នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលស៊ីរូសស្តេចនៃពែរ្ស មានការមួយត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់ដានីយ៉ែល ដែលត្រូវបានហៅឈ្មោះថា បេលតសាស្សារ; ហើយការនោះជាការពិត ប៉ុន្តែពេលវេលាដែលបានកំណត់នោះយូរណាស់; ហើយលោកបានយល់ការនោះ ហើយមានការយល់ដឹងអំពីនិមិត្ត។ នៅថ្ងៃទាំងនោះ ខ្ញុំ ដានីយ៉ែល កំពុងកាន់ទុក្ខអស់រយៈពេលបីសប្ដាហ៍ពេញ។ ខ្ញុំមិនបានបរិភោគនំប៉័ងឆ្ងាញ់ឡើយ សាច់ឬស្រាក៏មិនបានចូលមាត់ខ្ញុំដែរ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានលាបប្រេងលើខ្លួនទាល់តែសោះ រហូតដល់បីសប្ដាហ៍ពេញបានកន្លងផុតទៅ។ ហើយនៅថ្ងៃទីម្ភៃបួននៃខែដំបូង ខណៈដែលខ្ញុំនៅក្បែរមាត់ទន្លេធំ គឺហ៊ីដេកែល។ ដានីយ៉ែល ១០:១–៤។
ក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃកន្លះជានិមិត្តសញ្ញានៅក្នុងវិវរណៈ ជំពូកទីដប់មួយ នៅពេលសាក្សីទាំងពីរស្លាប់នៅលើផ្លូវសាធារណៈ មាន «រឿងមួយ» ត្រូវបានបើកសម្ដែងដល់បែលតេស្សាសារ។ ពីមុនមក គាត់បានយល់អំពី «និមិត្ត» (mareh) រួចហើយ ព្រោះនៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន កាប្រីយែលបានមក ហើយបានប្រទានការយល់ដល់គាត់អំពីនិមិត្តនោះរួចហើយ។
បាទ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងតែអធិស្ឋាន នោះទេវតាកាប្រៀល ជាមនុស្សដែលខ្ញុំបានឃើញក្នុងនិមិត្តតាំងពីដើម មកដល់ខ្ញុំដោយហោះយ៉ាងឆាប់រហ័ស នៅពេលប្រមាណជាយញ្ញបូជាល្ងាច។ ហើយលោកបានបំភ្លឺខ្ញុំ ហើយនិយាយជាមួយខ្ញុំថា ឱ ដានីយ៉ែល អញបានចេញមកឥឡូវនេះ ដើម្បីឲ្យឯងមានប្រាជ្ញា និងការយល់ដឹង។ តាំងពីដើមនៃសេចក្ដីទូលអង្វររបស់ឯង បទបញ្ជាបានចេញមក ហើយអញបានមកដើម្បីបង្ហាញដល់ឯង ដ្បិតឯងជាអ្នកដែលគេស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ ចូរយល់អំពីពាក្យនេះ ហើយពិចារណានិមិត្តនោះចុះ។ ដានីយ៉ែល ៩៖២១–២៣។
«បុរសឈ្មោះ កាប្រៀល ដែល» ដានីយ៉ែល «បានឃើញក្នុងនិមិត្តនៅដើមដំបូង» នោះ គឺសំដៅទៅលើ «chazon» គឺជានិមិត្តអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍ ដែលសំដៅទៅលើការដែល កាប្រៀល បកស្រាយនិមិត្តអំពីនគរទាំងឡាយនៃព្យាករណ៍ព្រះគម្ពីរដល់ ដានីយ៉ែល នៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបី។ ប៉ុន្តែ «និមិត្ត» ដែល ដានីយ៉ែល ត្រូវពិចារណានៅក្នុងជំពូកទីប្រាំបួន នោះគឺជា «mareh» គឺជានិមិត្តអំពីការបង្ហាញខ្លួន។ បន្ទាប់មក កាប្រៀល បានផ្តល់ការបំបែកតាមប្រវត្តិសាស្ត្រនៃព្យាករណ៍រយៈពេលពីរពាន់បីរយឆ្នាំដល់ ដានីយ៉ែល។
ជំពូកទី៩ ត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងឆ្នាំដំបូងនៃដារីយុស។ នៅពេលបេលតែសាស្សារថ្លែងថា គាត់ «បានយល់អំពីនិមិត្ត» នៅក្នុង «ឆ្នាំទីបីនៃស៊ីរុស» នោះគាត់បានយល់អំពីនិមិត្ត «mareh» អស់រយៈពេលពីរឆ្នាំមកហើយ។ អ្វីដែលបេលតែសាស្សារបានមកដល់ការយល់នៅក្នុង «ថ្ងៃទាំងនោះ» នៃការកាន់ទុក្ខ គឺ «រឿង» នោះ គឺជាពាក្យហេព្រើរ «dabar» ហើយវាវែងឆ្ងាយ ពីព្រោះពេលវេលាដែលបានកំណត់ទុកនោះគឺពីរពាន់ប្រាំរយម្ភៃឆ្នាំ។
ដានីយ៉ែលបានយល់រួចហើយអំពី «រឿង» មួយផ្នែក ពីព្រោះនៅក្នុងជំពូកទី៩ គាត់កំពុងអនុវត្តសេចក្តីអធិស្ឋានតាម លេវីវិន័យ ជំពូក ២៦ ហើយនោះគឺជាសេចក្តីអធិស្ឋាននៃ «រឿង» នោះ។ មានពន្លឺកាន់តែច្រើនឡើងលើ «ប្រាំពីរដង» ដែល បេលតសាស្សារ បានមកដល់ការយល់ដឹងក្នុងអំឡុងពេលកាន់ទុក្ខម្ភៃមួយថ្ងៃ ហើយការកើនឡើងនៃពន្លឺលើ «ប្រាំពីរដង» ក្នុងអំឡុងថ្ងៃកាន់ទុក្ខទាំងនោះ បានជានិមិត្តរូបនៃការកើនឡើងនៃពន្លឺលើ «ប្រាំពីរដង» នៅឆ្នាំ 1856។ ពួកមីល្លឺរ៉ាយត៍ក៏បានស្គាល់ «ប្រាំពីរដង» នោះជាមុនរួចហើយដែរ ពីព្រោះពួកគេបានប្រកាសវា ប៉ុន្តែមានពន្លឺបន្ថែមដែលត្រូវបានផ្តល់ ដើម្បីសាកល្បងពួកគេត្រង់ចំណុចយ៉ាងជាក់លាក់នៃប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកគេ នៅពេលដែលពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរពីចលនាហ្វីឡាដែលហ្វៀ ទៅកាន់ចលនាឡាវឌីសេ។
ថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខរបស់បេលតេស្សាសារ ស្របគ្នានឹងប្រវត្តិសាស្ត្រព្យាករណ៍នៃពេលដែលចលនាភីឡាឌែលភាន បានផ្លាស់ប្តូរទៅជាចលនាឡាវឌីសេអាន នៅឆ្នាំ 1856 ហើយបន្ទាប់មកទៅជាសាសនាចក្រអាដվենទីស្ទឡាវឌីសេអាន នៅឆ្នាំ 1863។ ទាំងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់បេលតេស្សាសារ និងរបស់ពួកមីឡឺរ ស្តីអំពីពន្លឺកើនឡើងលើ «ប្រាំពីរគ្រា» ស្របគ្នានឹងការផ្លាស់ប្តូររបស់ចលនាឡាវឌីសេអាននៃទេវតាទីបី ទៅកាន់ចលនាភីឡាឌែលភាននៃមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ ហើយនៅក្នុងថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខ ដែលជាអំឡុងពេលនៃការពន្យារ ដែលនៅពេលនោះ ពន្លឺកើនឡើងលើ «ប្រាំពីរគ្រា» ត្រូវបានបើកសម្ដែង។
បេលតេសាសារ តំណាងទាំងអ្នកនាំសារ និងចលនាមួយផងដែរ។ នៅក្នុងថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខរបស់គាត់ អ្នកនាំសារត្រូវយល់អំពី «រឿងនោះ» ដែលជាសេចក្តីពិត ហើយបន្ទាប់មក គាត់ត្រូវនាំ «រឿងនោះ» ទៅកាន់ចលនាមួយ នៅពេលមីកាអែលប្រោសឲ្យសាក្សីទាំងពីររស់ឡើងវិញនៅឆ្នាំ ២០២៣។
ពាក្យហេប្រឺ «mareh» (និមិត្តអំពីរូបរាងនៃការបង្ហាញខ្លួនរបស់ព្រះគ្រីស្ទ) ដែលដានីយ៉ែលត្រូវបានសម្គាល់ថាបានយល់នៅក្នុងខទីមួយ ត្រូវបានបង្ហាញឡើងបួនដងក្នុងនិមិត្តចុងក្រោយរបស់ដានីយ៉ែល។ ពីរដងវាត្រូវបានបកប្រែថា «និមិត្ត» ហើយពីរដងទៀតថា «រូបរាង»។ លើកទីមួយដែលដានីយ៉ែលប្រើពាក្យនេះនៅក្នុងខទីមួយ គាត់កំពុងសម្គាល់ថាគាត់បានយល់ «និមិត្ត» នោះ ប៉ុន្តែសេចក្ដីយោងបីលើកទៀតសម្គាល់ថាដានីយ៉ែលកំពុងជួបប្រទះនិមិត្តនោះ។ នៅក្នុងខទីប្រាំមួយ ព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះគ្រីស្ទ «ដូចជា ‘រូបរាង’ នៃផ្លេកបន្ទោរ»។
នៅថ្ងៃទីម្ភៃបួននៃខែទីមួយ ខណៈដែលខ្ញុំនៅក្បែរទន្លេធំ គឺទន្លេហ៊ីដេគែល នោះខ្ញុំក៏លើកភ្នែកឡើងមើល ហើយមើលចុះ មានបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់សំពត់ទេសឯក ចង្កេះរបស់លោកក្រវាត់ដោយមាសល្អនៃអ៊ូផាស។ រូបកាយរបស់លោកក៏ដូចជាត្បូងបេរីល មុខរបស់លោកដូចជារន្ទះ ភ្នែករបស់លោកដូចជាចង្កៀងភ្លើង ដៃ និងជើងរបស់លោកមានពណ៌ដូចជាលង្ហិនខាត់រលោង ហើយសំឡេងពាក្យរបស់លោកដូចជាសំឡេងរបស់មហាជនជាច្រើន។ ហើយខ្ញុំ ដានីយ៉ែល តែម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះដែលបានឃើញនិមិត្តនោះ ដ្បិតមនុស្សដែលនៅជាមួយខ្ញុំមិនបានឃើញនិមិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែការញ័រខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងមួយបានធ្លាក់មកលើពួកគេ ដល់ម៉្លេះពួកគេរត់ទៅលាក់ខ្លួន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវបានទុកឲ្យនៅតែម្នាក់ឯង ហើយបានឃើញនិមិត្តដ៏អស្ចារ្យនេះ ហើយកម្លាំងក៏មិននៅសេសសល់ក្នុងខ្ញុំឡើយ ដ្បិតសម្រស់របស់ខ្ញុំនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំបានប្រែទៅជាការខូចខាត ហើយខ្ញុំក៏គ្មានកម្លាំងសល់ឡើយ។ ដានីយ៉ែល 10:4–8។
មានពាក្យហេប្រឺមួយទៀតដែលត្រូវបានបកប្រែថា «និមិត្ត» ដែលយើងនឹងលើកមកពិចារណា បន្ទាប់ពីយើងបានបង្ហាញលក្ខណៈខ្លះៗនៃពាក្យហេប្រឺ «mareh» សិន។ នៅក្នុងខមុនៗ ពាក្យ «appearance» នោះ គឺជាពាក្យហេប្រឺ «mareh»។ ពាក្យដដែលនេះត្រូវបានបកប្រែជា «vision» នៅក្នុងខទីដប់ប្រាំមួយ។ នៅក្នុងខទីដប់ប្រាំមួយ និមិត្តអំពីព្រះគ្រីស្ទបានធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលពោរពេញដោយសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ។
ហើយ មើល៍ចុះ មានម្នាក់មួយដែលដូចជារូបសណ្ឋាននៃកូនមនុស្ស បានប៉ះបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ; នោះខ្ញុំបានបើកមាត់ ហើយនិយាយ ទូលទៅកាន់អ្នកដែលឈរនៅមុខខ្ញុំថា ឱ ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ ដោយសារនិមិត្តនេះ ទុក្ខព្រួយរបស់ខ្ញុំបានវិលមកលើខ្ញុំ ហើយខ្ញុំគ្មានកម្លាំងសេសសល់ឡើយ។ ដានីយ៉ែល ១០:១៦
ពាក្យហេប្រឺដែលត្រូវបានបកប្រែថា «ទុក្ខព្រួយ» មានន័យថា ច្រវាក់បង្វិល ហើយ «និមិត្ត» នៃការបង្ហាញខ្លួនរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលដានីយ៉ែលបានឃើញក្នុងខគម្ពីរនោះ បានបង្វិលច្រវាក់មួយ។ «ច្រវាក់បង្វិល» នៅក្នុងទំនាយ តំណាងឲ្យចំណុចបត់មួយ។
«មានមេរៀនដែលត្រូវរៀនពីប្រវត្តិសាស្ត្រកាលមុន ហើយការយកចិត្តទុកដាក់ត្រូវបានអំពាវនាវឲ្យផ្តោតលើមេរៀនទាំងនេះ ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងអស់អាចយល់ថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងប្រព្រឹត្តការនៅតាមគន្លងដដែលនេះឥឡូវនេះ ដូចដែលទ្រង់បានប្រព្រឹត្តជានិច្ចមក។ ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ត្រូវបានឃើញនៅក្នុងព្រះរាជកិច្ចរបស់ទ្រង់ និងនៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនានា នៅពេលនេះ ដូចគ្នានឹងដែលបានមានជានិច្ចមក តាំងពីដំណឹងល្អត្រូវបានប្រកាសជាលើកដំបូងដល់អាដាមក្នុងសួនអេដែន។»
«មានគ្រាខ្លះៗដែលជាចំណុចបត់សំខាន់ៗក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃប្រជាជាតិនានា និងនៃព្រះវិហារ។ ក្នុងព្រះបំណងដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ កាលណាវិបត្តិផ្សេងៗទាំងនេះមកដល់ ពន្លឺសម្រាប់ពេលវេលានោះក៏ត្រូវបានប្រទានឲ្យ។ បើពន្លឺនោះត្រូវបានទទួល នោះនឹងមានការរីកចម្រើនខាងវិញ្ញាណ; បើត្រូវបានបដិសេធ នោះការធ្លាក់ចុះខាងវិញ្ញាណ និងការលិចលង់បាក់បែកនឹងតាមមក។ ព្រះអម្ចាស់បានបើកសម្ដែងក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់អំពីកិច្ចការរុករានទៅមុខរបស់ដំណឹងល្អ ដូចដែលវាត្រូវបានអនុវត្តក្នុងអតីតកាល ហើយនឹងត្រូវអនុវត្តនៅពេលអនាគត រហូតដល់ជម្លោះចុងបញ្ចប់ នៅពេលដែលអំណាចសាតាំងនឹងធ្វើចលនាដ៏អស្ចារ្យចុងក្រោយរបស់ពួកវា។» Bible Echo, August 26, 1895.
ខទីដប់ប្រាំមួយតំណាងឲ្យចំណុចបត់មួយក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តដែលបេលតេស្សាសារកំពុងតំណាង។ វាជាចំណុចបត់សម្រាប់ទាំងស្នែងសាធារណរដ្ឋ (ជាតិ) និងស្នែងប្រូតេស្តង់ (ក្រុមជំនុំ)។ វាតំណាងឲ្យវិបត្តិមួយ ហើយវាតំណាងឲ្យចំណុចដែលពន្លឺពិសេសសម្រាប់ប្រវត្តិសាស្រ្តនោះត្រូវបានប្រទាន។ ចំណុចបត់សម្រាប់ដានីយ៉ែលបានកើតឡើងនៅពេលដានីយ៉ែលត្រូវបាន “ប៉ះ” ជាលើកទីពីរ ក្នុងចំណោមបីលើក។ ដានីយ៉ែលនឹងត្រូវបានប៉ះបីលើក ហើយលើកទីពីរដែលគាត់ត្រូវបានប៉ះ គឺជាចំណុចបត់មួយសម្រាប់ដានីយ៉ែល ហើយចំណុចបត់នោះគឺជាលើកទីពីរ ក្នុងចំណោមបីលើក ដែលដានីយ៉ែលបានឃើញនិមិត្ត “mareh”។
ហើយ មើលចុះ មានម្នាក់ដែលមានរូបសណ្ឋានដូចជាកូនមនុស្ស បានប៉ះបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ។ នោះខ្ញុំក៏បើកមាត់និយាយ ហើយទូលទៅអ្នកដែលឈរនៅមុខខ្ញុំថា ឱព្រះអម្ចាស់នៃខ្ញុំ ដោយសារនិមិត្តនេះ សេចក្ដីទុក្ខវេទនារបស់ខ្ញុំបានត្រឡប់មកលើខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិននៅសល់កម្លាំងអ្វីឡើយ។ ដានីយ៉ែល 10:16។
យើងនឹងលើកយកការប៉ះទាំងបីនោះមកពិភាក្សាក្នុងពេលបន្តិចទៀត។ លើកទីមួយក្នុងចំណោមបួនដងដែលដានីយ៉ែលបានប្រើពាក្យ «mareh» គឺជាសាក្សីបន្ទាល់របស់គាត់ថា គាត់បានយល់អំពីនិមិត្តនោះ ហើយការយោងទាំងបីចុងក្រោយបង្ហាញអំពីបទពិសោធន៍របស់គាត់នៅពេលដែលគាត់ពិតជាបានឃើញរូបរាងនោះ។ លើកទីបីដែលគាត់កំណត់សម្គាល់អំពីនិមិត្តនៃរូបរាងនោះ គឺនៅខទីដប់ប្រាំបី ដែលនៅទីនោះគាត់ត្រូវបានប៉ះជាលើកទីបី។
បន្ទាប់មក មានម្នាក់មកប៉ះខ្ញុំម្ដងទៀត ដែលមានរូបរាងដូចជាមនុស្ស ហើយគាត់បានពង្រឹងកម្លាំងខ្ញុំ។ ដានីយ៉ែល 10:18។
នៅពេលនៃការប៉ះលើកទីពីរ ក្នុងខទីដប់ប្រាំមួយ ដែលជាការយោងលើកទីពីរទៅកាន់និមិត្ត «marah» កម្លាំងរបស់គាត់បានបាត់បង់ទៅ ប៉ុន្តែនៅពេលនៃការប៉ះលើកទីបី កម្លាំងរបស់គាត់ត្រូវបានស្តារឡើងវិញ។ ក្នុងខទីដប់ ខទីដប់ប្រាំមួយ និងខទីដប់ប្រាំបី ដានីយ៉ែលត្រូវបានប៉ះ។ ក្នុងខទីប្រាំមួយ ដានីយ៉ែលបានឃើញរូបរាងនៃព្រះគ្រីស្ទ ហើយបន្ទាប់មក កាព្រីយ៉ែល ហើយក្នុងខទីដប់ កាព្រីយ៉ែលបានប៉ះដានីយ៉ែលជាលើកដំបូង។
បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានលើកភ្នែកឡើងមើល ហើយមើលទៅ នោះឃើញបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់ក្រណាត់ទេសឯក ហើយចង្កេះរបស់លោកបានចងដោយមាសល្អនៃឧផាស។ រូបកាយរបស់លោកក៏ដូចជាត្បូងបេរីល មុខរបស់លោកដូចជារូបរាងនៃផ្លេកបន្ទោរ ភ្នែករបស់លោកដូចជាចង្កៀងភ្លើង ដៃ និងជើងរបស់លោកមានពណ៌ដូចលង្ហិនខាត់ភ្លឺ ហើយសំឡេងនៃពាក្យរបស់លោកដូចជាសំឡេងនៃហ្វូងមនុស្សជាច្រើន។ ហើយខ្ញុំ គឺដានីយ៉ែល ម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះដែលបានឃើញនិមិត្តនោះ ដ្បិតបុរសទាំងឡាយដែលនៅជាមួយខ្ញុំមិនបានឃើញនិមិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែការញ័រខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងមួយបានធ្លាក់មកលើពួកគេ ដូច្នេះពួកគេបានរត់ទៅលាក់ខ្លួន។ ហេតុនេះ ខ្ញុំត្រូវបានទុកឲ្យនៅតែម្នាក់ឯង ហើយបានឃើញនិមិត្តដ៏អស្ចារ្យនេះ ហើយកម្លាំងណាមួយមិននៅសល់ក្នុងខ្ញុំទៀតឡើយ ដ្បិតសម្រស់របស់ខ្ញុំបានប្រែក្លាយនៅក្នុងខ្ញុំទៅជាការខូចខាត ហើយខ្ញុំក៏មិនអាចរក្សាកម្លាំងណាមួយទុកបានឡើយ។
ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបានឮសំឡេងពាក្យរបស់ទ្រង់ ហើយកាលណាខ្ញុំបានឮសំឡេងពាក្យរបស់ទ្រង់ នោះខ្ញុំក៏ដេកលង់យ៉ាងជ្រៅផ្កាប់មុខលើដី ហើយមុខរបស់ខ្ញុំបែរទៅរកដី។ ហើយមើល៍ មានដៃមួយបានប៉ះខ្ញុំ ដែលបានលើកខ្ញុំឲ្យស្ថិតលើជង្គង់ និងលើបាតដៃរបស់ខ្ញុំ។ ហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា ឱ ដានីយ៉ែល អើយ ជាមនុស្សដែលជាទីស្រឡាញ់ជាខ្លាំង ចូរយល់ពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយមកកាន់អ្នក ហើយចូរឈរឲ្យត្រង់ឡើង ដ្បិតឥឡូវនេះ ខ្ញុំត្រូវបានចាត់មករកអ្នក។ ហើយកាលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលពាក្យនេះមកខ្ញុំ នោះខ្ញុំក៏ឈរឡើងទាំងញ័រ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលមកខ្ញុំថា ដានីយ៉ែល អើយ កុំខ្លាចឡើយ ដ្បិតចាប់តាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលអ្នកបានតាំងចិត្តដើម្បីយល់ ហើយបន្ទាបខ្លួនអ្នកនៅចំពោះព្រះរបស់អ្នក នោះពាក្យរបស់អ្នកត្រូវបានឮហើយ ហើយខ្ញុំបានមកដោយពាក្យរបស់អ្នក។ ប៉ុន្តែ មេនៃនគរពែរ្សបានទប់ទល់នឹងខ្ញុំអស់រយៈពេលម្ភៃមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែមើល៍ មីកែល ជាមេមួយក្នុងចំណោមពួកមេធំៗ បានមកជួយខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនៅទីនោះជាមួយពួកស្តេចនៃពែរ្ស។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានមកដើម្បីឲ្យអ្នកយល់អំពីអ្វីដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជាជនរបស់អ្នកនៅថ្ងៃចុងក្រោយ ដ្បិតនិមិត្តនេះនៅសម្រាប់ថ្ងៃជាច្រើនទៀត។ ដានីយ៉ែល ១០:៥–១៤។
បន្ទាប់មក នៅខទីដប់ប្រាំមួយ ដានីយ៉ែលត្រូវបានប៉ះជាលើកទីពីរ នៅពេលដែលគាត់ឃើញនិមិត្តនៃព្រះគ្រីស្ទ។
ហើយកាលដែលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលដូច្នោះមកខ្ញុំ នោះខ្ញុំក៏បែរមុខទៅដី ហើយក្លាយជាមនុស្សគ។ ហើយមើល៍ មានម្នាក់ដូចជារូបរាងនៃកូនមនុស្ស បានប៉ះបបូរមាត់ខ្ញុំ; បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បើកមាត់និយាយ ហើយទូលទៅកាន់អង្គដែលឈរនៅមុខខ្ញុំថា ឱព្រះអម្ចាស់នៃទូលបង្គំ ដោយសារនិមិត្តនោះ ទុក្ខវេទនារបស់ទូលបង្គំបានវិលមកលើទូលបង្គំវិញ ហើយទូលបង្គំគ្មានកម្លាំងនៅសល់ឡើយ។ ដ្បិត តើអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់នៃទូលបង្គំនេះ អាចនិយាយជាមួយព្រះអម្ចាស់នៃទូលបង្គំនេះបានដូចម្តេច? ព្រោះសម្រាប់ទូលបង្គំ នោះភ្លាមៗកម្លាំងក៏មិននៅសល់ក្នុងទូលបង្គំទៀតឡើយ ហើយដង្ហើមក៏មិននៅសល់ក្នុងទូលបង្គំដែរ។ ដានីយ៉ែល 10:15–17។
បន្ទាប់មក ដានីយ៉ែលត្រូវបានប៉ះជាលើកទីបី នៅពេលកាព្រីយ៉ែលលេចមក មិនមែនព្រះគ្រីស្ទទេ។
បន្ទាប់មក មានម្នាក់ដែលមានរូបរាងដូចជាមនុស្ស បានមកប៉ះខ្ញុំម្តងទៀត ហើយគាត់បានពង្រឹងខ្ញុំ។ គាត់មានប្រសាសន៍ថា «ឱ មនុស្សជាទីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង កុំខ្លាចឡើយ សេចក្ដីសុខសាន្តចូរមានដល់អ្នក ចូរមាំមួន មែនហើយ ចូរមាំមួនចុះ»។ កាលដែលគាត់បានមានប្រសាសន៍នឹងខ្ញុំដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ត្រូវបានពង្រឹងឡើង ហើយទូលថា «សូមលោកម្ចាស់មានប្រសាសន៍ចុះ ដ្បិតលោកបានពង្រឹងខ្ញុំហើយ»។ នោះគាត់មានប្រសាសន៍ថា «តើអ្នកដឹងឬទេថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមករកអ្នក? ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅតស៊ូនឹងមេដឹកនាំនៃពែរ្សវិញ ហើយកាលណាខ្ញុំចេញទៅហើយ មើល៍ មេដឹកនាំនៃក្រិកនឹងមក។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញអ្នកអំពីអ្វីដែលបានកត់ទុកក្នុងគម្ពីរនៃសេចក្ដីពិត ហើយក្នុងការទាំងនេះ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលឈរជាមួយខ្ញុំឡើយ លើកលែងតែមីកែល ជាមេដឹកនាំរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះ»។ ដានីយ៉ែល 10:18–21។
ដានីយ៉ែលត្រូវបានប៉ះបីដង ហើយលើកទីមួយ និងលើកទីបី ដែលគាត់ត្រូវបានប៉ះ គឺដោយទេវតាកាប្រីយែល។ លើកទីពីរ ដែលគាត់ត្រូវបានប៉ះ គឺដោយព្រះគ្រីស្ទ។ ដានីយ៉ែលបានប្រើពាក្យហេប្រឺដដែលនោះចំនួនបួនដង ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមបួនដងនោះ លើកទីមួយ ក្នុងខទីមួយ គាត់កំពុងបញ្ជាក់ថា គាត់បានយល់អំពី «និមិត្ត»។ ការយល់អំពីសេចក្ដីពិតមួយ គឺសំខាន់ ប៉ុន្តែវាមិនដូចគ្នានឹងការមានបទពិសោធន៍អំពីសេចក្ដីពិតនោះទេ ដូចដែលគាត់បានធ្វើនៅបីលើកផ្សេងទៀត។
នៅពេលថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខរបស់ដានីយ៉ែលបានបញ្ចប់ គាត់ត្រូវបានប្រទានបទពិសោធន៍អំពីនិមិត្ត ដែលគាត់បានយល់អំពីវារួចមកហើយ មុនពេលថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខរបស់គាត់បញ្ចប់។ បទពិសោធន៍នោះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយជំហានបី ដែលត្រូវបានតំណាងដោយការប៉ះបីដង។ ការប៉ះលើកទីមួយ និងលើកចុងក្រោយ ត្រូវបានសម្រេចដោយកាប្រៀល ហើយការប៉ះកណ្ដាល គឺដោយព្រះគ្រីស្ទ។ ការប៉ះលើកទីមួយ និងលើកចុងក្រោយ គឺជាអក្សរទីមួយ និងអក្សរទីចុងក្រោយនៃអក្សរក្រមហេប្រឺ។ ក្នុងជំហានទីពីរនោះ ដានីយ៉ែលទទួលស្គាល់ស្ថានភាពរបស់ខ្លួនថាជាមនុស្សបាបបះបោរម្នាក់ នៅក្នុងទំនាក់ទំនងនឹងព្រះអម្ចាស់របស់គាត់ ហេតុដូច្នេះហើយ ការប៉ះកណ្ដាលតំណាងឲ្យការបះបោរ ដូចដែលត្រូវបានតំណាងដោយអក្សរទីដប់បីនៃអក្សរក្រមហេប្រឺ។
«ប៉ុន្តែ ពេត្រុស នៅពេលនោះ មិនបានគិតអំពីទូក ឬបន្ទុកត្រីទៀតឡើយ។ អព្ភូតហេតុនេះ លើសជាងអ្វីទាំងអស់ដែលគាត់ធ្លាប់បានឃើញ គឺសម្រាប់គាត់ជាការបង្ហាញនៃព្រះចេស្តាដ៏ទេវភាព។ ក្នុងព្រះយេស៊ូវ គាត់បានឃើញព្រះអង្គមួយព្រះអង្គ ដែលកាន់កាប់ធម្មជាតិទាំងអស់នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះវត្តមាននៃទេវភាពបានបើកបង្ហាញអំពីភាពមិនបរិសុទ្ធរបស់គាត់ផ្ទាល់។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះអម្ចាស់របស់គាត់ សេចក្ដីអៀនខ្មាសចំពោះការមិនជឿរបស់ខ្លួន ការអរព្រះគុណចំពោះការបន្ទាបព្រះអង្គរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយលើសអ្វីទាំងអស់ អារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនស្អាតនៅចំពោះព្រះវត្តមាននៃភាពបរិសុទ្ធដ៏អនន្ត បានគ្របសង្កត់គាត់ទាំងស្រុង។ ខណៈដែលមិត្តរួមការងាររបស់គាត់កំពុងប្រមូលអ្វីៗដែលជាប់នៅក្នុងសំណាញ់ ពេត្រុសបានដួលចុះនៅព្រះបាទនៃព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដោយទូលថា «សូមយាងចេញពីខ្ញុំទៅ ដ្បិតខ្ញុំជាមនុស្សមានបាប ឱព្រះអម្ចាស់អើយ»។
វាគឺជាវត្តមានដូចគ្នានៃសេចក្ដីបរិសុទ្ធដ៏ទេវភាព ដែលបានបណ្ដាលឲ្យហោរាដានីយ៉ែលដួលចុះដូចជាមនុស្សស្លាប់នៅមុខទេវតារបស់ព្រះ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា «សម្រស់របស់ខ្ញុំបានប្រែទៅជាការពុករលួយនៅក្នុងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិននៅសល់កម្លាំងអ្វីទៀតឡើយ»។ ដូច្នេះ នៅពេលអេសាយបានឃើញសិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់ លោកបានបន្លឺឡើងថា «វេទនាដល់ខ្ញុំហើយ! ដ្បិតខ្ញុំត្រូវវិនាស ពីព្រោះខ្ញុំជាមនុស្សមានបបូរមាត់មិនស្អាត ហើយខ្ញុំរស់នៅកណ្ដាលប្រជាជនមានបបូរមាត់មិនស្អាត ដ្បិតភ្នែករបស់ខ្ញុំបានឃើញព្រះមហាក្សត្រ គឺព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ»។ ដានីយ៉ែល ១០៖៨; អេសាយ ៦៖៥។ មនុស្សជាតិ ជាមួយនឹងភាពទន់ខ្សោយ និងអំពើបាបរបស់ខ្លួន ត្រូវបាននាំមកដាក់ផ្ទុយនឹងភាពគ្រប់លក្ខណ៍នៃទេវភាព ហើយគាត់មានអារម្មណ៍ថាខ្វះខាតទាំងស្រុង និងមិនបរិសុទ្ធ។ ដូច្នេះហើយ បានជាកើតមានដល់អស់អ្នកទាំងឡាយដែលបានទទួលអនុញ្ញាតឲ្យឃើញភាពអស្ចារ្យ និងព្រះចេស្តារបស់ព្រះ។
«ពេត្រុសបានបន្លឺឡើងថា “សូមយាងចេញឲ្យឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ ដ្បិតខ្ញុំជាមនុស្សមានបាបម្នាក់”; ប៉ុន្តែគាត់បានកាន់ជាប់នៅព្រះបាទនៃព្រះយេស៊ូវ ដោយមានអារម្មណ៍ថាគាត់មិនអាចត្រូវបានបំបែកចេញពីទ្រង់បានឡើយ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានឆ្លើយថា “កុំខ្លាចឡើយ; ចាប់ពីពេលនេះតទៅ អ្នកនឹងចាប់មនុស្សវិញ។” គឺបន្ទាប់ពីអេសាយបានឃើញភាពបរិសុទ្ធរបស់ព្រះ និងការមិនសមគួររបស់ខ្លួនហើយ ទើបគាត់ត្រូវបានប្រគល់សារដ៏ទេវភាពឲ្យ។ គឺបន្ទាប់ពីពេត្រុសត្រូវបានដឹកនាំឲ្យបដិសេធខ្លួនឯង និងពឹងផ្អែកលើព្រះចេស្តាដ៏ទេវភាពហើយ ទើបគាត់បានទទួលការត្រាស់ហៅឲ្យបំពេញកិច្ចការរបស់គាត់សម្រាប់ព្រះគ្រីស្ទ»។ The Desire of Ages, 246.
និមិត្ត «mareh» គឺជានិមិត្តអំពីការបង្ហាញអង្គរូបរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ប៉ុន្តែទេវតា កាប្រៀល ត្រូវបានតំណាងដោយពេលទីពីរ និងទីបួនដែលដានីយ៉ែលបានប្រើពាក្យនេះ។ លើកទីមួយ គឺជាការថ្លែងថា បេលតេសាស្សារ បានយល់និមិត្តនោះ ប៉ុន្តែបីលើកចុងក្រោយ សំដៅលើដានីយ៉ែលកំពុងជួបប្រទះនិមិត្តនោះ។ ក្នុងបីលើកដែលដានីយ៉ែលជួបប្រទះនិមិត្តនោះ គាត់ក៏ត្រូវបានប៉ះផងដែរ។
លើកដំបូងដែលគាត់ត្រូវបានប៉ះដោយកាប្រ៊ីយ៉ែល គឺបន្ទាប់ពីគាត់បានឃើញការលេចមកនៃព្រះគ្រីស្ទដែលបានទទួលសិរីរុងរឿង ហើយបទពិសោធន៍នោះបានទុកឲ្យគាត់ស្ថិតក្នុង «ការគេងលក់យ៉ាងជ្រៅ ដោយផ្កាប់មុខ ហើយមុខរបស់ខ្ញុំបែរទៅដី»។ និមិត្តបានបង្កើតការញែកចេញមួយ ដ្បិតអស់អ្នកដែលនៅជាមួយគាត់ «មិនបានឃើញនិមិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែការញ័រយ៉ាងខ្លាំងមួយបានធ្លាក់មកលើពួកគេ ដូច្នេះពួកគេបានរត់គេចទៅលាក់ខ្លួន»។ ក្នុងការខកចិត្តលើកដំបូង យេរេមា «អង្គុយតែម្នាក់ឯង ពីព្រោះព្រះហស្តរបស់ព្រះ» ហើយនៅក្នុងបេលតេសាសារ «មិនមានកម្លាំងសល់នៅឡើយទេ» «ដ្បិត» «សោភ័ណភាពរបស់» គាត់ «បានប្រែទៅជាការពុករលួយនៅក្នុងខ្ញុំ ហើយ» គាត់ «មិនអាចរក្សាកម្លាំងទុកបានឡើយ»។
បន្ទាប់ពីកាព្រីយែលបានប៉ះគាត់ជាលើកដំបូង កាព្រីយែលក៏បានលើកដានីយ៉ែលឲ្យស្ថិតនៅលើជង្គង់ និងលើបាតដៃរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់មក គាត់បានបញ្ជាដានីយ៉ែលឲ្យយល់ពាក្យដែលគាត់និយាយ ហើយឲ្យក្រោកឈរឡើង ដូច្នេះដានីយ៉ែលក៏បានធ្វើតាម ទោះបីជាគាត់កំពុងញ័រក៏ដោយ។ បន្ទាប់មក កាព្រីយែលបានផ្តល់ដល់ដានីយ៉ែលនូវសេចក្តីបំបែកបកស្រាយអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលម្ភៃមួយថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខរបស់ដានីយ៉ែល។ គាត់បានបញ្ជាក់ថា បន្ទាប់ពីបានតស៊ូជាមួយស្តេចទាំងឡាយនៃពែរ្សអស់រយៈពេលម្ភៃមួយថ្ងៃ មីកាអែលបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ដើម្បីចូលរួមក្នុងសមរភូមិ ហើយបន្ទាប់មក កាព្រីយែលក៏បានមកដើម្បីឆ្លើយតបនឹងការអធិស្ឋានរបស់ដានីយ៉ែល និងពន្យល់ដល់ដានីយ៉ែលអំពី «អ្វីដែលនឹងកើតមានដល់ប្រជាជនរបស់អ្នកនៅគ្រាចុងក្រោយ»។ នៅពេលដែលមីកាអែលបានចុះមកពីស្ថានសួគ៌ កាព្រីយែលត្រូវបានចាត់ឲ្យមកពន្យល់អំពីគ្រាចុងក្រោយដល់ដានីយ៉ែល។
សេចក្តីពន្យល់របស់កាប្រៀលត្រូវបានប្រទានដល់ដានីយ៉ែលនៅចុងបញ្ចប់នៃម្ភៃមួយថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខ ដែល ក្នុងការអនុវត្តន៍តាមបន្ទាត់លើបន្ទាត់នៃវិវរណៈ ជំពូក ១១ តំណាងឲ្យពេលដែលនៅក្នុងអេសេគាល ជំពូក ៣៧ គាត់ត្រូវបានបង្គាប់ពីរដងឲ្យទាយព្រះបន្ទូលទៅកាន់ឆ្អឹងស្លាប់ទាំងឡាយ ដើម្បីលើកហោរាទាំងពីរចេញពីផ្នូររបស់ពួកគេ។ វាកើតឡើងនៅពេលដែលមីកែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ហើយប្រោសរូបកាយរបស់ម៉ូសេឲ្យរស់ឡើងវិញ ខណៈដែលបដិសេធមិនធ្វើអន្តរកម្មជាមួយសាតាំងនៅក្នុងសៀវភៅយូដា។ ដានីយ៉ែលនៅតែត្រូវបានប៉ះម្តងទៀតពីរដង បន្ទាប់ពីកាប្រៀលបានផ្តល់ទិដ្ឋភាពទូទៅអំពីថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខនោះ។
បន្ទាប់ពីកាប្រីយែលបានបញ្ចប់ ដានីយ៉ែល «បែរមុខរបស់គាត់ចុះទៅដី ហើយគាត់ក៏ក្លាយជាមនុស្សមិនអាចនិយាយបាន» ហើយបន្ទាប់មក ព្រះគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់បាន «ប៉ះ» «បបូរមាត់» របស់ដានីយ៉ែល ហើយបន្ទាប់មក ដានីយ៉ែលក៏ «បើក» «មាត់» របស់គាត់ «ហើយនិយាយ ហើយទូលទៅកាន់ព្រះអង្គដែលឈរនៅមុខខ្ញុំថា ឱលោកម្ចាស់របស់ទូលបង្គំ ដោយសារនិមិត្ត ទុក្ខព្រួយរបស់ទូលបង្គំបានបែរមកលើទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំគ្មានកម្លាំងនៅសល់ឡើយ។ ដ្បិត តើអ្នកបម្រើរបស់លោកម្ចាស់របស់ទូលបង្គំនេះ អាចនិយាយជាមួយលោកម្ចាស់របស់ទូលបង្គំនេះបានដូចម្តេច? ពីព្រោះសម្រាប់ទូលបង្គំ ភ្លាមៗនោះ គ្មានកម្លាំងនៅសល់ក្នុងទូលបង្គំទៀតឡើយ ហើយក៏គ្មានដង្ហើមនៅសល់ក្នុងទូលបង្គំដែរ»។
បទពិសោធន៍នៃការមើលឃើញ និងនិយាយជាមួយព្រះគ្រីស្ទ ធ្វើឲ្យដានីយ៉ែលបន្ទាបខ្លួនដល់ក្នុងធូលីដី។ គាត់មិនអាចនិយាយបានឡើយ ហើយនឹងនៅតែដូច្នោះ ប្រសិនបើព្រះគ្រីស្ទមិនបានប៉ះបបូរមាត់របស់គាត់ ដូចដែលបបូរមាត់របស់អេសាយត្រូវបានប៉ះដោយធ្យូងភ្លើងពីអាសនៈ។
យើងនឹងបន្តការសិក្សានេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
«កាលអេសាយបានឃើញវិវរណៈនេះអំពីសិរីល្អ និងឧត្តមភាពរុងរឿងនៃព្រះអម្ចាស់របស់លោក នោះលោកត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយការយល់ដឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអំពីភាពបរិសុទ្ធ និងសេចក្ដីវិសុទ្ធនៃព្រះ។ ភាពផ្ទុយគ្នានោះមុតស្រួចយ៉ាងណា រវាងភាពគ្រប់លក្ខណៈឥតគូប្រៀបរបស់ព្រះបង្កើតរបស់លោក និងដំណើរជីវិតពោរពេញដោយបាបរបស់អស់អ្នកដែល រួមទាំងលោកផ្ទាល់ផង បានត្រូវរាប់បញ្ចូលជាយូរមកហើយក្នុងចំណោមប្រជាជនដែលត្រូវបានជ្រើសរើសនៃអ៊ីស្រាអែល និងយូដា! “វេទនាដល់ខ្ញុំហើយ!” លោកបានអំពាវនាវឡើងថា; “ដ្បិតខ្ញុំត្រូវវិនាសហើយ ពីព្រោះខ្ញុំជាមនុស្សមានបបូរមាត់មិនស្អាត ហើយខ្ញុំរស់នៅកណ្ដាលប្រជាជនដែលមានបបូរមាត់មិនស្អាតដែរ ព្រោះភ្នែករបស់ខ្ញុំបានឃើញព្រះមហាក្សត្រ គឺព្រះយេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារ។” ខ ៥។ ដូចជាកំពុងឈរនៅក្នុងពន្លឺពេញលេញនៃវត្តមានដ៏ទេវភាពនៅខាងក្នុងទីបរិសុទ្ធខាងក្នុង លោកបានដឹងច្បាស់ថា បើទុកឲ្យនៅក្នុងភាពមិនគ្រប់លក្ខណៈ និងភាពខ្វះសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯង នោះលោកនឹងមិនអាចបំពេញបេសកកម្មដែលលោកត្រូវបានហៅឲ្យធ្វើនោះបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ សេរ៉ាហ្វម្នាក់ត្រូវបានចាត់មក ដើម្បីដោះបន្ទុកទុក្ខព្រួយរបស់លោក និងដើម្បីរៀបចំលោកឲ្យសមស្របសម្រាប់បេសកកម្មដ៏ធំរបស់លោក។ ធ្យូងភ្លើងរស់មួយដុំពីលើអាសនៈ ត្រូវបានដាក់លើបបូរមាត់របស់លោក ជាមួយនឹងពាក្យថា “មើល៍ នេះបានប៉ះបបូរមាត់របស់អ្នកហើយ ហើយអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកត្រូវបានដកចេញ ហើយបាបរបស់អ្នកត្រូវបានជម្រះស្អាតហើយ។” បន្ទាប់មក ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះត្រូវបានឮថា “តើយើងនឹងចាត់អ្នកណា ហើយអ្នកណានឹងទៅជំនួសយើង?” ហើយអេសាយបានឆ្លើយតបថា “ខ្ញុំនៅទីនេះ; សូមចាត់ខ្ញុំទៅចុះ។” ខ ៧, ៨។»
«ភ្ញៀវមកពីស្ថានសួគ៌បានបង្គាប់ដល់អ្នកនាំសារដែលកំពុងរង់ចាំថា “ចូរទៅ ហើយប្រាប់ប្រជាជននេះថា ចូរស្តាប់ចុះ តែឥតយល់ឡើយ; ហើយចូរមើលចុះ តែឥតដឹងឡើយ។ ចូរធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ប្រជាជននេះធ្ងន់ទៅ ហើយធ្វើឲ្យត្រចៀករបស់ពួកគេធ្ងន់ ហើយបិទភ្នែករបស់ពួកគេ; ក្រែងលោពួកគេមើលឃើញដោយភ្នែករបស់ខ្លួន ហើយឮដោយត្រចៀករបស់ខ្លួន ហើយយល់ដោយចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយបែរត្រឡប់មកវិញ ហើយបានជាសះស្បើយ។” ខទី ៩, ១០។»
«កាតព្វកិច្ចរបស់ហោរាគឺច្បាស់លាស់; គាត់ត្រូវលើកសំឡេងឡើង ដើម្បីតវ៉ាប្រឆាំងនឹងអំពើអាក្រក់ដែលកំពុងរីករាលដាល។ ប៉ុន្តែ គាត់ភ័យខ្លាចក្នុងការចាប់ផ្តើមកិច្ចការនោះ ដោយគ្មានការធានាណាមួយអំពីសេចក្តីសង្ឃឹម។ “ព្រះអម្ចាស់អើយ ដល់ពេលណា?” គាត់បានទូលសួរ។ ខទី ១១។ តើក្នុងចំណោមប្រជារាស្ត្រដែលទ្រង់បានជ្រើសរើស មិនមាននរណាម្នាក់សោះដែលនឹងយល់ ហើយប្រែចិត្ត ហើយបានជាសះស្បើយឬ?»
“បន្ទុកនៃព្រលឹងរបស់លោក ដើម្បីជួយយូដាដែលបានវង្វេង មិនត្រូវបានទ្រាំទ្រដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ បេសកកម្មរបស់លោក មិនត្រូវជាអសារបង់ទាំងស្រុងឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា អំពើអាក្រក់ទាំងឡាយដែលបានកើនច្រើនឡើងអស់រយៈពេលជាច្រើនជំនាន់ មិនអាចត្រូវបានដកចេញនៅក្នុងសម័យរបស់លោកបានឡើយ។ ពេញមួយជីវិតរបស់លោក លោកត្រូវតែធ្វើជាគ្រូបង្រៀនដែលមានការអត់ធ្មត់ និងក្លាហាន—ជាព្យាការីនៃសេចក្តីសង្ឃឹម ព្រមទាំងនៃសេចក្តីវិនាសផងដែរ។ នៅទីបំផុត នៅពេលដែលព្រះបំណងដ៏ទេវភាពត្រូវបានសម្រេច នោះផលពេញលេញនៃការខិតខំរបស់លោក និងនៃការងារនឿយហត់របស់អ្នកនាំសារដ៏ស្មោះត្រង់ទាំងអស់របស់ព្រះ នឹងត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញ។ នៅសល់មួយក្រុមតូចនឹងត្រូវបានសង្គ្រោះ។ ដើម្បីឲ្យការនេះអាចកើតមានឡើង សារនៃការព្រមាន និងការអង្វរករ ត្រូវតែត្រូវបានប្រកាសទៅកាន់ជាតិសាសន៍ដែលបះបោរ ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រកាសថា៖ ‘រហូតទាល់តែក្រុងទាំងឡាយត្រូវបំផ្លាញឲ្យអស់គ្មានអ្នករស់នៅ ហើយផ្ទះទាំងឡាយគ្មានមនុស្សនៅ ហើយស្រុកដីត្រូវស្ងាត់ស្ងៀមខ្ទេចខ្ទីទាំងស្រុង ហើយព្រះយេហូវ៉ាបាននាំមនុស្សឲ្យទៅឆ្ងាយ ហើយមានការបោះបង់ចោលយ៉ាងធំមួយនៅកណ្ដាលស្រុកដី។’ ខទី ១១, ១២។
«ការវិនិច្ឆ័យដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ដែលត្រូវធ្លាក់មកលើអ្នកមិនព្រមប្រែចិត្ត—សង្គ្រាម ការនិរទេស ការគាបសង្កត់ ការបាត់បង់អំណាច និងកិត្តិយសនៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនានា—ទាំងអស់នេះត្រូវមក ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលនឹងស្គាល់នៅក្នុងការទាំងនោះថាជាព្រះហស្តនៃព្រះដែលត្រូវបានធ្វើឲ្យព្រះទ័យខឹង បានត្រូវនាំឲ្យប្រែចិត្ត។ កុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់នៃនគរខាងជើង នឹងត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនានាក្នុងពេលមិនយូរ ហើយទីក្រុងរបស់ពួកគេនឹងត្រូវទុកឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ; កងទ័ពបំផ្លាញរបស់ប្រជាជាតិសត្រូវ នឹងបោកបក់កាត់លើស្រុកដីរបស់ពួកគេម្ដងហើយម្ដងទៀត; សូម្បីតែក្រុងយេរូសាឡិមក៏នឹងត្រូវដួលរលំជាចុងក្រោយ ហើយយូដានឹងត្រូវនាំទៅជាឈ្លើយ; ទោះជាយ៉ាងណា ស្រុកដីដែលបានសន្យា មិនត្រូវនៅតែត្រូវបានបោះបង់ចោលទាំងស្រុងជារៀងរហូតឡើយ។ សេចក្តីធានារបស់ភ្ញៀវពីស្ថានសួគ៌ចំពោះអេសាយគឺថា៖ «នៅក្នុងនោះ នឹងមានមួយភាគដប់ ហើយវានឹងត្រឡប់មកវិញ ហើយនឹងត្រូវបរិភោគ៖ ដូចជាដើម teil tree និងដើមឈើអុក ដែលសារធាតុរបស់វានៅក្នុងវា កាលណាវាជ្រុះស្លឹករបស់វា៖ ដូច្នេះ ពូជបរិសុទ្ធ នឹងជាសារធាតុរបស់វា»។ ខទី ១៣។
«ការធានានេះអំពីការបំពេញចុងក្រោយនៃគោលបំណងរបស់ព្រះ បាននាំមកនូវសេចក្តីក្លាហានដល់ចិត្តរបស់អេសាយ។ ទោះបីអំណាចនៅលើផែនដីរៀបជួរខ្លួនទាស់នឹងយូដាក៏ដោយ? ទោះបីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះអម្ចាស់ជួបប្រទះនឹងការប្រឆាំង និងការតស៊ូក៏ដោយ? អេសាយបានឃើញព្រះមហាក្សត្រ គឺព្រះអម្ចាស់នៃពលបរិវារ; លោកបានឮបទចម្រៀងរបស់សេរ៉ាភីមថា «ផែនដីទាំងមូលពេញដោយសិរីល្អរបស់ទ្រង់»; លោកមានព្រះបន្ទូលសន្យាថា សារទាំងឡាយរបស់យេហូវ៉ាទៅកាន់យូដាដែលបានបះបោរនឹងត្រូវអមដំណើរដោយអំណាចបញ្ចុះបញ្ចូលនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ; ហើយហោរាត្រូវបានពង្រឹងចិត្តសម្រាប់កិច្ចការដែលនៅចំពោះមុខគាត់។ ខ ៣។ ពេញមួយបេសកកម្មដ៏វែងឆ្ងាយ និងលំបាករបស់លោក លោកបានរក្សាការចងចាំអំពីនិមិត្តនេះជាមួយខ្លួន។ អស់រយៈពេលហុកសិបឆ្នាំ ឬច្រើនជាងនេះ លោកបានឈរនៅមុខពួកកូនចៅយូដាជាហោរានៃសេចក្តីសង្ឃឹម ដោយកាន់តែក្លាហានឡើងៗក្នុងការព្យាករណ៍របស់លោកអំពីជ័យជម្នះនាពេលអនាគតរបស់ព្រះវិហារ»។ Prophets and Kings, 307–310.