ການນຳໃຊ້ເອລີຢາໃນສາມລັກສະນະນັ້ນ ກ່າວເຖິງຂ່າວສານ, ຜູ້ນຳຂ່າວສານ, ແລະຂະບວນການ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການປິດເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ. ການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ນັ້ນທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຈາກຊ່ວງເວລາທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຍັງປະສົມດ້ວຍພຣະເມດຕາ ໄປຈົນເຖິງເວລາທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີພຣະເມດຕາ ໃນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ.

ການນຳໃຊ້ສາມປະການຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊີ້ໄປເຖິງຂ່າວສານ, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານ ແລະ ຂະບວນການ ໃນຊ່ວງລະຍະສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາສືບສວນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງລະບຸເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຊ່ວງເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ການພິພາກສາແບບບັງຄັບດໍາເນີນການຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນ.

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຄຣິດ, ຜູ້ສື່ຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍາໃຫ້ສໍາເລັດຕາມການສໍາເລັດແຫ່ງດານີເອນ ບົດ 9 ຂໍ້ 27. ໃນການກະທໍານັ້ນ ທ່ານຍັງໄດ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຄຣິດໃຫ້ເສດສະດຸດເຂົ້າມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ແລະຊໍາລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກະທໍາດັ່ງນັ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງທີ່ຍາວສາມປີເຄິ່ງ. ການຊໍາລະພຣະວິຫານຕົວຈິງໃຫ້ສະອາດນັ້ນ ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍບຸດຂອງເລວີ.

ການຊໍາລະພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງນັ້ນເປັນການສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງກະທໍາການນັ້ນສໍາເລັດໃນ ໂຢຮັນ ບົດ 2 ຂໍ້ 13–22, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງນໍາພວກສາວົກໃຫ້ລະນຶກເຖິງຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກພຣະຄໍາພີເດີມ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະແລະກຳຈັດມົນທິນຂອງພວກສາວົກ ຕາມການສໍາເລັດແຫ່ງ ມາລາກີ 3.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງໃນພຣະທຳໂຢຮັນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸວ່າ ເມື່ອພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງຖືກທຳລາຍ, ພຣະອົງຈະຊົງຍົກມັນຂຶ້ນອີກພາຍໃນສາມວັນ. ການໂຕ້ຕອບກັບພວກຢິວທີ່ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງໄດ້ເພີ່ມວ່າ ການບູລະນະພຣະວິຫານຕາມຕົວອັກສອນຊຶ່ງເຮໂຣດໄດ້ດຳເນີນການ ແລະຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປີນັ້ນພອດີ ໄດ້ໃຊ້ເວລາສີ່ສິບຫົກປີ. ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງຊຳລະບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງໂດຍຜ່ານຕົວຢ່າງຂອງກົດຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພຣະວາຈາພະຍາກອນ ຊຶ່ງພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງປະດິດຖານໄວ້ພາຍໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ໂດຍຜ່ານການກະທຳຂອງບັນດາທູດສະຫວັນ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ.

ພຣະອົງໄດ້ປະທານແບບຢ່າງແຫ່ງການພະຍາກອນໄວ້ວ່າ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວຈິງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ. ພຣະອົງໄດ້ວາງກະແຈແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງຈຳນວນ “ສີ່ສິບຫົກ” ໄວ້ ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວິຫານ. “ສີ່ສິບຫົກ” ເຄີຍເປັນຈຳນວນມື້ທີ່ໂມເຊໄດ້ຢູ່ເທິງພູ ເພື່ອຮັບຄຳແນະນຳສຳລັບພຣະວິຫານ. “ສີ່ສິບຫົກ” ແມ່ນຈຳນວນໂຄຣໂມໂຊມທີ່ປະກອບເປັນພຣະວິຫານມະນຸດ. “ສີ່ສິບຫົກ” ແມ່ນຈຳນວນປີ (1798 ຫາ 1844) ທີ່ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນການຟື້ນຟູພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງເຄີຍຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໂດຍຄວາມເຊື່ອນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາໂດຍລະບົບສັນຕະປາປາ.

ການຊໍາລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງນັ້ນປະກອບດ້ວຍນັຍຍະແຫ່ງສັນຍະລັກວ່າ ສາມມື້ເທົ່າກັບສີ່ສິບຫົກປີ. ມັນລວມເຖິງຫຼັກການວ່າ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວອັກສອນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ. ມັນເປັນຕົວແທນທັງການສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ ແລະ ການທໍານາຍລ່ວງໜ້າຂອງຄໍາພະຍາກອນ. ການຊໍາລະສອງຄັ້ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກເຂົ້າໃຈຜິດໂດຍຄົນຈໍາພວກໜຶ່ງ ແລະ ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ອີກຈໍາພວກໜຶ່ງ.

ການຊຳລະສອງຄັ້ງນັ້ນບົ່ງບອກເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມລົງຈົນເຖິງຂັ້ນທີ່ກາຍເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຫຼິ້ນຊູ້ ແລະເປັນພັນງູຮ້າຍ,” ຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນຢູ່, ທັງໆທີ່ໝາຍສຳຄັນນັ້ນກຳລັງຖືກອະທິບາຍແກ່ເຂົາໂດຍກົງ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນອັນດຽວທີ່ຈະຖືກປະທານໃຫ້ນັ້ນ ຄື ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການທຳລາຍພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃໝ່ໃນສາມວັນ.

ໂອ ຊາດເຊື້ອແຫ່ງງູພິດ, ເຈົ້າທັງຫຼາຍເປັນຄົນຊົ່ວ ຈະເວົ້າສິ່ງດີໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະວ່າປາກເວົ້າອອກມາຈາກສິ່ງທີ່ເຕັມຢູ່ໃນໃຈ.... ເມື່ອນັ້ນ ພວກນັກທໍາ ແລະພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນໄດ້ທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, ພຣະອາຈານ, ພວກຂ້ານ້ອຍຢາກເຫັນໝາຍສໍາຄັນຈາກທ່ານ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບແກ່ເຂົາວ່າ, ຄົນຊົ່ວ ແລະຫຼິ້ນຊູ້ຊົ່ວຮ້າຍຊອກຫາໝາຍສໍາຄັນ; ແລະຈະບໍ່ປະທານໝາຍສໍາຄັນໃດແກ່ມັນ ນອກຈາກໝາຍສໍາຄັນຂອງໂຢນາສຜູ້ພະຍາກອນ: ເພາະດັ່ງທີ່ໂຢນາສໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາໃຫຍ່ສາມວັນສາມຄືນ ສັນໃດ, ບຸດມະນຸດກໍຈະຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງແຜ່ນດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນສັນນັ້ນ. ມັດທາຍ 12:34, 38–40.

ພະລັງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນທັງສາມປະການຂອງພະຜູ້ສົ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໂດຍກະທັນຫັນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາໃນຢອນ ບົດທີ 2.

ແລະເທດສະການປັດສະຄາຂອງພວກຢິວໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ, ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະຊົງພົບຄົນທີ່ຂາຍງົວ, ແກະ ແລະນົກກາງແກຢູ່ໃນພຣະວິຫານ, ພ້ອມທັງພວກແລກເງິນນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຮັດແສ້ຈາກເຊືອກເສັ້ນນ້ອຍໆແລ້ວ, ພຣະອົງກໍໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາທັງໝົດອອກຈາກພຣະວິຫານ, ທັງແກະ ແລະງົວດ້ວຍ; ແລະໄດ້ເທເງິນຂອງພວກແລກເງິນອອກ, ພ້ອມທັງຄວ່ຳໂຕະຂອງພວກເຂົາ; ແລະຊົງກ່າວແກ່ຄົນທີ່ຂາຍນົກກາງແກວ່າ, “ຈົ່ງເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄປຈາກທີ່ນີ້ເສຍ; ຢ່າເຮັດພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນເຮືອນຄ້າຂາຍ.” ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ມີຂຽນໄວ້ແລ້ວວ່າ, “ຄວາມຮ້ອນຮົນເພື່ອພຣະນິເວດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍເສຍແລ້ວ.” ເຫດນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງຈະສຳແດງໝາຍສຳຄັນອັນໃດໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນ, ໃນເມື່ອພຣະອົງເຮັດການເຫຼົ່ານີ້?” ພຣະເຢຊູຊົງຕອບແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ເສຍ, ແລະໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນ.” ເຫດນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ພຣະວິຫານນີ້ໃຊ້ເວລາກໍ່ສ້າງສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະພຣະອົງຈະຍົກມັນຂຶ້ນໃນສາມວັນຫຼື?” ແຕ່ພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຄືນພຣະຊົນຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວສິ່ງນີ້ແກ່ພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາກໍເຊື່ອພຣະຄຳພີ ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວໄວ້. ໂຢຮັນ 2:13–22.

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຈະຊຳລະລ້າງບຸດຫຼານຂອງເລວີດ້ວຍ ເຫມືອນດັ່ງ “ເງິນ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ “ຄຳ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຊື່ອ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະຊຳລະບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍເພີ່ມພູນ “ຄວາມເຊື່ອ” ຂອງເຂົາໃນ “ພຣະຄຳ” ຝ່າຍພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຳຝ່າຍພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ກໍເພື່ອຊຳລະລ້າງດ້ວຍ. ພຣະຄຳຝ່າຍພະຍາກອນຂອງພຣະອົງຍ່ອມເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຢູ່ສະເໝີ ແລະໂດຍຜ່ານພຣະຄຳຝ່າຍພະຍາກອນຂອງພຣະອົງນັ້ນເອງ ບຸດຫຼານຂອງເລວີຈຶ່ງຖືກຊຳລະລ້າງໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

“‘ຜູ້ຊົງຖືພັດຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດສິ້ນ ແລະ ຈະຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນຍຸ້ງ.’ ມັດທາຍ 3:12. ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງການຊຳລະ. ໂດຍພຣະວາຈາແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແກບກຳລັງຖືກແຍກອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ເພາະວ່າພວກເຂົາຖືຕົນ ແລະ ຊອບທຳຕົນເອງເກີນໄປຈົນບໍ່ຍອມຮັບຄຳຕັກເຕືອນ, ຮັກໂລກຫຼາຍເກີນໄປຈົນບໍ່ຍອມຮັບຊີວິດແຫ່ງຄວາມຖ່ອມຕົນ, ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຫັນໜີຈາກພຣະເຢຊູ. ຄົນຈຳນວນຫຼາຍກໍຍັງກຳລັງເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນນີ້. ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍໃນທຸກວັນນີ້ກຳລັງຖືກທົດສອບ ດັ່ງທີ່ພວກສາວົກເຫຼົ່ານັ້ນໃນທຳມະສາລາທີ່ກາເປີນາອູມເຄີຍຖືກທົດສອບ. ເມື່ອຄວາມຈິງຖືກນຳມາປະກາດແກ່ຫົວໃຈ, ພວກເຂົາກໍເຫັນວ່າຊີວິດຂອງຕົນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມຈຳເປັນແຫ່ງການປ່ຽນແປງຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນຕົນເອງ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຮັບເອົາວຽກງານແຫ່ງການປະຕິເສດຕົນເອງນັ້ນ. ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອບາບຂອງພວກເຂົາຖືກເປີດເຜย, ພວກເຂົາຈຶ່ງໂກດຮ້າຍ. ພວກເຂົາຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງ, ເໝືອນດັ່ງພວກສາວົກທີ່ຈາກພຣະເຢຊູໄປ ໂດຍບົ່ນວ່າ, ‘ຄຳນີ້ຍາກເກີນໄປ; ໃຜຈະຟັງໄດ້?’” The Desire of Ages, 392.

“ວິນຍານເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກທົດສອບ” ໃນ “ສາລາທຳທີ່ກາເປີນາອຸມ,” ໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ເມື່ອພຣະຄຣິດກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງກິນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະດື່ມໂລຫິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກຳລັງໃຊ້ກາຍທາງກາຍຕາມຕົວອັກສອນຂອງພຣະອົງເພື່ອສື່ຖຶງຄວາມຈິງຝ່າຍວິນຍານ. ນັ້ນແມ່ນພາບແທນເຊິ່ງພຣະອົງຊົງສຳແດງໄວ້ຢ່າງດຽວກັນກ່ຽວກັບພຣະວິຫານໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີສອງ. ເມື່ອຫຼັກການທີ່ວ່າ ສິ່ງທີ່ເປັນຕາມຕົວອັກສອນຍ່ອມມາກ່ອນ ແລະເປັນພາບແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນ “ຄຳກ່າວທີ່ໜັກຍາກ” ຊຶ່ງພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະ “ຟັງ,” ພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນຫຼັງ ແລະຈາກພຣະອົງໄປ ບໍ່ເດີນກັບພຣະອົງອີກເລີຍ. ເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີຫົກ ຂໍ້ທີຫົກສິບຫົກ (666), ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້າ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະສິ່ງນັ້ນກໍໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງການວາຣີ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນ ສາວົກຂອງພຣະອົງຫຼາຍຄົນໄດ້ຖອຍກັບໄປ ແລະບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຮ່ວມກັບພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ໂຢຮັນ 6:66

ໃນ ໂຢຮັນ ບົດທີ 2, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ນຳຈິດໃຈຂອງພວກສາວົກໃຫ້ “ລະນຶກເຖິງ” ຄຳພະຍາກອນທີ່ພັນລະນາເຖິງຄວາມເຮັດດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄຳວ່າ “ເຮັດດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນ” ກໍແມ່ນຄຳດຽວກັນກັບ “ຫຶງຫວງ” ທັງໃນພາສາເຮັບຣິວ ແລະ ພາສາກຣີກ.

ດ້ວຍວ່າຄວາມຮ້ອນຮົນເພື່ອພຣະນิเวດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍເສຍສິ້ນ; ແລະຄຳຕິຕຽນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຕິຕຽນພຣະອົງໄດ້ຕົກມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະຄຳສັນລະເສີນ 69:9

ຄວາມຮ້ອນຮົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງ, ເປັນຕົວແທນຂອງອົງປະກອບໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນຖານະພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຫຶງຫວງ, ຊຶ່ງຄວາມຫຶງຫວງນັ້ນປາກົດເຖິງຄົນທີ່ຊັງພຣະອົງໄປຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສາມແລະທີສີ່. ໃນບົດທີສອງຂອງພຣະທຳໂຢຮັນ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດກຳລັງວາງໄວ້ວ່າການຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດທີ່ສຳເລັດໂດຍຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນ ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ແລະເປັນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າຍັງມີບາງຄົນຂອງຊົ່ວອາຍຸທີສາມຍັງຢືນຢູ່ເມື່ອຈອກຂອງຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍນັ້ນເຕັມ. ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນເປັນຊົ່ວອາຍຸທີ່ຫຼິ້ນຊູ້ ແລະເປັນຊາດພັນຂອງງູຮ້າຍ.

ໂມເຊໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນທີສີ່, ແລະໃນເວລານັ້ນເອງ ໂມເຊໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກວັນ ກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ. ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ທ່ານໄດ້ຮັບພຣະບັນຍັດ ຊຶ່ງໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສຳແດງອອກໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມແລະທີສີ່.

ແລະພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ອັບຣາມວ່າ, “ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ ແລະຈະຮັບໃຊ້ຊົນຊາດນັ້ນ; ແລະພວກເຂົາຈະບີບບັງຄັບເຊື້ອສາຍນັ້ນຢູ່ສີ່ຮ້ອຍປີ. ແລະຊົນຊາດນັ້ນທີ່ເຂົາທັງຫຼາຍຈະຮັບໃຊ້ ເຮົາຈະພິພາກສາ; ແລະພາຍຫຼັງ ພວກເຂົາຈະອອກມາພ້ອມດ້ວຍຊັບສິນອັນຫຼວງຫຼາຍ. ສ່ວນເຈົ້າ ເຈົ້າຈະໄປຫາບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າຢ່າງສະຫງົບ; ເຈົ້າຈະຖືກຝັງເມື່ອຊະລາພາບອັນດີ. ແຕ່ໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ພວກເຂົາຈະກັບມາທີ່ນີ້ອີກ; ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊາວອາໂມໄຣຍັງບໍ່ເຕັມ.” ປະຖົມມະການ 15:13–16.

ໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ພຣະວິຫານແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກຄຣິສຕຽນ, ຊຶ່ງເປໂຕໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ,” ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງສອງເທື່ອ ເມື່ອໃນຄວາມຮ້ອນຮົນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ສະອາດ. ໃນປີ 1844 ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂອງພວກມິນເລີຣາຍ, ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຜ່ານພົ້ນປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍຖືກເລືອກໄວ້ແຕ່ກ່ອນ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ການປາກົດຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກຕຽມໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍຜ່ານພັນທະກິດຂອງ William Miller. ເມື່ອພວກ Protestant ແລະ Millerites ເຂົ້າໃກ້ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຄົນສອງຈຳພວກໄດ້ຖືກທົດສອບ. ການທົດສອບຂອງພວກ Protestant ໄດ້ມາຮອດໃນເວລາແຫ່ງອວະສານ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທຳອິດມາເຖິງໃນປີ 1798. ຫຼັງຈາກຂ່າວສານທີ່ຈະທັງ “ຊຳລະ ແລະ ກຳຈັດສິ່ງເປື້ອນ” ບັນດາບຸດຂອງ Levi ໄດ້ຖືກກຳນົດເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການໃນປີ 1831, ການທົດສອບຂອງພວກ Protestant ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ພວກ Protestant ໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບນັ້ນ ແລະ ກາຍເປັນບັນດາທິດາຂອງ Babylon.

ຈາກນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງທີສອງກໍໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກມິນເລີໄທສ໌ກໍໄດ້ຖືກທົດສອບ ແລະ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດພ້ອມທັງການກໍາຈັດສິ່ງປົນເປື້ອນກໍໄດ້ສໍາເລັດ. ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຮັບພະລັງອໍານາດຢູ່ການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter ໃນວັນທີສິບສອງຫາວັນທີສິບເຈັດເດືອນສິງຫາ ການທົດສອບທີ່ນໍາໄປສູ່ການແຍກພວກມິນເລີໄທສ໌ທີ່ສະຫລາດອອກຈາກພວກມິນເລີໄທສ໌ທີ່ໂງ່ກໍໄດ້ສໍາເລັດ.

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພວກມີປັນຍາແລະພວກໂງ່ເຂລານັ້ນຄືນ້ຳມັນ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຄຳຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນທາງຄຳພະຍາກອນ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນແລ້ວ (ໃນສີ່ສິບຫົກປີ). ໃນຈຸດນັ້ນ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

“ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະທີ່ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ ເຂົ້າສູ່ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊຳລະພຣະວິຫານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ ດານີເອນ 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດໄປຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນນິລັນດອນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນ ດານີເອນ 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄປຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ມາລາກີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ ລ້ວນເປັນຄຳບັນຍາຍຂອງເຫດການດຽວກັນ; ແລະສິ່ງນີ້ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວເຂົ້າສູ່ພິທີສົມລົດ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣົມມະຈາລີສິບຄົນ ໃນ ມັດທາຍ 25.” The Great Controversy, 426.

ໃນເວລານັ້ນເອງ ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະກຳຈັດມົນທິນຂອງບັນດາສາວົກມິນເລີໄຣດ໌ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ມາລາກີ ບົດທີ 3 ວ່າເປັນບຸດຫຼານຂອງເລວີ.

“ຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ອອກໄປພົບເຈົ້າບ່າວພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ໄດ້ປະຕິເສດອົງທີສາມ ຄືຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກປະກາດແກ່ໂລກ ແລະເມື່ອການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຖືກປະກາດ ກໍຈະມີການຍຶດຖືຈຸດຍືນທີ່ຄ້າຍກັນ.”

“ທຸກລາຍລະອຽດຂອງຄຳອຸປະມານນີ້ຄວນໄດ້ຮັບການສຶກສາຢ່າງຮອບຄອບ. ພວກເຮົາຖືກນຳສະເໜີໃຫ້ເຫັນວ່າ ບໍ່ແມ່ນຢູ່ຝ່າຍຍິງພົມມະຈັນທີ່ສະຫຼາດ ກໍຢູ່ຝ່າຍຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່.” Review and Herald, October 31, 1899.

ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການເຄື່ອນໄຫວ Millerite. ຕໍ່ມາໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ຄົນກຸ່ມໃຫຍ່ກຸ່ມໜຶ່ງໄດ້ອອກຈາກການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ທັດສະນະແບບດັ້ງເດີມເຫັນວ່າ ມີປະມານຫ້າສິບວິນຍານທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອສູ່ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຖ້າສົມມຸດວ່າຈຳນວນນັ້ນໂດຍປະມານແມ່ນຫ້າສິບວິນຍານທີ່ໄດ້ຕິດຕາມແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ແລ້ວມັນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຮັບຂໍ້ແຈ້ງວ່າ “ຫຼາຍຄົນ” ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ “ໄດ້ປະຕິເສດອົງທີສາມ ຄືຂ່າວສານທົດສອບສຸດທ້າຍ”?

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະໄດ້ເປີດເຜີຍແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ແລະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມແກ່ຫ້າສິບຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຕິດຕາມເຂົ້າໄປສູ່ປະສົບການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແຕ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນພວກເຂົາໄດ້ກະຈັດກະຈາຍ. ໃນເວລານັ້ນຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເຖິງແມ່ນວ່າ Sister White ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາບໍ່ໃຫຍ່ເທົ່າກັບຂອງພວກສາວົກພາຍຫຼັງໄມ້ກາງແຂນ.

ໃນທັງສອງປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນນັ້ນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປີດພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະອົງແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງ, ແລະພາຍໃນປີ 1850, ຊິດເຕີ White ກ່າວວ່ານາງໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າໃນເວລານັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຊົງຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກຄັ້ງໜຶ່ງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

“ວັນທີ 23 ກັນຍາ, [1850] ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອກູ້ຄືນຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະວ່າຄວາມພະຍາຍາມທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງຖືກເພີ່ມທະວີເປັນສອງເທົ່າໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ອິສຣາເອນຖືກຕີແລະຖືກຈີກຂາດ; ແຕ່ບັດນີ້ ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປິ່ນປົວ ແລະພັນບາດແຜໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອແຜ່ຄວາມຈິງນັ້ນມີຜົນນ້ອຍຫຼາຍ, ບັນລຸໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼືແທບຈະບໍ່ໄດ້ຫຍັງເລີຍ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລົງພຣະຫັດເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລ້ວ ຄວາມພະຍາຍາມທັງຫຼາຍເພື່ອແຜ່ຄວາມຈິງຈະບັງເກີດຜົນຕາມທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້. ທຸກຄົນຄວນເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ ແລະມີໃຈຮ້ອນຮົນໃນພຣະລາຊະກິດນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ເປັນເລື່ອງໜ້າລະອາຍທີ່ຜູ້ໃດຈະອ້າງເຖິງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍເພື່ອເອົາມາເປັນແບບຢ່າງປົກຄອງພວກເຮົາໃນບັດນີ້ ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ; ເພາະຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງກະທຳເພື່ອພວກເຮົາໃນບັດນີ້ໃຫ້ຫຼາຍກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນເວລານັ້ນ ອິສຣາເອນກໍຈະບໍ່ຖືກຮວບຮວມເລີຍ. ການໃຫ້ຄວາມຈິງຖືກຕີພິມລົງໃນໜັງສືພິມນັ້ນ ກໍຈຳເປັນພໍໆກັບການປະກາດເທດສະໜາ.” Review and Herald, November 1, 1850.

ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພວກສາວົກໄດ້ຖືກແຍກຢາຍອອກ, ແລະໃນປະຫວັດການນັ້ນ, ສາມມື້ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມຮວບຮວມພວກສາວົກທີ່ຖືກແຍກຢາຍຂອງພຣະອົງ. ປະມານສາມປີຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດຂອງປີ 1844, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລີ່ມຮວບຮວມຝູງແກະທີ່ຖືກແຍກຢາຍຂອງພຣະອົງ. ໃນປະຫວັດການນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ເລີ່ມວຽກງານການພິມເຜີຍແຜ່ ແລະໃຫ້ຈັດພິມຕາຕະລາງອັນທີສອງໃນສອງຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຈັດທຳຂຶ້ນໃນທ້າຍປີ 1850, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ເລີ່ມນຳອອກຂາຍໃນ Review and Herald, ໃນເດືອນມັງກອນ ປີ 1851.

ແຜນພາບປີ 1843 ເຄີຍເປັນຕົວແທນທາງກາຍະພາບຂອງຂ່າວສານທີ່ຊຳລະພຣະວິຫານ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດທີ່ຈະໃຫ້ພຣະອົງສຳເລັດພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ແລະນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບບ້ານ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກະບົດດັ່ງທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເຄີຍກະບົດ, ແລະຈາກນັ້ນທັງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານແລະອິສຣາເອນໃນສະໄໝປະຈຸບັນກໍຖືກກຳນົດໃຫ້ພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ຖ້າຫາກວ່າບັນດາແອດເວນຕິດເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ໂດຍຖືເອົາຕົວແທນທາງກາຍະພາບຂອງຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງກໍຄືແຜນພາບປີ 1850, ພວກເຂົາກໍຈະສາມາດນຳເອົາການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະເຢຊູໃຫ້ມາເຖິງ ແລະໄດ້ກັບບ້ານ. ແຕ່ພວກເຂົາຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຊ້ຳຮອຍປະຫວັດສາດຂອງໂຢຊວຍແລະຄາເລັບ ແລະຂອງສາຍລັບສິບຄົນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່.

passage unavailable

This passage is not yet available in .

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຄຣິດໃຫ້ສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ຊໍາລະປະຊາຊົນໜຶ່ງຜູ້ຈະນໍາຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມລອດພາຍໃຕ້ລິດອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄປສູ່ທົ່ວໂລກ. ພວກສາວົກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ສໍາເລັດພາລະກິດທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍແກ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສະມ໌ບໍ່ໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ພາຍໃນປີ 1856 ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງສູ່ສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ, ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະ ໃນປີ 1863 ໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການແຫ່ງການກະບົດທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້. ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການກະບົດຂອງສິບຜູ້ສອດແນມ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີແຫ່ງການພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານຖືກນໍາກັບຄືນມາສູ່ການທົດສອບດຽວກັນນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ທີ່ຖືກນໍາກັບຄືນມາສູ່ການທົດສອບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

ການກະບົດຂອງຜູ້ສອດແນມສິບຄົນທີ່ກາເດັດ ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກທີ່ກາເດັດໃນອີກສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ. ການກະບົດຂອງຜູ້ສອດແນມສິບຄົນທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດໃນປີ 1863 ເມື່ອອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ນຳເອົາການພະເນຈອນຂອງຕົນເອງໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງ Laodicea. ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຖືກນຳກັບມາຍັງກາເດັດອີກຄັ້ງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ການທົດສອບທີ່ຊຳລະ Millerite Adventism ໃນການກະບົດປີ 1863 ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກ ເມື່ອຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງອີກຄັ້ງຢ່າງກະທັນຫັນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

ໃນການພິຊິດກິເລອາດແລະບາຊານນັ້ນ ມີຫຼາຍຄົນທີ່ລະນຶກເຖິງເຫດການຕ່າງໆ ຊຶ່ງເກືອບສີ່ສິບປີກ່ອນ ໃນກາເດັດ ໄດ້ກຳນົດໂທດໃຫ້ອິດສະຣາເອນຕ້ອງພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາຍາວນານ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ລາຍງານຂອງພວກສາຍລັບກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍານັ້ນ ໃນຫຼາຍປະການກໍຖືກຕ້ອງ. ບັນດານະຄອນທັງຫຼາຍມີກຳແພງລ້ອມ ແລະໃຫຍ່ໂຕຫຼາຍ ແລະມີພວກຄົນຍັກອາໄສຢູ່ ຊຶ່ງເມື່ອທຽບກັບພວກເຂົາແລ້ວ ຊາວເຮັບເຣີກໍເປັນພຽງຄົນຕົວເລັກໆເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ໃນບັດນີ້ ພວກເຂົາສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ຄວາມຜິດພາດອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ ຄືການບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ພຽງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນອັນງົດງາມນັ້ນໃນທັນທີ.

“ເມື່ອໃນຄັ້ງທໍາອິດທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຕຽມເຂົ້າສູ່ດິນແດນຄານາອານ, ພາລະກິດນັ້ນມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນ້ອຍກວ່າໃນເວລານີ້ຫຼາຍ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ ຖ້າພວກເຂົາຈະເຊື່ອຟັງພຣະສຽງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະສະເດັດໄປຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ ແລະຈະຕໍ່ສູ້ແທນພວກເຂົາ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຕໍ່ຫົວຕໍ່ມາເພື່ອຂັບໄລ່ຊາວເມືອງຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນອອກໄປ. ຄວາມຫວາດຫວັ່ນຂອງປະຊາຊາດຕ່າງໆຍັງບໍ່ທັນຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໂດຍທົ່ວໄປ, ແລະການຕຽມການພຽງເລັກນ້ອຍເທົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຈັດເຮັດເພື່ອຕໍ່ຕ້ານການກ້າວໜ້າຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ເມື່ອບັດນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບັນຊາໃຫ້ອິສຣາເອນເຄື່ອນໜ້າຕໍ່ໄປ, ພວກເຂົາຈໍາເປັນຕ້ອງຮຸກເຂົ້າປະເຊີນກັບສັດຕູທີ່ຕື່ນຕົວແລະມີອໍານາດ, ແລະຈໍາຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບກອງທັບໃຫຍ່ທີ່ມີການຝຶກຝົນດີ ຊຶ່ງໄດ້ຕຽມພ້ອມໄວ້ແລ້ວເພື່ອຕ້ານທານການເຂົ້າມາຂອງພວກເຂົາ.”

“ໃນການຕໍ່ສູ້ຂອງເຂົາກັບ Og ແລະ Sihon ປະຊາຊົນໄດ້ຖືກນໍາເຂົ້າສູ່ການທົດສອບອັນດຽວກັນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາໄດ້ລົ້ມເຫລວຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດພາຍໃຕ້ມັນ. ແຕ່ບັດນີ້ການທົດລອງນັ້ນຮ້າຍແຮງກວ່າຫຼາຍກວ່າເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ອິສຣາເອນກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ. ອຸປະສັກທັງຫຼາຍໃນເສັ້ນທາງຂອງເຂົາໄດ້ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ນັບແຕ່ເວລາທີ່ເຂົາໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຄື່ອນໄປເມື່ອຖືກເອີ້ນໃຫ້ກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ກໍເປັນເຊັ່ນນີ້ແຫຼະທີ່ພຣະເຈົ້າຍັງຊົງທົດສອບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ແລະຖ້າພວກເຂົາລົ້ມເຫລວບໍ່ອາດອົດທົນຕໍ່ການທົດລອງນັ້ນໄດ້ ພຣະອົງກໍຊົງນໍາພວກເຂົາກັບມາຍັງຈຸດເດີມນັ້ນອີກ, ແລະໃນຄັ້ງທີສອງການທົດລອງຈະເຂົ້າມາໃກ້ຊິດກວ່າ ແລະຈະຮ້າຍແຮງກວ່າຄັ້ງກ່ອນ. ສິ່ງນີ້ຈະດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຜ່ານການທົດສອບນັ້ນໄດ້ ຫຼືຖ້າພວກເຂົາຍັງກະບົດຢູ່ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງຖອນຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງອອກຈາກພວກເຂົາ ແລະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.