ប្រវត្តិសាស្ត្រលាក់កំបាំងនៃ ដានីយ៉ែល ជំពូក ១១ ខ ៤០ ស្របគ្នានឹងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងខ ១០ ដល់ ១៦ នៃជំពូកដដែល។ នៅក្នុងខ ១០ ដល់ ១៦ ខ្សែបន្ទាត់នៃសត្វពីផែនដី ក្នុង វិវរណៈ ១៣ ដែលជាស្នែងសាធារណរដ្ឋក្បត់ជំនឿរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានតំណាងដោយ ដូណាល់ ត្រាំ; ខ្សែបន្ទាត់នៃស្នែងប្រូតេស្តង់ក្បត់ជំនឿរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានតំណាងដោយ ម៉ាកាបេ; ខ្សែបន្ទាត់នៃសត្វពីសមុទ្ររបស់សម្តេចប៉ាប ត្រូវបានតំណាងថាជា «ពួកចោរប្លន់ក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់អ្នក» ហើយខ្សែបន្ទាត់នៃនាគ ត្រូវបានតំណាងដោយស្តេចនានានៃភាគខាងត្បូង និង ភីលីព នៃ ម៉ាសេដូន។ ខ្សែបន្ទាត់នៃមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់ ត្រូវបានតំណាងដោយ ពេត្រុស។

កណ្តាល

នៅក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​លាក់កំបាំង​នោះ ចំណុច​កណ្ដាល​ត្រូវបាន​សង្កត់ធ្ងន់​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត។ រយៈពេល ២៥០ ឆ្នាំ​ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 457 BC បាន​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 207 BC នៅ​កណ្ដាល​នៃ​សង្គ្រាម​រ៉ាហ្វៀ និង​ប៉ានៀម ដែល​ជា​សង្គ្រាម​តំណាង​ពីរ​ចុងក្រោយ​នៃ​ខ​ទី​ដប់មួយ ដល់​ទី​ដប់ប្រាំ។ រយៈពេល ២៥០ ឆ្នាំ​នៃ​សត្វ​ពី​ផែនដី ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នៅ​ឆ្នាំ 1776 បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ 2026 គឺ​ជា​ឆ្នាំ​នៃ “ការបោះឆ្នោត​ពាក់កណ្ដាល​អាណត្តិ” នៅ​ក្នុង​វេទិកា​នយោបាយ​របស់​សត្វ​ពី​ផែនដី។ ពេត្រុស​ស្ថិត​នៅ​កេសារា ភីលីព (ប៉ានៀម) ដែល​ជា​ចំណុច​កណ្ដាល​នៃ​បី​ដង​ដែល​ព្រះគ្រីស្ទ​បាន​នាំ​តែ​សិស្ស​បី​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ទៅ​ជាមួយ​ដោយ​ផ្តាច់មុខ។

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃខ្សែស្របទាំងនោះ ពេត្រុសតំណាងឱ្យអស់អ្នកដែលកែតម្រូវ និងប្រកាសឡើងវិញនូវសេចក្ដីព្រមានអំពីដុំភ្លើងដែលធ្លាក់មកលើទីក្រុងណាសវីល។ ឈ្មោះរបស់ពេត្រុសត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរនៅចំកណ្ដាលនៃជំពូកទីដប់មួយដល់ទីម្ភៃពីរក្នុងគម្ពីរម៉ាថាយ ដូចដែលជំពូកកណ្ដាលរបស់អាប់រ៉ាម ក្នុងចំណោមជំពូកទីដប់មួយដល់ទីម្ភៃពីរ បានកំណត់ថាការកាត់ស្បែកជាសញ្ញាសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញាដែរ ហើយស្របគ្នានឹងចំណុចកណ្ដាលនៃជំពូកទីដប់មួយដល់ទីម្ភៃពីរក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ដែលបង្ហាញសញ្ញាសម្គាល់នៃសេចក្ដីសញ្ញានៃសេចក្ដីស្លាប់នៅក្នុងគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកទីដប់ប្រាំពីរ។ ចំណុចកណ្ដាលគឺជាចំណុចដែលមនុស្សទាំងមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ត្រូវបានផ្លាស់ប្រែពីអ្នកឡៅឌីសេទៅជាអ្នកភីឡាដិលភា ហើយទេវតាដែលនៅចំកណ្ដាលក្នុងចំណោមទេវតាទាំងបី គឺជាទេវតាទីពីរ។

ជំហានទីពីរ ឬចំណុចកណ្ដាល គឺជាពេលនៃការសាកល្បងព្រះវិហារលើកទីពីរ ដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីការសាកល្បងលើកទីមួយ ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ។ ការសាកល្បងលើកទីមួយនៃឆ្នាំ២០២៤ គឺជានិមិត្តខាងក្រៅដែលត្រូវបានតាំងឡើងតាមរយៈនិមិត្តសញ្ញានៃរ៉ូម ហើយការសាកល្បងលើកទីពីរ គឺជានិមិត្តម៉ារ៉ា (កញ្ចក់ឆ្លុះ) ខាងក្នុងនៃព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ទេវតាទីពីរ សារនៃសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រមកដល់ ដើម្បីផ្ដល់អំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីពីរ។

ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃចលនាមីល្លើរនៅឆ្នាំ 1840 លោក យ៉ូសៀស (មានន័យថា គ្រឹះរបស់ព្រះ) លីច បានកែតម្រូវការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់លោកចំពោះបទទំនាយអំពីសាសនាអ៊ីស្លាម ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងសេចក្ដីវេទនាទីមួយ និងទីពីរ ហើយនៅឆ្នាំ 1844 លោក សាំយូអែល ស្នូ បានកែតម្រូវការព្យាករណ៍សម្រាប់ឆ្នាំ 1843 ជាការសម្រេចតាមរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីស្ត្រីព្រហ្មចារីទាំងដប់នាក់។ នៅឆ្នាំ 2026 លោក ពេត្រុស ត្រូវកែតម្រូវការព្យាករណ៍ដែលមិនបានសម្រេចអំពីដុំភ្លើងនៅទីក្រុងណាសវីល ដូចដែលការខកចិត្តរបស់ពួកមីល្លើរនៅឆ្នាំ 1843 បានបង្ហាញទុកជាគំរូ ហើយកែសម្រួលសារអំពីសាសនាអ៊ីស្លាម ដូចដែលកិច្ចការរបស់លោក យ៉ូសៀស លីច នៅឆ្នាំ 1840 បានបង្ហាញទុកជាគំរូ។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងពីរនៃចលនាមីល្លើរនៅឆ្នាំ 1840 និងឆ្នាំ 1844 នោះ តំណាងឱ្យការប្រទានអំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីមួយនៅថ្ងៃទី 11 ខែសីហា ឆ្នាំ 1840 និងការប្រទានអំណាចដល់សាររបស់ទេវតាទីពីរនៅថ្ងៃទី 17 ខែសីហា ឆ្នាំ 1844។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងពីរនេះរួមគ្នាកំណត់ឱ្យឃើញនូវការប្រទានអំណាចដល់សម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ នៅពេលដែលដុំភ្លើងធ្លាក់ចុះមកនៅទីក្រុងណាសវីល។

«ទេវតាដែលរួមគ្នាក្នុងការប្រកាសសាររបស់ទេវតាទីបី នឹងបំភ្លឺផែនដីទាំងមូលដោយសិរីរុងរឿងរបស់គាត់។ នៅទីនេះ បានទាយទុកជាមុនអំពីកិច្ចការមួយដែលមានវិសាលភាពទូទាំងពិភពលោក និងអំណាចដ៏អស្ចារ្យមិនធ្លាប់មាន។ ចលនាការយាងមកវិញក្នុងឆ្នាំ 1840–44 គឺជាការបង្ហាញដ៏រុងរឿងនៃព្រះចេស្ដារបស់ព្រះ; សាររបស់ទេវតាទីមួយត្រូវបាននាំទៅកាន់ស្ថានីយបេសកកម្មទាំងអស់នៅលើពិភពលោក ហើយនៅក្នុងប្រទេសខ្លះ មានការចាប់អារម្មណ៍ខាងសាសនាដ៏ធំបំផុត ដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងប្រទេសណាមួយចាប់តាំងពីការកែទម្រង់សាសនានៃសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយមក; ប៉ុន្តែអ្វីទាំងនេះ នឹងត្រូវបានលើសលប់ដោយចលនាដ៏ខ្លាំងក្លាក្រោមសេចក្តីព្រមានចុងក្រោយរបស់ទេវតាទីបី»។ The Great Controversy, 611.

សំណួរគឺ៖ ក្នុងចំណោមទីក្រុងទាំងអស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហេតុអ្វីបានជាទីក្រុងណាសវីលត្រូវបានជ្រើសរើសតាមការចាត់ចែងរបស់ព្រះ? នៅពេលសេចក្ដីវេទនាទីបីមកដល់នៅថ្ងៃទី១១ ខែកញ្ញា អគារភ្លោះនៅទីក្រុងញូវយ៉ក និងមន្ទីរបញ្ចកោណនៅទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន ឌីស៊ី គឺជាគោលដៅ។ យន្តហោះទីបួនបានធ្លាក់បុកដី។ និមិត្តរូបនៃសត្វសាហាវដែលឡើងពីដី គឺដី; និមិត្តរូបនៃអានុភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់វា គឺទីក្រុងញូវយ៉ក; ហើយនិមិត្តរូបនៃអំណាចយោធារបស់វា គឺមន្ទីរបញ្ចកោណ។ នៅពេលសហរដ្ឋអាមេរិកបង្ខំពិភពលោកឱ្យទទួលយកសញ្ញាសម្គាល់នៃសិទ្ធិអំណាចរបស់សម្ដេចប៉ាប និងប្រព័ន្ធនយោបាយនៃសាសនាចក្រនិងរដ្ឋ ដែលជារូបតំណាងនៃសត្វសាហាវ នោះសហរដ្ឋអាមេរិកធ្វើដូច្នេះតាមរយៈអំណាចយោធា និងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន ដ្បិតគម្ពីរវិវរណៈ ជំពូកទី១៣ បញ្ជាក់ថា សត្វសាហាវដែលឡើងពីដីប្រើអំណាចដើម្បីហាមឃាត់ពួកអ្នកស្មោះត្រង់មិនឱ្យទិញ ឬលក់ ហើយវាក៏សម្លាប់អស់អ្នកដែលប្រកាន់ជំហរគាំទ្រថ្ងៃសប្ប័ទរបស់ព្រះ ដែលជាថ្ងៃទីប្រាំពីរ។ និមិត្តរូបក្នុងទំនាយត្រូវបានបង្ហាញជា "រទេះចម្បាំង ទាហានសេះ (អានុភាពយោធា) និងនាវា" (អានុភាពសេដ្ឋកិច្ច) ក្នុងគម្ពីរដានីយ៉ែល ជំពូកទី១១ ខ៤០។

ក្នុងគ្រានៃការប្រថាប់ត្រាលើមនុស្សមួយសែនបួនម៉ឺនបួនពាន់នាក់ សាសនាអ៊ីស្លាមវាយប្រហារដែនដីដ៏រុងរឿងចំនួនបួនលើកយ៉ាងមិននឹកស្មានដល់។ លើកទីមួយគឺព្រឹត្តិការណ៍ ៩/១១; លើកទីពីរគឺនៅដែនដីដ៏រុងរឿងតាមន័យត្រង់នៃសម័យបុរាណ ហើយលើកទីបីគឺនៅទីក្រុងណាសវីល។ លើកទីបួនគឺជាការរញ្ជួយដីក្នុងវិវរណៈ ជំពូកដប់មួយ ពោលគឺច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យ។ ក្នុងបរិបទនៃបាឡាម និងទេវតាទាំងបី ការវាយប្រហារទាំងពីរលើក គឺការវាយប្រហារនៅថ្ងៃទី៧ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៣ និងការវាយប្រហារនៅទីក្រុងណាសវីល តំណាងឱ្យចម្ការទំពាំងបាយជូរទាំងពីរក្នុងព្រះគម្ពីរ ដែលជារបស់ប្រជារាស្ត្រនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ព្រះ។

នៅពេល​របួស​ដ៏សាហាវ​របស់​សម្តេចប៉ាប​ត្រូវ​បាន​ព្យាបាល​នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ នោះ​ការ​សម្ដែង​លើក​ទីពីរ​នៃ​យុគងងឹត​ចាប់ផ្តើម​ឡើង។ វេទនា​ទីមួយ និង​វេទនា​ទីបី​គឺ​ដូច​គ្នា ពីព្រោះ​ព្រះគ្រីស្ទ​តែងតែ​បង្ហាញ​ចុងបញ្ចប់​តាមរយៈ​ដើម​កំណើត ដូច្នេះ​ផ្កាយ​ដែល​ធ្លាក់​ចុះ​គឺ​មូហាំម៉ាត់ ក្នុង​វេទនា​ទីមួយ ដែល​បាន​បង្វិល​កូនសោ​ដែល​បើក​អណ្ដូង​ជម្រៅ​ឥតបាត ហើយ​មិន​យូរ​បន្ទាប់​ពី 9/11 នោះ អធិទេពនិយម​នៃ​អណ្ដូង​ជម្រៅ​ឥតបាត​បាន​សម្លាប់​សាក្សី​ទាំងពីរ​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១១។ នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ របួស​ដ៏សាហាវ​របស់​សម្តេចប៉ាប​ត្រូវ​បាន​ព្យាបាល ហើយ​សត្វ​នៃ​កាតូលិកនិយម​បាន​បំពេញ​អាថ៌កំបាំង​ព្យាករណ៍​អំពី​ទីប្រាំបី (តំណាង​ឲ្យ​ការ​រស់​ឡើង​វិញ) ដែល​ត្រូវ​បាន​សម្រេច។ បន្ទាប់​មក សម័យ​ទីពីរ​នៃ​យុគងងឹត​ចាប់ផ្តើម​ឡើង ជា​សញ្ញា​សំខាន់​ទីបី​របស់​បាឡាម នៅពេល​ដែល​លា​និយាយ ហើយ​បង្វិល​កូនសោ​ដើម្បី​បើក​អណ្ដូង​ជម្រៅ​ឥតបាត​ម្ដង​ទៀត។ បន្ទាប់​ពី 9/11 អធិទេពនិយម គឺ​នាគ បាន​ចេញ​ពី​អណ្ដូង​ជម្រៅ​ឥតបាត ដើម្បី​ច្បាំង​ទាស់​នឹង​ប្រធានាធិបតី​ដែល​មាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ច្រើន​បំផុត ដែល​បាន​ញុះញង់​អាណាចក្រ​ក្រិក​ទាំងមូល។ នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ សត្វ​នៃ​វិវរណៈ ជំពូក ១៧ ឡើង​ចេញ​ពី​អណ្ដូង​ជម្រៅ​ឥតបាត ហើយ​ភាព​ងងឹត​បាន​លុបបាំង​ព្រះអាទិត្យ​ម្ដង​ទៀត។

ហេតុអ្វីបានជា Nashville? នេះគឺជាសំណួរដែលនៅតែមិនទាន់បានដោះស្រាយ។ Nashville សម្គាល់ការចាប់ផ្ដើមនៃរយៈពេលខ្លីនៃការប្រកាសសារនៃសម្រែកកណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយវាចាប់ផ្ដើមដោយការវាយប្រហារបំផ្លិចបំផ្លាញមួយដោយឥស្លាម ដែលមិនបានរំពឹងទុក ហើយវាក៏បញ្ចប់តាមរបៀបដូចគ្នា។ ច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យនៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនោះ តំណាងឲ្យការអនុវត្តសញ្ញារបស់សត្វសាហាវនៅសហរដ្ឋអាមេរិក និងជាការចាប់ផ្ដើមនៃការបំផ្លាញទីក្រុងទាំងឡាយ។ «ការបំផ្លាញ» គឺជាលក្ខណៈព្យាករណ៍មួយរបស់ឥស្លាម។

ការបំផ្លាញ

“នៅ​យប់​មុន​មិញ​មាន​ទិដ្ឋភាព​មួយ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ខ្លាំង​បាន​ឆ្លង​កាត់​នៅ​មុខ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​បាល់​ភ្លើង​ដ៏​មហិមា​មួយ​ធ្លាក់​ចុះ​ទៅ​កណ្ដាល​វិមាន​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ​ចំនួន បណ្ដាល​ឲ្យ​វា​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ភ្លាមៗ។ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​អ្នក​ខ្លះ​និយាយ​ថា ‘យើង​បាន​ដឹង​ហើយ​ថា សេចក្ដី​ជំនុំ​ជម្រះ​របស់​ព្រះ​កំពុង​មក​លើ​ផែនដី ប៉ុន្តែ​យើង​មិន​បាន​ដឹង​ថា វា​នឹង​មក​ដល់​ឆាប់​យ៉ាង​នេះ​ទេ។’ អ្នក​ដទៃ​ទៀត​និយាយ​ថា ‘អ្នក​បាន​ដឹង! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​មិន​ប្រាប់​យើង? យើង​មិន​បាន​ដឹង​ទេ។’ ពាក្យ​ដូច​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​គេ​និយាយ​នៅ​គ្រប់​ទិស​ទាំង​អស់។” លិខិត 217, 1904។

កៅសិបប្រាំមួយដប់មួយ

វិវរណៈ «ប្រាំបួន ដប់មួយ» កំណត់សម្គាល់អំពីលក្ខណៈនៃនគរអ៊ីស្លាមថា​ជា​មរណភាព និង​ការបំផ្លាញ ដ្បិត​ឈ្មោះ​មួយ​ក្នុង​ទំនាយ​តំណាង​ឲ្យ​លក្ខណៈ។

ហើយពួកវាមានស្តេចមួយអង្គគ្រប់គ្រងលើពួកវា គឺជាទេវតានៃរណ្តៅជ្រៅឥតបាត ដែលឈ្មោះរបស់ទ្រង់នៅក្នុងភាសាហេប្រឺគឺ អាបាដុន ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាសាក្រិក ទ្រង់មានឈ្មោះថា អាប៉ូល្លីយ៉ូន។ វិវរណៈ 9/11។

អាបាដូន មានន័យថា «ការបំផ្លាញ ឬ ទីកន្លែងនៃការបំផ្លាញ» ហើយ អាប៉ុល្លីយ៉ូន មានន័យថា «អ្នកបំផ្លាញ»។

«ពួកទេវតាកំពុងកាន់ខ្យល់ទាំងបួន ដែលត្រូវបានតំណាងដោយសេះកាចក្រហមមួយ កំពុងស្វែងរកបំបែកការចាប់ឃុំឃាំងហើយស្ទុះឆ្លងកាត់លើផ្ទៃផែនដីទាំងមូល ដោយនាំមកនូវសេចក្ដីបំផ្លាញ និងសេចក្ដីស្លាប់តាមផ្លូវដែលវាឆ្លងកាត់។»

«តើយើងនឹងដេកលក់នៅលើគែមជិតបំផុតនៃពិភពនិរន្តរឬ? តើយើងនឹងស្ពឹកស្រពន់ ត្រជាក់ និងស្លាប់ឬ? អូ សូមឲ្យនៅក្នុងពួកជំនុំរបស់យើងមានព្រះវិញ្ញាណ និងដង្ហើមរបស់ព្រះ ដែលបានផ្លុំចូលទៅក្នុងប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចឈរឡើងលើជើងរបស់ខ្លួន ហើយរស់ឡើងវិញ។ យើងត្រូវការមើលឃើញថា ផ្លូវនោះចង្អៀត ហើយទ្វារនោះតឹងរឹង។ ប៉ុន្តែ នៅពេលយើងឆ្លងកាត់ទ្វារតឹងរឹងនោះ ភាពទូលាយរបស់វាគ្មានដែនកំណត់ឡើយ»។ Manuscript Releases, volume 20, 217.

ផ្លូវនៃសាសនាឥស្លាមរបស់វេទនាកាលទីបី គឺជាផ្លូវរបស់បាឡាម និងលា។ ផ្លូវរបស់សេះកាចសាហាវនៃសាសនាឥស្លាម នោះគឺខ្យល់ទាំងបួននៃការប្រទូសរ៉ាយរបស់យ៉ូហាន ខ្យល់ក្រហាយរបស់អេសាយ និង «ខ្យល់» ឬ «ដង្ហើម» របស់អេសេគាល ដែលមកពីខ្យល់ទាំងបួន នាំដំណើរចេញពី 9/11 ទៅកាន់ទ្វារ «ចង្អៀត» និង «ត្រង់»។ ទ្វារចង្អៀតនោះ គឺជាសញ្ញាសម្គាល់ផ្លូវទីបីរបស់បាឡាម និងលា។

ហើយ​ទេវតា​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​ទៅ​មុខ​ទៀត ហើយ​ឈរ​នៅ​កន្លែង​ចង្អៀត​មួយ ដែល​គ្មាន​ផ្លូវ​ប្រែ​ទៅ​ខាង​ស្តាំ​ឬ​ខាង​ឆ្វេង​បាន​ឡើយ។ ហើយ​កាល​ណា​លា​នោះ​បាន​ឃើញ​ទេវតា​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា នាង​ក៏​ដួល​ចុះ​នៅ​ក្រោម​បាឡាម; បាឡាម​ក៏​មាន​កំហឹង​ឆេះ​ឡើង ហើយ​វាយ​លា​នោះ​ដោយ​ដំបង​មួយ។ ហើយ​ព្រះយេហូវ៉ា​បាន​បើក​មាត់​របស់​លា​នោះ ហើយ​នាង​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​បាឡាម​ថា តើ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដល់​លោក ដែល​លោក​បាន​វាយ​ខ្ញុំ​អស់​បី​ដង​ដូច្នេះ? ជនគណនា 22:26–28។

ផ្លូវ​នៃ​វេទនា​ទី​បី​នៃ​ការ​បំផ្លាញ​របស់​សាសនា​អ៊ីស្លាម​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​នៅ​ថ្ងៃ 9/11 នៅ​ពេល​ដែល វិវរណៈ 18:1–3 បាន​សម្រេច។

«ឥឡូវនេះ មានពាក្យមកថា ខ្ញុំបានប្រកាសថា ទីក្រុងញូវយ៉កនឹងត្រូវបោកបក់បំផ្លាញដោយរលកយក្សឬ? ការនេះ ខ្ញុំមិនដែលបាននិយាយឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា ខណៈដែលខ្ញុំបានមើលឃើញអគារធំៗកំពុងសង់ឡើងនៅទីនោះ ជាន់លើជាន់ថែមទៀត “ឆាកហេតុការណ៍ដ៏គួរឲ្យរន្ធត់យ៉ាងណានឹងកើតឡើង នៅពេលព្រះអម្ចាស់ក្រោកឡើង ដើម្បីរញ្ជួយផែនដីយ៉ាងគួរឲ្យភ័យខ្លាច! នោះពាក្យនៅក្នុង វិវរណៈ 18:1–3 នឹងបានសម្រេចជាក់ជាមិនខាន”។ ជំពូកទីដប់ប្រាំបីទាំងមូលនៃគម្ពីរវិវរណៈ គឺជាការព្រមានអំពីអ្វីដែលកំពុងមកលើផែនដី។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនមានពន្លឺជាក់លាក់ណាមួយទាក់ទងនឹងអ្វីដែលកំពុងមកលើទីក្រុងញូវយ៉កនោះទេ លើកលែងតែខ្ញុំដឹងថា ថ្ងៃមួយ អគារធំៗនៅទីនោះនឹងត្រូវបានបោះទម្លាក់ចុះ ដោយការបង្វិល និងការផ្ដួលរំលំដោយអំណាចរបស់ព្រះ។ ពីពន្លឺដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថា សេចក្តីវិនាសកំពុងមាននៅក្នុងលោកីយ៍។ ពាក្យតែមួយពីព្រះអម្ចាស់ ការប៉ះតែម្តងដោយអំណាចដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់ ហើយសំណង់ដ៏មហិមាទាំងនេះនឹងដួលរលំ។ ឆាកហេតុការណ៍នានានឹងកើតឡើង ដែលភាពគួរឲ្យភ័យរន្ធត់របស់វា យើងមិនអាចនឹកស្មានដល់បានឡើយ»។ Review and Herald, July 5, 1906.

សំណួរនៅតែមានដដែល៖ ហេតុអ្វីបានជាណាសវីល? ដុំភ្លើងនៅណាសវីលតំណាងឱ្យសភាពការណ៍តាមទំនាយមួយ ដែលក្រុមមួយនៅក្នុងចលនាអាដវេនទីស្ទរងសេចក្ដីអាម៉ាស់ ហើយយោងតាមលោកយ៉ូអែល ត្រូវបាន “កាត់ចេញ”។ ក្រុមមួយទៀតត្រូវបានបង្ហាញថា មិនដែលរងសេចក្ដីអាម៉ាស់ឡើយ ហើយពោរពេញដោយអំណរ។ អំណរតាមទំនាយនេះ មិនមែនដោយសារការជំនុំជម្រះដែលធ្លាក់មកលើណាសវីល និងសហរដ្ឋអាមេរិកនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារការបញ្ជាក់ឱ្យឃើញនូវភាពត្រឹមត្រូវ ដែលត្រូវបានសម្ដែងឱ្យឃើញរវាងអ្នកដែលមានប្រេង និងអ្នកដែលគ្មានប្រេងនៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូច។ ប្រេងមានអត្ថន័យជានិមិត្តរូបជាច្រើន ប៉ុន្តែអត្ថន័យចម្បងមួយនៃប្រេង គឺសារនៃសម្រែកនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។ សារនោះបានចាប់ផ្ដើមត្រូវបានបើកត្រាជាលំដាប់នៅចុងឆ្នាំ ២០២៣ ហើយសារនោះតំណាងឱ្យការកើនឡើងនៃចំណេះដឹង ដែលត្រូវបានបដិសេធ ឬទទួលយក។ លោកហូសេបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា អស់អ្នកដែលបដិសេធចំណេះដឹងនោះ ត្រូវបានបដិសេធមិនឱ្យធ្វើជាសង្ឃរបស់ព្រះ។ លោកពេត្រុសស្ថិតនៅចំកណ្ដាលរចនាសម្ព័ន្ធនៃកណ្ឌលេវីវិន័យ ជំពូកម្ភៃបី នៅពេលលោកយល់អំពីដុំភ្លើងនៅណាសវីល ហើយលេខសាមសិបគឺជានិមិត្តរូបនៃពួកសង្ឃ។

ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ត្រូវ​វិនាស ដោយ​ខ្វះ​ចំណេះដឹង៖ ពី​ព្រោះ​អ្នក​បាន​បដិសេធ​ចំណេះដឹង នោះ​យើង​ក៏​នឹង​បដិសេធ​អ្នក​ដែរ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​មិន​ធ្វើ​ជា​សង្ឃ​សម្រាប់​យើង​ទៀត​ឡើយ៖ ពី​ព្រោះ​អ្នក​បាន​ភ្លេច​ក្រឹត្យ​វិន័យ​របស់​ព្រះ​របស់​អ្នក នោះ​យើង​ក៏​នឹង​ភ្លេច​កូនចៅ​របស់​អ្នក​ដែរ។ ហូសេ ៤:៦។

បញ្ហានៃ “ចំណេះដឹង” ឬការខ្វះចំណេះដឹង គឺជាសេចក្ដីពិតមួយក្នុងចំណោមសេចក្ដីពិតទាំងឡាយដែលទាក់ទងនឹងការមកដល់នៃដុំភ្លើងនៅទីក្រុងណាសវីល។ “ចំណេះដឹង” ខាងទំនាយ ឬការខ្វះចំណេះដឹងនោះ ជាសញ្ញាសម្គាល់នៃការចាប់ផ្ដើមប្រកាសសម្រែកនៅកណ្ដាលអធ្រាត្រ ហើយរយៈពេលនោះបញ្ចប់ដោយបញ្ហានៃការស្ដាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដែលតំណាងដោយបញ្ហាថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃអាទិត្យ។ ព្រះគ្រីស្ទតែងតែយកទីចាប់ផ្ដើមមកបង្ហាញអំពីទីបញ្ចប់ ហើយនៅដើមដំបូង ការស្ដាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ គឺជាសារព្រមានដែលបានប្រទានដល់អ័ដាម និងអេវ៉ា នៅក្នុងសួនច្បារ។

បញ្ហានៃការគោរពតាមនៅចុងបញ្ចប់ មិនអាចកំណត់ឲ្យស្ថិតនៅត្រឹមសួនច្បារតែមួយបានទេ ប្រសិនបើ «គ្រប់ជាតិសាសន៍ទាំងអស់នឹងត្រូវពាក់ព័ន្ធ» ដូចដែលបងស្រី White បានមានប្រសាសន៍។ បញ្ហាថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃអាទិត្យ គឺជាការធ្វើឡើងវិញនៃការសាកល្បងដំបូងរបស់អាដាម និងអេវ៉ា នៅក្នុងសួនច្បារ ដែលត្រូវបានធ្វើឡើងវិញនៅទូទាំងពិភពលោកទាំងមូលនៅចុងបញ្ចប់។ ការសាកល្បងនោះចាប់ផ្តើមនៅពេលច្បាប់ថ្ងៃអាទិត្យត្រូវបានដាក់ឲ្យប្រើនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលក៏ជាចុងបញ្ចប់នៃសម័យនៃការប្រកាសសម្រែកអធ្រាត្រផងដែរ។

ការប្រកាសសារព្រមានថា ព្រះគ្រីស្ទនឹងយាងមក ត្រូវបានធ្វើឡើងតែដោយអស់អ្នកដែលបានទទួលយកការកើនឡើងនៃចំណេះដឹងពីការបើកត្រាសារនៃការបើកសម្ដែងរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅចុងឆ្នាំ ២០២៣ ប៉ុណ្ណោះ។ ការសាកល្បងមួយអំពីការមានចំណេះដឹង ឬការខ្វះចំណេះដឹង ត្រូវបានបញ្ចប់ជាស្ថាពរនៅពេលនៃការវាយប្រហារនៅណាសវីល។ ការសាកល្បងជាគោលវិនិច្ឆ័យដាច់ខាតនៃការសាកល្បងទាំងបី ដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅពេលបើកត្រាក្នុងឆ្នាំ ២០២៣ គឺផ្អែកលើប្រេង ដែលជា “ចំណេះដឹង” ដែលមាននៅក្នុងសារទំនាយដែលត្រូវបានបើកត្រានៅពេលនោះ។

“ចំណេះដឹង” ដែលត្រូវបានបើកត្រា ធ្វើការសាកល្បង ហើយនៅទីបំផុត ត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញជាប្រេង ដែលជាការសាកល្បងទីបី និងជាការសាកល្បងវិនិច្ឆ័យដ៏ដាច់ខាត។ ការសាកល្បងនោះជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃរយៈពេលប្រកាសសារនៃសម្រែកនៅអធ្រាត្រ ដែលបញ្ចប់នៅត្រង់ការសាកល្បងភាពស្ដាប់បង្គាប់។ ការសាកល្បងភាពស្ដាប់បង្គាប់នោះត្រូវបានធ្វើឡើងលើនាងអេវ៉ា ដែលតំណាងឱ្យសាសនាចក្រ និងលើលោកអ័ដាម ដែលតំណាងឱ្យរដ្ឋ។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃអង្គភាពទាំងពីរនោះត្រូវបានសម្រេចជាស្ថាពរ នៅពេលដែលសញ្ញាសម្គាល់របស់សត្វសាហាវត្រូវបានដាក់ឱ្យអនុវត្តដោយបង្ខំ។ ការសាកល្បងនៅក្នុងសួនច្បារ គឺជាការសាកល្បងនៅគ្រាចុងបញ្ចប់។ វាជាការសាកល្បងសម្រាប់បុរសនិងស្ត្រី ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាសនាចក្រនិងរដ្ឋ ដែលជាបុរសម្នាក់និងស្ត្រីម្នាក់។ សារព្រមានដែលត្រូវបានបើកត្រា ហើយនាំទៅដល់ការសាកល្បងចុងក្រោយនៃភាពស្ដាប់បង្គាប់ ត្រូវបានតំណាងដោយដើមឈើនៃ “ចំណេះដឹង” អំពីសេចក្ដីល្អនិងសេចក្ដីអាក្រក់។

ទីក្រុងណាសវីលគឺជានិមិត្តរូបនៃការអប់រំបែបក្រិកនៅក្នុងដែនដីរបស់សត្វសាហាវដែលឡើងពីដី។ ការអប់រំបែបក្រិកគឺជាការអប់រំក្លែងក្លាយ; វាគឺជាចំណេះដឹងអាក្រក់ រីឯចំណេះដឹងល្អគឺជាការអប់រំពិតប្រាកដ។ ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលសាជីវកម្មតែមួយគត់ដែលអ្នកស្រីអេលែន វ៉ៃត៍ធ្លាប់យល់ព្រមចូលរួមជាសមាជិក គឺក្រុមប្រឹក្សាភិបាលរបស់មហាវិទ្យាល័យម៉ាឌីសុន ដែលមានទីតាំងនៅទីក្រុងណាសវីល ជាទីក្រុងដែលត្រូវបានហៅថា «អាតែននៃភាគខាងត្បូង»។ ទីក្រុងណាសវីលគឺជានិមិត្តរូបនៃការអប់រំបែបក្រិក ឬការអប់រំក្លែងក្លាយ។ ការអប់រំក្លែងក្លាយគឺជាចំណេះដឹងក្លែងក្លាយ។ អត្ថន័យរបស់ទីក្រុងណាសវីលមានលក្ខណៈស្របគ្នានឹងន័យជានិមិត្តរូបរបស់ទីក្រុងញូវយ៉ក និងមន្ទីរបញ្ចកោណ។

យើងនឹងបន្តនិយាយអំពីកិច្ចការទាំងនេះនៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់។

សាត្រាស្លឹករឹត ១៨៨, ១៩០៥

«នៅពេល​ខ្ញុំ​នៅ​ទីក្រុង Nashville ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ទៅកាន់​ប្រជាជន ហើយ​នៅ​ក្នុង​ពេល​យប់ មាន​បាល់​ភ្លើង​ដ៏​មហិមា​មួយ​ចុះ​មក​ត្រង់​ពី​ស្ថានសួគ៌ ហើយ​តាំង​ស្ថិត​នៅ​លើ Nashville។ មាន​អណ្ដាត​ភ្លើង​ចេញ​ពី​បាល់​នោះ​ដូច​ជា​ព្រួញៗ; ផ្ទះ​ទាំងឡាយ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​លេប​បំផ្លាញ; ផ្ទះ​ទាំងឡាយ​កំពុង​ញ័រ​រញ្ជួយ ហើយ​ដួល​រលំ។ មនុស្ស​ខ្លះ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​យើង​កំពុង​ឈរ​នៅ​ទីនោះ។ ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា “វា​គឺ​ដូច​ដែល​យើង​បាន​រំពឹង​ទុក​ហើយ, យើង​បាន​រំពឹង​ទុក​រឿង​នេះ​ហើយ।” អ្នក​ដទៃ​ទៀត​កំពុង​ច្របាច់​ដៃ​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​សេចក្តី​វេទនា ហើយ​ស្រែក​អង្វរ​ដល់​ព្រះ​សម្រាប់​ព្រះ​មេត្តាករុណា។ ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា “អ្នក​រាល់គ្នា​បាន​ដឹង​វា​ហើយ, អ្នក​រាល់គ្នា​បាន​ដឹង​ថា​រឿង​នេះ​កំពុង​មក​ដល់ ហើយ​មិន​ដែល​និយាយ​មួយ​ម៉ាត់​ណា​សោះ​ដើម្បី​ព្រមាន​យើង!” ពួកគេ​ហាក់​ដូច​ជា​ជិត​នឹង​ហែក​ពួក​អ្នក​នោះ​ជា​បំណែកៗ ដោយ​គិត​ថា ពួក​អ្នក​នោះ​មិន​ដែល​ប្រាប់​ពួកគេ ឬ​ផ្តល់​ការ​ព្រមាន​អ្វី​ដល់​ពួកគេ​សោះ​ឡើយ។» Manuscript 188, 1905.