ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤០ ស្របគ្នានឹងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខ ១០ ដល់ ១៦ នៃជំពូកដដែល។ នៅក្នុងខ ១០ ដល់ ១៦ ខ្សែបន្ទាត់នៃសត្វពីផែនដី ក្នុង វិវរណៈ ១៣ ដែលជាស្នែងសាធារណរដ្ឋក្បត់ជំនឿរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានតំណាងដោយ ដូណាល់ ត្រាំ; ខ្សែបន្ទាត់នៃស្នែងប្រូតេស្តង់ក្បត់ជំនឿរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានតំណាងដោយ ម៉ាកាបេ; ខ្សែបន្ទាត់នៃសត្វពីសមុទ្ររបស់សម្តេចប៉ាប ត្រូវបានតំណាងថាជា «ពួកចោរប្លន់ក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់អ្នក» ហើយខ្សែបន្ទាត់នៃនាគ ត្រូវបានតំណាងដោយស្តេចនានានៃភាគខាងត្បូង និង ភីលីព នៃ ម៉ាសេដូន។ ខ្សែបន្ទាត់នៃមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ត្រូវបានតំណាងដោយ ពេត្រុស។
កណ្តាល
នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនោះ ចំណុចកណ្ដាលត្រូវបានសង្កត់ធ្ងន់ម្តងហើយម្តងទៀត។ រយៈពេល ២៥០ ឆ្នាំដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 457 BC បានបញ្ចប់នៅឆ្នាំ 207 BC នៅកណ្ដាលនៃសង្គ្រាមរ៉ាហ្វៀ និងប៉ានៀម ដែលជាសង្គ្រាមតំណាងពីរចុងក្រោយនៃខទីដប់មួយ ដល់ទីដប់ប្រាំ។ រយៈពេល ២៥០ ឆ្នាំនៃសត្វពីផែនដី ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ 1776 បញ្ចប់នៅឆ្នាំ 2026 គឺជាឆ្នាំនៃ “ការបោះឆ្នោតពាក់កណ្ដាលអាណត្តិ” នៅក្នុងវេទិកានយោបាយរបស់សត្វពីផែនដី។ ពេត្រុសស្ថិតនៅកេសារា ភីលីព (ប៉ានៀម) ដែលជាចំណុចកណ្ដាលនៃបីដងដែលព្រះគ្រីស្ទបាននាំតែសិស្សបីនាក់ប៉ុណ្ណោះទៅជាមួយដោយផ្តាច់មុខ។
នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខ្សែស្របទាំងនោះ ពេត្រុសតំណាងឱ្យអស់អ្នកដែលកែតម្រូវ និងប្រកាសឡើងវិញនូវសេចក្ដីព្រមានអំពីដុំភ្លើងដែលធ្លាក់មកលើទីក្រុងណាសវីល។ ឈ្មោះរបស់ពេត្រុសត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរនៅចំកណ្ដាលនៃជំពូកទីដប់មួយដល់ទីម្ភៃពីរក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ ដូចដែលជំពូកកណ្ដាលរបស់អាប់រ៉ាម ក្នុងចំណោមជំពូកទីដប់មួយដល់ទីម្ភៃពីរ បានកំណត់ថាការកាត់ស្បែកជាសញ្ញាសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញាដែរ ហើយស្របគ្នានឹងចំណុចកណ្ដាលនៃជំពូកទីដប់មួយដល់ទីម្ភៃពីរក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ដែលបង្ហាញសញ្ញាសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញានៃសេចក្ដីស្លាប់នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំពីរ។ ចំណុចកណ្ដាលគឺជាចំណុចដែលមនុស្សទាំងមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ត្រូវបានផ្លាស់ប្រែពីអ្នកឡៅឌីសេទៅជាអ្នកភីឡាដិលភា ហើយទេវតាដែលនៅចំកណ្ដាលក្នុងចំណោមទេវតាទាំងបី គឺជាទេវតាទីពីរ។
ជំហានទីពីរ ឬចំណុចកណ្ដាល គឺជាពេលនៃការសាកល្បងព្រះវិហារលើកទីពីរ ដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីការសាកល្បងលើកទីមួយ ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ។ ការសាកល្បងលើកទីមួយនៃឆ្នាំ២០២៤ គឺជានិមិត្តខាងក្រៅដែលត្រូវបានតាំងឡើងតាមរយៈនិមិត្តសញ្ញានៃរ៉ូម ហើយការសាកល្បងលើកទីពីរ គឺជានិមិត្តម៉ារ៉ា (កញ្ចក់ឆ្លុះ) ខាងក្នុងនៃព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទេវតាទីពីរ សារនៃសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រមកដល់ ដើម្បីផ្ដល់អំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីពីរ។
ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្លើរនៅឆ្នាំ 1840 លោក យ៉ូសៀស (មានន័យថា គ្រឹះរបស់ព្រះ) លីច បានកែតម្រូវការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់លោកចំពោះបទទំនាយអំពីសាសនាអ៊ីស្លាម ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងសេចក្ដីវេទនាទីមួយ និងទីពីរ ហើយនៅឆ្នាំ 1844 លោក សាំយូអែល ស្នូ បានកែតម្រូវការព្យាករណ៍សម្រាប់ឆ្នាំ 1843 ជាការសម្រេចតាមរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់នាក់។ នៅឆ្នាំ 2026 លោក ពេត្រុស ត្រូវកែតម្រូវការព្យាករណ៍ដែលមិនបានសម្រេចអំពីដុំភ្លើងនៅទីក្រុងណាសវីល ដូចដែលការខកចិត្តរបស់ពួកមីល្លើរនៅឆ្នាំ 1843 បានបង្ហាញទុកជាគំរូ ហើយកែសម្រួលសារអំពីសាសនាអ៊ីស្លាម ដូចដែលកិច្ចការរបស់លោក យ៉ូសៀស លីច នៅឆ្នាំ 1840 បានបង្ហាញទុកជាគំរូ។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងពីរនៃចលនាមីល្លើរនៅឆ្នាំ 1840 និងឆ្នាំ 1844 នោះ តំណាងឱ្យការប្រទានអំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីមួយនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 និងការប្រទានអំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីពីរនៅថ្ងៃទី 17 ខែសីហា ឆ្នាំ 1844។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងពីរនេះរួមគ្នាកំណត់ឱ្យឃើញនូវការប្រទានអំណាចដល់សម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ នៅពេលដែលដុំភ្លើងធ្លាក់ចុះមកនៅទីក្រុងណាសវីល។
«ទេវតាដែលរួមគ្នាក្នុងការប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីបី នឹងបំភ្លឺផែនដីទាំងមូលដោយសិរីរុងរឿងរបស់គាត់។ នៅទីនេះ បានទាយទុកជាមុនអំពីកិច្ចការមួយដែលមានវិសាលភាពទូទាំងពិភពលោក និងអំណាចដ៏អស្ចារ្យមិនធ្លាប់មាន។ ចលនាការយាងមកវិញក្នុងឆ្នាំ 1840–44 គឺជាការបង្ហាញដ៏រុងរឿងនៃព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ; សាររបស់ទេវតាទីមួយត្រូវបាននាំទៅកាន់ស្ថានីយបេសកកម្មទាំងអស់នៅលើពិភពលោក ហើយនៅក្នុងប្រទេសខ្លះ មានការចាប់អារម្មណ៍ខាងសាសនាដ៏ធំបំផុត ដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងប្រទេសណាមួយចាប់តាំងពីការកែទម្រង់សាសនានៃសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយមក; ប៉ុន្តែអ្វីទាំងនេះ នឹងត្រូវបានលើសលប់ដោយចលនាដ៏ខ្លាំងក្លាក្រោមសេចក្តីព្រមានចុងក្រោយរបស់ទេវតាទីបី»។ The Great Controversy, 611.
សំណួរគឺ៖ ក្នុងចំណោមទីក្រុងទាំងអស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហេតុអ្វីបានជាទីក្រុងណាសវីលត្រូវបានជ្រើសរើសតាមការចាត់ចែងរបស់ព្រះ? នៅពេលសេចក្ដីវេទនាទីបីមកដល់នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា អគារភ្លោះនៅទីក្រុងញូវយ៉ក និងមន្ទីរបញ្ចកោណនៅទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន ឌីស៊ី គឺជាគោលដៅ។ យន្តហោះទីបួនបានធ្លាក់បុកដី។ និមិត្តរូបនៃសត្វសាហាវដែលឡើងពីដី គឺដី; និមិត្តរូបនៃអានុភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់វា គឺទីក្រុងញូវយ៉ក; ហើយនិមិត្តរូបនៃអំណាចយោធារបស់វា គឺមន្ទីរបញ្ចកោណ។ នៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិកបង្ខំពិភពលោកឱ្យទទួលយកសញ្ញាសម្គាល់នៃសិទ្ធិអំណាចរបស់សម្ដេចប៉ាប និងប្រព័ន្ធនយោបាយនៃសាសនាចក្រនិងរដ្ឋ ដែលជារូបតំណាងនៃសត្វសាហាវ នោះសហរដ្ឋអាមេរិកធ្វើដូច្នេះតាមរយៈអំណាចយោធា និងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន ដ្បិតគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកទី១៣ បញ្ជាក់ថា សត្វសាហាវដែលឡើងពីដីប្រើអំណាចដើម្បីហាមឃាត់ពួកអ្នកស្មោះត្រង់មិនឱ្យទិញ ឬលក់ ហើយវាក៏សម្លាប់អស់អ្នកដែលប្រកាន់ជំហរគាំទ្រថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះ ដែលជាថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ និមិត្តរូបក្នុងទំនាយត្រូវបានបង្ហាញជា "រទេះចម្បាំង ទាហានសេះ (អានុភាពយោធា) និងនាវា" (អានុភាពសេដ្ឋកិច្ច) ក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទី១១ ខ៤០។
ក្នុងគ្រានៃការប្រថាប់ត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ សាសនាអ៊ីស្លាមវាយប្រហារដែនដីដ៏រុងរឿងចំនួនបួនលើកយ៉ាងមិននឹកស្មានដល់។ លើកទីមួយគឺព្រឹត្តិការណ៍ ៩/១១; លើកទីពីរគឺនៅដែនដីដ៏រុងរឿងតាមន័យត្រង់នៃសម័យបុរាណ ហើយលើកទីបីគឺនៅទីក្រុងណាសវីល។ លើកទីបួនគឺជាការរញ្ជួយដីក្នុងវិវរណៈ ជំពូកដប់មួយ ពោលគឺច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ក្នុងបរិបទនៃបាឡាម និងទេវតាទាំងបី ការវាយប្រហារទាំងពីរលើក គឺការវាយប្រហារនៅថ្ងៃទី៧ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៣ និងការវាយប្រហារនៅទីក្រុងណាសវីល តំណាងឱ្យចម្ការទំពាំងបាយជូរទាំងពីរក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលជារបស់ប្រជារាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះ។
នៅពេលរបួសដ៏សាហាវរបស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានព្យាបាលនៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ នោះការសម្ដែងលើកទីពីរនៃយុគងងឹតចាប់ផ្តើមឡើង។ វេទនាទីមួយ និងវេទនាទីបីគឺដូចគ្នា ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទតែងតែបង្ហាញចុងបញ្ចប់តាមរយៈដើមកំណើត ដូច្នេះផ្កាយដែលធ្លាក់ចុះគឺមូហាំម៉ាត់ ក្នុងវេទនាទីមួយ ដែលបានបង្វិលកូនសោដែលបើកអណ្ដូងជម្រៅឥតបាត ហើយមិនយូរបន្ទាប់ពី 9/11 នោះ អធិទេពនិយមនៃអណ្ដូងជម្រៅឥតបាតបានសម្លាប់សាក្សីទាំងពីរនៃវិវរណៈ ជំពូក ១១។ នៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ របួសដ៏សាហាវរបស់សម្តេចប៉ាបត្រូវបានព្យាបាល ហើយសត្វនៃកាតូលិកនិយមបានបំពេញអាថ៌កំបាំងព្យាករណ៍អំពីទីប្រាំបី (តំណាងឲ្យការរស់ឡើងវិញ) ដែលត្រូវបានសម្រេច។ បន្ទាប់មក សម័យទីពីរនៃយុគងងឹតចាប់ផ្តើមឡើង ជាសញ្ញាសំខាន់ទីបីរបស់បាឡាម នៅពេលដែលលានិយាយ ហើយបង្វិលកូនសោដើម្បីបើកអណ្ដូងជម្រៅឥតបាតម្ដងទៀត។ បន្ទាប់ពី 9/11 អធិទេពនិយម គឺនាគ បានចេញពីអណ្ដូងជម្រៅឥតបាត ដើម្បីច្បាំងទាស់នឹងប្រធានាធិបតីដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនបំផុត ដែលបានញុះញង់អាណាចក្រក្រិកទាំងមូល។ នៅក្នុងច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ សត្វនៃវិវរណៈ ជំពូក ១៧ ឡើងចេញពីអណ្ដូងជម្រៅឥតបាត ហើយភាពងងឹតបានលុបបាំងព្រះអាទិត្យម្ដងទៀត។
ហេតុអ្វីបានជា Nashville? នេះគឺជាសំណួរដែលនៅតែមិនទាន់បានដោះស្រាយ។ Nashville សម្គាល់ការចាប់ផ្ដើមនៃរយៈពេលខ្លីនៃការប្រកាសសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយវាចាប់ផ្ដើមដោយការវាយប្រហារបំផ្លិចបំផ្លាញមួយដោយឥស្លាម ដែលមិនបានរំពឹងទុក ហើយវាក៏បញ្ចប់តាមរបៀបដូចគ្នា។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនោះ តំណាងឲ្យការអនុវត្តសញ្ញារបស់សត្វសាហាវនៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងជាការចាប់ផ្ដើមនៃការបំផ្លាញទីក្រុងទាំងឡាយ។ «ការបំផ្លាញ» គឺជាលក្ខណៈព្យាករណ៍មួយរបស់ឥស្លាម។
ការបំផ្លាញ
“នៅយប់មុនមិញមានទិដ្ឋភាពមួយដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងបានឆ្លងកាត់នៅមុខខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឃើញបាល់ភ្លើងដ៏មហិមាមួយធ្លាក់ចុះទៅកណ្ដាលវិមានដ៏ស្រស់ស្អាតមួយចំនួន បណ្ដាលឲ្យវាត្រូវបានបំផ្លាញភ្លាមៗ។ ខ្ញុំបានឮអ្នកខ្លះនិយាយថា ‘យើងបានដឹងហើយថា សេចក្ដីជំនុំជម្រះរបស់ព្រះកំពុងមកលើផែនដី ប៉ុន្តែយើងមិនបានដឹងថា វានឹងមកដល់ឆាប់យ៉ាងនេះទេ។’ អ្នកដទៃទៀតនិយាយថា ‘អ្នកបានដឹង! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនប្រាប់យើង? យើងមិនបានដឹងទេ។’ ពាក្យដូចនេះ ខ្ញុំបានឮគេនិយាយនៅគ្រប់ទិសទាំងអស់។” លិខិត 217, 1904។
កៅសិបប្រាំមួយដប់មួយ
វិវរណៈ «ប្រាំបួន ដប់មួយ» កំណត់សម្គាល់អំពីលក្ខណៈនៃនគរអ៊ីស្លាមថាជាមរណភាព និងការបំផ្លាញ ដ្បិតឈ្មោះមួយក្នុងទំនាយតំណាងឲ្យលក្ខណៈ។
ហើយពួកវាមានស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកវា គឺជាទេវតានៃរណ្តៅជ្រៅឥតបាត ដែលឈ្មោះរបស់ទ្រង់នៅក្នុងភាសាហេប្រឺគឺ អាបាដុន ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាសាក្រិក ទ្រង់មានឈ្មោះថា អាប៉ូល្លីយ៉ូន។ វិវរណៈ 9/11។
អាបាដូន មានន័យថា «ការបំផ្លាញ ឬ ទីកន្លែងនៃការបំផ្លាញ» ហើយ អាប៉ុល្លីយ៉ូន មានន័យថា «អ្នកបំផ្លាញ»។
«ពួកទេវតាកំពុងកាន់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេះកាចក្រហមមួយ កំពុងស្វែងរកបំបែកការចាប់ឃុំឃាំងហើយស្ទុះឆ្លងកាត់លើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដោយនាំមកនូវសេចក្ដីបំផ្លាញ និងសេចក្ដីស្លាប់តាមផ្លូវដែលវាឆ្លងកាត់។»
«តើយើងនឹងដេកលក់នៅលើគែមជិតបំផុតនៃពិភពនិរន្តរឬ? តើយើងនឹងស្ពឹកស្រពន់ ត្រជាក់ និងស្លាប់ឬ? អូ សូមឲ្យនៅក្នុងពួកជំនុំរបស់យើងមានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ដែលបានផ្លុំចូលទៅក្នុងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់ឡើងវិញ។ យើងត្រូវការមើលឃើញថា ផ្លូវនោះចង្អៀត ហើយទ្វារនោះតឹងរឹង។ ប៉ុន្តែ នៅពេលយើងឆ្លងកាត់ទ្វារតឹងរឹងនោះ ភាពទូលាយរបស់វាគ្មានដែនកំណត់ឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.
ផ្លូវនៃសាសនាឥស្លាមរបស់វេទនាកាលទីបី គឺជាផ្លូវរបស់បាឡាម និងលា។ ផ្លូវរបស់សេះកាចសាហាវនៃសាសនាឥស្លាម នោះគឺខ្យល់ទាំងបួននៃការប្រទូសរ៉ាយរបស់យ៉ូហាន ខ្យល់ក្រហាយរបស់អេសាយ និង «ខ្យល់» ឬ «ដង្ហើម» របស់អេសេគាល ដែលមកពីខ្យល់ទាំងបួន នាំដំណើរចេញពី 9/11 ទៅកាន់ទ្វារ «ចង្អៀត» និង «ត្រង់»។ ទ្វារចង្អៀតនោះ គឺជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបីរបស់បាឡាម និងលា។
ហើយទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានទៅមុខទៀត ហើយឈរនៅកន្លែងចង្អៀតមួយ ដែលគ្មានផ្លូវប្រែទៅខាងស្តាំឬខាងឆ្វេងបានឡើយ។ ហើយកាលណាលានោះបានឃើញទេវតារបស់ព្រះយេហូវ៉ា នាងក៏ដួលចុះនៅក្រោមបាឡាម; បាឡាមក៏មានកំហឹងឆេះឡើង ហើយវាយលានោះដោយដំបងមួយ។ ហើយព្រះយេហូវ៉ាបានបើកមាត់របស់លានោះ ហើយនាងបាននិយាយទៅកាន់បាឡាមថា តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វីដល់លោក ដែលលោកបានវាយខ្ញុំអស់បីដងដូច្នេះ? ជនគណនា 22:26–28។
ផ្លូវនៃវេទនាទីបីនៃការបំផ្លាញរបស់សាសនាអ៊ីស្លាមបានចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃ 9/11 នៅពេលដែល វិវរណៈ 18:1–3 បានសម្រេច។
«ឥឡូវនេះ មានពាក្យមកថា ខ្ញុំបានប្រកាសថា ទីក្រុងញូវយ៉កនឹងត្រូវបោកបក់បំផ្លាញដោយរលកយក្សឬ? ការនេះ ខ្ញុំមិនដែលបាននិយាយឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា ខណៈដែលខ្ញុំបានមើលឃើញអគារធំៗកំពុងសង់ឡើងនៅទីនោះ ជាន់លើជាន់ថែមទៀត “ឆាកហេតុការណ៍ដ៏គួរឲ្យរន្ធត់យ៉ាងណានឹងកើតឡើង នៅពេលព្រះអម្ចាស់ក្រោកឡើង ដើម្បីរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងគួរឲ្យភ័យខ្លាច! នោះពាក្យនៅក្នុង វិវរណៈ 18:1–3 នឹងបានសម្រេចជាក់ជាមិនខាន”។ ជំពូកទីដប់ប្រាំបីទាំងមូលនៃគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាការព្រមានអំពីអ្វីដែលកំពុងមកលើផែនដី។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនមានពន្លឺជាក់លាក់ណាមួយទាក់ទងនឹងអ្វីដែលកំពុងមកលើទីក្រុងញូវយ៉កនោះទេ លើកលែងតែខ្ញុំដឹងថា ថ្ងៃមួយ អគារធំៗនៅទីនោះនឹងត្រូវបានបោះទម្លាក់ចុះ ដោយការបង្វិល និងការផ្ដួលរំលំដោយអំណាចរបស់ព្រះ។ ពីពន្លឺដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថា សេចក្តីវិនាសកំពុងមាននៅក្នុងលោកីយ៍។ ពាក្យតែមួយពីព្រះអម្ចាស់ ការប៉ះតែម្តងដោយអំណាចដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់ ហើយសំណង់ដ៏មហិមាទាំងនេះនឹងដួលរលំ។ ឆាកហេតុការណ៍នានានឹងកើតឡើង ដែលភាពគួរឲ្យភ័យរន្ធត់របស់វា យើងមិនអាចនឹកស្មានដល់បានឡើយ»។ Review and Herald, July 5, 1906.
សំណួរនៅតែមានដដែល៖ ហេតុអ្វីបានជាណាសវីល? ដុំភ្លើងនៅណាសវីលតំណាងឱ្យសភាពការណ៍តាមទំនាយមួយ ដែលក្រុមមួយនៅក្នុងចលនាអាដវេនទីស្ទរងសេចក្ដីអាម៉ាស់ ហើយយោងតាមលោកយ៉ូអែល ត្រូវបាន “កាត់ចេញ”។ ក្រុមមួយទៀតត្រូវបានបង្ហាញថា មិនដែលរងសេចក្ដីអាម៉ាស់ឡើយ ហើយពោរពេញដោយអំណរ។ អំណរតាមទំនាយនេះ មិនមែនដោយសារការជំនុំជម្រះដែលធ្លាក់មកលើណាសវីល និងសហរដ្ឋអាមេរិកនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារការបញ្ជាក់ឱ្យឃើញនូវភាពត្រឹមត្រូវ ដែលត្រូវបានសម្ដែងឱ្យឃើញរវាងអ្នកដែលមានប្រេង និងអ្នកដែលគ្មានប្រេងនៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូច។ ប្រេងមានអត្ថន័យជានិមិត្តរូបជាច្រើន ប៉ុន្តែអត្ថន័យចម្បងមួយនៃប្រេង គឺសារនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។ សារនោះបានចាប់ផ្ដើមត្រូវបានបើកត្រាជាលំដាប់នៅចុងឆ្នាំ ២០២៣ ហើយសារនោះតំណាងឱ្យការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលត្រូវបានបដិសេធ ឬទទួលយក។ លោកហូសេបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា អស់អ្នកដែលបដិសេធចំណេះដឹងនោះ ត្រូវបានបដិសេធមិនឱ្យធ្វើជាសង្ឃរបស់ព្រះ។ លោកពេត្រុសស្ថិតនៅចំកណ្ដាលរចនាសម្ព័ន្ធនៃកណ្ឌលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃបី នៅពេលលោកយល់អំពីដុំភ្លើងនៅណាសវីល ហើយលេខសាមសិបគឺជានិមិត្តរូបនៃពួកសង្ឃ។
ប្រជារាស្ត្ររបស់យើងត្រូវវិនាស ដោយខ្វះចំណេះដឹង៖ ពីព្រោះអ្នកបានបដិសេធចំណេះដឹង នោះយើងក៏នឹងបដិសេធអ្នកដែរ ដើម្បីឲ្យអ្នកមិនធ្វើជាសង្ឃសម្រាប់យើងទៀតឡើយ៖ ពីព្រោះអ្នកបានភ្លេចក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះរបស់អ្នក នោះយើងក៏នឹងភ្លេចកូនចៅរបស់អ្នកដែរ។ ហូសេ ៤:៦។
បញ្ហានៃ “ចំណេះដឹង” ឬការខ្វះចំណេះដឹង គឺជាសេចក្ដីពិតមួយក្នុងចំណោមសេចក្ដីពិតទាំងឡាយដែលទាក់ទងនឹងការមកដល់នៃដុំភ្លើងនៅទីក្រុងណាសវីល។ “ចំណេះដឹង” ខាងទំនាយ ឬការខ្វះចំណេះដឹងនោះ ជាសញ្ញាសម្គាល់នៃការចាប់ផ្ដើមប្រកាសសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយរយៈពេលនោះបញ្ចប់ដោយបញ្ហានៃការស្ដាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដែលតំណាងដោយបញ្ហាថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃអាទិត្យ។ ព្រះគ្រីស្ទតែងតែយកទីចាប់ផ្ដើមមកបង្ហាញអំពីទីបញ្ចប់ ហើយនៅដើមដំបូង ការស្ដាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ គឺជាសារព្រមានដែលបានប្រទានដល់អ័ដាម និងអេវ៉ា នៅក្នុងសួនច្បារ។
បញ្ហានៃការគោរពតាមនៅចុងបញ្ចប់ មិនអាចកំណត់ឲ្យស្ថិតនៅត្រឹមសួនច្បារតែមួយបានទេ ប្រសិនបើ «គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់នឹងត្រូវពាក់ព័ន្ធ» ដូចដែលបងស្រី White បានមានប្រសាសន៍។ បញ្ហាថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាការធ្វើឡើងវិញនៃការសាកល្បងដំបូងរបស់អាដាម និងអេវ៉ា នៅក្នុងសួនច្បារ ដែលត្រូវបានធ្វើឡើងវិញនៅទូទាំងពិភពលោកទាំងមូលនៅចុងបញ្ចប់។ ការសាកល្បងនោះចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានដាក់ឲ្យប្រើនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលក៏ជាចុងបញ្ចប់នៃសម័យនៃការប្រកាសសម្រែកអធ្រាត្រផងដែរ។
ការប្រកាសសារព្រមានថា ព្រះគ្រីស្ទនឹងយាងមក ត្រូវបានធ្វើឡើងតែដោយអស់អ្នកដែលបានទទួលយកការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងពីការបើកត្រាសារនៃការបើកសម្ដែងរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅចុងឆ្នាំ ២០២៣ ប៉ុណ្ណោះ។ ការសាកល្បងមួយអំពីការមានចំណេះដឹង ឬការខ្វះចំណេះដឹង ត្រូវបានបញ្ចប់ជាស្ថាពរនៅពេលនៃការវាយប្រហារនៅណាសវីល។ ការសាកល្បងជាគោលវិនិច្ឆ័យដាច់ខាតនៃការសាកល្បងទាំងបី ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅពេលបើកត្រាក្នុងឆ្នាំ ២០២៣ គឺផ្អែកលើប្រេង ដែលជា “ចំណេះដឹង” ដែលមាននៅក្នុងសារទំនាយដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលនោះ។
“ចំណេះដឹង” ដែលត្រូវបានបើកត្រា ធ្វើការសាកល្បង ហើយនៅទីបំផុត ត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញជាប្រេង ដែលជាការសាកល្បងទីបី និងជាការសាកល្បងវិនិច្ឆ័យដ៏ដាច់ខាត។ ការសាកល្បងនោះជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃរយៈពេលប្រកាសសារនៃសម្រែកនៅអធ្រាត្រ ដែលបញ្ចប់នៅត្រង់ការសាកល្បងភាពស្ដាប់បង្គាប់។ ការសាកល្បងភាពស្ដាប់បង្គាប់នោះត្រូវបានធ្វើឡើងលើនាងអេវ៉ា ដែលតំណាងឱ្យសាសនាចក្រ និងលើលោកអ័ដាម ដែលតំណាងឱ្យរដ្ឋ។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃអង្គភាពទាំងពីរនោះត្រូវបានសម្រេចជាស្ថាពរ នៅពេលដែលសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវត្រូវបានដាក់ឱ្យអនុវត្តដោយបង្ខំ។ ការសាកល្បងនៅក្នុងសួនច្បារ គឺជាការសាកល្បងនៅគ្រាចុងបញ្ចប់។ វាជាការសាកល្បងសម្រាប់បុរសនិងស្ត្រី ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាចក្រនិងរដ្ឋ ដែលជាបុរសម្នាក់និងស្ត្រីម្នាក់។ សារព្រមានដែលត្រូវបានបើកត្រា ហើយនាំទៅដល់ការសាកល្បងចុងក្រោយនៃភាពស្ដាប់បង្គាប់ ត្រូវបានតំណាងដោយដើមឈើនៃ “ចំណេះដឹង” អំពីសេចក្ដីល្អនិងសេចក្ដីអាក្រក់។
ទីក្រុងណាសវីលគឺជានិមិត្តរូបនៃការអប់រំបែបក្រិកនៅក្នុងដែនដីរបស់សត្វសាហាវដែលឡើងពីដី។ ការអប់រំបែបក្រិកគឺជាការអប់រំក្លែងក្លាយ; វាគឺជាចំណេះដឹងអាក្រក់ រីឯចំណេះដឹងល្អគឺជាការអប់រំពិតប្រាកដ។ ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលសាជីវកម្មតែមួយគត់ដែលអ្នកស្រីអេលែន វ៉ៃត៍ធ្លាប់យល់ព្រមចូលរួមជាសមាជិក គឺក្រុមប្រឹក្សាភិបាលរបស់មហាវិទ្យាល័យម៉ាឌីសុន ដែលមានទីតាំងនៅទីក្រុងណាសវីល ជាទីក្រុងដែលត្រូវបានហៅថា «អាតែននៃភាគខាងត្បូង»។ ទីក្រុងណាសវីលគឺជានិមិត្តរូបនៃការអប់រំបែបក្រិក ឬការអប់រំក្លែងក្លាយ។ ការអប់រំក្លែងក្លាយគឺជាចំណេះដឹងក្លែងក្លាយ។ អត្ថន័យរបស់ទីក្រុងណាសវីលមានលក្ខណៈស្របគ្នានឹងន័យជានិមិត្តរូបរបស់ទីក្រុងញូវយ៉ក និងមន្ទីរបញ្ចកោណ។
យើងនឹងបន្តនិយាយអំពីកិច្ចការទាំងនេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។
សាត្រាស្លឹករឹត ១៨៨, ១៩០៥
«នៅពេលខ្ញុំនៅទីក្រុង Nashville ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ប្រជាជន ហើយនៅក្នុងពេលយប់ មានបាល់ភ្លើងដ៏មហិមាមួយចុះមកត្រង់ពីស្ថានសួគ៌ ហើយតាំងស្ថិតនៅលើ Nashville។ មានអណ្ដាតភ្លើងចេញពីបាល់នោះដូចជាព្រួញៗ; ផ្ទះទាំងឡាយកំពុងត្រូវបានលេបបំផ្លាញ; ផ្ទះទាំងឡាយកំពុងញ័ររញ្ជួយ ហើយដួលរលំ។ មនុស្សខ្លះក្នុងចំណោមពួកយើងកំពុងឈរនៅទីនោះ។ ពួកគេបាននិយាយថា “វាគឺដូចដែលយើងបានរំពឹងទុកហើយ, យើងបានរំពឹងទុករឿងនេះហើយ।” អ្នកដទៃទៀតកំពុងច្របាច់ដៃរបស់ខ្លួនក្នុងសេចក្តីវេទនា ហើយស្រែកអង្វរដល់ព្រះសម្រាប់ព្រះមេត្តាករុណា។ ពួកគេបាននិយាយថា “អ្នករាល់គ្នាបានដឹងវាហើយ, អ្នករាល់គ្នាបានដឹងថារឿងនេះកំពុងមកដល់ ហើយមិនដែលនិយាយមួយម៉ាត់ណាសោះដើម្បីព្រមានយើង!” ពួកគេហាក់ដូចជាជិតនឹងហែកពួកអ្នកនោះជាបំណែកៗ ដោយគិតថា ពួកអ្នកនោះមិនដែលប្រាប់ពួកគេ ឬផ្តល់ការព្រមានអ្វីដល់ពួកគេសោះឡើយ។» Manuscript 188, 1905.