The investigative judgment of the living began on September 11, 2001, and the executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. Those two periods of judgment represent the work of the messenger who prepares the way for the third Messenger of the Covenant, and the third Elijah, which is the ending of the Elijah messenger that began in Millerite history.

ການພິພາກສາສືບສວນຂອງບັນດາຜູ້ມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະການພິພາກສາບັງຄັບດຳເນີນການເລີ່ມຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາອົງທີສາມ, ແລະສຳລັບເອລີຢາຄົນທີສາມ, ຊຶ່ງເປັນການສິ້ນສຸດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານເອລີຢາທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ Millerite.

In Christ fulfillment of the Messenger of the Covenant He twice cleansed the literal earthly temple, which typified His body and His spiritual temple. His literal earthly temple began as the Tabernacle temple of the wilderness, then Solomon’s temple, then the temple which was rebuilt after the seventy years of captivity in Babylon, and that same temple after a forty-six year remodeling project carried out by Herod.

ໃນພຣະຄຣິດ ການສຳເລັດແຫ່ງພຣະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກທີ່ເປັນຕົວຈິງນັ້ນສອງຄັ້ງ ຊຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ພຣະວິຫານຝ່າຍໂລກທີ່ເປັນຕົວຈິງນັ້ນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເປັນພຣະວິຫານພົບພາແຫ່ງຖິ່ນກັນດານ, ຕໍ່ມາເປັນພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ, ແລ້ວເປັນພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນບາບີໂລນ, ແລະເປັນພຣະວິຫານຫຼັງດຽວກັນນັ້ນພາຍຫຼັງໂຄງການບູລະນະປັບປຸງເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີ ທີ່ດຳເນີນໂດຍເຮໂຣດ.

God’s physical presence blessed the Tabernacle temple and Solomon’s temple, but not the temple which was rebuilt after the captivity, but that remodeled temple was blessed by the physical presence of Christ. In the history of Herod’s remodeled temple, Christ twice cleansed the temple in fulfillment of Malachi chapter three. The first cleansing, Christ identified the temple as His father’s house, but at the last temple cleansing Christ identified it as the Jews’ house.

ການປະທັບຢູ່ທາງກາຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ອວຍພອນແກ່ພຣະພັກອັນສັກສິດແຫ່ງພະພັກ ແລະພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍ; ແຕ່ພຣະວິຫານທີ່ຖືກບູລະນະໃໝ່ນັ້ນໄດ້ຮັບພອນໂດຍການປະທັບຢູ່ທາງກາຍຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນປະຫວັດຂອງພຣະວິຫານທີ່ເຮໂຣດໄດ້ບູລະນະໃໝ່ນັ້ນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນມາລາກີບົດທີສາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທຳອິດ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸພຣະວິຫານນັ້ນວ່າເປັນພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸມັນວ່າເປັນເຮືອນຂອງພວກຢິວ.

In the history of the Millerites Christ erected a spiritual temple in forty-six years from 1798 unto 1844. On October 22, 1844, in fulfillment of Malachi chapter three, He suddenly came to His temple, thus purging the foolish virgins. He then arrived as the third angel to accomplish the second and final cleansing, but as with the beginning of ancient Israel, modern Israel lacked the faith necessary to finish the work.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງຊາວ Millerites ພຣະຄຣິດໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນໃນໄລຍະສີ່ສິບຫົກປີ ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຕາມການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງມາລາກີ ບົດທີ 3, ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊຳລະລ້າງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງໃນຖານະທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເພື່ອບັນລຸການຊຳລະລ້າງຄັ້ງທີສອງ ແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແຕ່ດັ່ງເຊັ່ນກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ຂາດຄວາມເຊື່ອອັນຈຳເປັນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ວຽກງານນັ້ນສຳເລັດ.

On September 11, 2001, Christ returned to accomplish the second temple cleansing that is accomplished when the foolish virgins are purged at the soon-coming Sunday law, when they awaken to the reality that they do not understand the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge represents the latter rain message, which is the Midnight Cry message when placed in the context of the parable of the ten virgins. The message of the last six verses of Daniel eleven that was unsealed at the time of the end in 1989, is represented in verse forty-four of those verses as “tidings out of the east and out of the north.”

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດກັບຄືນມາເພື່ອສຳເລັດການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງຈະສຳເລັດລົງເມື່ອພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້, ເມື່ອພວກເຂົາຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989. ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ເມື່ອນຳໄປວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ຂ່າວສານຂອງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ນັ້ນ, ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສີ່ຂອງຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກແທນນັຍດ້ວຍ “ຂ່າວສານຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະຈາກທິດເໜືອ.”

The message of the latter rain, is the message of the Midnight Cry and it is the message of the east and the north. The east and north represent Islam and the papacy respectively, and as a message they represent the message that is counterfeited by Laodicean Adventism between September 11, 2001 and the soon-coming Sunday law. September 11, 2001, represents Islam (the east), and the Sunday law represents the mark of the beast (the north).

ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ແລະເປັນຂ່າວສານແຫ່ງທິດຕາເວັນອອກແລະທິດເໜືອ. ທິດຕາເວັນອອກແລະທິດເໜືອ ເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມ ແລະອຳນາດສັນຕະປາປາ ຕາມລຳດັບ, ແລະໃນຖານະເປັນຂ່າວສານ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກປອມແປງໂດຍອັດເວັນຕິດສາຍລາໂອດີເຊຍ ໃນລະຫວ່າງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນຕົວແທນຂອງອິສລາມ (ທິດຕາເວັນອອກ), ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ (ທິດເໜືອ).

The deathbed for Laodicean Adventism is represented between those two waymarks, as typified by the disobedient prophet’s death between the ass and the lion. The deathbed for those who accept the mark of the beast is represented by the “tidings out of the east and the north” that enrages the papal power and initiates the final persecution of God’s people. That message begins at the soon coming Sunday law in the United States, which is where and also when Islam of the third Woe suddenly strikes. That unexpected attack produces national ruin, and angers the nations, thus providing the economic and political impetus to bring all nations together against Islam, under the auspices of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

ຕຽງແຫ່ງຄວາມຕາຍສໍາລັບ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ລະຫວ່າງຫຼັກໝາຍທັງສອງນັ້ນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພິມພັນໄວ້ໃນຄວາມຕາຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ລະຫວ່າງລາ ແລະ ສິງໂຕ. ຕຽງແຫ່ງຄວາມຕາຍສໍາລັບຜູ້ທີ່ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຂ່າວສານຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ທິດເໜືອ” ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ອໍານາດພະສັນຕະປາປາໂກດເຄືອງ ແລະ ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນການຂົ່ມເຫັງຂັ້ນສຸດທ້າຍຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວສານນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຊຶ່ງເປັນທັງສະຖານທີ່ ແລະ ເວລາທີ່ອິດສະລາມແຫ່ງ Woe ທີສາມ ໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນ. ການໂຈມຕີທີ່ບໍ່ຄາດຄິດນັ້ນ ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດຂອງຊາດ, ແລະ ກໍເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈັດຫາແຮງຜັກດັນທາງເສດຖະກິດ ແລະ ທາງການເມືອງ ເພື່ອນໍາບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດມາຮ່ວມກັນຕໍ່ຕ້ານອິດສະລາມ, ພາຍໃຕ້ການອຸປະຖໍາຂອງສະຫະພັນສາມປະການຄື ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

In the history represented by the third Elijah, the message that identifies the third Woe, informs the dragon, the beast and the false prophet that Islam is the tool of judgment that God uses to punish men for the worship of the papal mark of authority. As with the three Rome’s, the three Babylon’s, the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way, the third Woe is established by the triple application of the three Woes.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາຄົນທີສາມ, ຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກວິບັດຄັ້ງທີສາມ ແຈ້ງໃຫ້ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມຮູ້ວ່າ ອິສລາມແມ່ນເຄື່ອງມືແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອລົງໂທດມະນຸດ ເນື່ອງຈາກການນະມັດສະການເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ. ດັ່ງເຊັ່ນກັບໂຣມທັງສາມ, ບາບີໂລນທັງສາມ, ເອລີຢາທັງສາມ ແລະ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທັງສາມຜູ້ຕຽມທາງ, ວິບັດຄັ້ງທີສາມຖືກສະຖາປະນາໂດຍການນຳໃຊ້ວິບັດທັງສາມແບບສາມຊັ້ນ.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ແລະໄດ້ຍິນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງບິນຢູ່ກາງຟ້າ ກ່າວດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, ວິບັດ, ວິບັດ, ວິບັດ ແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເນື່ອງດ້ວຍສຽງແກອື່ນໆທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງຈະເປົ່າຢູ່ນັ້ນ! ພຣະນິມິດ 8:13

Sister White profoundly endorsed Smith’s book, Daniel and Revelation, identifying that every Seventh-day Adventist should own the book, although she did not express it as directly as I just wrote, but the fact is there in her endorsement.

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຮອງປຶ້ມຂອງ Smith ຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ຄື Daniel and Revelation, ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າສະມາຊິກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສທຸກຄົນຄວນມີປຶ້ມເລັ່ມນີ້ໄວ້ໃນຄອບຄອງ, ເຖິງແມ່ນວ່ານາງບໍ່ໄດ້ກ່າວອອກມາຢ່າງກົງໄປກົງມາເທົ່າກັບທີ່ຂ້ອຍພຶ່ງຂຽນໄປ, ແຕ່ຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນກໍປາກົດຢູ່ໃນການຮັບຮອງຂອງນາງ.

“The Lord calls for workers to enter the canvassing field that the books containing the light of present truth may be circulated. The people in the world need to know that the signs of the times are fulfilling. Take to them the books that will enlighten them. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages should now go to the world. The grand instruction contained in Daniel and Revelation has been eagerly perused by many in Australia. This book has been the means of bringing many precious souls to a knowledge of the truth. Everything that can be done should be done to circulate Thoughts on Daniel and the Revelation. I know of no other book that can take the place of this one. It is God’s helping hand.

“ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮ້ອງເອີ້ນຄົນງານໃຫ້ເຂົ້າສູ່ພາກສະໜາມແຫ່ງການຈຳໜ່າຍໜັງສື ເພື່ອໃຫ້ໜັງສືທັງຫຼາຍທີ່ບັນຈຸແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນຖືກເຜີຍແຜ່ອອກໄປ. ປະຊາຊົນໃນໂລກຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເວລາກຳລັງສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນ. ຈົ່ງນຳໜັງສືທັງຫຼາຍທີ່ຈະໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ເຂົາໄປຫາພວກເຂົາ. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ແລະ The Desire of Ages ຄວນອອກໄປສູ່ໂລກໃນບັດນີ້. ຄຳສອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນ Daniel and Revelation ໄດ້ຖືກອ່ານດ້ວຍຄວາມກະຫາຍຢ່າງຍິ່ງໂດຍຫຼາຍຄົນໃນອົດສະຕາລີ. ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ໄດ້ເປັນເຄື່ອງມືນຳພາວິນຍານອັນປະເສີດຈຳນວນຫຼາຍໃຫ້ມາຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ. ທຸກສິ່ງທີ່ສາມາດກະທຳໄດ້ ຄວນຖືກກະທຳເພື່ອເຜີຍແຜ່ Thoughts on Daniel and the Revelation. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກໜັງສືອື່ນໃດທີ່ສາມາດມາແທນທີ່ໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ໄດ້. ມັນເປັນພຣະຫັດແຫ່ງການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ.”

“Those who have been long in the truth are asleep. They need to be sanctified by the Holy Spirit. The third angel’s message is to be proclaimed with a loud voice. Tremendous issues are before us. We have no time to lose. God forbid that we should allow minor matters to eclipse the light which should be given to the world.” Manuscript Releases, volume 21, 444.

“ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມຈິງມາເປັນເວລາຍາວນານ ກໍາລັງຫຼັບໄຫຼຢູ່. ພວກເຂົາຈໍາເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປດ້ວຍສຽງອັນດັງກ້ອງ. ບັນຫາອັນໃຫຍ່ຫຼວງກໍາລັງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາຈະສູນເສຍ. ຂໍພຣະເຈົ້າຢ່າໃຫ້ພວກເຮົາຍອມໃຫ້ເລື່ອງນ້ອຍນ້ອຍມາບົດບັງແສງສະຫວ່າງ ຊຶ່ງຄວນຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ໂລກ.” Manuscript Releases, volume 21, 444.

The book, which those who rejected the Millerite view of “the daily” in the book of Daniel also rejected, was identified as “God’s helping hand.” If God’s people have been given the responsibility to circulate the books mentioned in the previous citation, it means that God’s people would need to own the book themselves. The book was the focus of the attack of those who promoted the “new” view of “the daily” in the book of Daniel, for it was the book they desired to re-write and remove the correct view of “the daily”.

ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນ, ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດທັດສະນະແບບ Millerite ກ່ຽວກັບ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນກໍໄດ້ປະຕິເສດເຊັ່ນກັນ, ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະຫັດຊ່ວຍເຫຼືອຂອງພຣະເຈົ້າ.” ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບມອບໝາຍຄວາມຮັບຜິດຊອບໃຫ້ເຜີຍແຜ່ປຶ້ມທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງໃນຄຳອ້າງອີງກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ນັ້ນຍ່ອມໝາຍຄວາມວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງມີປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນໄວ້ຄອບຄອງດ້ວຍຕົນເອງ. ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນເປັນເປົ້າໝາຍແຫ່ງການໂຈມຕີຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ສົ່ງເສີມທັດສະນະ “ໃໝ່” ກ່ຽວກັບ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ, ເພາະວ່າມັນແມ່ນປຶ້ມທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາຈະຂຽນຂຶ້ນໃໝ່ ແລະ ລຶບຖອນທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ “the daily” ອອກໄປ.

When Sister White referred to the two primary leaders in the rebellion of “the daily” in the book of Daniel, she often pointed out that they (Prescott and Daniells) did not have the ability to “reason from cause to effect.” The Laodicean Adventists historical revisionists appear to have the same problem.

ເມື່ອ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງຜູ້ນຳສອງຄົນຫຼັກໃນການກະບົດເລື່ອງ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ, ນາງມັກຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາ (Prescott ແລະ Daniells) ບໍ່ມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະ “ໃຫ້ເຫດຜົນຈາກເຫດໄປຫາຜົນ.” ນັກປັບແກ້ປະຫວັດສາດຂອງຊາວແອດເວັນຕິສລາວໂອດີເກຍ ເບິ່ງຄືວ່າກໍມີບັນຫາດຽວກັນນີ້.

The leading men, that throughout the history of rebellion from 1888 and onward, had at some point in their personal experience, accepted the false teaching of “the daily.” Their rebellion was the “effect,” and the wrong understanding of “the daily,” was the “cause.” The Laodicean Adventist revisionists lead the unlearned to believe that those very historical rebels of Advent history, were actually not in rebellion, though their revised testimony is never upheld by the testimony of the Bible and Spirit of Prophecy. Because they do not consider the “effect” as a rebellion, they close the possibility of seeking for the “cause.”

ບັນດາຜູ້ນຳຊັ້ນໜ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຕະຫຼອດປະຫວັດຂອງການກະບົດນັບແຕ່ປີ 1888 ເປັນຕົ້ນມາ, ໃນບາງຈຸດຂອງປະສົບການສ່ວນຕົວຂອງພວກເຂົາ, ໄດ້ຍອມຮັບຄຳສອນອັນເປັນເທັດເກື່ອນກ່ຽວກັບ “the daily.” ການກະບົດຂອງພວກເຂົາແມ່ນ “ຜົນ,” ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຜິດກ່ຽວກັບ “the daily” ແມ່ນ “ເຫດ.” ພວກນັກທົບທວນແກ້ໄຂປະຫວັດສາດແອດເວັນຕິສລາໂອດີເຊຍ ນຳພາຜູ້ທີ່ບໍ່ຮຽນຮູ້ໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ບັນດາຜູ້ກະບົດທາງປະຫວັດສາດແອດເວັນຕິສເຫຼົ່ານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນການກະບົດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳພະຍານສະບັບທີ່ພວກເຂົາທົບທວນແກ້ໄຂນັ້ນ ບໍ່ເຄີຍຖືກຄ້ຳຈຸນໂດຍຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ Spirit of Prophecy. ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ຖືວ່າ “ຜົນ” ເປັນການກະບົດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງປິດຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນການສະແຫວງຫາ “ເຫດ.”

As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 22:6.

ດັ່ງນົກທີ່ຫຼົງບິນໄປ, ແລະດັ່ງນົກນາງແອ່ນທີ່ບິນໄປມາ, ຄຳສາບແຊ່ງທີ່ປາສະຈາກເຫດກໍຈະບໍ່ມາເຖິງ. ສຸພາສິດ 22:6.

God’s people are to recognize rebellion, and when they do, they are to seek for the cause. Then they are to remedy the cause. In the following passage Sister White is commenting on the story of Achan.

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງຮັບຮູ້ການກະບົດ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາຮັບຮູ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາຕ້ອງສືບຫາສາເຫດ. ແລ້ວພວກເຂົາຕ້ອງແກ້ໄຂສາເຫດນັ້ນ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ ຊິດເຕີ ວາຍ ກຳລັງອະທິບາຍເຖິງເລື່ອງຂອງອາຄານ.

“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded. He shows us that when His people are found in sin they should at once take decided measures to put that sin from them, that His frown may not rest upon them all. But if the sins of the people are passed over by those in responsible positions, His frown will be upon them, and the people of God, as a body, will be held responsible for those sins. In His dealings with His people in the past the Lord shows the necessity of purifying the church from wrongs. One sinner may diffuse darkness that will exclude the light of God from the entire congregation. When the people realize that darkness is settling upon them, and they do not know the cause, they should seek God earnestly, in great humility and self-abasement, until the wrongs which grieve His Spirit are searched out and put away.

“ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຍົກຕົວຢ່າງໄວ້ໃນທີ່ນີ້ວ່າ ພຣະອົງຊົງຖືວ່າຄວາມບາບໃນທ່າມກາງຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຜູ້ຖືຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຢ່າງໃດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ກຽດເປັນພິເສດ ໂດຍໃຫ້ເປັນພະຍານເຫັນການສຳແດງອຳນາດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ເຊັ່ນດຽວກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະເຖິງແມ່ນໃນເວລານັ້ນກໍຍັງກ້າລະເມີດຄຳຊີ້ແຈງຢ່າງແນ່ຊັດຂອງພຣະອົງ ຈະເປັນຜູ້ທີ່ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງປະສົງຈະສອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ ການບໍ່ເຊື່ອຟັງແລະຄວາມບາບເປັນສິ່ງທີ່ຫນ້າລັງກຽດຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ພຣະອົງ ແລະບໍ່ຄວນຖືວ່າເປັນເລື່ອງເບົາ. ພຣະອົງຊົງສຳແດງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ເມື່ອໃດທີ່ພົບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນຄວາມບາບ ພວກເຂົາຄວນດຳເນີນມາດຕະການອັນເດັດຂາດໃນທັນທີ ເພື່ອກຳຈັດຄວາມບາບນັ້ນອອກໄປຈາກທ່າມກາງຕົນ ເພື່ອວ່າຄວາມບໍ່ໂປດປານຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ສະຖິດຢູ່ເຫນືອພວກເຂົາທັງຫມົດ. ແຕ່ຖ້າບາບຂອງປະຊາຊົນຖືກມອງຂ້າມໄປໂດຍຜູ້ທີ່ດຳລົງຕຳແໜ່ງຮັບຜິດຊອບ ຄວາມບໍ່ໂປດປານຂອງພຣະອົງກໍຈະຢູ່ເຫນືອພວກເຂົາ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍລວມທັງຫມົດຈະຖືກນັບວ່າຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບາບເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນການຈັດການຂອງພຣະອົງກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນອະດີດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສຳແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການຊຳລະຄຣິດຕະຈັກໃຫ້ບໍລິສຸດຈາກຄວາມຜິດທັງຫລາຍ. ຄົນບາບຄົນດຽວອາດແຜ່ກະຈາຍຄວາມມືດທີ່ຈະກີດກັ້ນແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າອອກໄປຈາກຊຸມນຸມຊົນທັງຫມົດ. ເມື່ອປະຊາຊົນຮູ້ສຶກວ່າຄວາມມືດກຳລັງຄອບຄຸມຢູ່ເຫນືອພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ສາເຫດ ພວກເຂົາຄວນສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຢ່າງຈິງຈັງ ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນຢ່າງຍິ່ງ ແລະການຖ່ອມຕົນລົງເອງ ຈົນກວ່າຄວາມຜິດທັງຫລາຍທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງເສຍພຣະທັຍ ຈະຖືກສືບຄົ້ນອອກພົບ ແລະຖືກກຳຈັດອອກໄປ.”

“The prejudice which has arisen against us because we have reproved the wrongs that God has shown me existed, and the cry that has been raised of harshness and severity, are unjust. God bids us speak, and we will not be silent. If wrongs are apparent among His people, and if the servants of God pass on indifferent to them, they virtually sustain and justify the sinner, and are alike guilty and will just as surely receive the displeasure of God; for they will be made responsible for the sins of the guilty. In vision I have been pointed to many instances where the displeasure of God has been incurred by a neglect on the part of His servants to deal with the wrongs and sins existing among them. Those who have excused these wrongs have been thought by the people to be very amiable and lovely in disposition, simply because they shunned to discharge a plain Scriptural duty. The task was not agreeable to their feelings; therefore they avoided it.” Testimonies, volume 3, 265.

“ອະຄະຕິທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ພວກເຮົາ ເນື່ອງຈາກພວກເຮົາໄດ້ຕັກເຕືອນຄວາມຜິດທັງຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າມີຢູ່, ແລະສຽງຮ້ອງທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນກ່າວຫາວ່າເປັນຄວາມເຂັ້ມງວດແລະຄວາມຮຸນແຮງນັ້ນ, ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ຍຸດຕິທຳ. ພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາໃຫ້ພວກເຮົາເວົ້າ, ແລະພວກເຮົາຈະບໍ່ນິ່ງງຽບ. ຖ້າຄວາມຜິດທັງຫຼາຍປະຈັກແຈ້ງຢູ່ທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະຖ້າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າປ່ອຍຜ່ານໄປຢ່າງບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ມັນ, ພວກເຂົາກໍເທົ່າກັບສະໜັບສະໜູນແລະໃຫ້ຄວາມຊອບທຳແກ່ຄົນບາບໂດຍແທ້ຈິງ, ແລະກໍມີຄວາມຜິດພໍໆກັນ ແລະຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍ່ໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນພໍໆກັນ; ເພາະພວກເຂົາຈະຖືກໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ບາບຂອງຜູ້ທີ່ມີຄວາມຜິດ. ໃນນິມິດ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນຫຼາຍກໍລະນີ ທີ່ຄວາມບໍ່ໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ໂດຍການລະເລີຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໃນການຈັດການກັບຄວາມຜິດແລະບາບທີ່ມີຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ແກ້ຕົວໃຫ້ແກ່ຄວາມຜິດເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ຖືກປະຊາຊົນຄິດວ່າເປັນຄົນມີອັດທະຍາໄສອ່ອນໂຍນແລະເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ພຽງແຕ່ເພາະພວກເຂົາຫຼີກລ້ຽງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ອັນແຈ້ງແຈ້ງຕາມພຣະຄຳພີ. ພາລະໜ້າທີ່ນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຂົາ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຫຼີກລ້ຽງມັນ.” Testimonies, volume 3, 265.

The histories of leaders that have rebelled in Adventism testify to the fact that one of the steps that is almost always seen in their rebellion is that at some point in their personal experience they accepted the false view of “the daily.” That being said, the book by Smith, though not inspired and containing some doctrinal problems, still provides an excellent overview of the pioneer understanding of Revelation chapters eight and nine, where we see the prophetic history of the first six trumpets set forth. We will refer to Smith’s commentary from his book, Daniel and Revelation, as we begin to consider the triple application of the three Woes.

ປະຫວັດຂອງບັນດາຜູ້ນຳທີ່ໄດ້ກະບົດໃນຂະບວນການແອັດເວນຕິສ ເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ໜຶ່ງໃນຂັ້ນຕອນທີ່ເກືອບຈະເຫັນຢູ່ສະເໝີໃນການກະບົດຂອງພວກເຂົາ ຄື ໃນບາງຈຸດໜຶ່ງໃນປະສົບການສ່ວນຕົວ ພວກເຂົາໄດ້ຍອມຮັບທັດສະນະອັນເປັນເທັດກ່ຽວກັບ “the daily.” ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມານັ້ນ ປຶ້ມຂອງ Smith ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ມີການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະມີບັນຫາດ້ານຄຳສອນບາງປະການ ແຕ່ກໍຍັງໃຫ້ພາບລວມອັນດີເລີດກ່ຽວກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກຕໍ່ພຣະນິມິດບົດທີ 8 ແລະ 9 ບ່ອນທີ່ເຮົາເຫັນປະຫວັດສາດເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງແກແຕຣັມຫົກອັນທຳອິດຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ເຮົາຈະອ້າງເຖິງຄຳອະທິບາຍຂອງ Smith ຈາກປຶ້ມຂອງລາວ, Daniel and Revelation, ໃນຂະນະທີ່ເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາການນຳໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງພິບັດທັງສາມ.

Sister White informs us that William Miller was given great light upon the book of Revelation, but his understanding of chapters thirteen, and sixteen through eighteen was incorrect, for he was at the wrong vantage point in history to see that there are three, and not two desolating powers. His great light was upon chapters two through nine of Revelation.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ວິລລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວກ່ຽວກັບບົດທີ ສິບສາມ ແລະ ບົດທີ ສິບຫົກ ຫາ ສິບແປດ ນັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ເພາະວ່າລາວຢູ່ໃນຈຸດຢືນທາງປະຫວັດສາດທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ທີ່ຈະມອງເຫັນວ່າ ມີອຳນາດແຫ່ງການທຳລາຍລ້າງຢູ່ສາມອຳນາດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສອງອຳນາດ. ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງລາວນັ້ນຢູ່ໃນບົດທີ ສອງ ຫາ ເກົ້າ ຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ.

“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

“ບັນດານັກເທດສະໜາ ແລະ ປະຊາຊົນໄດ້ເບິ່ງປຶ້ມພຣະນິມິດວ່າເປັນສິ່ງລຶກລັບ ແລະ ມີຄວາມສຳຄັນນ້ອຍກວ່າພາກສ່ວນອື່ນໆ ຂອງພຣະຄຳພີອັນສັກສິດ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ປຶ້ມນີ້ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນການສຳແດງທີ່ຖືກປະທານໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດເປັນພິເສດແກ່ຜູ້ທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ເພື່ອນຳພາພວກເຂົາໃນການພິຈາລະນາໃຫ້ຮູ້ຖານະອັນແທ້ຈິງຂອງຕົນ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງຕົນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳຄວາມຄິດຂອງ William Miller ໄປສູ່ຄຳພະຍາກອນ ແລະ ປະທານແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ເຂົາເກືອບກັບປຶ້ມພຣະນິມິດ.” Early Writings, 231.

Miller set forth his understanding of the churches, seals, trumpets and vials as follows.

ມິນເລີ ໄດ້ນໍາສະເໜີຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນເກື່ອງກັບຄຣິດຈັກ ຕາປະທັບ ແກ ແລະ ຖ້ວຍ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.

“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

“ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດໃນອາຊີ ແມ່ນປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໃນຮູບແບບທັງເຈັດຂອງນາງ, ໃນການຄົດຄ້ຽວແລະການຫັນເຫຂອງນາງທັງໝົດ, ໃນຄວາມຈະເລີນແລະຄວາມທຸກຍາກຂອງນາງທັງໝົດ, ນັບຈາກສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກລົງມາຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຕາປະທັບທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການດຳເນີນການຂອງອຳນາດແລະກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ມີຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ, ແລະຂອງການຄຸ້ມຄອງປົກປັກຮັກສາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໂດຍພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ. ແກທັງເຈັດ ແມ່ນປະຫວັດຂອງການພິພາກສາທັງເຈັດປະການທີ່ພິເສດແລະໜັກໜ່ວງ ຊຶ່ງຖືກສົ່ງລົງມາເທິງໂລກ ຫຼືເທິງອານາຈັກໂຣມັນ. ແລະຂັນທັງເຈັດ ແມ່ນໄພພິບັດສຸດທ້າຍທັງເຈັດປະການທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາເທິງໂຣມແຫ່ງສັນຕະປາປາ. ປະສົມປະສານຢູ່ໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຍັງມີເຫດການອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການ, ຖັກທໍປະສານເຂົ້າໄປດັ່ງສາຍນ້ຳສາຂາທີ່ໄຫຼມາສົມທົບ, ແລະເຮັດໃຫ້ແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຕັມບໍລິບູນ, ຈົນກວ່າທັງໝົດຈະສິ້ນສຸດລົງໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງນິລັນດອນ.”

“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

“ສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ ນີ້ຄືແຜນການແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈພຣະທໍາເຫຼັ້ມນີ້ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ຢ່າງລະອຽດຖ້ວນຖີ່ໃນພາກສ່ວນອື່ນໆຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮູບພາບແລະອຸປະມາທີ່ໃຊ້ໃນຄໍາພະຍາກອນນີ້ ບໍ່ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ທັງໝົດໃນພຣະທໍານີ້ເອງ ແຕ່ຈໍາຕ້ອງຖືກຄົ້ນພົບໃນບັນດາຜູ້ພະຍາກອນອື່ນ ແລະຖືກອະທິບາຍໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພີອື່ນໆ. ເພາະສະນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນທີ່ປະຈັກແຈ້ງວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມຸ່ງໝາຍໃຫ້ມີການສຶກສາພາບລວມທັງໝົດ ແມ່ນແຕ່ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ອັນແຈ້ງຊັດໃນສ່ວນໃດສ່ວນໜຶ່ງ.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Just as the third messenger, who prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents the internal history of the judgment of the church, in contrast with the third Elijah, who represents an external history in the judgment of modern Babylon, the pioneer understanding of the churches and seals identified the same internal-external testimony.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວອົງທີສາມ, ຜູ້ຊຶ່ງຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດພາຍໃນຂອງການພິພາກສາໂບດ, ຊຶ່ງກົງກັນຂ້າມກັບເອລີຢາອົງທີສາມ, ຜູ້ທີ່ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດພາຍນອກໃນການພິພາກສາບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່, ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ ແລະ ຕາປະທັບ ກໍໄດ້ຊີ້ບົ່ງພະຍານຝ່າຍພາຍໃນ-ພາຍນອກອັນດຽວກັນນັ້ນ.

“The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.

“ຕາປະທັບທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃຫ້ພວກເຮົາສັງເກດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 4, 5, ແລະ 6. ເຫດການຕ່າງໆທີ່ຖືກສະແດງພາຍໃຕ້ຕາປະທັບເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ຖືກນໍາມາໃຫ້ເຫັນໃນ ພຣະນິມິດ 6 ແລະ ຂໍ້ທຳອິດຂອງ ພຣະນິມິດ 8. ຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຄອບຄຸມເຫດການຕ່າງໆທີ່ຄຣິດຕະຈັກມີສ່ວນກ່ຽວພັນ ນັບແຕ່ການເປີດແຫ່ງຍຸກການຈັດສັນນີ້ ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ.”

“While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

“ໃນຂະນະທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດນຳສະເໜີປະຫວັດພາຍໃນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບທັງເຈັດກໍເຮັດໃຫ້ເຫັນເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປະຫວັດພາຍນອກຂອງມັນ.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

Uriah Smith was identifying the Millerite understanding of the internal and external relationship of the churches, and James White presents a similar overview in terms of parallel histories.

ອູຣີຢາ ສະມິດ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນພາຍໃນແລະພາຍນອກຂອງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ, ແລະ James White ກໍໄດ້ນຳສະເໜີພາບລວມທີ່ຄ້າຍຄືກັນໃນແງ່ຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນ.

“We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

“ເວລານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຕິດຕາມບັນດາຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ, ແລະ ສັດທັງຫຼາຍ, ຫຼື ສິ່ງມີຊີວິດ, ໄປໄກເທົ່າທີ່ພວກມັນຈະສາມາດທຽບກັນໄດ້ໃນຖານະທີ່ຄຸ້ມຄອງຊ່ວງເວລາດຽວກັນ. ຕາປະທັບມີຈຳນວນເຈັດ, ແຕ່ສັດມີພຽງສີ່. ແລະ ອາດເປັນການສົມຄວນທີ່ຈະສັງເກດໄວ້ທີ່ນີ້ວ່າ, ເມື່ອຕາປະທັບທີໜຶ່ງ, ທີສອງ, ທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ຖືກເປີດອອກ, ສັດຕົວທີໜຶ່ງ, ທີສອງ, ທີສາມ ແລະ ທີສີ່ ໄດ້ຍິນກ່າວວ່າ ‘ຈົ່ງມາ ແລະ ເບິ່ງ;’ ແຕ່ເມື່ອຕາປະທັບທີຫ້າ, ທີຫົກ ແລະ ທີເຈັດ ຖືກເປີດອອກ, ບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງເຊັ່ນນັ້ນ. ທັງນີ້ ຄຣິສຕະຈັກສາມສຸດທ້າຍ ແລະ ຕາປະທັບສາມສຸດທ້າຍ ກໍບໍ່ທຽບກັນໄດ້ ໃນຖານະທີ່ຄຸ້ມຄອງຊ່ວງເວລາດຽວກັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກສີ່ປະການທຳອິດ ແລະ ຕາປະທັບສີ່ປະການທຳອິດ ທຽບກັນໄດ້. ແຕ່ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວ, ຄຣິສຕະຈັກ, ຕາປະທັບ ແລະ ສັດທັງຫຼາຍ ກໍສອດຄ່ອງກັນ ໃນຖານະທີ່ຄຸ້ມຄອງຊ່ວງເວລາດຽວກັນ ຕະຫຼອດເນື້ອທີ່ເວລາເກືອບ 1800 ປີ, ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະມາເຖິງຊ່ວງເວລາປັດຈຸບັນທີ່ຍາວກວ່າກຶ່ງສະຕະວັດເລັກນ້ອຍ.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

We just cited three of the primary pioneers of Millerite history. All three held to the correct view of “the daily,” and they all held to the overview of the churches, seals, and trumpets in the framework of truth which Miller was led to understand and present.

ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງຜູ້ບຸກເບີກຫຼັກສາມຄົນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີ. ທັງສາມຄົນຍຶດຖືທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ “ການປະຈໍາວັນ,” ແລະພວກເຂົາທຸກຄົນກໍຍຶດຖືພາບລວມຂອງຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ, ຕາປະທັບ, ແລະແກທັງຫຼາຍ ພາຍໃນກອບແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ Miller ໄດ້ຮັບການນໍາໃຫ້ເຂົ້າໃຈ ແລະນໍາສະເໜີ.

“When men come in who would move one pin or pillar from the foundation which God has established by His Holy Spirit, let the aged men who were pioneers in our work speak plainly, and let those who are dead speak also by the reprinting of their articles in our periodicals. Gather up the rays of divine light that God has given as He has led His people on step by step in the way of truth. This truth will stand the test of time and trial.” Manuscript Release, 760, 10.

“ເມື່ອມີຄົນເຂົ້າມາທີ່ປະສົງຈະເຄື່ອນຍ້າຍໝຸດ ຫຼື ເສົາຫຼັກແມ່ນແຕ່ອັນດຽວ ອອກຈາກຮາກຖານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ ກໍຂໍໃຫ້ບັນດາຜູ້ຊາຍຜູ້ສູງອາຍຸທີ່ເປັນຜູ້ບຸກເບີກໃນວຽກງານຂອງພວກເຮົາກ່າວຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະ ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວໄດ້ເວົ້າດ້ວຍເຊັ່ນກັນ ໂດຍການພິມບົດຄວາມຂອງເຂົາຄືນໃໝ່ໃນວາລະສານຂອງພວກເຮົາ. ຈົ່ງລວບຮວມລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄປທີລະຂັ້ນ ຕາມວິຖີແຫ່ງຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງນີ້ຈະຢືນຢັດຜ່ານບົດທົດສອບແຫ່ງເວລາແລະການລອງໃຈ.” Manuscript Release, 760, 10.

On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended and began the work of leading those who would accept and eat the Bread that had just come down from heaven back to the “old paths,” of Jeremiah chapter six. The Alpha and Omega needed those who were willing to strive to be among the one hundred and forty-four thousand to see that what brought Him down out of heaven on August 11, 1840, was not simply a fulfillment of a time prophecy, but a fulfillment of the time prophecy of the second Woe. He needed His people to rediscover the old paths of the history where He had erected the temple of the Millerites in the forty-six years from 1798 to 1844.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ທູດສະຫວັນອົງມີລິດແຫ່ງພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ໄດ້ລົງມາ ແລະໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພະລະກິດໃນການນຳພາຜູ້ທີ່ຈະຍອມຮັບ ແລະກິນພຣະອາຫານແຫ່ງຊີວິດທີ່ຫາກໍໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ “ທາງເກົ່າ” ຂອງ ເຢເຣມີຢາ ບົດທີ 6. ພຣະອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຊົງຕ້ອງການຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຕໍ່ສູ້ດີ້ນຮົນເພື່ອຈະໄດ້ຢູ່ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃຫ້ເຫັນວ່າ ສິ່ງທີ່ໄດ້ນຳພຣະອົງໃຫ້ລົງມາຈາກສະຫວັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນເປັນພຽງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ. ພຣະອົງຊົງຕ້ອງການໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຄົ້ນພົບອີກຄັ້ງເຖິງທາງເກົ່າໃນປະຫວັດສາດ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີ ຈາກ 1798 ຫາ 1844.

That history had been covered with rubbish and counterfeit coins and jewels. That history was obscured by a false foundational message that was built upon sand, and not the Rock of Ages. It was in the history of the Millerites, the history where, as Peter describes it, the Millerites, “which in time past were not a people, but” then became “the people of God,” who had been raised up and built up as “a spiritual house, an holy priesthood.” The Lion of the tribe of Judah descended on September 11, 2001, and led His last-day people into the work of cleaning out the “temple” of the history of the raising up of the Millerite temple. That work had been typified by a prophecy, which predicted that the Lord would raise up a man named Josiah, (which means foundation of God).

ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍຂີ້ເຫຍື້ອ ແລະ ຫຼຽນກັບອັນປອມ ແລະ ອັນມະນີປອມ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ມົວມິດໂດຍຂ່າວສານຮາກຖານອັນທຽດທຽມຊຶ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຊາຍ ຫາກບໍ່ແມ່ນເທິງພະສີລາແຫ່ງຍຸກທັງຫຼາຍ. ນັ້ນແມ່ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຊຶ່ງດັ່ງທີ່ເປໂຕໄດ້ພັນລະນາໄວ້ນັ້ນ, ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ “ໃນເວລາກ່ອນບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່” ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນ “ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ,” ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະ ຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເປັນ “ເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ ເປັນຄະນະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ.” ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະ ໄດ້ນໍາພາປະຊາຊົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ວຽກງານແຫ່ງການຊໍາລະ “ພຣະວິຫານ” ແຫ່ງປະຫວັດສາດການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌. ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ທໍານາຍໄວ້ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍົກຕັ້ງບຸກຄົນຜູ້ໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊື່ໂຢສີຢາ, (ຊຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າ ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າ).

When Josiah was raised up in fulfillment of the prophecy of the disobedient prophet, he began the work of repairing the temple which was in disarray. In the work of repairing and cleaning “the curse of Moses” was discovered, and when read before Josiah it brought about the reformation of Josiah. We will address that prophecy, in connection with the rediscovery of the “seven times,” post-September 11, 2001.

ເມື່ອໂຢຊີຢາໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນຕາມການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ທ່ານໄດ້ເລີ່ມວຽກງານຊ່ອມແປງພຣະວິຫານທີ່ຢູ່ໃນສະພາບຊຸດໂຊມ. ໃນວຽກງານແຫ່ງການຊ່ອມແປງແລະຊຳລະນັ້ນ “ຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ” ໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບ, ແລະເມື່ອໄດ້ອ່ານຕໍ່ໜ້າໂຢຊີຢາ ມັນໄດ້ນຳໄປສູ່ການປະຕິຮູບຂອງໂຢຊີຢາ. ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການຄົ້ນພົບຄືນໃໝ່ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.

We will begin that study in the next article.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການສຶກສານັ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

“ເທົ່າທີ່ຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຄວາມຈິງຍັງກຳລັງຮັບໃຊ້ຊາຕານຢູ່, ເງົາອັນຊົ່ວຮ້າຍຈາກນະຮົກຂອງມັນຈະຕັດຂາດທັດສະນະຂອງເຂົາຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລະສະຫວັນ. ເຂົາຈະເປັນເໝືອນຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກຄັ້ງທຳອິດຂອງຕົນ. ເຂົາບໍ່ສາມາດມອງເຫັນຄວາມຈິງອັນເປັນນິດນິລັນດອນ. ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕຽມໄວ້ສຳລັບພວກເຮົານັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ ເຊກາຣິຢາ ບົດ 3 ແລະ 4, ແລະ 4:12–14: ‘ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຕອບອີກ ແລະກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ກິ່ງມະກອກສອງກິ່ງນີ້ແມ່ນຫຍັງ, ຊຶ່ງຜ່ານທໍ່ຄຳສອງອັນນັ້ນ ໄດ້ເທນ້ຳມັນຄຳອອກຈາກຕົນເອງ? ແລະທ່ານໄດ້ຕອບຂ້ານ້ອຍ ແລະກ່າວວ່າ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະຂ້ານ້ອຍກ່າວວ່າ, ບໍ່ຮູ້, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ, ສອງທ່ານນີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມໄວ້, ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.’”

“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

“ພຣະອົງເຈົ້າຊົງອຸດົມໄປດ້ວຍຊັບພະຍາກອນ. ພຣະອົງບໍ່ຂາດແຄນສິ່ງອຳນວຍໃດໆ. ທີ່ເງົາມືດມາຊຸມລ້ອມພວກເຮົານັ້ນ ກໍເພາະການຂາດຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມເປັນຝ່າຍໂລກຂອງພວກເຮົາ, ຄຳເວົ້າອັນຕື້ນເຂີນຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງສະແດງອອກໃນການສົນທະນາຂອງພວກເຮົາ. ພຣະຄຣິດບໍ່ຖືກສຳແດງໃນຖ້ອຍຄຳຫຼືໃນອຸປະນິໄສ ໃນຖານະພຣະອົງຜູ້ຊົງງາມນ່າຮັກໂດຍສິ້ນເຊີງ ແລະ ຊົງເປັນເລີດກວ່າຫມື່ນຄົນ. ເມື່ອຈິດວິນຍານພໍໃຈທີ່ຈະຍົກຕົນຂຶ້ນສູ່ຄວາມອະນິດຈັງ, ພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງເຈົ້າກໍສາມາດກະທຳໄດ້ພຽງໜ້ອຍສຳລັບຈິດວິນຍານນັ້ນ. ວິໄສທັດອັນສັ້ນຂອງພວກເຮົາເຫັນແຕ່ເງົາ ແຕ່ບໍ່ອາດເຫັນສະຫງ່າລາສີທີ່ຢູ່ພົ້ນໄປກວ່ານັ້ນ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດຈັບລົມທັງສີ່ໄວ້ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາດັ່ງມ້າດຸຮ້າຍທີ່ພະຍາຍາມຈະຫຼຸດຫລຸດແລະແລ່ນກວາດໄປເຫນືອໜ້າພິພົບທົ່ວໂລກ ນຳພາຄວາມພິນາດແລະຄວາມຕາຍໄປຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ.”

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

“ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຢູ່ເທິງຂອບເຂດອັນໃກ້ຊິດຂອງໂລກນິລັນດອນແທ້ຫຼື? ພວກເຮົາຈະຊື່ນຊາ ແລະ ເຢັນຊາ ແລະ ຕາຍແລ້ວຫຼື? ໂອ ຂໍໃຫ້ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະ ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ ຖືກປະທານເຂົ້າໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ ແລະ ມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນແຄບ ແລະ ປະຕູນັ້ນຄັບແຄບ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານເຂົ້າໄປທາງປະຕູອັນຄັບແຄບນັ້ນແລ້ວ ຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ຂອງມັນບໍ່ມີຂອບເຂດ.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.