក្លាយទៅជារូបតំណាងមួយរបស់សត្វសាហាវ។ ដូច្នេះ ដំណើរការនៃការសាកល្បងនាបច្ចុប្បន្នរបស់យើងត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល ហើយក៏ដោយប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសាររបស់ទេវតាទីពីរក្នុងអំឡុងចលនាមីល្លើរផងដែរ។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសាររបស់ទេវតាទីពីរ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 នោះ មានរយៈពេលជាក់លាក់មួយ និងដំណើរការសាកល្បងមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបដោយសុបិនអំពីរូបសំណាកនិងសត្វតិរច្ឆានរបស់នេប៊ូក្នេសា; ដ្បិត នៅក្នុងពាក្យទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ នគរមួយក៏ជាសត្វតិរច្ឆានផងដែរ។ នេប៊ូក្នេសា និងក្រុមជាន់ខ្ពស់សាសនាចាល់ដេ តំណាងឲ្យអ្នកដែលបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងនេះ ហើយដានីយ៉ែល និងបុរសឯកទាំងបី តំណាងឲ្យអ្នកដែលឆ្លងកាត់ការសាកល្បងនេះ។ ទោះបីជាអាចមើលទៅហាក់ដូចជាផ្សេងពីនេះក៏ដោយ ការបរាជ័យរបស់នេប៊ូក្នេសា ត្រូវបានបញ្ជាក់នៅក្នុងជំពូកទីបីនៃព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល។

នៅក្នុងដំណើរការនៃការសាកល្បង ដែលត្រូវបានបង្ហាញទាំងនៅក្នុងជំពូកទីមួយ និងជំពូកទីពីរនៃគម្ពីរដានីយ៉ែល មានចំណុចសម្គាល់តាមទំនាយជាក់លាក់មួយចំនួន ដែលស្របនឹងសេចក្ដីពិតនានា ដែលទើបតែត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ។ នៅក្នុងជំពូកទីមួយ «ដប់ថ្ងៃ» តំណាងឱ្យអំឡុងពេលនៃការសាកល្បង ដែលនាំឱ្យដានីយ៉ែលបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបភាពស្រស់បស់ និងមានសាច់ធាត់ជាង ដោយសារលោកបានបរិភោគអាហារនៃស្ថានសួគ៌ ខណៈដែលក្រុមកម្រៀវមួយទៀតបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបភាពរបស់អស់អ្នកដែលបានបរិភោគតាមរបបអាហាររបស់ស្ដេច។ ក្នុងន័យទំនាយ ស្ដេចតំណាងឱ្យនគរមួយ ហើយក្នុងន័យទំនាយ ស្ដេច ឬនគរមួយក៏ជាសត្វសាហាវមួយដែរ។ អស់អ្នកដែលមានទឹកមុខបង្ហាញឱ្យឃើញនូវលទ្ធផលនៃការបរិភោគតាមរបបអាហាររបស់ស្ដេច បានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបភាពនៃសត្វសាហាវ។

នៅក្នុងដានីយែលជំពូកទីពីរ ដានីយែលកំពុងអធិស្ឋាន ដើម្បីយល់អំពី «អាថ៌កំបាំង» ដែលលាក់កំបាំងនៃសុបិននិមិត្តអំពីរូបសំណាករបស់នេប៊ូក្នេស្សារ។ គាត់ត្រូវការដឹងថា សុបិននោះជាអ្វី ហើយក៏ត្រូវការដឹងផងដែរថា វាមានន័យអ្វី។ គាត់តំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយនៅគ្រាចុងក្រោយដែលកំពុងស្វែងរកការយល់ដឹងអំពីអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបើកត្រានៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ពីព្រោះការបើកត្រានៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជា «អាថ៌កំបាំង» ព្យាករណ៍ចុងក្រោយដែលត្រូវបានបើកត្រាមុនពេលពេលសាកល្បងត្រូវបិទបញ្ចប់។ ព្យាការីទាំងអស់ រួមទាំងដានីយែលផង កំពុងចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់គ្រាចុងក្រោយ។ កិច្ចខិតខំរបស់ដានីយែលក្នុងការយល់អំពី «អាថ៌កំបាំង» នោះ គឺជាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដែលពាក់ព័ន្ធនឹងជីវិតឬមរណភាព ដូចគ្នានឹងការសាកល្បងអំពីរូបសំណាកសត្វសាហាវសម្រាប់ប្រជាជនរបស់ព្រះនៅគ្រាចុងក្រោយដែរ។

«ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ដល់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា រូប​សំណាក​របស់​សត្វ​សាហាវ​នឹង​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង មុន​ពេល​ទ្វារ​ព្រះគុណ​បិទ; ដ្បិត​វា​នឹង​ជា​ការ​សាកល្បង​ដ៏​ធំ​សម្រាប់​ប្រជាជន​របស់​ព្រះ ដែល​ដោយ​ការ​នោះ វាសនា​អស់កល្ប​ជា​និច្ច​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​សម្រេច​ចិត្ត»។ Manuscript Releases, volume 15, 15.

ការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែល ខណៈដែលគាត់ស្វែងរកដើម្បីយល់អំពី «អាថ៌កំបាំង» នោះ តំណាងឱ្យសញ្ញាសម្គាល់ជាក់លាក់មួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប្រជាជនព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ សៀវភៅដានីយ៉ែលផ្តល់សាក្សីពីរដែលបង្កើតសញ្ញាសម្គាល់នៃ «ការអធិស្ឋាន» នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ សញ្ញាសម្គាល់នោះស្ថិតនៅក្នុងអំឡុងពេលដែលត្រូវបានតំណាងដោយសារទីពីរនៃគ្រប់បន្ទាត់កំណែទម្រង់ទាំងអស់។

បរិបទទំនាយនៃសេចក្ដីអធិស្ឋានទាំងពីរ គឺជារយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយ ដែលជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យ «ប្រាំពីរដង» ក្នុងគម្ពីរលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ។ ក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកពីរ ខទីមួយ ព្រះនាម «នេប៊ូក្នេសា» ត្រូវបានសរសេរផ្ទួនពីរដង ហើយការសរសេរពាក្យមួយផ្ទួនពីរដងក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជានិមិត្តរូបនៃសាររបស់ទេវតាទីពីរ។

មានសេចក្ដីយោងមួយចំនួននៅក្នុងសំណេររបស់បងស្រី វ៉ៃត៍ ដែលបញ្ជាក់ថា ដានីយ៉ែល ជំពូកទីបី គឺជានិមិត្តរូបនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ដានីយ៉ែល ជំពូកទីមួយ មានលក្ខណៈគ្រប់យ៉ាងនៃសាររបស់ទេវតាទីមួយ ហើយយើងត្រូវបានប្រាប់ថា អ្នកមិនអាចមានសារទីបី (ដានីយ៉ែល ជំពូកទីបី) បានឡើយ បើគ្មានសារទីមួយ និងសារទីពីរ។

ការសាកល្បង​អំពី​រូប​សត្វ​នោះ ត្រូវបាន Ellen White កំណត់​ថា​ជា​ការសាកល្បង​ដែល​យើង​ត្រូវ​ឆ្លងកាត់ មុន​ពេល​ទ្វារ​ព្រះគុណ​បិទ ហើយ​មុន​ពេល​យើង​ត្រូវបាន​បោះត្រា។ នៅពេល​តន្ត្រី​បាន​លេង​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៣ ទ្វារ​ព្រះគុណ​បាន​បិទ​ជា​និមិត្តរូប ពីព្រោះ​ជំពូក ៣ តំណាង​ឲ្យ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ។ តន្ត្រី​របស់​នេប៊ូក្នេសារ​តំណាង​ឲ្យ​បទភ្លេង​ដែល​ស្រី​ពេស្យា​នៃ​ទីរ៉ុស បន្ទាប់មក​ចាប់ផ្ដើម​ច្រៀង​ដល់​ស្តេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ផែនដី នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រយៈពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ​ជា​និមិត្តរូប ដែល​នាង​ត្រូវបាន​គេ​បំភ្លេច​ចោល។

ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតមានឡើងថា ទីរ៉ុសនឹងត្រូវគេបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ តាមចំនួនថ្ងៃនៃស្តេចមួយអង្គ; បន្ទាប់ពីចប់ចិតសិបឆ្នាំ ទីរ៉ុសនឹងច្រៀងដូចស្ត្រីពេស្យា។ ចូរយកពិណមួយ ដើរជុំវិញទីក្រុង ឱស្ត្រីពេស្យាដែលត្រូវគេបំភ្លេចអើយ; ចូរបន្លឺភ្លេងឲ្យពីរោះ ចូរច្រៀងជាច្រើនបទ ដើម្បីឲ្យគេចងចាំអ្នកវិញ។ ហើយបន្ទាប់ពីចប់ចិតសិបឆ្នាំ នឹងកើតមានឡើងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកប្រោសទីរ៉ុស ហើយនាងនឹងត្រឡប់ទៅរកថ្លៃឈ្នួលរបស់នាងវិញ ហើយនឹងប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយនឹងនគរទាំងអស់នៃលោកិយ ដែលស្ថិតនៅលើផ្ទៃផែនដី។ អេសាយ 23:15–17។

បងស្រី វ៉ៃត៍ បញ្ជាក់ថា សាររបស់ទេវតាទាំងបី គឺជាការសាកល្បងបីយ៉ាង។

«មនុស្សជាច្រើនដែលបានចេញទៅជួបព្រះអង្គកូនកំលោះ ក្រោមសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ បានបដិសេធទេវតាទីបី គឺជាសារសាកល្បងចុងក្រោយដែលត្រូវផ្ដល់ឲ្យលោកិយ ហើយជំហរដូចគ្នានេះនឹងត្រូវបានយក នៅពេលដែលការហៅចុងក្រោយត្រូវបានប្រកាស»។ Review and Herald, October 31, 1899.

ដោយផ្អែកលើសក្ខីភាពរបស់សាក្សីជាច្រើន ព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ គឺជាសាររបស់ទេវតាទីពីរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីការប្រទានអំណាចដល់ទេវតាទីមួយ រហូតដល់ការជំនុំជម្រះ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល។ បរិបទនៃការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែលក្នុងជំពូកទីពីរ ស្ថិតក្នុងរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនោះ ដែលជានិមិត្តរូបនៃ “ប្រាំពីរខួប”។

ការអធិស្ឋាននៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួនចាប់ផ្ដើមដោយការយោងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។ បរិបទខាងទំនាយនៃការអធិស្ឋានទាំងពីរគឺដូចគ្នាបេះបិទ។ ការអធិស្ឋានទាំងពីរនេះបង្ហាញពីទិដ្ឋភាពផ្សេងៗគ្នានៃការអធិស្ឋានតែមួយ ប៉ុន្តែទាំងពីរត្រូវបានដាក់នៅក្នុងបរិបទដូចគ្នាបេះបិទនៃ “ប្រាំពីរគ្រា” ហើយទាំងពីរក៏ស្របនឹងសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវនៃ “ការអធិស្ឋាន” ដែលស្ថិតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់នៃគ្រាចុងក្រោយ។

នៅពេលដានីយ៉ែលអធិស្ឋានក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន លោកស្ថិតនៅក្នុង “រយៈពេលអន្តរកាល” តាមទំនាយ ពីរាជាណាចក្របាប៊ីឡូនទៅកាន់រាជាណាចក្ររបស់សាសន៍មេឌី និងសាសន៍ពើស៊ី។ ចំណុចអន្តរកាលនោះក៏ជាសញ្ញាសម្គាល់តាមផ្លូវមួយផងដែរ ហើយក៏ស្របគ្នានឹងចំណុចអន្តរកាលដូចគ្នានៅក្នុងចលនានៃទេវតាទីបី នៅពេលដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះស្លាប់នៅតាមផ្លូវក្នុងនាមជា “ពួកឡៅឌីសេ” ហើយចេញពីផ្នូរក្នុងនាមជា “ពួកភីឡាដិលភា”។ ចំណុចអន្តរកាលសម្រាប់ចលនានៃទេវតាទីមួយ ស្របគ្នាទាំងនឹងចំណុចអន្តរកាលរបស់ដានីយ៉ែល និងនឹងចលនានៃទេវតាទីបី ហើយទាំងបីសុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងដោយផ្ទាល់នឹង “ប្រាំពីរគ្រា” ក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូកទីម្ភៃប្រាំមួយ។ ការផ្លាស់ប្ដូរពីភីឡាដិលភាទៅឡៅឌីសេនៅក្នុងចលនាមីល្លើរ៉ៃត៍ បានកើតឡើងជាមួយនឹងការមកដល់នៃ “ពន្លឺថ្មី” ស្ដីអំពី “ប្រាំពីរគ្រា” នៅឆ្នាំ 1856 និងការបដិសេធ “ប្រាំពីរគ្រា” ទាំងស្រុងជាបន្តបន្ទាប់នៅឆ្នាំ 1863។ ដានីយ៉ែលនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន ចលនានៃទេវតាទីមួយនៅសម័យមីល្លើរ៉ៃត៍ និងចលនានៃទេវតាទីបីនៅសម័យយើង សុទ្ធតែមានចំណុចអន្តរកាលដែលស្របគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយចំណុចអន្តរកាលទាំងបីសុទ្ធតែស្ថិតនៅក្នុងបរិបទនៃ “ប្រាំពីរគ្រា”។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃដំណើរការនៃការសាកល្បង ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យអ្នកនាំសារ ដែលត្រូវបានប្រទានពន្លឺ ហើយគាត់ចែករំលែកវាជាមុនដំបូងជាមួយនឹងមិត្តរួមបីនាក់របស់គាត់ ដោយហេតុនេះគាត់បង្ហាញជានិមិត្តរូបអំពីតួនាទីព្យាការីនៃ «អេលីយ៉ា» ដែលជា «សំឡេងស្រែកនៅទីរហោស្ថាន»។

«អាថ៌កំបាំង» នៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ បញ្ជាក់ថា នគរទីប្រាំបី នៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺ «ចេញពីនគរទាំងប្រាំពីរ»។ ដោយសារតែវាជាការតំណាងដំបូងនៃនគរទាំងឡាយក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ ដូច្នេះវាក៏ភ្ជាប់ទៅនឹងការតំណាងចុងក្រោយនៃនគរទាំងឡាយក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ ដែលមាននៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧។ នគរទីប្រាំបី ដែលជា «ចេញពីនគរទាំងប្រាំពីរ» មុនៗ នោះ កំពុងសំដៅទៅលើចំណុចផ្លាស់ប្តូរ ដែលបង្កើតបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប ឲ្យក្លាយជាសហភាពបីជាន់ នៃនាគ សត្វ និងហោរាក្លែងក្លាយ។ នៅទីបញ្ចប់ សុបិនអំពីរូបសំណាករបស់នេប៊ូក្នេសារ កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណនគរផែនដីទីប្រាំបី ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយ។

នៅក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ រាជាណាចក្រមួយត្រូវបានតំណាងដោយសត្វសាហាវ ដូច្នេះ សេចក្តីពិតដែលត្រូវបានតំណាងដោយនិមិត្តសុបិនរូបសំណាករបស់នេប៊ូក្នេសារ គឺជាការយោងដំបូងទៅកាន់សត្វសាហាវចុងក្រោយ ដូចដែលក៏ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំពីរផងដែរ។ ហេតុនេះហើយ និមិត្តសុបិនរបស់នេប៊ូក្នេសារ នៅទីបំផុត គឺជានិមិត្តសុបិនអំពីរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវទីប្រាំបី និងចុងក្រោយ។ វាជានិមិត្តសុបិនអំពី «រូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ»។

ប្រការនោះដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ គឺជាការបញ្ជាក់អំពីសារៈសំខាន់នៃការសម្គាល់ចំណុចផ្លាស់ប្តូរដែលកើតឡើងក្នុងចលនារបស់ទេវតាទីបី ប៉ុន្តែ “អាថ៌កំបាំង” នោះក៏ជាគន្លឹះដែលផ្សារភ្ជាប់ និងបញ្ជាក់នូវចំណុចជាច្រើនដែលអត្ថបទមុនៗបាននិងកំពុងកំណត់បង្ហាញអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកើតឡើងក្រោយថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០ ផងដែរ។ នៅក្នុងអត្ថបទទាំងនោះ មានការបង្ហាញថា គោលសម្គាល់ទាំងបួននៃចលនាកំណែទម្រង់ដ៏ពិសិដ្ឋនីមួយៗ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល តែងតែមានប្រធានបទដូចគ្នាជានិច្ច។

បង្គោលសម្គាល់ទាំងបួននោះនៅក្នុងសម័យព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានដាក់ក្នុងបរិបទនៃ “សេចក្ដីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញ”។ បង្គោលសម្គាល់ទីមួយ ដែលតំណាងឱ្យការផ្ដល់អំណាចដល់សារទីមួយ គឺជាការទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជានិមិត្តរូបនៃសេចក្ដីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញ។ បង្គោលសម្គាល់ទីពីរ ដែលតំណាងឱ្យការខកចិត្តលើកទីមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ គឺជាការស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ឡាសារ។ បង្គោលសម្គាល់ទីបី គឺជាការយាងចូលក្រុងយេរូសាឡិមដោយជ័យជម្នះ ដែលតំណាងឱ្យសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ ព្រះគ្រីស្ទកំពុងយាងឆ្ពោះទៅរកការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ ហើយឡាសារ ដែលជាតំណាងមានជីវិតនៃសេចក្ដីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញ បានដឹកនាំក្បួនដង្ហែ។ ឡាសារក៏បញ្ជាក់ឱ្យឃើញផងដែរថា ក្នុងអំឡុងពេលនៃការប្រកាសសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ រាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបាន “បោះត្រា”។

«អព្ភូតហេតុដ៏អស្ចារ្យបំផុតនេះ គឺការប្រោសឡាសារ​ឲ្យរស់ឡើងវិញ ត្រូវបានប្រព្រឹត្តឡើង ដើម្បីដាក់ត្រារបស់ព្រះលើព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ និងលើការអះអាងរបស់ទ្រង់ថា ទ្រង់មានព្រះសភាពជាព្រះជាម្ចាស់»។ The Desire of Ages, 529.

សញ្ញាសម្គាល់ទីបួននៃការជំនុំជម្រះ គឺជាឈើឆ្កាង ដែលក៏ជាការស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញផងដែរ។ រយៈពេលនៃសញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួននោះ ត្រូវបានតំណាងដោយអំឡុងពេលជាប់ឃុំជាឈ្លើយអស់ចិតសិបឆ្នាំរបស់ដានីយ៉ែល។

ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្ល័រ ប្រធានបទគឺ «គោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំ» ហើយថ្ងៃទី១១ ខែសីហា ឆ្នាំ១៨៤០ គឺជាការបញ្ជាក់អះអាងពីគោលការណ៍នោះ។ ការខកចិត្តលើកទីមួយ គឺជាលទ្ធផលនៃការអនុវត្តគោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំដោយមិនត្រឹមត្រូវ។ សម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ គឺជាការធ្វើឱ្យគោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំបានពេញលេញ ដោយផ្សារភ្ជាប់នឹងបទទំនាយអំពីរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ និងបទទំនាយអំពីរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មក ការជំនុំជម្រះបែបស៊ើបអង្កេតបានចាប់ផ្ដើម នៅពេលដែលបទទំនាយតាមគោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំទាំងនោះបានសម្រេចនៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤។ ប្រធានបទនៃគោលសម្គាល់តាមផ្លូវទាំងបួនក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្ល័រ គឺ «គោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំ»។ រយៈពេលនៃគោលសម្គាល់តាមផ្លូវទាំងបួននោះ ត្រូវបានតំណាងដោយការជាប់ជាឈ្លើយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំរបស់ដានីយ៉ែល។

នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទដាវីឌ ប្រធានបទគឺ “ហិបរបស់ព្រះ”។ នៅពេលព្រះបាទដាវីឌបានទទួលអំណាច ទ្រង់ក៏បានតាំងព្រះទ័យនាំយកហិបនោះមកកាន់ក្រុងដាវីឌ។

ហើយដាវីឌបានយាងទៅមុខទៀត ហើយកាន់តែធំឡើង ហើយព្រះយេហូវ៉ា​ជា​ព្រះ​នៃ​ពល​បរិវារ​ទាំងឡាយ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ជាមួយ​នឹង​ទ្រង់។ ២ សាំយូអែល ៥:១០

ការខកចិត្តលើកទីមួយបានកើតឡើងនៅពេលអ៊ូសាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយប៉ះហិប។ ចំណុចសម្គាល់ទីបីនៅតាមមាគ៌ា គឺនៅពេលព្រះបាទដាវីឌបានជ្រាបថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់ផ្ទះរបស់អូបេឌ-អេដុម ជាអ្នកស្រុកកាថ ដែលជាទីរក្សាទុកហិបចាប់តាំងពីការបះបោររបស់អ៊ូសាមក។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌបានយាងទៅយកហិបមកវិញ ដើម្បីយាងចូលក្រុងយេរូសាឡិមប្រកបដោយជ័យជម្នះ (តែព្រះមហេសីរបស់ទ្រង់បែរជាបង្ហាញកំហឹងមិនសមគួរ និង “ការខកចិត្ត” ចំពោះការយាងចូលរបស់ព្រះបាទដាវីឌទៅវិញ)។ ចំណុចសម្គាល់នីមួយៗក្នុងចំណោមចំណុចសម្គាល់ទាំងបួននៅតាមមាគ៌ានោះ ត្រូវបានតំណាងដោយហិប។ រយៈពេលនៃចំណុចសម្គាល់ទាំងបួននៅតាមមាគ៌ានោះ ត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល។

នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ សាសនា​អ៊ីស្លាម​នៃ «វេទនា​ទីបី» ត្រូវ​បាន​ដោះលែង ហើយ​បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បាន​ទប់ឃាត់​វិញ។ ថ្ងៃ​ទី ១៨ ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ ២០២០ គឺ​ជា​ការ​ទស្សន៍ទាយ​មួយ​ដែល​បរាជ័យ​អំពី​តួនាទី​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម។ សារ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ឆ្អឹង​ស្ងួត​របស់​មនុស្ស​ស្លាប់​មាន​ជីវិត​ឡើង​វិញ មក​ពី «ខ្យល់​ទាំង​បួន» ដែល​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ​សាសនា​អ៊ីស្លាម និង​តំណាង​ឲ្យ​សារ​សម្រែក​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ។ សេចក្តី​វិនាស​ជាតិ ដែល​កើត​តាម​ក្រោយ​ការ​ក្បត់​ជាតិ​ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​ដោយ​សាសនា​អ៊ីស្លាម​នៃ «វេទនា​ទីបី»។ រយៈពេល​នៃ​សញ្ញា​សម្គាល់​ទាំង​បួន​នោះ ត្រូវ​បាន​តំណាង​ដោយ​ការ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​អស់​ចិតសិប​ឆ្នាំ​របស់​ដានីយ៉ែល។

ចលនារបស់ទេវតាទីមួយ តំណាងឲ្យចលនារបស់ទេវតាទីបី ហើយសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួក Millerite គឺជាការកែតម្រូវនៃការព្យាករណ៍ដែលបរាជ័យ ដែលបានបង្កឲ្យមានការខកចិត្តលើកទីមួយ។

«ពួកអ្នកដែលបានខកចិត្ត បានឃើញពីបទគម្ពីរថា ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងគ្រាពន្យារពេល ហើយថា ពួកគេត្រូវរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ដល់ការសម្រេចនៃនិមិត្តនោះ។ ភស្តុតាងដដែលដែលបាននាំពួកគេឲ្យទន្ទឹងរង់ចាំព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេនៅឆ្នាំ 1843 ក៏បាននាំពួកគេឲ្យរំពឹងទុកទ្រង់នៅឆ្នាំ 1844 ផងដែរ»។ Early Writings, 247.

ភស្តុតាងដដែលដែលបង្ហាញពីការវាយប្រហាររបស់អ៊ីស្លាមលើទីក្រុងណាសវីល គឺជាភស្តុតាងនៃការវាយប្រហារលើទីក្រុងណាសវីល ដែលនឹងកើតឡើងជាការឆ្លើយតបចំពោះការបង្ខំឱ្យថ្វាយបង្គំនៅថ្ងៃអាទិត្យ។ សំណេរនៃព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយមិនដែលខុសឡើយ។ សេចក្ដីព្យាករណ៍អំពីការវាយប្រហារលើទីក្រុងណាសវីលត្រូវបានចែងទុកនៅក្នុងសំណេរនៃព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយ។ សេចក្ដីព្យាករណ៍អំពីទីក្រុងណាសវីលនឹងបានសម្រេច ប៉ុន្តែសេចក្ដីព្យាករណ៍អំពីការវាយប្រហារលើទីក្រុងណាសវីលនឹងផ្អែកលើការកែតម្រូវសេចក្ដីព្យាករណ៍ដែលបានបរាជ័យពីមុន ដូចដែលធ្លាប់បានកើតឡើងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្លើរ។ សេចក្ដីព្យាករណ៍នេះត្រូវបានសម្រេចនៅត្រង់សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបួន ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវតំណាងឱ្យ “ការជំនុំជម្រះ”។

ព្រះយេស៊ូវតែងតែបង្ហាញអំពីទីបញ្ចប់តាមរយៈការចាប់ផ្ដើម ហើយសញ្ញាសម្គាល់ដំបូងនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ គឺជាការវាយប្រហារដោយអ៊ីស្លាម ដូច្នេះ នៅគ្រានៃការជំនុំជម្រះនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នឹងមានការវាយប្រហាររបស់អ៊ីស្លាមទៅលើទីក្រុងណាសវីល។ ការវាយប្រហារនោះក៏ទំនងជាអាចរួមបញ្ចូលគោលដៅផ្សេងទៀតផងដែរ ប៉ុន្តែសារនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ គឺជាសារដែលកែតម្រូវសារដែលបាននាំឱ្យមានការខកចិត្តលើកដំបូង។ ការខកចិត្តលើកដំបូងនោះបណ្ដាលមកពីអំពើបាបនៃការយកកត្តាពេលវេលាទៅអនុវត្តលើសេចក្ដីព្យាករណ៍ មិនមែនបណ្ដាលមកពីពាក្យសម្ដីរបស់អេលែន វ៉ាយត៍នោះទេ។

ជាការសំខាន់ដែលត្រូវទទួលស្គាល់ថា សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទាំងបួនដែលចាប់ផ្ដើមត្រង់ “ការផ្ដល់អំណាច” ដល់សារទីមួយ (ដែលនៅក្នុងកណ្ឌដានីយ៉ែល ការផ្ដល់អំណាចនេះកើតឡើងនៅដើមរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូប) តែងតែស្ថិតក្រោមការកំណត់នៃប្រធានបទតែមួយដូចគ្នា។ ប្រសិនបើអ្នកបានទទួលយកថា ថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ជាការសម្រេចតាមទំនាយ នោះអ្នកបានបរិភោគ “សៀវភៅដែលលាក់ទុក” ក្នុងន័យទំនាយហើយ។ តាមពិត មានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលបានបរិភោគសេចក្ដីពិតនោះ ប៉ុន្តែក៏មានអ្នកខ្លះដែរ ដែលមានដានីយ៉ែលជាតំណាង ហើយបានប្ដេជ្ញាក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនថានឹងមិនឱ្យខ្លួនសៅហ្មងដោយសាររបបអាហាររបស់បាប៊ីឡូនឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា មានអ្នកខ្លះដែលអះអាងថាខ្លួនជឿថា ថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ជាការសម្រេចតាមទំនាយ ប៉ុន្តែបែរជាប្រកែកថា នោះមិនមែនជាអ៊ីស្លាមទេ ប៉ុន្តែជាគ្រួសារប៊ូស ឬក្រុមអ្នកប្រកាន់សកលនិយម ឬក្រុមជេស៊ុយអ៊ីត ឬ CIA ឬជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងតួអង្គដដែលៗទាំងនោះមួយចំនួន ដែលអ្នកប្រកាន់ទ្រឹស្ដីសមគំនិតសម័យទំនើបតែងតែយកមកប្រើប្រាស់ជាញឹកញាប់។ ក្នុងនាមជាអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ព្រះយេស៊ូវបង្ហាញពីទីបញ្ចប់តាមរយៈការចាប់ផ្ដើម ដូច្នេះ ប្រសិនបើយើងយល់ខុសអំពីអ្វីដែលត្រូវបានតំណាងក្នុងន័យទំនាយនៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ នោះយើងកំពុងបំផ្លាញសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការបែងចែកព្រះបន្ទូលទំនាយនៃ “សេចក្ដីពិត” ឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។

“ការផ្តល់អំណាច” ដល់សារទីមួយ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៃ​ចលនា​មីឡឺរ៉ាយត៍ គឺសាសនាឥស្លាម​នៃ​វេទនា​ទីពីរ ហើយ​ការផ្តល់អំណាច​នោះ​បានជា​និមិត្តរូប​មុន​នៃ​ការផ្តល់អំណាច​នៅ​ថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ដែល​ត្រូវបាន​នាំមក​ដោយ​សាសនាឥស្លាម​នៃ​វេទនា​ទីបី។

សាសនាអ៊ីស្លាមនៅត្រង់សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីមួយ កំណត់អត្តសញ្ញាណនៃសាសនាអ៊ីស្លាមនៅត្រង់សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវចុងក្រោយ។ សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវចុងក្រោយតំណាងឱ្យការជំនុំជម្រះ ហើយសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបានជំនុំជម្រះនៅពេលនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ គឺសារទីពីររបស់អេសេគាលនៅក្នុងជំពូកទីសាមសិបប្រាំពីរ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សស្លាប់រស់ឡើងវិញ ហើយសារនោះគឺជាសារនៃសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបី ដែលជាសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ នោះគឺជាសារនៃការបោះត្រា ដូចដែលបានបង្ហាញជាគំរូតាមរយៈការយាងចូលដោយជ័យជម្នះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលទ្រង់គង់លើ “សត្វលា” ជានិមិត្តរូបនៃសាសនាអ៊ីស្លាម។ សារនៃការបោះត្រារបស់សម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ត្រូវបាននាំមកដោយសាសនាអ៊ីស្លាម។

ចូរប្រាប់ដល់កូនស្រី​នៃ​ស៊ីយ៉ូន​ថា មើល៍ ព្រះមហាក្សត្រ​របស់​អ្នក​ទ្រង់​យាង​មក​ឯ​អ្នក ទ្រង់​សុភាព ហើយ​គង់​លើ​សត្វ​លា គឺ​លើ​កូន​លា ជា​កូន​របស់​សត្វ​លា។ ម៉ាថាយ ២១:៥

ទំនាយទីពីររបស់អេសេគាលចេញមកពី «ខ្យល់ទាំងបួន» ដែលក៏ជានិមិត្តរូបនៃសាសនាអ៊ីស្លាមផងដែរ។ ការយល់សេចក្ដីពិតនេះឱ្យបានច្បាស់លាស់ គឺជាការចាំបាច់បំផុត ដ្បិតសារដែលជាសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រនោះ គឺជាសារដែលបញ្ជាក់ថា សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី គឺជាអំណាចដែលនាំមកនូវការជំនុំជម្រះលើសហរដ្ឋអាមេរិកនៅគ្រានៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយបណ្ដាលឱ្យមានការវិនាសអន្តរាយរបស់ជាតិ ដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីការចេញក្រឹត្យនោះ។

ត្រែទាំងប្រាំពីរនៃសៀវភៅវិវរណៈ គឺជាការវិនិច្ឆ័យទោសរបស់ព្រះលើការបង្ខំឲ្យគោរពបូជាថ្ងៃអាទិត្យ ដោយទាំងរ៉ូមមិនជឿព្រះ និងរ៉ូមប៉ាប។

  • ត្រែ​បួន​ដំបូង​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុង​រ៉ូម​បែប​ពហុទេវនិយម បន្ទាប់​ពី​កុងស្តង់ទីន​បាន​អនុវត្ត​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ដំបូង​ក្នុង​ឆ្នាំ 321។

  • ត្រែទីប្រាំ និងទីប្រាំមួយ (ដែលក៏ជាវេទនាទីមួយ និងទីពីរនៃសាសនាឥស្លាមផងដែរ) គឺជាការវិនិច្ឆ័យទោសរបស់ព្រះប្រឆាំងនឹងរ៉ូមប៉ាប សម្រាប់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យរបស់ប៉ាប ដែលត្រូវបានអនុម័តនៅក្រុមប្រឹក្សាអ័រឡេអង់ ក្នុងឆ្នាំ 538។

  • ត្រែ​ទី​ប្រាំពីរ (ដែល​ជា​វេទនា​ទី​បី​នៃ​សាសនា​អ៊ីស្លាម) គឺ​ជា​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដែល​នឹង​ត្រូវ​នាំ​មក​លើ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក នៅ​ពេល​វា​បង្ខំ​ឲ្យ​គោរព​បូជា​ថ្ងៃ​អាទិត្យ នៅ​ក្នុង​អនាគត​ដ៏​ខ្លី​ខាង​មុខ។

អ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី តំណាងឱ្យសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីមួយ គឺថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១។ ការព្យាករណ៍ដែលមិនបានសម្រេចអំពីការវាយប្រហាររបស់អ៊ីស្លាមលើទីក្រុងណាសវីលនៅថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០ តំណាងឱ្យការខកចិត្តលើកទីមួយ ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីពីរ។ សារនៃ “ខ្យល់ទាំងបួន” របស់អ៊ីស្លាម ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងទំនាយទីពីររបស់អេសេគាលនៅជំពូកសាមសិបប្រាំពីរ តំណាងឱ្យសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបី ហើយបន្ទាប់មក សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបួនក៏មកដល់ គឺការសម្រេចតាមការព្យាករណ៍នៃថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០ ដែលមិនបានសម្រេច នៅគ្រានៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ទាំងនោះគឺជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវតាមទំនាយទាំងបួន ដែលកើតមានក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រតាមទំនាយរបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយការជាប់ជាឈ្លើយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំរបស់ដានីយ៉ែល។

ការទទួលស្គាល់សារនៃ «សម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ» គឺជាធាតុសំខាន់មួយនៃ «អាថ៌កំបាំង» ដែលបានបើកសម្ដែងជានិមិត្តរូបដល់ ដានីយ៉ែល នៅពេលដែលគាត់បានអធិស្ឋាន ដើម្បីយល់អំពីសុបិននិមិត្តរូបអំពីរូបសំណាករបស់ នេប៊ូក្នេសារ។ ការអធិស្ឋានរបស់គាត់គឺជាសញ្ញាសម្គាល់មួយ ដែលស្ថិតនៅចុងបញ្ចប់នៃបីថ្ងៃកន្លះនៃសេចក្ដីស្លាប់សម្រាប់សាក្សីទាំងពីរនៃ វិវរណៈ ១១។ ការអធិស្ឋានតាម លេវីវិន័យ ២៦ របស់ ដានីយ៉ែល ដូចដែលបានកត់ត្រាទុកក្នុងជំពូក ៩ គឺនៅក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃសម័យ ដារីយុស។ ការនេះដាក់ការអធិស្ឋានរបស់គាត់នៅត្រង់ចំណុចអន្តរកាល។

ចំណុចផ្លាស់ប្តូរ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មីល្លឺរ៉ាយត៍ គឺ​នៅ​ឆ្នាំ 1856 ពេល​ដែល​ចលនា​មីល្លឺរ៉ាយត៍​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ពី Philadelphia ទៅ Laodicea តាម​ការ​បញ្ជាក់​របស់ James និង Ellen White។ នៅ​ឆ្នាំ​ដដែល​នោះ «ពន្លឺ​ថ្មី» អំពី «ប្រាំពីរ​ដង» បាន​មក​ដល់​ក្នុង​អត្ថបទ​របស់ Hiram Edson នៅ​ក្នុង Review and Herald ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នាំ 1863 («ប្រាំពីរ​ដង» ក្រោយ​មក) «ប្រាំពីរ​ដង» ត្រូវ​បាន​បដិសេធ​ទាំងស្រុង។ ដានីយ៉ែល​បាន​អធិស្ឋាន «សេចក្ដី​អធិស្ឋាន» ដែល​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ថា​ជា «ឱសថ» សម្រាប់ «ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ» នៃ «ប្រាំពីរ​ដង» នៅ​ចំណុច​ផ្លាស់ប្តូរ​រវាង​នគរ​ទី​មួយ និង​នគរ​ទី​ពីរ​នៃ​ព្រះបន្ទូល​ទំនាយ​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ។

បី​ឆ្នាំ​កន្លះ គឺ​ជា​និមិត្តសញ្ញា​សម្រាប់​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ ហុកសិប ឆ្នាំ ដែល​វា​ផង​ដែរ​ជា​និមិត្តសញ្ញា​នៃ «ប្រាំពីរ​គ្រា»។ នៅ​ថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០ ចលនា​ឡាវ៉ូឌីសេ​នៃ Future for America បាន​បង្ហាញ​ការ​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​បញ្ញត្តិ​របស់​ព្រះ ដែល​បង្គាប់​មិន​ឲ្យ​ព្យួរ​សារ​ព្យាករណ៍​លើ​ពេលវេលា​ម្ដង​ទៀត​ឡើយ។ បន្ទាប់​មក ចលនា​នោះ​ត្រូវ​បាន «សម្លាប់» និង «ខ្ចាត់ខ្ចាយ» នៅ​លើ​ផ្លូវ​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១១ ដែល​រត់​កាត់​ជ្រលង​ឆ្អឹង​ស្ងួត​ស្លាប់​របស់​អេសេគាល។ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​នៃ​ពេលវេលា «ខ្ចាត់ខ្ចាយ» នោះ ដែល​ជា​ផង​ដែរ «ពេល​ពន្យារ» នៃ​ប្រស្នា​អំពី​ព្រហ្មចារី​ដប់​នាក់ ពេល​នេះ​ពួក​គេ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ចេញ​ពី​ផ្នូរ​របស់​ខ្លួន ដោយ «សំឡេង​មួយ​កំពុង​ស្រែក​ហៅ» ពី​ក្នុង «ទី​រហោស្ថាន» នៃ «បី​ថ្ងៃ​កន្លះ»។

ដូចដែលក្រុមអ្នកដើរតាមលោកមីល្ល័រនៅទីបំផុតបានទទួលស្គាល់ថា នៅពេលនោះ ពួកគេកំពុងស្ថិតក្នុង “គ្រានៃការរង់ចាំ” ដែលមានចែងក្នុងម៉ាថាយ ជំពូកម្ភៃប្រាំ និងហាបាគុក ជំពូកពីរ យ៉ាងណា “សាក្សីទាំងពីរដែលបានស្លាប់” ក៏ត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា ពួកគេកំពុងស្ថិតនៅត្រង់ណា នៅពេលដែល “សំឡេងនៅទីរហោស្ថាន” បន្លឺឡើង យ៉ាងនោះដែរ។ ពួកគេត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា ពួកគេកំពុង “ខ្ចាត់ខ្ចាយ”។ ការទទួលស្គាល់នេះគឺជាការអំពាវនាវឱ្យមាន “ការអធិស្ឋាន” ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រាន់តែជាការអធិស្ឋានប៉ុណ្ណោះទេ គឺជាការអំពាវនាវឱ្យអធិស្ឋានតាមការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែល ដែលផ្អែកលើលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ។ បើគ្មានការអធិស្ឋានជាក់លាក់នោះទេ ក៏គ្មានការភ្ញាក់រឭកឡើងវិញដែរ។ ការភ្ញាក់រឭកឡើងវិញនេះជាសញ្ញាសម្គាល់ចំណុចផ្លាស់ប្តូរពីឡៅឌីសេទៅកាន់ភីឡាដិលភា ហើយបង្កើតឱ្យមានបាតុភូតតាមពាក្យទំនាយ ដែលទីប្រាំបីក៏ជាមួយក្នុងចំណោមទាំងប្រាំពីរដែរ ដូចដែលរូបបដិមារបស់នេប៊ូក្នេសាក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូកពីរ បានបញ្ជាក់។

នៅពេលដែលការអធិស្ឋាននៃការប្រែចិត្ត និងការសារភាពនោះត្រូវបានបំពេញសម្រេច ការសន្យាគឺថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងនឹកចាំសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់ ហើយប្រមូលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយ។ ទំនាយទីមួយរបស់អេសេគាលបានប្រមូលឆ្អឹងទាំងនោះមកជាមួយគ្នា ហើយបន្ទាប់មក ទំនាយរបស់គាត់អំពី «ខ្យល់ទាំងបួន» បានបម្លែង «ពួកភីឡាដែលហ្វៀន» ដែលទើបនឹងកើតថ្មី ឲ្យក្លាយទៅជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែមួយ… ជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែមួយដែល តាមវិវរណៈ ជំពូក១១ បន្ទាប់មកត្រូវបាន «លើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌» ជាមួយនឹង «ពពកនៃទេវតា»។ ពួកគេបន្ទាប់មកគឺជា «ទង់សម្គាល់» របស់ព្រះអម្ចាស់។

“អាថ៌កំបាំង” នៃដានីយ៉ែលជំពូកទីពីរ ដូចដែលព្រះសិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដាកំពុងបើកសម្ដែងនៅពេលនេះ បញ្ជាក់អះអាងពីបាតុភូតដែលថា “ទីប្រាំបីជាអង្គមួយក្នុងចំណោមទាំងប្រាំពីរ”… ហើយគ្រប់ធាតុផ្សេងទៀតនៃទំនាយក្នុងដានីយ៉ែលជំពូកទីពីរ សុទ្ធតែស្របគ្នានឹងលំដាប់ព្រឹត្តិការណ៍តាមទំនាយរបស់សាក្សីទាំងពីរនៃវិវរណៈជំពូកទីដប់មួយ។ សាក្សីទាំងពីរនៃវិវរណៈជំពូកទីដប់មួយត្រូវបាន “លើកឡើងជាទង់សម្គាល់” នៅក្នុង “ម៉ោង” តែមួយនឹងពេលដែលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យកើតឡើង ពីព្រោះសាក្សីទាំងពីរត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលមាន “ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ” នៃវិវរណៈជំពូកទីដប់មួយ។ “ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ” បំផ្លាញមួយភាគដប់នៃទីក្រុង ហើយសហរដ្ឋអាមេរិកជាស្ដេចចម្បងក្នុងចំណោម “ស្ដេចទាំងដប់” ដូចដែលប្រទេសបារាំងធ្លាប់ជាដែរ នៅពេលដែល “ការរញ្ជួយដី” នៃបដិវត្តន៍បារាំងបានបំផ្លាញប្រទេសបារាំងទាំងស្រុង ដែលជាការសម្រេចតាមទំនាយក្នុងវិវរណៈជំពូកទីដប់មួយ។

ការសម្រេចយ៉ាងពេញលេញនៃការរញ្ជួយដីនោះ កើតមានឡើងចំពោះសត្វសាហាវនៃ “ដី” ហើយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅក្នុងនគររបស់សត្វសាហាវនៃដី បង្កឱ្យមានការរង្គោះរង្គើ។ ការសម្រេចយ៉ាងពេញលេញនៃ “ការរញ្ជួយដី” ក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូក១១ គឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅពេលដែលសត្វសាហាវនៃ “ដី” ត្រូវបាន “ធ្វើឱ្យរង្គោះរង្គើ” ហើយសេចក្ដីវិនាសរបស់ជាតិកើតមានឡើងបន្ទាប់ពីការបោះបង់ជំនឿរបស់ជាតិ។ នៅម៉ោងនោះ សាក្សីទាំងពីរត្រូវបាន “លើកឡើងជាទង់សម្គាល់”។ ពួកគេ “ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងពពក” ដូចជាព្រះគ្រីស្ទបានយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ជាលើកចុងក្រោយដែរ។ ព្រះបន្ទូលចុងក្រោយរបស់ទ្រង់ទៅកាន់ពួកសិស្ស ដែលជាគំរូតំណាងឱ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅគ្រាចុងក្រោយ ហើយរាស្ត្រនោះក៏នឹងត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ជាទង់សម្គាល់ដែរ ត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងគម្ពីរកិច្ចការ។

ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅកាន់​ពួកគេ​ថា «មិនមែន​ជា​កិច្ច​របស់​អ្នករាល់គ្នា​ទេ ដែល​ត្រូវ​ដឹង​អំពី​គ្រា ឬ​រដូវកាល​ទាំងឡាយ ដែល​ព្រះវរបិតា​បាន​ដាក់​ទុក​ក្នុង​អំណាច​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់​នោះ។ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ទទួល​បាន​ព្រះចេស្តា ក្រោយ​ពេល​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​យាង​មក​សណ្ឋិត​លើ​អ្នករាល់គ្នា ហើយ​អ្នករាល់គ្នា​នឹង​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​អំពី​ខ្ញុំ ទាំង​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​នៅ​ស្រុក​យូដា​ទាំងមូល និង​ស្រុក​សាម៉ារី ព្រមទាំង​ដល់​ចុង​ផែនដី​បំផុត​ផង»។ កាល​ទ្រង់​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទាំងនេះ​រួចហើយ ខណៈ​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​សម្លឹង​មើល ទ្រង់​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ទៅ ហើយ​ពពក​មួយ​បាន​ទទួល​ទ្រង់​ចេញ​ពី​ក្រសែភ្នែក​របស់​ពួកគេ។ កិច្ចការ ១:៧–៩។

ពួកអ្នកដែលនឹងក្លាយជា «ទង់សញ្ញា» ត្រូវតែបែរចេញពីការអនុវត្ត «គ្រា និង រដូវកាល» ប្រសិនបើពួកគេចង់ទទួលអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការរបស់ «ទង់សញ្ញា»។

«អាថ៌កំបាំង» ដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងឱ្យដានីយ៉ែលដឹងនៅក្នុងជំពូកទីពីរ គឺជាអាថ៌កំបាំងនៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅមុនពេលរយៈពេលនៃការសាកល្បងបិទបញ្ចប់បន្តិច។ «អាថ៌កំបាំង» នោះរួមបញ្ចូលទាំង «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៃ «ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ»។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះមានរចនាសម្ព័ន្ធផ្អែកលើពាក្យមួយក្នុងភាសាហេព្រើរ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការផ្គុំតួអក្សរទីមួយ ទីដប់បី និងចុងក្រោយនៃអក្ខរក្រមភាសាហេព្រើរចូលគ្នា។ នៅពេលតួអក្សរទាំងនោះត្រូវបានផ្គុំចូលគ្នា វាបង្កើតបានជាពាក្យភាសាហេព្រើរដែលមានន័យថា «សេចក្ដីពិត»។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ជា «សេចក្ដីពិត» ហើយក៏ជាអង្គដំបូង និងអង្គចុងក្រោយផងដែរ។ តួអក្សរទាំងបីនោះតំណាងឱ្យរចនាសម្ព័ន្ធនៃចលនាកំណែទម្រង់ដ៏ធំនីមួយៗ ដ្បិតវាតំណាងឱ្យទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបី។ វាតំណាងឱ្យដំណើរការបន្សុទ្ធបីដំណាក់កាល ដែលដានីយ៉ែលបានពណ៌នានៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរថា «ត្រូវបានបន្សុទ្ធ ធ្វើឱ្យស និងសម្រិតសម្រាំង»។ ដំណើរការសាកល្បង និងបន្សុទ្ធបីដំណាក់កាលនោះត្រូវបានបង្ហាញដោយ Future for America អស់រយៈពេលជាងពីរទសវត្សរ៍មកហើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាតំណាងឱ្យ «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៅក្នុងខ្សែប្រវត្តិកំណែទម្រង់ដ៏ពិសិដ្ឋ។ «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នោះគឺជាការសម្រេចយ៉ាងពេញលេញឥតខ្ចោះនៃ «ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ» ដែលត្រូវបានបិទត្រារហូតមកដល់ឥឡូវនេះ គឺនៅមុនពេលរយៈពេលនៃការសាកល្បងបិទបញ្ចប់បន្តិច។

តាំងពីយូរមកហើយ គេបានយល់ថា សំឡេងផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ តំណាងឲ្យ «ការរៀបរាប់បញ្ជាក់អំពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានកើតឡើងក្រោមសាររបស់ទូតទីមួយ និងទីពីរ» ហើយថាវាក៏តំណាងឲ្យ «ព្រឹត្តិការណ៍អនាគតដែលនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងតាមលំដាប់របស់វា» ផងដែរ។ ឥឡូវនេះ តាមរយៈការបើកសម្ដែងនៃ «សេចក្តីពិត» នេះ បានត្រូវបើកឲ្យឃើញថា សញ្ញាសម្គាល់ទាំងបីចុងក្រោយនៃខ្សែបន្ទាត់កំណែទម្រង់មួយ គឺជា «ប្រវត្តិលាក់កំបាំង» នៃសំឡេងផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។ សញ្ញាសម្គាល់ទាំងនោះ ចាប់ផ្តើមពីការខកចិត្ត «ដំបូង» ហើយបញ្ចប់នៅការខកចិត្ត «ចុងក្រោយ»។ សញ្ញាសម្គាល់កណ្តាលគឺជាសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ ការខកចិត្តដំបូង សម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃ «ពេលរង់ចាំ» ដែលបញ្ចប់នៅសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ សារនៃសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ បញ្ចប់នៅ «ការជំនុំជម្រះ» ជាកន្លែងដែលការខកចិត្តចុងក្រោយត្រូវបានសម្គាល់។

ការខកចិត្តលើកទីមួយនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ គឺការដែលដានីយ៉ែលបានដឹងថា ខ្លួនត្រូវបានដាក់ឱ្យស្ថិតនៅក្រោម “ក្រឹត្យប្រហារជីវិត”។ បន្ទាប់មក លោកបានសុំ “ពេលវេលា” ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់នៃការចាប់ផ្ដើម “រយៈពេលនៃការបង្អង់”។ ប្រការនេះបាននាំឱ្យលោកយល់អំពី “សេចក្ដីអាថ៌កំបាំង” ដែលជាសារនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយបន្ទាប់មក សារនោះត្រូវបានថ្វាយដល់នេប៊ូក្នេសា ដើម្បីឱ្យទ្រង់អាច “វិនិច្ឆ័យ” សាររបស់ដានីយ៉ែលបាន។

«ការ​វិនិច្ឆ័យ» របស់​នេប៊ូក្នេសារ​អំពី​សុបិន និង​ការ​បកស្រាយ​ដែល​ដានីយ៉ែល​បាន​លើក​មក​បង្ហាញ គឺ​សម្គាល់​ជា​សញ្ញា​ដំណាក់កាល​ទី​បី ក្នុង​ចំណោម​សញ្ញា​ដំណាក់កាល​ទាំង​បី ដែល​តំណាង​ឲ្យ «ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​លាក់​កំបាំង» នៃ​ផ្គរ​លាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ។ ការ​វិនិច្ឆ័យ​នោះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​លើក​យក​មក​វិញ​នៅ​ក្នុង​ដានីយ៉ែល ជំពូក ៣ ផង​ដែរ ដែល​តំណាង​ឲ្យ​គោលការណ៍​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​យ៉ាង​មាំមួន​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដានីយ៉ែល និង​វិវរណៈ គឺ​គោលការណ៍ «ធ្វើ​ម្តង​ទៀត ហើយ​ពង្រីក​បន្ថែម»។

យើងនឹងពិភាក្សាអំពីជំពូកទីបីនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់ ប៉ុន្តែគួរបញ្ជាក់នៅទីនេះថា ការជំនុំជម្រះនៅត្រង់បង្គោលសម្គាល់ផ្លូវទីបីក្នុងជំពូកទីបី ចង្អុលបង្ហាញពីការខកចិត្តចុងក្រោយ ដែលការខកចិត្តដំបូងបានធ្វើជាគំរូតំណាងទុកជាមុន។ “ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំង” នៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវបង្គោលសម្គាល់ផ្លូវចំនួនបី ដែលចាប់ផ្ដើម និងបញ្ចប់ដោយការខកចិត្ត។ ក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ ការខកចិត្តដំបូងជាប់ទាក់ទងនឹង “ព្រះរាជក្រឹត្យប្រហារជីវិត” របស់ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ហើយក្នុងជំពូកទីបី ការខកចិត្តចុងក្រោយជាប់ទាក់ទងនឹង “ព្រះរាជក្រឹត្យប្រហារជីវិត” មួយទៀតរបស់ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា។

«ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៃ «សាក្សីទាំងពីរ» ដែលតំណាងឲ្យចលនា Future for America តំណាងឲ្យការខកចិត្តនៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។ បន្ទាប់មកបានចាប់ផ្តើម «រយៈពេលរង់ចាំ» ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «បីថ្ងៃកន្លះ» ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 11។ ការភ្ញាក់ឡើង និងការរស់ឡើងវិញរបស់អស់អ្នកដែលត្រូវបាន «សម្លាប់នៅតាមដងផ្លូវ» ដោយសត្វសាហាវដែលបានឡើងមកពី «ជ្រោះអវីចី» ត្រូវបានពិពណ៌នាយ៉ាងជាក់លាក់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ; ប៉ុន្តែក្នុងកម្រិតសាមញ្ញមួយ នៅពេលសាក្សីទាំងពីរភ្ញាក់ឡើង ពួកគេយល់អំពី «អាថ៌កំបាំង» ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 2។

“អាថ៌កំបាំង” នោះ គឺជាសារនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលបន្ទាប់មកពួកគេប្រកាសរហូតដល់ដានីយ៉ែល ជំពូកទីបី ជាពេលដែលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតនឹងមកដល់នោះ ចូលមកដល់ ហើយការខកចិត្តចុងក្រោយកើតឡើង។ អ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងជា “ដានីយ៉ែល” បានជួបប្រទះនឹងការខកចិត្តដំបូងនៅថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០។ មេដឹកនាំនៃ “ស្ដេចទាំងដប់” ពោលគឺសហរដ្ឋអាមេរិក ជាអ្នកជួបប្រទះនឹងការខកចិត្តចុងក្រោយ នៅពេលដែលការបោះបង់ចោលជំនឿរបស់ជាតិនាំមកនូវសេចក្ដីវិនាសរបស់ជាតិ ដែលបង្កឡើងដោយអ៊ីស្លាម។

យើង​នឹង​បញ្ចប់​សេចក្តី​សង្ខេប និង​សេចក្តី​សន្និដ្ឋាន​នៃ​ជំពូក​ទី​ពីរ​នៃ​ព្រះគម្ពីរ​ដានីយ៉ែល នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​បន្ទាប់។

«សាតាំងបានចាប់យកពិភពលោកឲ្យជាទាសករ។ វាបាននាំចូលថ្ងៃសប្ប័ទរូបព្រះមួយ ដោយឲ្យវាមើលទៅហាក់ដូចជាមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំង។ វាបានលួចយកការគោរពបូជារបស់លោកគ្រីស្ទានទាំងមូល ចេញពីថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅឲ្យថ្ងៃសប្ប័ទរូបព្រះនេះ។ ពិភពលោកកំពុងកោតក្បាលចំពោះប្រពៃណីមួយ គឺជាបញ្ញត្តិដែលមនុស្សបង្កើតឡើង។ ដូចដែលនេប៊ូក្នេសារ​បានតាំងរូបមាសរបស់ខ្លួននៅលើវាលឌូរ៉ា ហើយលើកតម្កើងខ្លួនឯងដូច្នោះដែរ សាតាំងក៏លើកតម្កើងខ្លួនឯងក្នុងថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយនេះដែរ ដែលសម្រាប់វា វាបានលួចយកសញ្ញាសម្គាល់នៃស្ថានសួគ៌មកប្រើ»។ Review and Herald, March 8, 1898.