The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.

ການນຳໃຊ້ເອລີຢາໃນສາມລັກສະນະນັ້ນ ກ່າວເຖິງຂ່າວສານ, ຜູ້ນຳຂ່າວສານ, ແລະຂະບວນການ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການປິດເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ. ການພິພາກສາບັງຄັບໃຊ້ນັ້ນທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຈາກຊ່ວງເວລາທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຍັງປະສົມດ້ວຍພຣະເມດຕາ ໄປຈົນເຖິງເວລາທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີພຣະເມດຕາ ໃນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ.

The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.

ການນຳໃຊ້ສາມປະການຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊີ້ໄປເຖິງຂ່າວສານ, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານ ແລະ ຂະບວນການ ໃນຊ່ວງລະຍະສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາສືບສວນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງລະບຸເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຊ່ວງເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ການພິພາກສາແບບບັງຄັບດໍາເນີນການຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນ.

John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຄຣິດ, ຜູ້ສື່ຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍາໃຫ້ສໍາເລັດຕາມການສໍາເລັດແຫ່ງດານີເອນ ບົດ 9 ຂໍ້ 27. ໃນການກະທໍານັ້ນ ທ່ານຍັງໄດ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຄຣິດໃຫ້ເສດສະດຸດເຂົ້າມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ແລະຊໍາລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ກະທໍາດັ່ງນັ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງທີ່ຍາວສາມປີເຄິ່ງ. ການຊໍາລະພຣະວິຫານຕົວຈິງໃຫ້ສະອາດນັ້ນ ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານແຫ່ງຈິດວິນຍານຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍບຸດຂອງເລວີ.

His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.

ການຊໍາລະພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງນັ້ນເປັນການສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງກະທໍາການນັ້ນສໍາເລັດໃນ ໂຢຮັນ ບົດ 2 ຂໍ້ 13–22, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງນໍາພວກສາວົກໃຫ້ລະນຶກເຖິງຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກພຣະຄໍາພີເດີມ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊໍາລະແລະກຳຈັດມົນທິນຂອງພວກສາວົກ ຕາມການສໍາເລັດແຫ່ງ ມາລາກີ 3.

In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງໃນພຣະທຳໂຢຮັນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸວ່າ ເມື່ອພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງຖືກທຳລາຍ, ພຣະອົງຈະຊົງຍົກມັນຂຶ້ນອີກພາຍໃນສາມວັນ. ການໂຕ້ຕອບກັບພວກຢິວທີ່ຊອກຫາເລື່ອງໂຕ້ຖຽງໄດ້ເພີ່ມວ່າ ການບູລະນະພຣະວິຫານຕາມຕົວອັກສອນຊຶ່ງເຮໂຣດໄດ້ດຳເນີນການ ແລະຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປີນັ້ນພອດີ ໄດ້ໃຊ້ເວລາສີ່ສິບຫົກປີ. ພຣະເຢຊູກຳລັງຊົງຊຳລະບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງໂດຍຜ່ານຕົວຢ່າງຂອງກົດຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພຣະວາຈາພະຍາກອນ ຊຶ່ງພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງປະດິດຖານໄວ້ພາຍໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ໂດຍຜ່ານການກະທຳຂອງບັນດາທູດສະຫວັນ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ.

He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.

ພຣະອົງໄດ້ປະທານແບບຢ່າງແຫ່ງການພະຍາກອນໄວ້ວ່າ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວຈິງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ. ພຣະອົງໄດ້ວາງກະແຈແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງຈຳນວນ “ສີ່ສິບຫົກ” ໄວ້ ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວິຫານ. “ສີ່ສິບຫົກ” ເຄີຍເປັນຈຳນວນມື້ທີ່ໂມເຊໄດ້ຢູ່ເທິງພູ ເພື່ອຮັບຄຳແນະນຳສຳລັບພຣະວິຫານ. “ສີ່ສິບຫົກ” ແມ່ນຈຳນວນໂຄຣໂມໂຊມທີ່ປະກອບເປັນພຣະວິຫານມະນຸດ. “ສີ່ສິບຫົກ” ແມ່ນຈຳນວນປີ (1798 ຫາ 1844) ທີ່ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນການຟື້ນຟູພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງເຄີຍຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໂດຍຄວາມເຊື່ອນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາໂດຍລະບົບສັນຕະປາປາ.

The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.

ການຊໍາລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງນັ້ນປະກອບດ້ວຍນັຍຍະແຫ່ງສັນຍະລັກວ່າ ສາມມື້ເທົ່າກັບສີ່ສິບຫົກປີ. ມັນລວມເຖິງຫຼັກການວ່າ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວອັກສອນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ. ມັນເປັນຕົວແທນທັງການສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ ແລະ ການທໍານາຍລ່ວງໜ້າຂອງຄໍາພະຍາກອນ. ການຊໍາລະສອງຄັ້ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກເຂົ້າໃຈຜິດໂດຍຄົນຈໍາພວກໜຶ່ງ ແລະ ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ອີກຈໍາພວກໜຶ່ງ.

The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.

ການຊຳລະສອງຄັ້ງນັ້ນບົ່ງບອກເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມລົງຈົນເຖິງຂັ້ນທີ່ກາຍເປັນ “ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຫຼິ້ນຊູ້ ແລະເປັນພັນງູຮ້າຍ,” ຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນຢູ່, ທັງໆທີ່ໝາຍສຳຄັນນັ້ນກຳລັງຖືກອະທິບາຍແກ່ເຂົາໂດຍກົງ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນອັນດຽວທີ່ຈະຖືກປະທານໃຫ້ນັ້ນ ຄື ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການທຳລາຍພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃໝ່ໃນສາມວັນ.

O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.

ໂອ ຊາດເຊື້ອແຫ່ງງູພິດ, ເຈົ້າທັງຫຼາຍເປັນຄົນຊົ່ວ ຈະເວົ້າສິ່ງດີໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະວ່າປາກເວົ້າອອກມາຈາກສິ່ງທີ່ເຕັມຢູ່ໃນໃຈ.... ເມື່ອນັ້ນ ພວກນັກທໍາ ແລະພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນໄດ້ທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, ພຣະອາຈານ, ພວກຂ້ານ້ອຍຢາກເຫັນໝາຍສໍາຄັນຈາກທ່ານ. ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບແກ່ເຂົາວ່າ, ຄົນຊົ່ວ ແລະຫຼິ້ນຊູ້ຊົ່ວຮ້າຍຊອກຫາໝາຍສໍາຄັນ; ແລະຈະບໍ່ປະທານໝາຍສໍາຄັນໃດແກ່ມັນ ນອກຈາກໝາຍສໍາຄັນຂອງໂຢນາສຜູ້ພະຍາກອນ: ເພາະດັ່ງທີ່ໂຢນາສໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາໃຫຍ່ສາມວັນສາມຄືນ ສັນໃດ, ບຸດມະນຸດກໍຈະຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງແຜ່ນດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນສັນນັ້ນ. ມັດທາຍ 12:34, 38–40.

All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.

ພະລັງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນທັງສາມປະການຂອງພະຜູ້ສົ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໂດຍກະທັນຫັນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາໃນຢອນ ບົດທີ 2.

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

ແລະເທດສະການປັດສະຄາຂອງພວກຢິວໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ, ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະຊົງພົບຄົນທີ່ຂາຍງົວ, ແກະ ແລະນົກກາງແກຢູ່ໃນພຣະວິຫານ, ພ້ອມທັງພວກແລກເງິນນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຮັດແສ້ຈາກເຊືອກເສັ້ນນ້ອຍໆແລ້ວ, ພຣະອົງກໍໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາທັງໝົດອອກຈາກພຣະວິຫານ, ທັງແກະ ແລະງົວດ້ວຍ; ແລະໄດ້ເທເງິນຂອງພວກແລກເງິນອອກ, ພ້ອມທັງຄວ່ຳໂຕະຂອງພວກເຂົາ; ແລະຊົງກ່າວແກ່ຄົນທີ່ຂາຍນົກກາງແກວ່າ, “ຈົ່ງເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄປຈາກທີ່ນີ້ເສຍ; ຢ່າເຮັດພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນເຮືອນຄ້າຂາຍ.” ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ມີຂຽນໄວ້ແລ້ວວ່າ, “ຄວາມຮ້ອນຮົນເພື່ອພຣະນິເວດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍເສຍແລ້ວ.” ເຫດນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອົງຈະສຳແດງໝາຍສຳຄັນອັນໃດໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນ, ໃນເມື່ອພຣະອົງເຮັດການເຫຼົ່ານີ້?” ພຣະເຢຊູຊົງຕອບແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ເສຍ, ແລະໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນ.” ເຫດນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ພຣະວິຫານນີ້ໃຊ້ເວລາກໍ່ສ້າງສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະພຣະອົງຈະຍົກມັນຂຶ້ນໃນສາມວັນຫຼື?” ແຕ່ພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຄືນພຣະຊົນຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ, ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວສິ່ງນີ້ແກ່ພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາກໍເຊື່ອພຣະຄຳພີ ແລະຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວໄວ້. ໂຢຮັນ 2:13–22.

The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຈະຊຳລະລ້າງບຸດຫຼານຂອງເລວີດ້ວຍ ເຫມືອນດັ່ງ “ເງິນ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ “ຄຳ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຊື່ອ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະຊຳລະບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍເພີ່ມພູນ “ຄວາມເຊື່ອ” ຂອງເຂົາໃນ “ພຣະຄຳ” ຝ່າຍພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ. ພຣະຄຳຝ່າຍພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ກໍເພື່ອຊຳລະລ້າງດ້ວຍ. ພຣະຄຳຝ່າຍພະຍາກອນຂອງພຣະອົງຍ່ອມເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຢູ່ສະເໝີ ແລະໂດຍຜ່ານພຣະຄຳຝ່າຍພະຍາກອນຂອງພຣະອົງນັ້ນເອງ ບຸດຫຼານຂອງເລວີຈຶ່ງຖືກຊຳລະລ້າງໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

“‘ຜູ້ຊົງຖືພັດຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດສິ້ນ ແລະ ຈະຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນຍຸ້ງ.’ ມັດທາຍ 3:12. ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງການຊຳລະ. ໂດຍພຣະວາຈາແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແກບກຳລັງຖືກແຍກອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ເພາະວ່າພວກເຂົາຖືຕົນ ແລະ ຊອບທຳຕົນເອງເກີນໄປຈົນບໍ່ຍອມຮັບຄຳຕັກເຕືອນ, ຮັກໂລກຫຼາຍເກີນໄປຈົນບໍ່ຍອມຮັບຊີວິດແຫ່ງຄວາມຖ່ອມຕົນ, ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຫັນໜີຈາກພຣະເຢຊູ. ຄົນຈຳນວນຫຼາຍກໍຍັງກຳລັງເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນນີ້. ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍໃນທຸກວັນນີ້ກຳລັງຖືກທົດສອບ ດັ່ງທີ່ພວກສາວົກເຫຼົ່ານັ້ນໃນທຳມະສາລາທີ່ກາເປີນາອູມເຄີຍຖືກທົດສອບ. ເມື່ອຄວາມຈິງຖືກນຳມາປະກາດແກ່ຫົວໃຈ, ພວກເຂົາກໍເຫັນວ່າຊີວິດຂອງຕົນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມຈຳເປັນແຫ່ງການປ່ຽນແປງຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນຕົນເອງ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຮັບເອົາວຽກງານແຫ່ງການປະຕິເສດຕົນເອງນັ້ນ. ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອບາບຂອງພວກເຂົາຖືກເປີດເຜย, ພວກເຂົາຈຶ່ງໂກດຮ້າຍ. ພວກເຂົາຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງ, ເໝືອນດັ່ງພວກສາວົກທີ່ຈາກພຣະເຢຊູໄປ ໂດຍບົ່ນວ່າ, ‘ຄຳນີ້ຍາກເກີນໄປ; ໃຜຈະຟັງໄດ້?’” The Desire of Ages, 392.

Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.

“ວິນຍານເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກທົດສອບ” ໃນ “ສາລາທຳທີ່ກາເປີນາອຸມ,” ໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ເມື່ອພຣະຄຣິດກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງກິນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະດື່ມໂລຫິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກຳລັງໃຊ້ກາຍທາງກາຍຕາມຕົວອັກສອນຂອງພຣະອົງເພື່ອສື່ຖຶງຄວາມຈິງຝ່າຍວິນຍານ. ນັ້ນແມ່ນພາບແທນເຊິ່ງພຣະອົງຊົງສຳແດງໄວ້ຢ່າງດຽວກັນກ່ຽວກັບພຣະວິຫານໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີສອງ. ເມື່ອຫຼັກການທີ່ວ່າ ສິ່ງທີ່ເປັນຕາມຕົວອັກສອນຍ່ອມມາກ່ອນ ແລະເປັນພາບແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນ “ຄຳກ່າວທີ່ໜັກຍາກ” ຊຶ່ງພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະ “ຟັງ,” ພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນຫຼັງ ແລະຈາກພຣະອົງໄປ ບໍ່ເດີນກັບພຣະອົງອີກເລີຍ. ເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີຫົກ ຂໍ້ທີຫົກສິບຫົກ (666), ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້າ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະສິ່ງນັ້ນກໍໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍໄມ້ກາງແຂນແຫ່ງການວາຣີ.

From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

ນັບຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນ ສາວົກຂອງພຣະອົງຫຼາຍຄົນໄດ້ຖອຍກັບໄປ ແລະບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຮ່ວມກັບພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ໂຢຮັນ 6:66

In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.

ໃນ ໂຢຮັນ ບົດທີ 2, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ນຳຈິດໃຈຂອງພວກສາວົກໃຫ້ “ລະນຶກເຖິງ” ຄຳພະຍາກອນທີ່ພັນລະນາເຖິງຄວາມເຮັດດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄຳວ່າ “ເຮັດດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນ” ກໍແມ່ນຄຳດຽວກັນກັບ “ຫຶງຫວງ” ທັງໃນພາສາເຮັບຣິວ ແລະ ພາສາກຣີກ.

For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.

ດ້ວຍວ່າຄວາມຮ້ອນຮົນເພື່ອພຣະນิเวດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍເສຍສິ້ນ; ແລະຄຳຕິຕຽນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຕິຕຽນພຣະອົງໄດ້ຕົກມາເຖິງຂ້ານ້ອຍ. ພຣະຄຳສັນລະເສີນ 69:9

God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.

ຄວາມຮ້ອນຮົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງ, ເປັນຕົວແທນຂອງອົງປະກອບໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນຖານະພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຫຶງຫວງ, ຊຶ່ງຄວາມຫຶງຫວງນັ້ນປາກົດເຖິງຄົນທີ່ຊັງພຣະອົງໄປຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສາມແລະທີສີ່. ໃນບົດທີສອງຂອງພຣະທຳໂຢຮັນ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດກຳລັງວາງໄວ້ວ່າການຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດທີ່ສຳເລັດໂດຍຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນ ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ແລະເປັນຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າຍັງມີບາງຄົນຂອງຊົ່ວອາຍຸທີສາມຍັງຢືນຢູ່ເມື່ອຈອກຂອງຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍນັ້ນເຕັມ. ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນເປັນຊົ່ວອາຍຸທີ່ຫຼິ້ນຊູ້ ແລະເປັນຊາດພັນຂອງງູຮ້າຍ.

Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.

ໂມເຊໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຮຸ່ນທີສີ່, ແລະໃນເວລານັ້ນເອງ ໂມເຊໄດ້ຮັບການສັ່ງສອນຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກວັນ ກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ. ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ທ່ານໄດ້ຮັບພຣະບັນຍັດ ຊຶ່ງໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສຳແດງອອກໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມແລະທີສີ່.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

ແລະພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ອັບຣາມວ່າ, “ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ ແລະຈະຮັບໃຊ້ຊົນຊາດນັ້ນ; ແລະພວກເຂົາຈະບີບບັງຄັບເຊື້ອສາຍນັ້ນຢູ່ສີ່ຮ້ອຍປີ. ແລະຊົນຊາດນັ້ນທີ່ເຂົາທັງຫຼາຍຈະຮັບໃຊ້ ເຮົາຈະພິພາກສາ; ແລະພາຍຫຼັງ ພວກເຂົາຈະອອກມາພ້ອມດ້ວຍຊັບສິນອັນຫຼວງຫຼາຍ. ສ່ວນເຈົ້າ ເຈົ້າຈະໄປຫາບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າຢ່າງສະຫງົບ; ເຈົ້າຈະຖືກຝັງເມື່ອຊະລາພາບອັນດີ. ແຕ່ໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ພວກເຂົາຈະກັບມາທີ່ນີ້ອີກ; ເພາະວ່າຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຊາວອາໂມໄຣຍັງບໍ່ເຕັມ.” ປະຖົມມະການ 15:13–16.

In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.

ໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ພຣະວິຫານແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກຄຣິສຕຽນ, ຊຶ່ງເປໂຕໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ,” ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງສອງເທື່ອ ເມື່ອໃນຄວາມຮ້ອນຮົນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ສະອາດ. ໃນປີ 1844 ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂອງພວກມິນເລີຣາຍ, ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຜ່ານພົ້ນປະຊາຊົນທີ່ເຄີຍຖືກເລືອກໄວ້ແຕ່ກ່ອນ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.

ການປາກົດຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກຕຽມໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍຜ່ານພັນທະກິດຂອງ William Miller. ເມື່ອພວກ Protestant ແລະ Millerites ເຂົ້າໃກ້ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຄົນສອງຈຳພວກໄດ້ຖືກທົດສອບ. ການທົດສອບຂອງພວກ Protestant ໄດ້ມາຮອດໃນເວລາແຫ່ງອວະສານ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທຳອິດມາເຖິງໃນປີ 1798. ຫຼັງຈາກຂ່າວສານທີ່ຈະທັງ “ຊຳລະ ແລະ ກຳຈັດສິ່ງເປື້ອນ” ບັນດາບຸດຂອງ Levi ໄດ້ຖືກກຳນົດເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການໃນປີ 1831, ການທົດສອບຂອງພວກ Protestant ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ພວກ Protestant ໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບນັ້ນ ແລະ ກາຍເປັນບັນດາທິດາຂອງ Babylon.

The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.

ຈາກນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງທີສອງກໍໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກມິນເລີໄທສ໌ກໍໄດ້ຖືກທົດສອບ ແລະ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດພ້ອມທັງການກໍາຈັດສິ່ງປົນເປື້ອນກໍໄດ້ສໍາເລັດ. ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຮັບພະລັງອໍານາດຢູ່ການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter ໃນວັນທີສິບສອງຫາວັນທີສິບເຈັດເດືອນສິງຫາ ການທົດສອບທີ່ນໍາໄປສູ່ການແຍກພວກມິນເລີໄທສ໌ທີ່ສະຫລາດອອກຈາກພວກມິນເລີໄທສ໌ທີ່ໂງ່ກໍໄດ້ສໍາເລັດ.

The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພວກມີປັນຍາແລະພວກໂງ່ເຂລານັ້ນຄືນ້ຳມັນ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຄຳຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນທາງຄຳພະຍາກອນ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນແລ້ວ (ໃນສີ່ສິບຫົກປີ). ໃນຈຸດນັ້ນ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

“ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະທີ່ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ ເຂົ້າສູ່ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊຳລະພຣະວິຫານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ ດານີເອນ 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດໄປຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນນິລັນດອນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນ ດານີເອນ 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄປຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ມາລາກີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ ລ້ວນເປັນຄຳບັນຍາຍຂອງເຫດການດຽວກັນ; ແລະສິ່ງນີ້ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວເຂົ້າສູ່ພິທີສົມລົດ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣົມມະຈາລີສິບຄົນ ໃນ ມັດທາຍ 25.” The Great Controversy, 426.

It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.

ໃນເວລານັ້ນເອງ ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະກຳຈັດມົນທິນຂອງບັນດາສາວົກມິນເລີໄຣດ໌ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ມາລາກີ ບົດທີ 3 ວ່າເປັນບຸດຫຼານຂອງເລວີ.

“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

“ຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ອອກໄປພົບເຈົ້າບ່າວພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ໄດ້ປະຕິເສດອົງທີສາມ ຄືຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍທີ່ຈະຖືກປະກາດແກ່ໂລກ ແລະເມື່ອການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຖືກປະກາດ ກໍຈະມີການຍຶດຖືຈຸດຍືນທີ່ຄ້າຍກັນ.”

“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

“ທຸກລາຍລະອຽດຂອງຄຳອຸປະມານນີ້ຄວນໄດ້ຮັບການສຶກສາຢ່າງຮອບຄອບ. ພວກເຮົາຖືກນຳສະເໜີໃຫ້ເຫັນວ່າ ບໍ່ແມ່ນຢູ່ຝ່າຍຍິງພົມມະຈັນທີ່ສະຫຼາດ ກໍຢູ່ຝ່າຍຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່.” Review and Herald, October 31, 1899.

When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?

ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການເຄື່ອນໄຫວ Millerite. ຕໍ່ມາໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ຄົນກຸ່ມໃຫຍ່ກຸ່ມໜຶ່ງໄດ້ອອກຈາກການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ທັດສະນະແບບດັ້ງເດີມເຫັນວ່າ ມີປະມານຫ້າສິບວິນຍານທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອສູ່ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຖ້າສົມມຸດວ່າຈຳນວນນັ້ນໂດຍປະມານແມ່ນຫ້າສິບວິນຍານທີ່ໄດ້ຕິດຕາມແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ແລ້ວມັນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຮັບຂໍ້ແຈ້ງວ່າ “ຫຼາຍຄົນ” ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ “ໄດ້ປະຕິເສດອົງທີສາມ ຄືຂ່າວສານທົດສອບສຸດທ້າຍ”?

The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະໄດ້ເປີດເຜີຍແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ ແລະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມແກ່ຫ້າສິບຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຕິດຕາມເຂົ້າໄປສູ່ປະສົບການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແຕ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນພວກເຂົາໄດ້ກະຈັດກະຈາຍ. ໃນເວລານັ້ນຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເຖິງແມ່ນວ່າ Sister White ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາບໍ່ໃຫຍ່ເທົ່າກັບຂອງພວກສາວົກພາຍຫຼັງໄມ້ກາງແຂນ.

In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.

ໃນທັງສອງປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນນັ້ນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປີດພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະອົງແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງ, ແລະພາຍໃນປີ 1850, ຊິດເຕີ White ກ່າວວ່ານາງໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າໃນເວລານັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຊົງຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກຄັ້ງໜຶ່ງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

“ວັນທີ 23 ກັນຍາ, [1850] ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອກູ້ຄືນຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະວ່າຄວາມພະຍາຍາມທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງຖືກເພີ່ມທະວີເປັນສອງເທົ່າໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ອິສຣາເອນຖືກຕີແລະຖືກຈີກຂາດ; ແຕ່ບັດນີ້ ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປິ່ນປົວ ແລະພັນບາດແຜໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອແຜ່ຄວາມຈິງນັ້ນມີຜົນນ້ອຍຫຼາຍ, ບັນລຸໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼືແທບຈະບໍ່ໄດ້ຫຍັງເລີຍ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລົງພຣະຫັດເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລ້ວ ຄວາມພະຍາຍາມທັງຫຼາຍເພື່ອແຜ່ຄວາມຈິງຈະບັງເກີດຜົນຕາມທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້. ທຸກຄົນຄວນເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ ແລະມີໃຈຮ້ອນຮົນໃນພຣະລາຊະກິດນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ເປັນເລື່ອງໜ້າລະອາຍທີ່ຜູ້ໃດຈະອ້າງເຖິງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍເພື່ອເອົາມາເປັນແບບຢ່າງປົກຄອງພວກເຮົາໃນບັດນີ້ ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ; ເພາະຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງກະທຳເພື່ອພວກເຮົາໃນບັດນີ້ໃຫ້ຫຼາຍກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນເວລານັ້ນ ອິສຣາເອນກໍຈະບໍ່ຖືກຮວບຮວມເລີຍ. ການໃຫ້ຄວາມຈິງຖືກຕີພິມລົງໃນໜັງສືພິມນັ້ນ ກໍຈຳເປັນພໍໆກັບການປະກາດເທດສະໜາ.” Review and Herald, November 1, 1850.

At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.

ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ພວກສາວົກໄດ້ຖືກແຍກຢາຍອອກ, ແລະໃນປະຫວັດການນັ້ນ, ສາມມື້ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມຮວບຮວມພວກສາວົກທີ່ຖືກແຍກຢາຍຂອງພຣະອົງ. ປະມານສາມປີຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດຂອງປີ 1844, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລີ່ມຮວບຮວມຝູງແກະທີ່ຖືກແຍກຢາຍຂອງພຣະອົງ. ໃນປະຫວັດການນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ເລີ່ມວຽກງານການພິມເຜີຍແຜ່ ແລະໃຫ້ຈັດພິມຕາຕະລາງອັນທີສອງໃນສອງຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຈັດທຳຂຶ້ນໃນທ້າຍປີ 1850, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ເລີ່ມນຳອອກຂາຍໃນ Review and Herald, ໃນເດືອນມັງກອນ ປີ 1851.

The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.

ແຜນພາບປີ 1843 ເຄີຍເປັນຕົວແທນທາງກາຍະພາບຂອງຂ່າວສານທີ່ຊຳລະພຣະວິຫານ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດທີ່ຈະໃຫ້ພຣະອົງສຳເລັດພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ແລະນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບບ້ານ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກະບົດດັ່ງທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເຄີຍກະບົດ, ແລະຈາກນັ້ນທັງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານແລະອິສຣາເອນໃນສະໄໝປະຈຸບັນກໍຖືກກຳນົດໃຫ້ພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ຖ້າຫາກວ່າບັນດາແອດເວນຕິດເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ໂດຍຖືເອົາຕົວແທນທາງກາຍະພາບຂອງຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງກໍຄືແຜນພາບປີ 1850, ພວກເຂົາກໍຈະສາມາດນຳເອົາການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະເຢຊູໃຫ້ມາເຖິງ ແລະໄດ້ກັບບ້ານ. ແຕ່ພວກເຂົາຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຊ້ຳຮອຍປະຫວັດສາດຂອງໂຢຊວຍແລະຄາເລັບ ແລະຂອງສາຍລັບສິບຄົນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່.

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

Lao passage unavailable

This passage is not yet available in Lao.

John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະ ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຄຣິດໃຫ້ສະເດັດມາຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ຊໍາລະປະຊາຊົນໜຶ່ງຜູ້ຈະນໍາຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມລອດພາຍໃຕ້ລິດອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄປສູ່ທົ່ວໂລກ. ພວກສາວົກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ສໍາເລັດພາລະກິດທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍແກ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສະມ໌ບໍ່ໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ພາຍໃນປີ 1856 ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງສູ່ສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ, ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະ ໃນປີ 1863 ໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການແຫ່ງການກະບົດທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້. ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການກະບົດຂອງສິບຜູ້ສອດແນມ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບປີແຫ່ງການພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານຖືກນໍາກັບຄືນມາສູ່ການທົດສອບດຽວກັນນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ທີ່ຖືກນໍາກັບຄືນມາສູ່ການທົດສອບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.

ການກະບົດຂອງຜູ້ສອດແນມສິບຄົນທີ່ກາເດັດ ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກທີ່ກາເດັດໃນອີກສີ່ສິບປີຕໍ່ມາ. ການກະບົດຂອງຜູ້ສອດແນມສິບຄົນທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດໃນປີ 1863 ເມື່ອອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ນຳເອົາການພະເນຈອນຂອງຕົນເອງໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງ Laodicea. ໃນຕອນທ້າຍຂອງສີ່ສິບປີ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຖືກນຳກັບມາຍັງກາເດັດອີກຄັ້ງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ການທົດສອບທີ່ຊຳລະ Millerite Adventism ໃນການກະບົດປີ 1863 ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກ ເມື່ອຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງອີກຄັ້ງຢ່າງກະທັນຫັນ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.

ໃນການພິຊິດກິເລອາດແລະບາຊານນັ້ນ ມີຫຼາຍຄົນທີ່ລະນຶກເຖິງເຫດການຕ່າງໆ ຊຶ່ງເກືອບສີ່ສິບປີກ່ອນ ໃນກາເດັດ ໄດ້ກຳນົດໂທດໃຫ້ອິດສະຣາເອນຕ້ອງພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາຍາວນານ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ລາຍງານຂອງພວກສາຍລັບກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍານັ້ນ ໃນຫຼາຍປະການກໍຖືກຕ້ອງ. ບັນດານະຄອນທັງຫຼາຍມີກຳແພງລ້ອມ ແລະໃຫຍ່ໂຕຫຼາຍ ແລະມີພວກຄົນຍັກອາໄສຢູ່ ຊຶ່ງເມື່ອທຽບກັບພວກເຂົາແລ້ວ ຊາວເຮັບເຣີກໍເປັນພຽງຄົນຕົວເລັກໆເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ໃນບັດນີ້ ພວກເຂົາສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ຄວາມຜິດພາດອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ ຄືການບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ພຽງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ຂັດຂວາງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນອັນງົດງາມນັ້ນໃນທັນທີ.

“When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.

“ເມື່ອໃນຄັ້ງທໍາອິດທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຕຽມເຂົ້າສູ່ດິນແດນຄານາອານ, ພາລະກິດນັ້ນມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນ້ອຍກວ່າໃນເວລານີ້ຫຼາຍ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ ຖ້າພວກເຂົາຈະເຊື່ອຟັງພຣະສຽງຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈະສະເດັດໄປຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ ແລະຈະຕໍ່ສູ້ແທນພວກເຂົາ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຕໍ່ຫົວຕໍ່ມາເພື່ອຂັບໄລ່ຊາວເມືອງຂອງແຜ່ນດິນນັ້ນອອກໄປ. ຄວາມຫວາດຫວັ່ນຂອງປະຊາຊາດຕ່າງໆຍັງບໍ່ທັນຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໂດຍທົ່ວໄປ, ແລະການຕຽມການພຽງເລັກນ້ອຍເທົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຈັດເຮັດເພື່ອຕໍ່ຕ້ານການກ້າວໜ້າຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ເມື່ອບັດນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງບັນຊາໃຫ້ອິສຣາເອນເຄື່ອນໜ້າຕໍ່ໄປ, ພວກເຂົາຈໍາເປັນຕ້ອງຮຸກເຂົ້າປະເຊີນກັບສັດຕູທີ່ຕື່ນຕົວແລະມີອໍານາດ, ແລະຈໍາຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບກອງທັບໃຫຍ່ທີ່ມີການຝຶກຝົນດີ ຊຶ່ງໄດ້ຕຽມພ້ອມໄວ້ແລ້ວເພື່ອຕ້ານທານການເຂົ້າມາຂອງພວກເຂົາ.”

“In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

“ໃນການຕໍ່ສູ້ຂອງເຂົາກັບ Og ແລະ Sihon ປະຊາຊົນໄດ້ຖືກນໍາເຂົ້າສູ່ການທົດສອບອັນດຽວກັນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາໄດ້ລົ້ມເຫລວຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດພາຍໃຕ້ມັນ. ແຕ່ບັດນີ້ການທົດລອງນັ້ນຮ້າຍແຮງກວ່າຫຼາຍກວ່າເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ອິສຣາເອນກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ. ອຸປະສັກທັງຫຼາຍໃນເສັ້ນທາງຂອງເຂົາໄດ້ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ນັບແຕ່ເວລາທີ່ເຂົາໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມເຄື່ອນໄປເມື່ອຖືກເອີ້ນໃຫ້ກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ກໍເປັນເຊັ່ນນີ້ແຫຼະທີ່ພຣະເຈົ້າຍັງຊົງທົດສອບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ແລະຖ້າພວກເຂົາລົ້ມເຫລວບໍ່ອາດອົດທົນຕໍ່ການທົດລອງນັ້ນໄດ້ ພຣະອົງກໍຊົງນໍາພວກເຂົາກັບມາຍັງຈຸດເດີມນັ້ນອີກ, ແລະໃນຄັ້ງທີສອງການທົດລອງຈະເຂົ້າມາໃກ້ຊິດກວ່າ ແລະຈະຮ້າຍແຮງກວ່າຄັ້ງກ່ອນ. ສິ່ງນີ້ຈະດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຜ່ານການທົດສອບນັ້ນໄດ້ ຫຼືຖ້າພວກເຂົາຍັງກະບົດຢູ່ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງຖອນຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງອອກຈາກພວກເຂົາ ແລະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.