ຂ່າວສານທີ່ຖືກນໍາມາໂດຍແອວເດີ ໂຈນສ໌ ແລະ ແວກໂກເນີ ໃນການກະບົດຂອງປີ 1888 ນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງການຖືກນັບວ່າຊອບທໍາໂດຍຄວາມເຊື່ອຢ່າງແທ້ຈິງ. ພວກໂປຣເຕສະແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍໂຕ້ຖຽງວ່າ ການຖືກນັບວ່າຊອບທໍາທີ່ຈັດໃຫ້ໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເທິງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ພຽງແຕ່ປົກຄຸມມະນຸດໄວ້ໃນບາບຂອງເຂົາ, ແຕ່ວ່າໂລຫິດຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຊໍາລະບາບຂອງເຂົາອອກໄປຢ່າງແທ້ຈິງ. ຄໍາສອນຜິດນີ້ໄດ້ກໍານົດໃຫ້ການກໍາຈັດບາບໄປຢູ່ໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ເມື່ອໃນເວລານັ້ນຄົນບາບຈະຖືກປ່ຽນແປງຢ່າງອັດສະຈັນ. ພວກໂປຣເຕສະແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະນັບແຕ່ປີ 1957 ຢ່າງເປັນທາງການແລ້ວ ລາວໂອດິເກຍນ ແອັດເວນຕິດຊຶມ ອ້າງວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນແຕ່ພຽງພຣະຜູ້ຮັບແທນຂອງພວກເຮົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຣະແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ. ໜຶ່ງປີກ່ອນປີ 1888, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້.

“‘ເຮົາຈະໃຫ້ໃຈໃໝ່ແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະ ຈະໃສ່ວິນຍານໃໝ່ໄວ້ພາຍໃນພວກເຈົ້າ.’ ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອດ້ວຍສິ້ນສຸດໃຈວ່າ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຖືກຖອນອອກຈາກໂລກ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແລະ ໂອກາດຕ່າງໆ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ມັນໃຫ້ເກີດຜົນ ຈະເປັນພວກທຳອິດທີ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າເສຍພຣະໄທຈົນພຣະອົງຈາກໄປ. ກິດຈະກຳໃນປັດຈຸບັນຂອງຊາຕານໃນການກະທຳຕໍ່ຈິດໃຈມະນຸດ ແລະ ຕໍ່ຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ ພ້ອມທັງບັນດາປະຊາຊາດ ຄວນຈະເຮັດໃຫ້ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນທຸກຄົນຕົກໃຈສະດຸ້ງ. ຈຸດຈົບໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ຂໍໃຫ້ຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍລຸກຂຶ້ນ. ຂໍໃຫ້ລິດເດດແຫ່ງການຊົງປ່ຽນໃຈຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກປະສົບໃນຈິດໃຈຂອງສະມາຊິກແຕ່ລະຄົນ ແລ້ວເຮົາຈະໄດ້ເຫັນການເຄື່ອນໄຫວອັນເລິກຊຶ້ງຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. ການອະໄພບາບພຽງຢ່າງດຽວ ບໍ່ແມ່ນຜົນດຽວຂອງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ. ພຣະອົງຊົງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາອັນຫາທີ່ສິ້ນສຸດບໍ່ໄດ້ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອວ່າຄວາມບາບຈະຖືກກຳຈັດອອກເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ທຳມະຊາດມະນຸດໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູ, ໄດ້ຮັບຄວາມງາມຄືນອີກ, ໄດ້ຮັບການກໍ່ສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຈາກຊາກປະຫັກພັງຂອງມັນ, ແລະ ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມຄວນແກ່ການຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ….”

“ພຣະຄຣິດແມ່ນບັນໄດທີ່ຢາໂຄບໄດ້ເຫັນ ຊຶ່ງຖານຂອງມັນຕັ້ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະຂັ້ນສູງສຸດຂອງມັນຍືດເຖິງຟ້າສະຫວັນສູງສຸດ. ນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວິທີການແຫ່ງຄວາມລອດທີ່ໄດ້ຊົງກຳນົດໄວ້. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງປີນຂຶ້ນບັນໄດນີ້ຂັ້ນແລ້ວຂັ້ນເລົ່າ. ຖ້າຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດໃນທີ່ສຸດ, ກໍຈະເປັນໂດຍການຍຶດໝັ້ນໃນພຣະເຢຊູ ດັ່ງກັບຍຶດຂັ້ນຂອງບັນໄດ. ພຣະຄຣິດຊົງເປັນສະຕິປັນຍາ ແລະຄວາມຊອບທຳ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະການໄຖ່ ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຊື່ອ…. ”

“ຈະມີການລົ້ມລົງອັນນ່າສະຫວັນຢ່າງຫນັກໜ່ວງໂດຍບາງຄົນຜູ້ຄິດວ່າຕົນຢືນຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງເພາະຕົນມີຄວາມຈິງ; ແຕ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ມີມັນຕາມທີ່ມັນເປັນຢູ່ໃນພຣະເຢຊູ. ຄວາມປະມາດພຽງຊົ່ວຂະນະຫນຶ່ງອາດຖິ້ມດວງວິນຍານລົງສູ່ຄວາມພິນາດທີ່ບໍ່ອາດກູ້ຄືນໄດ້. ບາບຫນຶ່ງນຳໄປສູ່ບາບທີສອງ, ແລະບາບທີສອງກະກຽມທາງໄວ້ສຳລັບບາບທີສາມ ແລະຕໍ່ໆໄປ. ເຮົາທັງຫຼາຍໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວອັນຊື່ສັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຈຳຕ້ອງວິງວອນຕໍ່ພຣະອົງຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ເພື່ອໃຫ້ຖືກຮັກສາໄວ້ໂດຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ. ຖ້າເຮົາເບື່ອງເບນອອກຈາກໜ້າທີ່ພຽງແຕ່ນິ້ວດຽວ ເຮົາກໍຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທີ່ຈະດຳເນີນຕາມເສັ້ນທາງຂອງບາບ ອັນຈົບລົງໃນຄວາມພິນາດນິລັນດອນ. ມີຄວາມຫວັງສຳລັບເຮົາທຸກຄົນ, ແຕ່ມີພຽງທາງດຽວເທົ່ານັ້ນ—ໂດຍການຍຶດຕິດຕົນເອງໄວ້ກັບພຣະຄຣິດ ແລະທຸ້ມເທພະລັງທຸກປະການເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຄວາມສົມບູນແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ.”

passage unavailable

This passage is not yet available in .

“ຖ້າທ່ານລະທິ້ມບາບ ແລະ ສຳແດງຄວາມເຊື່ອອັນມີຊີວິດ ຄວາມອຸດົມແຫ່ງພອນຈາກສະຫວັນຈະເປັນຂອງທ່ານ.” Selected Messages, book 3, 155.

ສາສະໜາຈອມປອມແບບ “ຄົນດີເກີນໄປ” ຂອງໂປຣແຕສແຕນທີ່ຫັນເຫຈາກຄວາມເຊື່ອ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນເປັນຫຼັກຄຳສອນຢ່າງເປັນທາງການ ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສີ່ຂອງອັດເວັນຕິສ ໃນປີ 1957. ມັນໄດ້ສະເໜີນິຍາມຂອງການຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ທີ່ “ຊຸກຍູ້ຄົນບາບໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຊ່ວຍລາວໃຫ້ພົ້ນ ໃນຂະນະທີ່ລາວຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນບາບ.” ໄມ້ກາງແຂນ ສອນວ່າ “ການອະໄພບາບບໍ່ແມ່ນຜົນດຽວທັງໝົດຂອງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ,” ເພາະວ່າ “ພຣະອົງໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ບາບຖືກກຳຈັດອອກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ທຳມະຊາດມະນຸດໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູ, ໄດ້ຮັບຄວາມງາມຄືນມາ, ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຈາກຊາກປະຫັກພັງຂອງມັນ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ເໝາະສົມສຳລັບການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າ.”

ການກະບົດໃນປີ 1957 ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມັດພັນແຫ່ງການກະບົດທີ່ໄດ້ຖືກຫວ່ານໄວ້ໃນປີ 1863 ແລະຕໍ່ມາໄດ້ແຕກໜໍ່ໃນປີ 1888 ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ຖືກຫົດນ້ຳໂດຍຂ່າວສານປອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປຶ້ມທີ່ພິມເຜີຍແຜ່ໃນປີ 1919 (The Doctrine of Christ) ໃນທີ່ສຸດໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດຜົນອອກມາເປັນການປະກາດຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າ “ຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ຊອບທຳ” ດັ່ງເດີມ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງ Habakkuk ບັດນີ້ໄດ້ຖືກຍົກອອກ ແລະຖືກແທນທີ່ດ້ວຍຄຳນິຍາມທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງ “ການຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ” ທີ່ມີຢູ່ໃນ Protestantism ທີ່ຕົກອອກຈາກຄວາມເຊື່ອ. ຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຈາກ Judah ໄດ້ກັບຄືນໄປຫາທີ່ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະໄດ້ຮ່ວມກິນກັບຜູ້ພະຍາກອນມຸສາແຫ່ງ Bethel.

ຂໍ້ຄວາມທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກລາໂອດີເກຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີແກ່ຂະບວນການຂອງພວກ Millerites ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1856 ແລະຕໍ່ມາອີກຄັ້ງແກ່ຄຣິສຕະຈັກລາໂອດີເກຍໃນປີ 1888 ນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນທຸກຂັ້ນຕອນ. ຂໍ້ຄວາມຂອງ Jones ແລະ Waggoner ນັ້ນ ຊຶ່ງຕາມຄຳກ່າວຂອງ Sister White ແລ້ວ ເປັນທັງຂໍ້ຄວາມທີ່ສົ່ງເຖິງລາໂອດີເກຍ ແລະເປັນຂໍ້ຄວາມເລື່ອງການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ໂດຍຢູ່ພາຍໃຕ້ຂໍ້ອ້າງວ່າ ພວກກະບົດທີ່ກຳລັງປະຕິເສດມັນນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວກຳລັງປົກປ້ອງຫຼັກໝຸດເກົ່າ! ຫຼັກໝຸດທີ່ພວກເຂົາກຳລັງປົກປ້ອງນັ້ນ ເປັນຮາກຖານທີ່ພວກເຂົາກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເອງຕາມແບບມະນຸດ ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຜາຍ.

ຂ່າວສານເລື່ອງ “ການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ” ທີ່ Jones ແລະ Waggoner ໄດ້ນຳສະເໜີໃນປີ 1888 ນັ້ນ ໄດ້ລວມເອົາຂໍ້ເທັດຈິງຂອງຂ່າວປະເສີດອັນແທ້ຈິງໄວ້ດ້ວຍ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳນັ້ນ ກໍຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍເຊັ່ນກັນ. ມັນເນັ້ນວ່າ ການຖືກນັບວ່າຊອບທຳນັ້ນ ແມ່ນການ “ເຮັດໃຫ້” ບໍລິສຸດຢ່າງແທ້ຈິງ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຖືກ “ປະກາດ” ຕາມກົດໝາຍວ່າເປັນຄົນບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ. ຂ່າວສານຂອງ Jones ແລະ Waggoner ຊຶ່ງ Sister White ໄດ້ລະບຸວ່າ ນາງໄດ້ນຳສະເໜີມາເປັນເວລາຫຼາຍປີກ່ອນການກະບົດໃນປີ 1888 ນັ້ນ ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອການຖືກນັບວ່າຊອບທຳຖືກຄິດໃຫ້ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດກໍຖືກປະທານໃຫ້ໃນເວລາດຽວກັນ.

ມັນຈະເປັນຢ່າງອື່ນບໍ່ໄດ້, ເພາະວ່າທັງການຊອບທຳ ແລະ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ສຳເລັດຂຶ້ນໂດຍການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຜູ້ເຊື່ອ. ການຊອບທຳ ແລະ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ເປັນພຽງສອງຄຳທີ່ໃຊ້ພັນລະນາອົງປະກອບສອງປະການຂອງພະລາຊະກິດດຽວໜຶ່ງ ຊຶ່ງສຳເລັດຂຶ້ນພາຍໃນຜູ້ເຊື່ອໂດຍການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ຂ່າວສານນັ້ນແຫຼະຂອງໂມເຊ ທີ່ພວກກະບົດຂອງໂຄຣາໄດ້ປະຕິເສດ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດອີກຄັ້ງໃນປີ 1856, ແລ້ວອີກຄັ້ງໃນປີ 1888, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງເປີດເຜີຍເປັນທິດສະດີແຫ່ງຄວາມລອດຂອງອາດເວັນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເກຍໃນປີ 1957. ການກະບົດທີ່ດໍາເນີນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງນັ້ນເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າອິດເມື່ອຍ, ເພາະປະຊາຊົນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ທຸກຄົນທີ່ກະທໍາຄວາມຊົ່ວກໍເປັນຄົນດີໃນສາຍພຣະເນດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຊົງພໍພຣະໄທໃນພວກເຂົາ; ຫຼື, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງການພິພາກສາຢູ່ໃສ?”

ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ “ຜູ້ທີ່ກຳລັງເຮັດບາບນັ້ນໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳໂດຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ພຣະເຈົ້າຊົງພໍພຣະທັຍໃນພວກເຂົາ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຍັງຄົງເຮັດບາບຢູ່.” ນີ້ແມ່ນການຫຼອກລວງຝ່າຍວິນຍານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານເຖິງເລົາດີເຊຍ (ຊົນຊາດທີ່ຖືກພິພາກສາ), ເພາະວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກຊາວເລົາດີເຊຍວ່າເປັນ “ຄົນທຸກຍາກ, ໜ້າສົງສານ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະ ເປືອຍກາຍ,” ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງເຊື່ອວ່າຕົນເອງ “ຮັ່ງມີ, ມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍຊັບສິນ, ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ.” ແລະ ໃນສະພາບເຊັ່ນນັ້ນ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນຂັ້ນໃກ້ທີ່ຈະຖືກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ.

ຜູ້ສັດຊື່ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ຜູ້ໄດ້ອົດທົນຜ່ານປະສົບການແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1844, ດັ່ງທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນບົດທີສິບຫ້າ, ຂໍ້ທີສິບຫ້າຫາຊາວເອັດ, ໃນຖານະເປັນຜູ້ກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານທີ່ສັດຊື່, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາວ່າ ຖ້າພວກເຂົາຈະບໍ່ກັບໄປຫາ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ,” ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນ “ພຣະໂອດຖະ” ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ໄດ້ກັບໄປຫາ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” (ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜູ້ພະຍາກອນເທັດແຫ່ງເບເທນ), ແລະໄດ້ປ່ຽນສະພາບເຂົ້າເປັນຊາວ Laodiceans, ຢູ່ໃນຂອບເຂດໃກ້ຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຖະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ຕົວ.

ສະພາບຂອງອັດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດິເກຍໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍສະພາບຂອງພວກໂປຣແຕສຕັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ປະຫວັດສາດທັງສອງນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍພວກຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ໂຕ້ຖຽງເລັກນ້ອຍ ເມື່ອພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນແຕ່ລະໜຶ່ງໃນສາມປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊົນຊາດທີ່ເຄີຍຖືກຊົງເລືອກໄວ້ແລ້ວ ໄດ້ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ແລະບັດນີ້ກໍກໍາລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ. ພຣະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນສະໄໝຂອງຢອນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ໄດ້ຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຜູ້ທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ຊາດພັນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ.”

ແຕ່ພວກທ່ານເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້, ເປັນພວກປະໂລຫິດແຫ່ງກະສັດ, ເປັນປະຊາຊາດບໍລິສຸດ, ເປັນຊົນຊາດອັນເປັນກຳມະສິດຂອງພຣະອົງ; ເພື່ອພວກທ່ານຈະໄດ້ປະກາດຄຳສັນລະເສີນຂອງພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຊົງເອີ້ນພວກທ່ານອອກຈາກຄວາມມືດ ເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ: ໃນອະດີດພວກທ່ານບໍ່ເປັນຊົນຊາດໃດເລີຍ, ແຕ່ບັດນີ້ເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ: ໃນອະດີດພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາແລ້ວ. 1 ເປໂຕ 2:9, 10

ເປໂຕກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກໃໝ່ໃນຍຸກຂອງທ່ານ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກໍຄືຄຣິສຕະຈັກ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຄັດເລືອກໃຫ້ເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກ” ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະຄຣິດແລະໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຕ່າງກໍໄດ້ຊີ້ບອກປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກໃນເດີມວ່າເປັນ ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ.

ໂອ ຊາດພັນງູພິດເອີຍ, ພວກເຈົ້າເປັນຄົນຊົ່ວຈະເວົ້າສິ່ງດີໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະວ່າປາກຍ່ອມເວົ້າຕາມສິ່ງທີ່ເຕັມຢູ່ໃນໃຈ. ມັດທາຍ 12:34.

ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ຖືກປ່ອຍໃຫ້ຜ່ານໄປນັ້ນ ເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸງູພິດ” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາຕານ—ສັດເລືອຄານໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ຖືກປ່ອຍໃຫ້ຜ່ານໄປນັ້ນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈອກແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງພວກເຂົາເຕັມແລ້ວ, ແລະຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຫຼັກຢູ່ໃນລັກສະນະນິໄສຂອງງູພິດ. ພວກເຂົາໄດ້ພັດທະນາໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຊາຍເຖົ້າຊາວຫ້າຄົນໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8 ຈຶ່ງເຕັມໃຈກົ້ມນະມັດສະການດວງອາທິດ. ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ຮ່າງລັກສະນະນິໄສຂອງສັນຕະປາປາ.

“ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປສູ່ໂລກ, ເຕືອນມະນຸດທັງຫລາຍບໍ່ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຫລືຂອງຮູບຂອງມັນ ໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫລືທີ່ມືຂອງຕົນ. ການຮັບເຄື່ອງໝາຍນີ້ ໝາຍເຖິງການມາເຖິງການຕັດສິນໃຈອັນດຽວກັນກັບທີ່ສັດຮ້າຍໄດ້ເຮັດ, ແລະການສະໜັບສະໜູນແນວຄວາມຄິດອັນດຽວກັນນັ້ນ, ອັນເປັນການຕໍ່ຕ້ານພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ.” Review and Herald, July 13, 1897.

ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ, ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານໃນໂລກ. ການມາສູ່ຄວາມຄິດດຽວກັນກັບສັດຮ້າຍ ຄື ການມາສູ່ຄວາມຄິດດຽວກັນກັບຊາຕານ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍງູພິດ.

“ເພື່ອຮັບປະກັນຜົນປະໂຫຍດແລະກຽດຕິຍົດຝ່າຍໂລກ ຄຣິດຈັກຈຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ສະແຫວງຫາຄວາມໂປດປານແລະການສະໜັບສະໜູນຈາກບັນດາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະເມື່ອໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ນາງຈຶ່ງຖືກຊັກນຳໃຫ້ຍອມສັດຊື່ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຜູ້ແທນຂອງຊາຕານ—ຄື ອະທິການແຫ່ງໂຣມ.” The Great Controversy, 50.

ໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກນັ້ນ, ລັກສະນະນິໄສຂອງເຂົາສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນລັກສະນະນິໄສຂອງຊາຕານ. “ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ” ຜູ້ຊຶ່ງໃນອະດີດກ່ອນເຄີຍບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຮັບການຊົງເລືອກຜ່ານຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ, ການຊຳລະລ້າງ, ແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຜ່ານຂະບວນການທົດສອບນັ້ນໄດ້ ຈຶ່ງຖືກຊົງເລືອກໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຄຣິສຕະຈັກ, ແລ້ວອີກຄັ້ງໜຶ່ງກັບຂະບວນການແອດເວນຕິສ໌ແບບມິນເລີໄລທ໌, ແລະພຣະອົງກໍຊົງກະທຳດັ່ງນັ້ນອີກຄັ້ງກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືກເລືອກໃໝ່ (ຜູ້ຊຶ່ງໃນອະດີດບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ), ພຣະອົງຊົງສະເດັດມາຫາພວກເຂົາໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ໃນແຕ່ລະໜຶ່ງໃນສາມປະຫວັດການທີ່ເຮັດໃຫ້ມາລາກີບົດທີສາມສຳເລັດບັນລຸນັ້ນ, ມີຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນໜຶ່ງຜູ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນທຳອິດແມ່ນໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງພະຍາກອນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນທີສອງແລະຄົນທີສາມ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນທີສອງແມ່ນ William Miller. ຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ William Miller ເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນ ກໍກຳນົດຄຸນລັກສະນະຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃຫ້ສະເດັດມາ ແລະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານສາມອົງທີ່ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊົງເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃຫ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ເປັນພາບປະກອບຂອງພາລະກິດໜຶ່ງທີ່ຖືກສຳເລັດໃນເວລາແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນການພິພາກສາເພື່ອບັງຄັບໂທດ.

ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນໃໝ່. “ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍກັບສັດປ່າໃນທົ່ງນາ ແລະກັບນົກໃນຟ້າສະຫວັນ ແລະກັບສັດເລືອຄານເທິງພື້ນດິນ; ແລະເຮົາຈະຫັກຄັນທະນູ ແລະດາບ ແລະສົງຄາມອອກໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍນອນລົງຢ່າງປອດໄພ. ແລະເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາເປັນນິດ; ແມ່ນແທ້ ເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ ແລະດ້ວຍການພິພາກສາ ແລະດ້ວຍຄວາມຮັກມັ່ນຄົງ ແລະດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ. ເຮົາຈະຫມັ້ນໝາຍເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາດ້ວຍຄວາມສັດຊື່; ແລະເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກພຣະຢາເວ.”

“‘ແລະໃນວັນນັ້ນຈະເປັນໄປວ່າ ເຮົາຈະຟັງ ພຣະຢາເວກ່າວ ເຮົາຈະຟັງຟ້າສະຫວັນ ແລະຟ້າສະຫວັນຈະຟັງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະຟັງເຂົ້າ ແລະນ້ຳອະງຸ່ນ ແລະນ້ຳມັນ; ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຟັງເຢຊະເຣເອນ. ແລະເຮົາຈະຫວ່ານນາງໄວ້ເພື່ອເຮົາໃນແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະເຮົາຈະເມດຕາແກ່ນາງຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ; ແລະເຮົາຈະກ່າວແກ່ພວກເຂົາຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ ພວກເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ; ແລະພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ ໂຮເຊອາ 2:14–23.”

“‘ໃນວັນນັ້ນ,... ຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງອິສຣາເອນ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຫຼົບພົ້ນຈາກວົງວານຂອງຢາໂຄບ,... ຈະພຶ່ງພາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ, ຢ່າງແທ້ຈິງ.’ ເອຊາຢາ 10:20. ຈາກ ‘ທຸກປະເທດ, ທຸກຕະກູນ, ທຸກພາສາ, ແລະທຸກຊົນຊາດ’ ຈະມີຜູ້ຄົນທີ່ຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ຂ່າວສານນີ້ດ້ວຍຄວາມຍິນດີວ່າ, ‘ຈົ່ງຢ້ານຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມາເຖິງແລ້ວ.’ ພວກເຂົາຈະຫັນໜີຈາກຮູບເຄົາລົບທຸກຢ່າງທີ່ຜູກມັດພວກເຂົາໄວ້ກັບໂລກນີ້, ແລະຈະ ‘ນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ, ແຜ່ນດິນໂລກ, ທະເລ, ແລະນ້ຳພຸທັງຫລາຍ.’ ພວກເຂົາຈະປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກສິ່ງພົວພັນພັນທຸກຢ່າງ, ແລະຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກເປັນອະນຸສອນແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂດຍການເຊື່ອຟັງຕໍ່ຂໍ້ກຳນົດອັນຊອບທຳທຸກປະການຂອງສະຫວັນ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ທັງໂດຍທູດສະຫວັນແລະໂດຍມະນຸດ ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ ‘ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ.’ ພຣະນິມິດ 14:6–7, 12.”

“‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ພຣະຢາເວວ່າ, ວັນເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງມາ ເມື່ອຜູ້ໄຖນາຈະຕາມທັນຜູ້ກ່ຽວ, ແລະຜູ້ຢຽບໝາກອະງຸ່ນຈະຕາມທັນຜູ້ຫວ່ານເມັດພືດ; ແລະພູເຂົາຈະຢົດນ້ຳອະງຸ່ນຫວານ, ແລະເນີນທັງປວງຈະຫຼັ່ງລົງ. ແລະເຮົາຈະນຳການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍ [ກັບຄືນ] ຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຂອງເຮົາ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະສ້າງເມືອງທີ່ຮ້າງເປົ່າຂຶ້ນໃໝ່ ແລະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ; ເຂົາທັງຫຼາຍຈະປູກສວນອະງຸ່ນ ແລະດື່ມນ້ຳອະງຸ່ນຈາກສວນນັ້ນ; ເຂົາທັງຫຼາຍຈະຈັດສວນ ແລະກິນຜົນຂອງສວນນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະປູກເຂົາໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ, ແລະເຂົາຈະບໍ່ຖືກຖອນຂຶ້ນອີກຕໍ່ໄປຈາກແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຂົາແລ້ວ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າກ່າວ. ອາໂມດ 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

ມາລາກີ ບົດທີສາມ ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ແລະໃນສະໄໝຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌, ແລະປະຫວັດສາດທັງສອງນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງບົດນີ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງມາລາກີ ບົດທີສາມ ກັບພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຊຳລະພຣະວິຫານ.

“ໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມເປື້ອນເປິະຂອງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສຊົ່ວຮ້າຍ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ມາລາກີ 3:1–3 ຖືກອ້າງເຖິງ.” The Desire of Ages, 161.

ການຊໍາລະພຣະວິຫານໂດຍພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະຈິດໃຈຂອງຄົນບາບຜູ້ກັບໃຈ. ໃນພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງທ່າມກາງມະນຸດ, ພຣະອົງໄດ້ຊໍາລະພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກສອງຄັ້ງ.

ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນແຮງກ້າວ່າ, ບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກມານຮ້າຍ” (Revelation 18:1, 2). ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານດຽວກັນທີ່ທູດອົງທີສອງໄດ້ປະກາດ. ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງ, “ເພາະນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ທຸກຊາດດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພະພິໂລດເນື່ອງຈາກການຜິດປະເວນີຂອງນາງ” (Revelation 14:8). ເຫຼົ້ານັ້ນແມ່ນຫຍັງ?—ແມ່ນຄຳສອນອັນຜິດຂອງນາງ. ນາງໄດ້ມອບວັນຊະບາໂຕອັນປອມໃຫ້ແກ່ໂລກ ແທນວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ແລະໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄຳຕົວະທີ່ຊາຕານໄດ້ກ່າວແກ່ເອວາເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນເອເດນ—ຄວາມເປັນອະມະຕະຕາມທຳມະຊາດຂອງຈິດວິນຍານ. ຄວາມຜິດພາດອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການທີ່ມີລັກສະນະດຽວກັນ ນາງໄດ້ເຜີຍແຜ່ອອກໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງ, “ສອນຄຳສັ່ງຂອງມະນຸດເປັນຄຳສອນ” (Matthew 15:9).

“ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ເລີ່ມພຣະພັນທະກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫລູ່ອັນອັບປະໂຫຍດທີ່ເປັນການຫມິ່ນປະມາດສິ່ງສັກສິດ. ໃນບັນດາພຣະກິດສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ມີການຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນພຣະລາຊະກິດສຸດທ້າຍເພື່ອເຕືອນໂລກ ຈຶ່ງມີການຮ້ອງເອີ້ນສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປຫາຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນ, ‘ບາບີໂລນນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ ເພາະນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງດື່ມເຫລົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດອັນເນື່ອງມາຈາກການຫລິ້ນຊູ້ຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ແລະໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງໜຶ່ງໄດ້ຍິນມາຈາກສະຫວັນວ່າ, ‘ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງເຖີດ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະບາບຂອງນາງໄດ້ກອງສູງຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງແລ້ວ’ (ພຣະນິມິດ 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

ໃນການສຳເລັດຕາມພຣະທຳມາລາກີບົດທີສາມ, ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ໃຫ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ຊຳລະມັນສອງຄັ້ງ. ໃນພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງທີ່ກິນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າພາລະກິດແຫ່ງການຊຳລະນັ້ນມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດ. ພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງຈຸດສິ້ນສຸດໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ແລະ ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ຊ່ວງສາມປີເຄິ່ງນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຊຳລະພຣະວິຫານ.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສາມປີເຄິ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຫຼັ່ງພຣະໂລຫິດຊຶ່ງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ອັນເປັນການເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 9 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ທີ່ກ່າວວ່າ ພຣະອົງຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍຕະຫຼອດໜຶ່ງອາທິດ ແລະໃນທ່າມກາງຂອງໄລຍະນັ້ນ ພຣະອົງຈະຖືກຕັດອອກ.

ແລະພາຍຫຼັງຫົກສິບສອງອາທິດ ພຣະເມຊີອາຈະຖືກຕັດອອກ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພື່ອພຣະອົງເອງ; ແລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າຊາຍຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນ ຈະທຳລາຍເມືອງ ແລະສະຖານບໍລິສຸດ; ແລະຈຸດຈົບຂອງມັນຈະມາພ້ອມດ້ວຍນ້ຳຖ້ວມ, ແລະຈົນຮອດທີ່ສິ້ນສຸດແຫ່ງສົງຄາມ ຄວາມຮ້າງເປົ່າທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້. ແລະທ່ານຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນຈຳນວນຫຼາຍເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ; ແລະໃນກາງອາທິດນັ້ນ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາ ແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາ, ແລະເນື່ອງຈາກການແຜ່ກວ້າງຂອງສິ່ງນ່າກຽດຊັງ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ, ຈົນກວ່າການສິ້ນສຸດອັນຄົບຖ້ວນຈະມາເຖິງ, ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງໃສ່ຜູ້ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 9:26, 27.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“ສາມາດຂຽນໄດ້ໜ້າແລ້ວໜ້າອີກກ່ຽວກັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້. ບັນດາການປະຊຸມໃຫຍ່ທັງໝົດກໍາລັງຖືກແຊກຊຶມດ້ວຍຫຼັກການທີ່ບິດເບືອນອັນດຽວກັນ. ‘ເພາະຄົນມັ່ງມີໃນເມືອງນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ ແລະຊາວເມືອງນັ້ນໄດ້ເວົ້າຄໍາຕົວະ ແລະລີ້ນຂອງເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍການຫຼອກລວງຢູ່ໃນປາກຂອງເຂົາ.’ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງກະທໍາເພື່ອຊໍາລະພຣະຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າບອກທ່ານທັງຫຼາຍຕາມຄວາມຈິງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍາລັງຈະຊົງຫັນ ແລະພິກຄວໍ່າໃນບັນດາສະຖາບັນທີ່ເອີ້ນຂານດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.”

“ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ວ່າ ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດນີ້ຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນໄວພຽງໃດ, ແຕ່ມັນຈະບໍ່ຖືກເລື່ອນອອກໄປອີກດົນ. ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືກະດົງຝັດເຂົ້າໄວ້ໃນພຣະຫັດ ຈະຊຳລະພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນທາງສິນທຳ. ພຣະອົງຈະກຳຈັດລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໂດຍສິ້ນເຊີງ. ພຣະເຈົ້າຊົງມີຂໍ້ພິພາດກັບທຸກຄົນທີ່ປະພຶດຄວາມອະຍຸດຕິທຳແມ່ນແຕ່ເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດ; ເພາະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍປະຕິເສດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະນຳອັນຕະລາຍມາສູ່ສ່ວນແຫ່ງຂອງຕົນໃນການລົບມົນທິນບາບ ຄື ການໄຖ່ກູ້ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຮັບດຳເນີນເພື່ອບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງທຸກຄົນຂອງອາດາມ. ມັນຈະຄຸ້ມຄ່າຫຼື ທີ່ຈະເລືອກດຳເນີນໃນທາງທີ່ເປັນທີ່ໜ້າຊັງຊັງແກ່ພຣະເຈົ້າ? ມັນຈະຄຸ້ມຄ່າຫຼື ທີ່ຈະເອົາໄຟແປກປະຫຼາດໃສ່ໃນກະຖາງທູບຂອງທ່ານ ເພື່ອຖວາຍຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລ້ວກ່າວວ່າ ມັນບໍ່ແຕກຕ່າງຫຍັງ?”

“ການທີ່ໄດ້ຮວບຮວມທຸກສິ່ງໄວ້ທີ່ Battle Creek ຫຼາຍເກີນໄປນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເປັນໄປຕາມລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ. ສະພາບການໃນຂະນະນີ້ເປັນດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ລ່ວງໜ້າເປັນຄຳເຕືອນ. ຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຈັບປວດຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ພາບທີ່ຖືກສະແດງນັ້ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານຄຳເຕືອນເພື່ອປ້ອງກັນສະພາບອັນເສື່ອມຊາມນີ້, ແຕ່ພວກເຂົາຫາໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ບໍ່. ‘ພວກທ່ານເປັນເກືອແຫ່ງໂລກ: ແຕ່ຖ້າເກືອໝົດຄວາມເຄັມຂອງມັນແລ້ວ, ຈະເຮັດໃຫ້ມັນກັບເຄັມອີກດ້ວຍອັນໃດ? ຕໍ່ໄປມັນກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດອັນໃດເລີຍ, ນອກຈາກຈະຖືກຖິ້ມອອກໄປ ແລະຖືກມະນຸດຢຽບຢໍ່າລົງໃຕ້ຕີນ.’”

“ຂ້າພະເຈົ້າຂໍວິງວອນຕໍ່ພວກພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ. ຖ້າຫາກບໍ່ມີການປ່ຽນແປງເກີດຂຶ້ນໂດຍໄວ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງນຳຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານີ້ໄປແຈ້ງແກ່ປະຊາຊົນ; ເພາະສະພາບການເຊັ່ນນີ້ຈະຕ້ອງຖືກປ່ຽນແປງ; ຄົນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈຈະຕ້ອງບໍ່ເປັນຜູ້ຈັດການ ແລະຜູ້ອຳນວຍການໃນພາລະກິດທີ່ສຳຄັນແລະບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງເຊັ່ນນີ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຮ່ວມກັບດາວິດ ພວກເຮົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈະຊົງກະທຳ; ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງເສຍຜົນໄປແລ້ວ.’” Special Testimonies, 30, 31.