«នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ សៀវភៅទាំងអស់នៃព្រះគម្ពីរមកជួបគ្នា ហើយបញ្ចប់នៅទីនេះ។ នៅទីនេះគឺជាការបំពេញបន្ថែមនៃសៀវភៅដានីយ៉ែល»។ កិច្ចការរបស់ពួកសាវក, 585.
សេចក្ដីពិតដែលលោកយ៉ូហានបានបញ្ជាក់ថាជា “ការបើកសម្ដែងរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ” ហើយដែលព្រះសិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដាបាននិងកំពុងបើកត្រាសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ចាប់តាំងពីខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៣ មកនោះ ត្រូវបានធ្វើឱ្យពេញលេញឥតខ្ចោះ នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែលត្រូវបានយកមករួមបញ្ចូលជាមួយព្រះគម្ពីរវិវរណៈ។ ព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូក២ តំណាងឱ្យសាររបស់ទេវតាទីពីរ ក្នុងបរិបទនៃការសាកល្បងទាក់ទងនឹងរូបនៃសត្វសាហាវនៅគ្រាចុងក្រោយ។ ជំពូកនេះបញ្ជាក់អំពីដំណើរការនៃការសាកល្បង និងអំឡុងពេលជាក់លាក់មួយនៃការសាកល្បង។
រយៈពេល និងដំណើរការនៅក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល គឺជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យរយៈពេលដែលពួកប្រូតេស្តង់ត្រូវបានសាកល្បងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្លើរ។ ពួកប្រូតេស្តង់បានបរាជ័យក្នុងដំណើរការនៃការសាកល្បងរបស់ពួកគេ ហើយបានក្លាយទៅជាបុត្រីរបស់រ៉ូម។ តាមន័យទំនាយ បុត្រីជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យមាតារបស់ខ្លួន ហើយរ៉ូមគឺជាសត្វសាហាវក្នុងបទទំនាយ។ ការបរាជ័យរបស់ពួកគេ និងការប្រែក្លាយទៅជាបុត្រីរបស់រ៉ូមបន្ទាប់ពីនោះ គឺជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យការសាកល្បងអំពីរូបតំណាងរបស់សត្វសាហាវក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្របច្ចុប្បន្នរបស់យើង ពីព្រោះពួកគេបានប្រែក្លាយទៅជារូបតំណាងមួយរបស់សត្វសាហាវ។ ដូច្នេះ ដំណើរការនៃការសាកល្បងនាបច្ចុប្បន្នរបស់យើងត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល ហើយក៏ដោយប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសាររបស់ទេវតាទីពីរក្នុងអំឡុងចលនាមីល្លើរផងដែរ។
នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃសាររបស់ទេវតាទីពីរ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 នោះ មានរយៈពេលជាក់លាក់មួយ និងដំណើរការសាកល្បងមួយ ដែលត្រូវបានតំណាងជានិមិត្តរូបដោយសុបិនអំពីរូបសំណាកនិងសត្វតិរច្ឆានរបស់នេប៊ូក្នេសា; ដ្បិត នៅក្នុងពាក្យទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ នគរមួយក៏ជាសត្វតិរច្ឆានផងដែរ។ នេប៊ូក្នេសា និងក្រុមជាន់ខ្ពស់សាសនាចាល់ដេ តំណាងឲ្យអ្នកដែលបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងនេះ ហើយដានីយ៉ែល និងបុរសឯកទាំងបី តំណាងឲ្យអ្នកដែលឆ្លងកាត់ការសាកល្បងនេះ។ ទោះបីជាអាចមើលទៅហាក់ដូចជាផ្សេងពីនេះក៏ដោយ ការបរាជ័យរបស់នេប៊ូក្នេសា ត្រូវបានបញ្ជាក់នៅក្នុងជំពូកទីបីនៃព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល។
នៅក្នុងដំណើរការនៃការសាកល្បង ដែលត្រូវបានបង្ហាញទាំងនៅក្នុងជំពូកទីមួយ និងជំពូកទីពីរនៃគម្ពីរដានីយ៉ែល មានចំណុចសម្គាល់តាមទំនាយជាក់លាក់មួយចំនួន ដែលស្របនឹងសេចក្ដីពិតនានា ដែលទើបតែត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ។ នៅក្នុងជំពូកទីមួយ «ដប់ថ្ងៃ» តំណាងឱ្យអំឡុងពេលនៃការសាកល្បង ដែលនាំឱ្យដានីយ៉ែលបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបភាពស្រស់បស់ និងមានសាច់ធាត់ជាង ដោយសារលោកបានបរិភោគអាហារនៃស្ថានសួគ៌ ខណៈដែលក្រុមកម្រៀវមួយទៀតបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបភាពរបស់អស់អ្នកដែលបានបរិភោគតាមរបបអាហាររបស់ស្ដេច។ ក្នុងន័យទំនាយ ស្ដេចតំណាងឱ្យនគរមួយ ហើយក្នុងន័យទំនាយ ស្ដេច ឬនគរមួយក៏ជាសត្វសាហាវមួយដែរ។ អស់អ្នកដែលមានទឹកមុខបង្ហាញឱ្យឃើញនូវលទ្ធផលនៃការបរិភោគតាមរបបអាហាររបស់ស្ដេច បានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបភាពនៃសត្វសាហាវ។
នៅក្នុងដានីយែលជំពូកទីពីរ ដានីយែលកំពុងអធិស្ឋាន ដើម្បីយល់អំពី «អាថ៌កំបាំង» ដែលលាក់កំបាំងនៃសុបិននិមិត្តអំពីរូបសំណាករបស់នេប៊ូក្នេស្សារ។ គាត់ត្រូវការដឹងថា សុបិននោះជាអ្វី ហើយក៏ត្រូវការដឹងផងដែរថា វាមានន័យអ្វី។ គាត់តំណាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយនៅគ្រាចុងក្រោយដែលកំពុងស្វែងរកការយល់ដឹងអំពីអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបើកត្រានៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ពីព្រោះការបើកត្រានៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជា «អាថ៌កំបាំង» ព្យាករណ៍ចុងក្រោយដែលត្រូវបានបើកត្រាមុនពេលពេលសាកល្បងត្រូវបិទបញ្ចប់។ ព្យាការីទាំងអស់ រួមទាំងដានីយែលផង កំពុងចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់គ្រាចុងក្រោយ។ កិច្ចខិតខំរបស់ដានីយែលក្នុងការយល់អំពី «អាថ៌កំបាំង» នោះ គឺជាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដែលពាក់ព័ន្ធនឹងជីវិតឬមរណភាព ដូចគ្នានឹងការសាកល្បងអំពីរូបសំណាកសត្វសាហាវសម្រាប់ប្រជាជនរបស់ព្រះនៅគ្រាចុងក្រោយដែរ។
«ព្រះអម្ចាស់បានបង្ហាញដល់ខ្ញុំយ៉ាងច្បាស់ថា រូបសំណាករបស់សត្វសាហាវនឹងត្រូវបានបង្កើតឡើង មុនពេលទ្វារព្រះគុណបិទ; ដ្បិតវានឹងជាការសាកល្បងដ៏ធំសម្រាប់ប្រជាជនរបស់ព្រះ ដែលដោយការនោះ វាសនាអស់កល្បជានិច្ចរបស់ពួកគេនឹងត្រូវសម្រេចចិត្ត»។ Manuscript Releases, volume 15, 15.
ការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែល ខណៈដែលគាត់ស្វែងរកដើម្បីយល់អំពី «អាថ៌កំបាំង» នោះ តំណាងឱ្យសញ្ញាសម្គាល់ជាក់លាក់មួយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប្រជាជនព្រះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ សៀវភៅដានីយ៉ែលផ្តល់សាក្សីពីរដែលបង្កើតសញ្ញាសម្គាល់នៃ «ការអធិស្ឋាន» នៅថ្ងៃចុងក្រោយ។ សញ្ញាសម្គាល់នោះស្ថិតនៅក្នុងអំឡុងពេលដែលត្រូវបានតំណាងដោយសារទីពីរនៃគ្រប់បន្ទាត់កំណែទម្រង់ទាំងអស់។
បរិបទទំនាយនៃសេចក្ដីអធិស្ឋានទាំងពីរ គឺជារយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយ ដែលជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យ «ប្រាំពីរដង» ក្នុងគម្ពីរលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ។ ក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកពីរ ខទីមួយ ព្រះនាម «នេប៊ូក្នេសា» ត្រូវបានសរសេរផ្ទួនពីរដង ហើយការសរសេរពាក្យមួយផ្ទួនពីរដងក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជានិមិត្តរូបនៃសាររបស់ទេវតាទីពីរ។
មានសេចក្ដីយោងមួយចំនួននៅក្នុងសំណេររបស់បងស្រី វ៉ៃត៍ ដែលបញ្ជាក់ថា ដានីយ៉ែល ជំពូកទីបី គឺជានិមិត្តរូបនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ដានីយ៉ែល ជំពូកទីមួយ មានលក្ខណៈគ្រប់យ៉ាងនៃសាររបស់ទេវតាទីមួយ ហើយយើងត្រូវបានប្រាប់ថា អ្នកមិនអាចមានសារទីបី (ដានីយ៉ែល ជំពូកទីបី) បានឡើយ បើគ្មានសារទីមួយ និងសារទីពីរ។
ការសាកល្បងអំពីរូបសត្វនោះ ត្រូវបាន Ellen White កំណត់ថាជាការសាកល្បងដែលយើងត្រូវឆ្លងកាត់ មុនពេលទ្វារព្រះគុណបិទ ហើយមុនពេលយើងត្រូវបានបោះត្រា។ នៅពេលតន្ត្រីបានលេងនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៣ ទ្វារព្រះគុណបានបិទជានិមិត្តរូប ពីព្រោះជំពូក ៣ តំណាងឲ្យច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ តន្ត្រីរបស់នេប៊ូក្នេសារតំណាងឲ្យបទភ្លេងដែលស្រីពេស្យានៃទីរ៉ុស បន្ទាប់មកចាប់ផ្ដើមច្រៀងដល់ស្តេចទាំងឡាយនៃផែនដី នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូប ដែលនាងត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។
ហើយនៅថ្ងៃនោះ នឹងកើតមានឡើងថា ទីរ៉ុសនឹងត្រូវគេបំភ្លេចអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ តាមចំនួនថ្ងៃនៃស្តេចមួយអង្គ; បន្ទាប់ពីចប់ចិតសិបឆ្នាំ ទីរ៉ុសនឹងច្រៀងដូចស្ត្រីពេស្យា។ ចូរយកពិណមួយ ដើរជុំវិញទីក្រុង ឱស្ត្រីពេស្យាដែលត្រូវគេបំភ្លេចអើយ; ចូរបន្លឺភ្លេងឲ្យពីរោះ ចូរច្រៀងជាច្រើនបទ ដើម្បីឲ្យគេចងចាំអ្នកវិញ។ ហើយបន្ទាប់ពីចប់ចិតសិបឆ្នាំ នឹងកើតមានឡើងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងយាងមកប្រោសទីរ៉ុស ហើយនាងនឹងត្រឡប់ទៅរកថ្លៃឈ្នួលរបស់នាងវិញ ហើយនឹងប្រព្រឹត្តអំពើសហាយស្មន់ជាមួយនឹងនគរទាំងអស់នៃលោកិយ ដែលស្ថិតនៅលើផ្ទៃផែនដី។ អេសាយ 23:15–17។
បងស្រី វ៉ៃត៍ បញ្ជាក់ថា សាររបស់ទេវតាទាំងបី គឺជាការសាកល្បងបីយ៉ាង។
«មនុស្សជាច្រើនដែលបានចេញទៅជួបព្រះអង្គកូនកំលោះ ក្រោមសាររបស់ទេវតាទីមួយ និងទេវតាទីពីរ បានបដិសេធទេវតាទីបី គឺជាសារសាកល្បងចុងក្រោយដែលត្រូវផ្ដល់ឲ្យលោកិយ ហើយជំហរដូចគ្នានេះនឹងត្រូវបានយក នៅពេលដែលការហៅចុងក្រោយត្រូវបានប្រកាស»។ Review and Herald, October 31, 1899.
ដោយផ្អែកលើសក្ខីភាពរបស់សាក្សីជាច្រើន ព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ គឺជាសាររបស់ទេវតាទីពីរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រចាប់ពីការប្រទានអំណាចដល់ទេវតាទីមួយ រហូតដល់ការជំនុំជម្រះ គឺជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល។ បរិបទនៃការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែលក្នុងជំពូកទីពីរ ស្ថិតក្នុងរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនោះ ដែលជានិមិត្តរូបនៃ “ប្រាំពីរខួប”។
ការអធិស្ឋាននៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួនចាប់ផ្ដើមដោយការយោងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំ។ បរិបទខាងទំនាយនៃការអធិស្ឋានទាំងពីរគឺដូចគ្នាបេះបិទ។ ការអធិស្ឋានទាំងពីរនេះបង្ហាញពីទិដ្ឋភាពផ្សេងៗគ្នានៃការអធិស្ឋានតែមួយ ប៉ុន្តែទាំងពីរត្រូវបានដាក់នៅក្នុងបរិបទដូចគ្នាបេះបិទនៃ “ប្រាំពីរគ្រា” ហើយទាំងពីរក៏ស្របនឹងសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវនៃ “ការអធិស្ឋាន” ដែលស្ថិតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់នៃគ្រាចុងក្រោយ។
នៅពេលដានីយ៉ែលអធិស្ឋានក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន លោកស្ថិតនៅក្នុង “រយៈពេលអន្តរកាល” តាមទំនាយ ពីរាជាណាចក្របាប៊ីឡូនទៅកាន់រាជាណាចក្ររបស់សាសន៍មេឌី និងសាសន៍ពើស៊ី។ ចំណុចអន្តរកាលនោះក៏ជាសញ្ញាសម្គាល់តាមផ្លូវមួយផងដែរ ហើយក៏ស្របគ្នានឹងចំណុចអន្តរកាលដូចគ្នានៅក្នុងចលនានៃទេវតាទីបី នៅពេលដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះស្លាប់នៅតាមផ្លូវក្នុងនាមជា “ពួកឡៅឌីសេ” ហើយចេញពីផ្នូរក្នុងនាមជា “ពួកភីឡាដិលភា”។ ចំណុចអន្តរកាលសម្រាប់ចលនានៃទេវតាទីមួយ ស្របគ្នាទាំងនឹងចំណុចអន្តរកាលរបស់ដានីយ៉ែល និងនឹងចលនានៃទេវតាទីបី ហើយទាំងបីសុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងដោយផ្ទាល់នឹង “ប្រាំពីរគ្រា” ក្នុងលេវីវិន័យ ជំពូកទីម្ភៃប្រាំមួយ។ ការផ្លាស់ប្ដូរពីភីឡាដិលភាទៅឡៅឌីសេនៅក្នុងចលនាមីល្លើរ៉ៃត៍ បានកើតឡើងជាមួយនឹងការមកដល់នៃ “ពន្លឺថ្មី” ស្ដីអំពី “ប្រាំពីរគ្រា” នៅឆ្នាំ 1856 និងការបដិសេធ “ប្រាំពីរគ្រា” ទាំងស្រុងជាបន្តបន្ទាប់នៅឆ្នាំ 1863។ ដានីយ៉ែលនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន ចលនានៃទេវតាទីមួយនៅសម័យមីល្លើរ៉ៃត៍ និងចលនានៃទេវតាទីបីនៅសម័យយើង សុទ្ធតែមានចំណុចអន្តរកាលដែលស្របគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយចំណុចអន្តរកាលទាំងបីសុទ្ធតែស្ថិតនៅក្នុងបរិបទនៃ “ប្រាំពីរគ្រា”។
នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃដំណើរការនៃការសាកល្បង ដានីយ៉ែលតំណាងឲ្យអ្នកនាំសារ ដែលត្រូវបានប្រទានពន្លឺ ហើយគាត់ចែករំលែកវាជាមុនដំបូងជាមួយនឹងមិត្តរួមបីនាក់របស់គាត់ ដោយហេតុនេះគាត់បង្ហាញជានិមិត្តរូបអំពីតួនាទីព្យាការីនៃ «អេលីយ៉ា» ដែលជា «សំឡេងស្រែកនៅទីរហោស្ថាន»។
«អាថ៌កំបាំង» នៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ២ បញ្ជាក់ថា នគរទីប្រាំបី នៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺ «ចេញពីនគរទាំងប្រាំពីរ»។ ដោយសារតែវាជាការតំណាងដំបូងនៃនគរទាំងឡាយក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ ដូច្នេះវាក៏ភ្ជាប់ទៅនឹងការតំណាងចុងក្រោយនៃនគរទាំងឡាយក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយនៃព្រះគម្ពីរ ដែលមាននៅក្នុង វិវរណៈ ជំពូក ១៧។ នគរទីប្រាំបី ដែលជា «ចេញពីនគរទាំងប្រាំពីរ» មុនៗ នោះ កំពុងសំដៅទៅលើចំណុចផ្លាស់ប្តូរ ដែលបង្កើតបាប៊ីឡូនសម័យទំនើប ឲ្យក្លាយជាសហភាពបីជាន់ នៃនាគ សត្វ និងហោរាក្លែងក្លាយ។ នៅទីបញ្ចប់ សុបិនអំពីរូបសំណាករបស់នេប៊ូក្នេសារ កំពុងកំណត់អត្តសញ្ញាណនគរផែនដីទីប្រាំបី ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទំនាយ។
នៅក្នុងទំនាយព្រះគម្ពីរ រាជាណាចក្រមួយត្រូវបានតំណាងដោយសត្វសាហាវ ដូច្នេះ សេចក្តីពិតដែលត្រូវបានតំណាងដោយនិមិត្តសុបិនរូបសំណាករបស់នេប៊ូក្នេសារ គឺជាការយោងដំបូងទៅកាន់សត្វសាហាវចុងក្រោយ ដូចដែលក៏ត្រូវបានកំណត់សម្គាល់នៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំពីរផងដែរ។ ហេតុនេះហើយ និមិត្តសុបិនរបស់នេប៊ូក្នេសារ នៅទីបំផុត គឺជានិមិត្តសុបិនអំពីរូបសំណាកនៃសត្វសាហាវទីប្រាំបី និងចុងក្រោយ។ វាជានិមិត្តសុបិនអំពី «រូបសំណាកនៃសត្វសាហាវ»។
ប្រការនោះដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ គឺជាការបញ្ជាក់អំពីសារៈសំខាន់នៃការសម្គាល់ចំណុចផ្លាស់ប្តូរដែលកើតឡើងក្នុងចលនារបស់ទេវតាទីបី ប៉ុន្តែ “អាថ៌កំបាំង” នោះក៏ជាគន្លឹះដែលផ្សារភ្ជាប់ និងបញ្ជាក់នូវចំណុចជាច្រើនដែលអត្ថបទមុនៗបាននិងកំពុងកំណត់បង្ហាញអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកើតឡើងក្រោយថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០ ផងដែរ។ នៅក្នុងអត្ថបទទាំងនោះ មានការបង្ហាញថា គោលសម្គាល់ទាំងបួននៃចលនាកំណែទម្រង់ដ៏ពិសិដ្ឋនីមួយៗ ដែលត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល តែងតែមានប្រធានបទដូចគ្នាជានិច្ច។
បង្គោលសម្គាល់ទាំងបួននោះនៅក្នុងសម័យព្រះគ្រីស្ទ ត្រូវបានដាក់ក្នុងបរិបទនៃ “សេចក្ដីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញ”។ បង្គោលសម្គាល់ទីមួយ ដែលតំណាងឱ្យការផ្ដល់អំណាចដល់សារទីមួយ គឺជាការទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជានិមិត្តរូបនៃសេចក្ដីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញ។ បង្គោលសម្គាល់ទីពីរ ដែលតំណាងឱ្យការខកចិត្តលើកទីមួយក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ គឺជាការស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ឡាសារ។ បង្គោលសម្គាល់ទីបី គឺជាការយាងចូលក្រុងយេរូសាឡិមដោយជ័យជម្នះ ដែលតំណាងឱ្យសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ ព្រះគ្រីស្ទកំពុងយាងឆ្ពោះទៅរកការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ ហើយឡាសារ ដែលជាតំណាងមានជីវិតនៃសេចក្ដីស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញ បានដឹកនាំក្បួនដង្ហែ។ ឡាសារក៏បញ្ជាក់ឱ្យឃើញផងដែរថា ក្នុងអំឡុងពេលនៃការប្រកាសសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ រាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវបាន “បោះត្រា”។
«អព្ភូតហេតុដ៏អស្ចារ្យបំផុតនេះ គឺការប្រោសឡាសារឲ្យរស់ឡើងវិញ ត្រូវបានប្រព្រឹត្តឡើង ដើម្បីដាក់ត្រារបស់ព្រះលើព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ និងលើការអះអាងរបស់ទ្រង់ថា ទ្រង់មានព្រះសភាពជាព្រះជាម្ចាស់»។ The Desire of Ages, 529.
សញ្ញាសម្គាល់ទីបួននៃការជំនុំជម្រះ គឺជាឈើឆ្កាង ដែលក៏ជាការស្លាប់ និងការរស់ឡើងវិញផងដែរ។ រយៈពេលនៃសញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួននោះ ត្រូវបានតំណាងដោយអំឡុងពេលជាប់ឃុំជាឈ្លើយអស់ចិតសិបឆ្នាំរបស់ដានីយ៉ែល។
ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្ល័រ ប្រធានបទគឺ «គោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំ» ហើយថ្ងៃទី១១ ខែសីហា ឆ្នាំ១៨៤០ គឺជាការបញ្ជាក់អះអាងពីគោលការណ៍នោះ។ ការខកចិត្តលើកទីមួយ គឺជាលទ្ធផលនៃការអនុវត្តគោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំដោយមិនត្រឹមត្រូវ។ សម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ គឺជាការធ្វើឱ្យគោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំបានពេញលេញ ដោយផ្សារភ្ជាប់នឹងបទទំនាយអំពីរយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំ និងបទទំនាយអំពីរយៈពេលពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ ហើយបន្ទាប់មក ការជំនុំជម្រះបែបស៊ើបអង្កេតបានចាប់ផ្ដើម នៅពេលដែលបទទំនាយតាមគោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំទាំងនោះបានសម្រេចនៅថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៤៤។ ប្រធានបទនៃគោលសម្គាល់តាមផ្លូវទាំងបួនក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្ល័រ គឺ «គោលការណ៍មួយថ្ងៃតំណាងឱ្យមួយឆ្នាំ»។ រយៈពេលនៃគោលសម្គាល់តាមផ្លូវទាំងបួននោះ ត្រូវបានតំណាងដោយការជាប់ជាឈ្លើយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំរបស់ដានីយ៉ែល។
នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទដាវីឌ ប្រធានបទគឺ “ហិបរបស់ព្រះ”។ នៅពេលព្រះបាទដាវីឌបានទទួលអំណាច ទ្រង់ក៏បានតាំងព្រះទ័យនាំយកហិបនោះមកកាន់ក្រុងដាវីឌ។
ហើយដាវីឌបានយាងទៅមុខទៀត ហើយកាន់តែធំឡើង ហើយព្រះយេហូវ៉ាជាព្រះនៃពលបរិវារទាំងឡាយទ្រង់គង់នៅជាមួយនឹងទ្រង់។ ២ សាំយូអែល ៥:១០
ការខកចិត្តលើកទីមួយបានកើតឡើងនៅពេលអ៊ូសាបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយប៉ះហិប។ ចំណុចសម្គាល់ទីបីនៅតាមមាគ៌ា គឺនៅពេលព្រះបាទដាវីឌបានជ្រាបថា ព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់ផ្ទះរបស់អូបេឌ-អេដុម ជាអ្នកស្រុកកាថ ដែលជាទីរក្សាទុកហិបចាប់តាំងពីការបះបោររបស់អ៊ូសាមក។ បន្ទាប់មក ព្រះបាទដាវីឌបានយាងទៅយកហិបមកវិញ ដើម្បីយាងចូលក្រុងយេរូសាឡិមប្រកបដោយជ័យជម្នះ (តែព្រះមហេសីរបស់ទ្រង់បែរជាបង្ហាញកំហឹងមិនសមគួរ និង “ការខកចិត្ត” ចំពោះការយាងចូលរបស់ព្រះបាទដាវីឌទៅវិញ)។ ចំណុចសម្គាល់នីមួយៗក្នុងចំណោមចំណុចសម្គាល់ទាំងបួននៅតាមមាគ៌ានោះ ត្រូវបានតំណាងដោយហិប។ រយៈពេលនៃចំណុចសម្គាល់ទាំងបួននៅតាមមាគ៌ានោះ ត្រូវបានតំណាងដោយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំនៃការជាប់ជាឈ្លើយរបស់ដានីយ៉ែល។
នៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ សាសនាអ៊ីស្លាមនៃ «វេទនាទីបី» ត្រូវបានដោះលែង ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានទប់ឃាត់វិញ។ ថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០ គឺជាការទស្សន៍ទាយមួយដែលបរាជ័យអំពីតួនាទីរបស់សាសនាអ៊ីស្លាម។ សារដែលនាំឲ្យឆ្អឹងស្ងួតរបស់មនុស្សស្លាប់មានជីវិតឡើងវិញ មកពី «ខ្យល់ទាំងបួន» ដែលជានិមិត្តសញ្ញានៃសាសនាអ៊ីស្លាម និងតំណាងឲ្យសារសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ សេចក្តីវិនាសជាតិ ដែលកើតតាមក្រោយការក្បត់ជាតិចំពោះព្រះនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបាននាំមកដោយសាសនាអ៊ីស្លាមនៃ «វេទនាទីបី»។ រយៈពេលនៃសញ្ញាសម្គាល់ទាំងបួននោះ ត្រូវបានតំណាងដោយការជាប់ជាឈ្លើយអស់ចិតសិបឆ្នាំរបស់ដានីយ៉ែល។
ចលនារបស់ទេវតាទីមួយ តំណាងឲ្យចលនារបស់ទេវតាទីបី ហើយសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួក Millerite គឺជាការកែតម្រូវនៃការព្យាករណ៍ដែលបរាជ័យ ដែលបានបង្កឲ្យមានការខកចិត្តលើកទីមួយ។
«ពួកអ្នកដែលបានខកចិត្ត បានឃើញពីបទគម្ពីរថា ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងគ្រាពន្យារពេល ហើយថា ពួកគេត្រូវរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ដល់ការសម្រេចនៃនិមិត្តនោះ។ ភស្តុតាងដដែលដែលបាននាំពួកគេឲ្យទន្ទឹងរង់ចាំព្រះអម្ចាស់របស់ពួកគេនៅឆ្នាំ 1843 ក៏បាននាំពួកគេឲ្យរំពឹងទុកទ្រង់នៅឆ្នាំ 1844 ផងដែរ»។ Early Writings, 247.
ភស្តុតាងដដែលដែលបង្ហាញពីការវាយប្រហាររបស់អ៊ីស្លាមលើទីក្រុងណាសវីល គឺជាភស្តុតាងនៃការវាយប្រហារលើទីក្រុងណាសវីល ដែលនឹងកើតឡើងជាការឆ្លើយតបចំពោះការបង្ខំឱ្យថ្វាយបង្គំនៅថ្ងៃអាទិត្យ។ សំណេរនៃព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយមិនដែលខុសឡើយ។ សេចក្ដីព្យាករណ៍អំពីការវាយប្រហារលើទីក្រុងណាសវីលត្រូវបានចែងទុកនៅក្នុងសំណេរនៃព្រះវិញ្ញាណនៃទំនាយ។ សេចក្ដីព្យាករណ៍អំពីទីក្រុងណាសវីលនឹងបានសម្រេច ប៉ុន្តែសេចក្ដីព្យាករណ៍អំពីការវាយប្រហារលើទីក្រុងណាសវីលនឹងផ្អែកលើការកែតម្រូវសេចក្ដីព្យាករណ៍ដែលបានបរាជ័យពីមុន ដូចដែលធ្លាប់បានកើតឡើងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្លើរ។ សេចក្ដីព្យាករណ៍នេះត្រូវបានសម្រេចនៅត្រង់សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបួន ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវតំណាងឱ្យ “ការជំនុំជម្រះ”។
ព្រះយេស៊ូវតែងតែបង្ហាញអំពីទីបញ្ចប់តាមរយៈការចាប់ផ្ដើម ហើយសញ្ញាសម្គាល់ដំបូងនៅថ្ងៃទី ១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០០១ គឺជាការវាយប្រហារដោយអ៊ីស្លាម ដូច្នេះ នៅគ្រានៃការជំនុំជម្រះនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នឹងមានការវាយប្រហាររបស់អ៊ីស្លាមទៅលើទីក្រុងណាសវីល។ ការវាយប្រហារនោះក៏ទំនងជាអាចរួមបញ្ចូលគោលដៅផ្សេងទៀតផងដែរ ប៉ុន្តែសារនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ គឺជាសារដែលកែតម្រូវសារដែលបាននាំឱ្យមានការខកចិត្តលើកដំបូង។ ការខកចិត្តលើកដំបូងនោះបណ្ដាលមកពីអំពើបាបនៃការយកកត្តាពេលវេលាទៅអនុវត្តលើសេចក្ដីព្យាករណ៍ មិនមែនបណ្ដាលមកពីពាក្យសម្ដីរបស់អេលែន វ៉ាយត៍នោះទេ។
ជាការសំខាន់ដែលត្រូវទទួលស្គាល់ថា សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទាំងបួនដែលចាប់ផ្ដើមត្រង់ “ការផ្ដល់អំណាច” ដល់សារទីមួយ (ដែលនៅក្នុងកណ្ឌដានីយ៉ែល ការផ្ដល់អំណាចនេះកើតឡើងនៅដើមរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំជានិមិត្តរូប) តែងតែស្ថិតក្រោមការកំណត់នៃប្រធានបទតែមួយដូចគ្នា។ ប្រសិនបើអ្នកបានទទួលយកថា ថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ជាការសម្រេចតាមទំនាយ នោះអ្នកបានបរិភោគ “សៀវភៅដែលលាក់ទុក” ក្នុងន័យទំនាយហើយ។ តាមពិត មានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលបានបរិភោគសេចក្ដីពិតនោះ ប៉ុន្តែក៏មានអ្នកខ្លះដែរ ដែលមានដានីយ៉ែលជាតំណាង ហើយបានប្ដេជ្ញាក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនថានឹងមិនឱ្យខ្លួនសៅហ្មងដោយសាររបបអាហាររបស់បាប៊ីឡូនឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា មានអ្នកខ្លះដែលអះអាងថាខ្លួនជឿថា ថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ជាការសម្រេចតាមទំនាយ ប៉ុន្តែបែរជាប្រកែកថា នោះមិនមែនជាអ៊ីស្លាមទេ ប៉ុន្តែជាគ្រួសារប៊ូស ឬក្រុមអ្នកប្រកាន់សកលនិយម ឬក្រុមជេស៊ុយអ៊ីត ឬ CIA ឬជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងតួអង្គដដែលៗទាំងនោះមួយចំនួន ដែលអ្នកប្រកាន់ទ្រឹស្ដីសមគំនិតសម័យទំនើបតែងតែយកមកប្រើប្រាស់ជាញឹកញាប់។ ក្នុងនាមជាអាល់ហ្វា និងអូមេហ្គា ព្រះយេស៊ូវបង្ហាញពីទីបញ្ចប់តាមរយៈការចាប់ផ្ដើម ដូច្នេះ ប្រសិនបើយើងយល់ខុសអំពីអ្វីដែលត្រូវបានតំណាងក្នុងន័យទំនាយនៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ នោះយើងកំពុងបំផ្លាញសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការបែងចែកព្រះបន្ទូលទំនាយនៃ “សេចក្ដីពិត” ឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។
“ការផ្តល់អំណាច” ដល់សារទីមួយ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីឡឺរ៉ាយត៍ គឺសាសនាឥស្លាមនៃវេទនាទីពីរ ហើយការផ្តល់អំណាចនោះបានជានិមិត្តរូបមុននៃការផ្តល់អំណាចនៅថ្ងៃទី 11 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2001 ដែលត្រូវបាននាំមកដោយសាសនាឥស្លាមនៃវេទនាទីបី។
សាសនាអ៊ីស្លាមនៅត្រង់សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីមួយ កំណត់អត្តសញ្ញាណនៃសាសនាអ៊ីស្លាមនៅត្រង់សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវចុងក្រោយ។ សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវចុងក្រោយតំណាងឱ្យការជំនុំជម្រះ ហើយសហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវបានជំនុំជម្រះនៅពេលនៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ គឺសារទីពីររបស់អេសេគាលនៅក្នុងជំពូកទីសាមសិបប្រាំពីរ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សស្លាប់រស់ឡើងវិញ ហើយសារនោះគឺជាសារនៃសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបី ដែលជាសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ។ នោះគឺជាសារនៃការបោះត្រា ដូចដែលបានបង្ហាញជាគំរូតាមរយៈការយាងចូលដោយជ័យជម្នះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលទ្រង់គង់លើ “សត្វលា” ជានិមិត្តរូបនៃសាសនាអ៊ីស្លាម។ សារនៃការបោះត្រារបស់សម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ត្រូវបាននាំមកដោយសាសនាអ៊ីស្លាម។
ចូរប្រាប់ដល់កូនស្រីនៃស៊ីយ៉ូនថា មើល៍ ព្រះមហាក្សត្ររបស់អ្នកទ្រង់យាងមកឯអ្នក ទ្រង់សុភាព ហើយគង់លើសត្វលា គឺលើកូនលា ជាកូនរបស់សត្វលា។ ម៉ាថាយ ២១:៥
ទំនាយទីពីររបស់អេសេគាលចេញមកពី «ខ្យល់ទាំងបួន» ដែលក៏ជានិមិត្តរូបនៃសាសនាអ៊ីស្លាមផងដែរ។ ការយល់សេចក្ដីពិតនេះឱ្យបានច្បាស់លាស់ គឺជាការចាំបាច់បំផុត ដ្បិតសារដែលជាសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រនោះ គឺជាសារដែលបញ្ជាក់ថា សាសនាអ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី គឺជាអំណាចដែលនាំមកនូវការជំនុំជម្រះលើសហរដ្ឋអាមេរិកនៅគ្រានៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយបណ្ដាលឱ្យមានការវិនាសអន្តរាយរបស់ជាតិ ដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីការចេញក្រឹត្យនោះ។
ត្រែទាំងប្រាំពីរនៃសៀវភៅវិវរណៈ គឺជាការវិនិច្ឆ័យទោសរបស់ព្រះលើការបង្ខំឲ្យគោរពបូជាថ្ងៃអាទិត្យ ដោយទាំងរ៉ូមមិនជឿព្រះ និងរ៉ូមប៉ាប។
-
ត្រែបួនដំបូងត្រូវបាននាំមកប្រឆាំងនឹងក្រុងរ៉ូមបែបពហុទេវនិយម បន្ទាប់ពីកុងស្តង់ទីនបានអនុវត្តច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដំបូងក្នុងឆ្នាំ 321។
-
ត្រែទីប្រាំ និងទីប្រាំមួយ (ដែលក៏ជាវេទនាទីមួយ និងទីពីរនៃសាសនាឥស្លាមផងដែរ) គឺជាការវិនិច្ឆ័យទោសរបស់ព្រះប្រឆាំងនឹងរ៉ូមប៉ាប សម្រាប់ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យរបស់ប៉ាប ដែលត្រូវបានអនុម័តនៅក្រុមប្រឹក្សាអ័រឡេអង់ ក្នុងឆ្នាំ 538។
-
ត្រែទីប្រាំពីរ (ដែលជាវេទនាទីបីនៃសាសនាអ៊ីស្លាម) គឺជាការជំនុំជម្រះដែលនឹងត្រូវនាំមកលើសហរដ្ឋអាមេរិក នៅពេលវាបង្ខំឲ្យគោរពបូជាថ្ងៃអាទិត្យ នៅក្នុងអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខ។
អ៊ីស្លាមនៃវេទនាទីបី តំណាងឱ្យសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីមួយ គឺថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១។ ការព្យាករណ៍ដែលមិនបានសម្រេចអំពីការវាយប្រហាររបស់អ៊ីស្លាមលើទីក្រុងណាសវីលនៅថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០ តំណាងឱ្យការខកចិត្តលើកទីមួយ ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីពីរ។ សារនៃ “ខ្យល់ទាំងបួន” របស់អ៊ីស្លាម ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងទំនាយទីពីររបស់អេសេគាលនៅជំពូកសាមសិបប្រាំពីរ តំណាងឱ្យសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបី ហើយបន្ទាប់មក សញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបួនក៏មកដល់ គឺការសម្រេចតាមការព្យាករណ៍នៃថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០ ដែលមិនបានសម្រេច នៅគ្រានៃច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ទាំងនោះគឺជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវតាមទំនាយទាំងបួន ដែលកើតមានក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រតាមទំនាយរបស់មនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយការជាប់ជាឈ្លើយរយៈពេលចិតសិបឆ្នាំរបស់ដានីយ៉ែល។
ការទទួលស្គាល់សារនៃ «សម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ» គឺជាធាតុសំខាន់មួយនៃ «អាថ៌កំបាំង» ដែលបានបើកសម្ដែងជានិមិត្តរូបដល់ ដានីយ៉ែល នៅពេលដែលគាត់បានអធិស្ឋាន ដើម្បីយល់អំពីសុបិននិមិត្តរូបអំពីរូបសំណាករបស់ នេប៊ូក្នេសារ។ ការអធិស្ឋានរបស់គាត់គឺជាសញ្ញាសម្គាល់មួយ ដែលស្ថិតនៅចុងបញ្ចប់នៃបីថ្ងៃកន្លះនៃសេចក្ដីស្លាប់សម្រាប់សាក្សីទាំងពីរនៃ វិវរណៈ ១១។ ការអធិស្ឋានតាម លេវីវិន័យ ២៦ របស់ ដានីយ៉ែល ដូចដែលបានកត់ត្រាទុកក្នុងជំពូក ៩ គឺនៅក្នុងឆ្នាំទីមួយនៃសម័យ ដារីយុស។ ការនេះដាក់ការអធិស្ឋានរបស់គាត់នៅត្រង់ចំណុចអន្តរកាល។
ចំណុចផ្លាស់ប្តូរក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមីល្លឺរ៉ាយត៍ គឺនៅឆ្នាំ 1856 ពេលដែលចលនាមីល្លឺរ៉ាយត៍បានផ្លាស់ប្តូរពី Philadelphia ទៅ Laodicea តាមការបញ្ជាក់របស់ James និង Ellen White។ នៅឆ្នាំដដែលនោះ «ពន្លឺថ្មី» អំពី «ប្រាំពីរដង» បានមកដល់ក្នុងអត្ថបទរបស់ Hiram Edson នៅក្នុង Review and Herald ប៉ុន្តែនៅឆ្នាំ 1863 («ប្រាំពីរដង» ក្រោយមក) «ប្រាំពីរដង» ត្រូវបានបដិសេធទាំងស្រុង។ ដានីយ៉ែលបានអធិស្ឋាន «សេចក្ដីអធិស្ឋាន» ដែលត្រូវបានកំណត់ថាជា «ឱសថ» សម្រាប់ «ការខ្ចាត់ខ្ចាយ» នៃ «ប្រាំពីរដង» នៅចំណុចផ្លាស់ប្តូររវាងនគរទីមួយ និងនគរទីពីរនៃព្រះបន្ទូលទំនាយក្នុងព្រះគម្ពីរ។
បីឆ្នាំកន្លះ គឺជានិមិត្តសញ្ញាសម្រាប់មួយពាន់ពីររយ ហុកសិប ឆ្នាំ ដែលវាផងដែរជានិមិត្តសញ្ញានៃ «ប្រាំពីរគ្រា»។ នៅថ្ងៃទី ១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០២០ ចលនាឡាវ៉ូឌីសេនៃ Future for America បានបង្ហាញការបះបោរប្រឆាំងនឹងបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ដែលបង្គាប់មិនឲ្យព្យួរសារព្យាករណ៍លើពេលវេលាម្ដងទៀតឡើយ។ បន្ទាប់មក ចលនានោះត្រូវបាន «សម្លាប់» និង «ខ្ចាត់ខ្ចាយ» នៅលើផ្លូវនៃវិវរណៈ ជំពូក ១១ ដែលរត់កាត់ជ្រលងឆ្អឹងស្ងួតស្លាប់របស់អេសេគាល។ នៅចុងបញ្ចប់នៃពេលវេលា «ខ្ចាត់ខ្ចាយ» នោះ ដែលជាផងដែរ «ពេលពន្យារ» នៃប្រស្នាអំពីព្រហ្មចារីដប់នាក់ ពេលនេះពួកគេកំពុងត្រូវបានហៅចេញពីផ្នូររបស់ខ្លួន ដោយ «សំឡេងមួយកំពុងស្រែកហៅ» ពីក្នុង «ទីរហោស្ថាន» នៃ «បីថ្ងៃកន្លះ»។
ដូចដែលក្រុមអ្នកដើរតាមលោកមីល្ល័រនៅទីបំផុតបានទទួលស្គាល់ថា នៅពេលនោះ ពួកគេកំពុងស្ថិតក្នុង “គ្រានៃការរង់ចាំ” ដែលមានចែងក្នុងម៉ាថាយ ជំពូកម្ភៃប្រាំ និងហាបាគុក ជំពូកពីរ យ៉ាងណា “សាក្សីទាំងពីរដែលបានស្លាប់” ក៏ត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា ពួកគេកំពុងស្ថិតនៅត្រង់ណា នៅពេលដែល “សំឡេងនៅទីរហោស្ថាន” បន្លឺឡើង យ៉ាងនោះដែរ។ ពួកគេត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា ពួកគេកំពុង “ខ្ចាត់ខ្ចាយ”។ ការទទួលស្គាល់នេះគឺជាការអំពាវនាវឱ្យមាន “ការអធិស្ឋាន” ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រាន់តែជាការអធិស្ឋានប៉ុណ្ណោះទេ គឺជាការអំពាវនាវឱ្យអធិស្ឋានតាមការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែល ដែលផ្អែកលើលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃប្រាំមួយ។ បើគ្មានការអធិស្ឋានជាក់លាក់នោះទេ ក៏គ្មានការភ្ញាក់រឭកឡើងវិញដែរ។ ការភ្ញាក់រឭកឡើងវិញនេះជាសញ្ញាសម្គាល់ចំណុចផ្លាស់ប្តូរពីឡៅឌីសេទៅកាន់ភីឡាដិលភា ហើយបង្កើតឱ្យមានបាតុភូតតាមពាក្យទំនាយ ដែលទីប្រាំបីក៏ជាមួយក្នុងចំណោមទាំងប្រាំពីរដែរ ដូចដែលរូបបដិមារបស់នេប៊ូក្នេសាក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូកពីរ បានបញ្ជាក់។
នៅពេលដែលការអធិស្ឋាននៃការប្រែចិត្ត និងការសារភាពនោះត្រូវបានបំពេញសម្រេច ការសន្យាគឺថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងនឹកចាំសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់ ហើយប្រមូលរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយ។ ទំនាយទីមួយរបស់អេសេគាលបានប្រមូលឆ្អឹងទាំងនោះមកជាមួយគ្នា ហើយបន្ទាប់មក ទំនាយរបស់គាត់អំពី «ខ្យល់ទាំងបួន» បានបម្លែង «ពួកភីឡាដែលហ្វៀន» ដែលទើបនឹងកើតថ្មី ឲ្យក្លាយទៅជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែមួយ… ជាកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែមួយដែល តាមវិវរណៈ ជំពូក១១ បន្ទាប់មកត្រូវបាន «លើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌» ជាមួយនឹង «ពពកនៃទេវតា»។ ពួកគេបន្ទាប់មកគឺជា «ទង់សម្គាល់» របស់ព្រះអម្ចាស់។
“អាថ៌កំបាំង” នៃដានីយ៉ែលជំពូកទីពីរ ដូចដែលព្រះសិង្ហនៃកុលសម្ព័ន្ធយូដាកំពុងបើកសម្ដែងនៅពេលនេះ បញ្ជាក់អះអាងពីបាតុភូតដែលថា “ទីប្រាំបីជាអង្គមួយក្នុងចំណោមទាំងប្រាំពីរ”… ហើយគ្រប់ធាតុផ្សេងទៀតនៃទំនាយក្នុងដានីយ៉ែលជំពូកទីពីរ សុទ្ធតែស្របគ្នានឹងលំដាប់ព្រឹត្តិការណ៍តាមទំនាយរបស់សាក្សីទាំងពីរនៃវិវរណៈជំពូកទីដប់មួយ។ សាក្សីទាំងពីរនៃវិវរណៈជំពូកទីដប់មួយត្រូវបាន “លើកឡើងជាទង់សម្គាល់” នៅក្នុង “ម៉ោង” តែមួយនឹងពេលដែលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យកើតឡើង ពីព្រោះសាក្សីទាំងពីរត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលមាន “ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ” នៃវិវរណៈជំពូកទីដប់មួយ។ “ការរញ្ជួយដីដ៏ធំ” បំផ្លាញមួយភាគដប់នៃទីក្រុង ហើយសហរដ្ឋអាមេរិកជាស្ដេចចម្បងក្នុងចំណោម “ស្ដេចទាំងដប់” ដូចដែលប្រទេសបារាំងធ្លាប់ជាដែរ នៅពេលដែល “ការរញ្ជួយដី” នៃបដិវត្តន៍បារាំងបានបំផ្លាញប្រទេសបារាំងទាំងស្រុង ដែលជាការសម្រេចតាមទំនាយក្នុងវិវរណៈជំពូកទីដប់មួយ។
ការសម្រេចយ៉ាងពេញលេញនៃការរញ្ជួយដីនោះ កើតមានឡើងចំពោះសត្វសាហាវនៃ “ដី” ហើយច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅក្នុងនគររបស់សត្វសាហាវនៃដី បង្កឱ្យមានការរង្គោះរង្គើ។ ការសម្រេចយ៉ាងពេញលេញនៃ “ការរញ្ជួយដី” ក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូក១១ គឺជាច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នៅពេលដែលសត្វសាហាវនៃ “ដី” ត្រូវបាន “ធ្វើឱ្យរង្គោះរង្គើ” ហើយសេចក្ដីវិនាសរបស់ជាតិកើតមានឡើងបន្ទាប់ពីការបោះបង់ជំនឿរបស់ជាតិ។ នៅម៉ោងនោះ សាក្សីទាំងពីរត្រូវបាន “លើកឡើងជាទង់សម្គាល់”។ ពួកគេ “ឡើងទៅស្ថានសួគ៌ក្នុងពពក” ដូចជាព្រះគ្រីស្ទបានយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ជាលើកចុងក្រោយដែរ។ ព្រះបន្ទូលចុងក្រោយរបស់ទ្រង់ទៅកាន់ពួកសិស្ស ដែលជាគំរូតំណាងឱ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះនៅគ្រាចុងក្រោយ ហើយរាស្ត្រនោះក៏នឹងត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានសួគ៌ជាទង់សម្គាល់ដែរ ត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងគម្ពីរកិច្ចការ។
ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថា «មិនមែនជាកិច្ចរបស់អ្នករាល់គ្នាទេ ដែលត្រូវដឹងអំពីគ្រា ឬរដូវកាលទាំងឡាយ ដែលព្រះវរបិតាបានដាក់ទុកក្នុងអំណាចរបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់នោះ។ ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នានឹងទទួលបានព្រះចេស្តា ក្រោយពេលដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធយាងមកសណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នា ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងធ្វើជាសាក្សីអំពីខ្ញុំ ទាំងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងនៅស្រុកយូដាទាំងមូល និងស្រុកសាម៉ារី ព្រមទាំងដល់ចុងផែនដីបំផុតផង»។ កាលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលទាំងនេះរួចហើយ ខណៈដែលពួកគេកំពុងសម្លឹងមើល ទ្រង់ត្រូវបានលើកឡើងទៅ ហើយពពកមួយបានទទួលទ្រង់ចេញពីក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេ។ កិច្ចការ ១:៧–៩។
ពួកអ្នកដែលនឹងក្លាយជា «ទង់សញ្ញា» ត្រូវតែបែរចេញពីការអនុវត្ត «គ្រា និង រដូវកាល» ប្រសិនបើពួកគេចង់ទទួលអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការរបស់ «ទង់សញ្ញា»។
«អាថ៌កំបាំង» ដែលត្រូវបានបើកសម្ដែងឱ្យដានីយ៉ែលដឹងនៅក្នុងជំពូកទីពីរ គឺជាអាថ៌កំបាំងនៃវិវរណៈរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលត្រូវបានបើកត្រានៅមុនពេលរយៈពេលនៃការសាកល្បងបិទបញ្ចប់បន្តិច។ «អាថ៌កំបាំង» នោះរួមបញ្ចូលទាំង «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៃ «ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ»។ ប្រវត្តិសាស្ត្រនោះមានរចនាសម្ព័ន្ធផ្អែកលើពាក្យមួយក្នុងភាសាហេព្រើរ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការផ្គុំតួអក្សរទីមួយ ទីដប់បី និងចុងក្រោយនៃអក្ខរក្រមភាសាហេព្រើរចូលគ្នា។ នៅពេលតួអក្សរទាំងនោះត្រូវបានផ្គុំចូលគ្នា វាបង្កើតបានជាពាក្យភាសាហេព្រើរដែលមានន័យថា «សេចក្ដីពិត»។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ជា «សេចក្ដីពិត» ហើយក៏ជាអង្គដំបូង និងអង្គចុងក្រោយផងដែរ។ តួអក្សរទាំងបីនោះតំណាងឱ្យរចនាសម្ព័ន្ធនៃចលនាកំណែទម្រង់ដ៏ធំនីមួយៗ ដ្បិតវាតំណាងឱ្យទេវតាទីមួយ ទីពីរ និងទីបី។ វាតំណាងឱ្យដំណើរការបន្សុទ្ធបីដំណាក់កាល ដែលដានីយ៉ែលបានពណ៌នានៅក្នុងជំពូកទីដប់ពីរថា «ត្រូវបានបន្សុទ្ធ ធ្វើឱ្យស និងសម្រិតសម្រាំង»។ ដំណើរការសាកល្បង និងបន្សុទ្ធបីដំណាក់កាលនោះត្រូវបានបង្ហាញដោយ Future for America អស់រយៈពេលជាងពីរទសវត្សរ៍មកហើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាតំណាងឱ្យ «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៅក្នុងខ្សែប្រវត្តិកំណែទម្រង់ដ៏ពិសិដ្ឋ។ «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នោះគឺជាការសម្រេចយ៉ាងពេញលេញឥតខ្ចោះនៃ «ផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ» ដែលត្រូវបានបិទត្រារហូតមកដល់ឥឡូវនេះ គឺនៅមុនពេលរយៈពេលនៃការសាកល្បងបិទបញ្ចប់បន្តិច។
តាំងពីយូរមកហើយ គេបានយល់ថា សំឡេងផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ តំណាងឲ្យ «ការរៀបរាប់បញ្ជាក់អំពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានកើតឡើងក្រោមសាររបស់ទូតទីមួយ និងទីពីរ» ហើយថាវាក៏តំណាងឲ្យ «ព្រឹត្តិការណ៍អនាគតដែលនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងតាមលំដាប់របស់វា» ផងដែរ។ ឥឡូវនេះ តាមរយៈការបើកសម្ដែងនៃ «សេចក្តីពិត» នេះ បានត្រូវបើកឲ្យឃើញថា សញ្ញាសម្គាល់ទាំងបីចុងក្រោយនៃខ្សែបន្ទាត់កំណែទម្រង់មួយ គឺជា «ប្រវត្តិលាក់កំបាំង» នៃសំឡេងផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។ សញ្ញាសម្គាល់ទាំងនោះ ចាប់ផ្តើមពីការខកចិត្ត «ដំបូង» ហើយបញ្ចប់នៅការខកចិត្ត «ចុងក្រោយ»។ សញ្ញាសម្គាល់កណ្តាលគឺជាសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ ការខកចិត្តដំបូង សម្គាល់ការចាប់ផ្តើមនៃ «ពេលរង់ចាំ» ដែលបញ្ចប់នៅសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ សារនៃសម្រែកពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ បញ្ចប់នៅ «ការជំនុំជម្រះ» ជាកន្លែងដែលការខកចិត្តចុងក្រោយត្រូវបានសម្គាល់។
ការខកចិត្តលើកទីមួយនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ គឺការដែលដានីយ៉ែលបានដឹងថា ខ្លួនត្រូវបានដាក់ឱ្យស្ថិតនៅក្រោម “ក្រឹត្យប្រហារជីវិត”។ បន្ទាប់មក លោកបានសុំ “ពេលវេលា” ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់នៃការចាប់ផ្ដើម “រយៈពេលនៃការបង្អង់”។ ប្រការនេះបាននាំឱ្យលោកយល់អំពី “សេចក្ដីអាថ៌កំបាំង” ដែលជាសារនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយបន្ទាប់មក សារនោះត្រូវបានថ្វាយដល់នេប៊ូក្នេសា ដើម្បីឱ្យទ្រង់អាច “វិនិច្ឆ័យ” សាររបស់ដានីយ៉ែលបាន។
«ការវិនិច្ឆ័យ» របស់នេប៊ូក្នេសារអំពីសុបិន និងការបកស្រាយដែលដានីយ៉ែលបានលើកមកបង្ហាញ គឺសម្គាល់ជាសញ្ញាដំណាក់កាលទីបី ក្នុងចំណោមសញ្ញាដំណាក់កាលទាំងបី ដែលតំណាងឲ្យ «ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ។ ការវិនិច្ឆ័យនោះក៏ត្រូវបានលើកយកមកវិញនៅក្នុងដានីយ៉ែល ជំពូក ៣ ផងដែរ ដែលតំណាងឲ្យគោលការណ៍មួយដែលត្រូវបានប្រើយ៉ាងមាំមួននៅក្នុងសៀវភៅដានីយ៉ែល និងវិវរណៈ គឺគោលការណ៍ «ធ្វើម្តងទៀត ហើយពង្រីកបន្ថែម»។
យើងនឹងពិភាក្សាអំពីជំពូកទីបីនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់ ប៉ុន្តែគួរបញ្ជាក់នៅទីនេះថា ការជំនុំជម្រះនៅត្រង់បង្គោលសម្គាល់ផ្លូវទីបីក្នុងជំពូកទីបី ចង្អុលបង្ហាញពីការខកចិត្តចុងក្រោយ ដែលការខកចិត្តដំបូងបានធ្វើជាគំរូតំណាងទុកជាមុន។ “ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំង” នៃផ្គរលាន់ទាំងប្រាំពីរ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវបង្គោលសម្គាល់ផ្លូវចំនួនបី ដែលចាប់ផ្ដើម និងបញ្ចប់ដោយការខកចិត្ត។ ក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទីពីរ ការខកចិត្តដំបូងជាប់ទាក់ទងនឹង “ព្រះរាជក្រឹត្យប្រហារជីវិត” របស់ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា ហើយក្នុងជំពូកទីបី ការខកចិត្តចុងក្រោយជាប់ទាក់ទងនឹង “ព្រះរាជក្រឹត្យប្រហារជីវិត” មួយទៀតរបស់ព្រះបាទនេប៊ូក្នេសា។
«ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់កំបាំង» នៃ «សាក្សីទាំងពីរ» ដែលតំណាងឲ្យចលនា Future for America តំណាងឲ្យការខកចិត្តនៅថ្ងៃទី 18 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2020។ បន្ទាប់មកបានចាប់ផ្តើម «រយៈពេលរង់ចាំ» ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយ «បីថ្ងៃកន្លះ» ក្នុង វិវរណៈ ជំពូក 11។ ការភ្ញាក់ឡើង និងការរស់ឡើងវិញរបស់អស់អ្នកដែលត្រូវបាន «សម្លាប់នៅតាមដងផ្លូវ» ដោយសត្វសាហាវដែលបានឡើងមកពី «ជ្រោះអវីចី» ត្រូវបានពិពណ៌នាយ៉ាងជាក់លាក់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលទំនាយរបស់ព្រះ; ប៉ុន្តែក្នុងកម្រិតសាមញ្ញមួយ នៅពេលសាក្សីទាំងពីរភ្ញាក់ឡើង ពួកគេយល់អំពី «អាថ៌កំបាំង» ដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុង ដានីយ៉ែល ជំពូក 2។
“អាថ៌កំបាំង” នោះ គឺជាសារនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ដែលបន្ទាប់មកពួកគេប្រកាសរហូតដល់ដានីយ៉ែល ជំពូកទីបី ជាពេលដែលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យដែលជិតនឹងមកដល់នោះ ចូលមកដល់ ហើយការខកចិត្តចុងក្រោយកើតឡើង។ អ្នកទាំងឡាយដែលត្រូវបានតំណាងជា “ដានីយ៉ែល” បានជួបប្រទះនឹងការខកចិត្តដំបូងនៅថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២០។ មេដឹកនាំនៃ “ស្ដេចទាំងដប់” ពោលគឺសហរដ្ឋអាមេរិក ជាអ្នកជួបប្រទះនឹងការខកចិត្តចុងក្រោយ នៅពេលដែលការបោះបង់ចោលជំនឿរបស់ជាតិនាំមកនូវសេចក្ដីវិនាសរបស់ជាតិ ដែលបង្កឡើងដោយអ៊ីស្លាម។
យើងនឹងបញ្ចប់សេចក្តីសង្ខេប និងសេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃជំពូកទីពីរនៃព្រះគម្ពីរដានីយ៉ែល នៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
«សាតាំងបានចាប់យកពិភពលោកឲ្យជាទាសករ។ វាបាននាំចូលថ្ងៃសប្ប័ទរូបព្រះមួយ ដោយឲ្យវាមើលទៅហាក់ដូចជាមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំង។ វាបានលួចយកការគោរពបូជារបស់លោកគ្រីស្ទានទាំងមូល ចេញពីថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះអម្ចាស់ ទៅឲ្យថ្ងៃសប្ប័ទរូបព្រះនេះ។ ពិភពលោកកំពុងកោតក្បាលចំពោះប្រពៃណីមួយ គឺជាបញ្ញត្តិដែលមនុស្សបង្កើតឡើង។ ដូចដែលនេប៊ូក្នេសារបានតាំងរូបមាសរបស់ខ្លួននៅលើវាលឌូរ៉ា ហើយលើកតម្កើងខ្លួនឯងដូច្នោះដែរ សាតាំងក៏លើកតម្កើងខ្លួនឯងក្នុងថ្ងៃសប្ប័ទក្លែងក្លាយនេះដែរ ដែលសម្រាប់វា វាបានលួចយកសញ្ញាសម្គាល់នៃស្ថានសួគ៌មកប្រើ»។ Review and Herald, March 8, 1898.