ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤០ ស្របគ្នានឹងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខ ១០ ដល់ ១៦ នៃជំពូកដដែល។ នៅក្នុងខ ១០ ដល់ ១៦ ខ្សែបន្ទាត់នៃសត្វពីផែនដី ក្នុង វិវរណៈ ១៣ ដែលជាស្នែងសាធារណរដ្ឋក្បត់ជំនឿរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានតំណាងដោយ ដូណាល់ ត្រាំ; ខ្សែបន្ទាត់នៃស្នែងប្រូតេស្តង់ក្បត់ជំនឿរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានតំណាងដោយ ម៉ាកាបេ; ខ្សែបន្ទាត់នៃសត្វពីសមុទ្ររបស់សម្តេចប៉ាប ត្រូវបានតំណាងថាជា «ពួកចោរប្លន់ក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់អ្នក» ហើយខ្សែបន្ទាត់នៃនាគ ត្រូវបានតំណាងដោយស្តេចនានានៃភាគខាងត្បូង និង ភីលីព នៃ ម៉ាសេដូន។ ខ្សែបន្ទាត់នៃមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ត្រូវបានតំណាងដោយ ពេត្រុស។
កណ្តាល
នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនោះ ចំណុចកណ្ដាលត្រូវបានសង្កត់ធ្ងន់ម្តងហើយម្តងទៀត។ រយៈពេល ២៥០ ឆ្នាំដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 457 BC បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 207 BC នៅកណ្ដាលនៃសង្គ្រាមរ៉ាហ្វៀ និងប៉ានៀម ដែលជាសង្គ្រាមតំណាងពីរចុងក្រោយនៃខទីដប់មួយ ដល់ទីដប់ប្រាំ។ រយៈពេល ២៥០ ឆ្នាំនៃសត្វពីផែនដី ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 1776 បញ្ចប់នៅឆ្នាំ 2026 គឺជាឆ្នាំនៃ “ការបោះឆ្នោតពាក់កណ្ដាលអាណត្តិ” នៅក្នុងវេទិកានយោបាយរបស់សត្វពីផែនដី។ ពេត្រុសស្ថិតនៅកេសារា ភីលីព (ប៉ានៀម) ដែលជាចំណុចកណ្ដាលនៃបីដងដែលព្រះគ្រីស្ទបាននាំតែសិស្សបីនាក់ប៉ុណ្ណោះទៅជាមួយដោយផ្តាច់មុខ។
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
«ទេវតាដែលរួមគ្នាក្នុងការប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីបី នឹងបំភ្លឺផែនដីទាំងមូលដោយសិរីរុងរឿងរបស់គាត់។ នៅទីនេះ បានទាយទុកជាមុនអំពីកិច្ចការមួយដែលមានវិសាលភាពទូទាំងពិភពលោក និងអំណាចដ៏អស្ចារ្យមិនធ្លាប់មាន។ ចលនាការយាងមកវិញក្នុងឆ្នាំ 1840–44 គឺជាការបង្ហាញដ៏រុងរឿងនៃព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ; សាររបស់ទេវតាទីមួយត្រូវបាននាំទៅកាន់ស្ថានីយបេសកកម្មទាំងអស់នៅលើពិភពលោក ហើយនៅក្នុងប្រទេសខ្លះ មានការចាប់អារម្មណ៍ខាងសាសនាដ៏ធំបំផុត ដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងប្រទេសណាមួយចាប់តាំងពីការកែទម្រង់សាសនានៃសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយមក; ប៉ុន្តែអ្វីទាំងនេះ នឹងត្រូវបានលើសលប់ដោយចលនាដ៏ខ្លាំងក្លាក្រោមសេចក្តីព្រមានចុងក្រោយរបស់ទេវតាទីបី»។ The Great Controversy, 611.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
នៅពេលរបួសដ៏សាហាវរបស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានព្យាបាលនៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះការសម្ដែងលើកទីពីរនៃយុគងងឹតចាប់ផ្តើមឡើង។ វេទនាទីមួយ និងវេទនាទីបីគឺដូចគ្នា ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទតែងតែបង្ហាញចុងបញ្ចប់តាមរយៈដើមកំណើត ដូច្នេះផ្កាយដែលធ្លាក់ចុះគឺមូហាំម៉ាត់ ក្នុងវេទនាទីមួយ ដែលបានបង្វិលកូនសោដែលបើកអណ្ដូងជម្រៅឥតបាត ហើយមិនយូរបន្ទាប់ពី 9/11 នោះ អធិទេពនិយមនៃអណ្ដូងជម្រៅឥតបាតបានសម្លាប់សាក្សីទាំងពីរនៃវិវរណៈ ជំពូក ១១។ នៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ របួសដ៏សាហាវរបស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានព្យាបាល ហើយសត្វនៃកាតូលិកនិយមបានបំពេញអាថ៌កំបាំងព្យាករណ៍អំពីទីប្រាំបី (តំណាងឲ្យការរស់ឡើងវិញ) ដែលត្រូវបានសម្រេច។ បន្ទាប់មក សម័យទីពីរនៃយុគងងឹតចាប់ផ្តើមឡើង ជាសញ្ញាសំខាន់ទីបីរបស់បាឡាម នៅពេលដែលលានិយាយ ហើយបង្វិលកូនសោដើម្បីបើកអណ្ដូងជម្រៅឥតបាតម្ដងទៀត។ បន្ទាប់ពី 9/11 អធិទេពនិយម គឺនាគ បានចេញពីអណ្ដូងជម្រៅឥតបាត ដើម្បីច្បាំងទាស់នឹងប្រធានាធិបតីដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនបំផុត ដែលបានញុះញង់អាណាចក្រក្រិកទាំងមូល។ នៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ សត្វនៃវិវរណៈ ជំពូក ១៧ ឡើងចេញពីអណ្ដូងជម្រៅឥតបាត ហើយភាពងងឹតបានលុបបាំងព្រះអាទិត្យម្ដងទៀត។
ហេតុអ្វីបានជា Nashville? នេះគឺជាសំណួរដែលនៅតែមិនទាន់បានដោះស្រាយ។ Nashville សម្គាល់ការចាប់ផ្ដើមនៃរយៈពេលខ្លីនៃការប្រកាសសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយវាចាប់ផ្ដើមដោយការវាយប្រហារបំផ្លិចបំផ្លាញមួយដោយឥស្លាម ដែលមិនបានរំពឹងទុក ហើយវាក៏បញ្ចប់តាមរបៀបដូចគ្នា។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនោះ តំណាងឲ្យការអនុវត្តសញ្ញារបស់សត្វសាហាវនៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងជាការចាប់ផ្ដើមនៃការបំផ្លាញទីក្រុងទាំងឡាយ។ «ការបំផ្លាញ» គឺជាលក្ខណៈព្យាករណ៍មួយរបស់ឥស្លាម។
ការបំផ្លាញ
“នៅយប់មុនមិញមានទិដ្ឋភាពមួយដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងបានឆ្លងកាត់នៅមុខខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឃើញបាល់ភ្លើងដ៏មហិមាមួយធ្លាក់ចុះទៅកណ្ដាលវិមានដ៏ស្រស់ស្អាតមួយចំនួន បណ្ដាលឲ្យវាត្រូវបានបំផ្លាញភ្លាមៗ។ ខ្ញុំបានឮអ្នកខ្លះនិយាយថា ‘យើងបានដឹងហើយថា សេចក្ដីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះកំពុងមកលើផែនដី ប៉ុន្តែយើងមិនបានដឹងថា វានឹងមកដល់ឆាប់យ៉ាងនេះទេ។’ អ្នកដទៃទៀតនិយាយថា ‘អ្នកបានដឹង! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនប្រាប់យើង? យើងមិនបានដឹងទេ។’ ពាក្យដូចនេះ ខ្ញុំបានឮគេនិយាយនៅគ្រប់ទិសទាំងអស់។” លិខិត 217, 1904។
កៅសិបប្រាំមួយដប់មួយ
វិវរណៈ «ប្រាំបួន ដប់មួយ» កំណត់សម្គាល់អំពីលក្ខណៈនៃនគរអ៊ីស្លាមថាជាមរណភាព និងការបំផ្លាញ ដ្បិតឈ្មោះមួយក្នុងទំនាយតំណាងឲ្យលក្ខណៈ។
ហើយពួកវាមានស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកវា គឺជាទេវតានៃរណ្តៅជ្រៅឥតបាត ដែលឈ្មោះរបស់ទ្រង់នៅក្នុងភាសាហេប្រឺគឺ អាបាដុន ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាសាក្រិក ទ្រង់មានឈ្មោះថា អាប៉ូល្លីយ៉ូន។ វិវរណៈ 9/11។
អាបាដូន មានន័យថា «ការបំផ្លាញ ឬ ទីកន្លែងនៃការបំផ្លាញ» ហើយ អាប៉ុល្លីយ៉ូន មានន័យថា «អ្នកបំផ្លាញ»។
«ពួកទេវតាកំពុងកាន់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេះកាចក្រហមមួយ កំពុងស្វែងរកបំបែកការចាប់ឃុំឃាំងហើយស្ទុះឆ្លងកាត់លើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដោយនាំមកនូវសេចក្ដីបំផ្លាញ និងសេចក្ដីស្លាប់តាមផ្លូវដែលវាឆ្លងកាត់។»
«តើយើងនឹងដេកលក់នៅលើគែមជិតបំផុតនៃពិភពនិរន្តរឬ? តើយើងនឹងស្ពឹកស្រពន់ ត្រជាក់ និងស្លាប់ឬ? អូ សូមឲ្យនៅក្នុងពួកជំនុំរបស់យើងមានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ដែលបានផ្លុំចូលទៅក្នុងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់ឡើងវិញ។ យើងត្រូវការមើលឃើញថា ផ្លូវនោះចង្អៀត ហើយទ្វារនោះតឹងរឹង។ ប៉ុន្តែ នៅពេលយើងឆ្លងកាត់ទ្វារតឹងរឹងនោះ ភាពទូលាយរបស់វាគ្មានដែនកំណត់ឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.
ផ្លូវនៃសាសនាឥស្លាមរបស់វេទនាកាលទីបី គឺជាផ្លូវរបស់បាឡាម និងលា។ ផ្លូវរបស់សេះកាចសាហាវនៃសាសនាឥស្លាម នោះគឺខ្យល់ទាំងបួននៃការប្រទូសរ៉ាយរបស់យ៉ូហាន ខ្យល់ក្រហាយរបស់អេសាយ និង «ខ្យល់» ឬ «ដង្ហើម» របស់អេសេគាល ដែលមកពីខ្យល់ទាំងបួន នាំដំណើរចេញពី 9/11 ទៅកាន់ទ្វារ «ចង្អៀត» និង «ត្រង់»។ ទ្វារចង្អៀតនោះ គឺជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបីរបស់បាឡាម និងលា។
ហើយទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានទៅមុខទៀត ហើយឈរនៅកន្លែងចង្អៀតមួយ ដែលគ្មានផ្លូវប្រែទៅខាងស្តាំឬខាងឆ្វេងបានឡើយ។ ហើយកាលណាលានោះបានឃើញទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ា នាងក៏ដួលចុះនៅក្រោមបាឡាម; បាឡាមក៏មានកំហឹងឆេះឡើង ហើយវាយលានោះដោយដំបងមួយ។ ហើយព្រះយេហូវ៉ាបានបើកមាត់របស់លានោះ ហើយនាងបាននិយាយទៅកាន់បាឡាមថា តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វីដល់លោក ដែលលោកបានវាយខ្ញុំអស់បីដងដូច្នេះ? ជនគណនា 22:26–28។
ផ្លូវនៃវេទនាទីបីនៃការបំផ្លាញរបស់សាសនាអ៊ីស្លាមបានចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃ 9/11 នៅពេលដែល វិវរណៈ 18:1–3 បានសម្រេច។
«ឥឡូវនេះ មានពាក្យមកថា ខ្ញុំបានប្រកាសថា ទីក្រុងញូវយ៉កនឹងត្រូវបោកបក់បំផ្លាញដោយរលកយក្សឬ? ការនេះ ខ្ញុំមិនដែលបាននិយាយឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា ខណៈដែលខ្ញុំបានមើលឃើញអគារធំៗកំពុងសង់ឡើងនៅទីនោះ ជាន់លើជាន់ថែមទៀត “ឆាកហេតុការណ៍ដ៏គួរឲ្យរន្ធត់យ៉ាងណានឹងកើតឡើង នៅពេលព្រះអម្ចាស់ក្រោកឡើង ដើម្បីរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងគួរឲ្យភ័យខ្លាច! នោះពាក្យនៅក្នុង វិវរណៈ 18:1–3 នឹងបានសម្រេចជាក់ជាមិនខាន”។ ជំពូកទីដប់ប្រាំបីទាំងមូលនៃគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាការព្រមានអំពីអ្វីដែលកំពុងមកលើផែនដី។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនមានពន្លឺជាក់លាក់ណាមួយទាក់ទងនឹងអ្វីដែលកំពុងមកលើទីក្រុងញូវយ៉កនោះទេ លើកលែងតែខ្ញុំដឹងថា ថ្ងៃមួយ អគារធំៗនៅទីនោះនឹងត្រូវបានបោះទម្លាក់ចុះ ដោយការបង្វិល និងការផ្ដួលរំលំដោយអំណាចរបស់ព្រះ។ ពីពន្លឺដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថា សេចក្តីវិនាសកំពុងមាននៅក្នុងលោកីយ៍។ ពាក្យតែមួយពីព្រះអម្ចាស់ ការប៉ះតែម្តងដោយអំណាចដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់ ហើយសំណង់ដ៏មហិមាទាំងនេះនឹងដួលរលំ។ ឆាកហេតុការណ៍នានានឹងកើតឡើង ដែលភាពគួរឲ្យភ័យរន្ធត់របស់វា យើងមិនអាចនឹកស្មានដល់បានឡើយ»។ Review and Herald, July 5, 1906.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
ប្រជារាស្ត្ររបស់យើងត្រូវវិនាស ដោយខ្វះចំណេះដឹង៖ ពីព្រោះអ្នកបានបដិសេធចំណេះដឹង នោះយើងក៏នឹងបដិសេធអ្នកដែរ ដើម្បីឲ្យអ្នកមិនធ្វើជាសង្ឃសម្រាប់យើងទៀតឡើយ៖ ពីព្រោះអ្នកបានភ្លេចក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះរបស់អ្នក នោះយើងក៏នឹងភ្លេចកូនចៅរបស់អ្នកដែរ។ ហូសេ ៤:៦។
passage unavailable
This passage is not yet available in .
បញ្ហានៃការគោរពតាមនៅចុងបញ្ចប់ មិនអាចកំណត់ឲ្យស្ថិតនៅត្រឹមសួនច្បារតែមួយបានទេ ប្រសិនបើ «គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់នឹងត្រូវពាក់ព័ន្ធ» ដូចដែលបងស្រី White បានមានប្រសាសន៍។ បញ្ហាថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាការធ្វើឡើងវិញនៃការសាកល្បងដំបូងរបស់អាដាម និងអេវ៉ា នៅក្នុងសួនច្បារ ដែលត្រូវបានធ្វើឡើងវិញនៅទូទាំងពិភពលោកទាំងមូលនៅចុងបញ្ចប់។ ការសាកល្បងនោះចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានដាក់ឲ្យប្រើនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលក៏ជាចុងបញ្ចប់នៃសម័យនៃការប្រកាសសម្រែកអធ្រាត្រផងដែរ។
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
យើងនឹងបន្តនិយាយអំពីកិច្ចការទាំងនេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
សាត្រាស្លឹករឹត ១៨៨, ១៩០៥
«នៅពេលខ្ញុំនៅទីក្រុង Nashville ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជន ហើយនៅក្នុងពេលយប់ មានបាល់ភ្លើងដ៏មហិមាមួយចុះមកត្រង់ពីស្ថានសួគ៌ ហើយតាំងស្ថិតនៅលើ Nashville។ មានអណ្ដាតភ្លើងចេញពីបាល់នោះដូចជាព្រួញៗ; ផ្ទះទាំងឡាយកំពុងត្រូវបានលេបបំផ្លាញ; ផ្ទះទាំងឡាយកំពុងញ័ររញ្ជួយ ហើយដួលរលំ។ មនុស្សខ្លះក្នុងចំណោមពួកយើងកំពុងឈរនៅទីនោះ។ ពួកគេបាននិយាយថា “វាគឺដូចដែលយើងបានរំពឹងទុកហើយ, យើងបានរំពឹងទុករឿងនេះហើយ।” អ្នកដទៃទៀតកំពុងច្របាច់ដៃរបស់ខ្លួនក្នុងសេចក្តីវេទនា ហើយស្រែកអង្វរដល់ព្រះសម្រាប់ព្រះមេត្តាករុណា។ ពួកគេបាននិយាយថា “អ្នករាល់គ្នាបានដឹងវាហើយ, អ្នករាល់គ្នាបានដឹងថារឿងនេះកំពុងមកដល់ ហើយមិនដែលនិយាយមួយម៉ាត់ណាសោះដើម្បីព្រមានយើង!” ពួកគេហាក់ដូចជាជិតនឹងហែកពួកអ្នកនោះជាបំណែកៗ ដោយគិតថា ពួកអ្នកនោះមិនដែលប្រាប់ពួកគេ ឬផ្តល់ការព្រមានអ្វីដល់ពួកគេសោះឡើយ។» Manuscript 188, 1905.