ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສິບເອັດ

ແລະທູດສະຫວັນອົງທີຫ້າໄດ້ເປົ່າແກ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນດາວດວງໜຶ່ງຕົກຈາກຟ້າສະຫວັນລົງມາຍັງແຜ່ນດິນໂລກ: ແລະກຸນແຈແຫ່ງຫຸບເຫວເລິກລ້ຳໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ລາວ. ແລະລາວໄດ້ເປີດຫຸບເຫວເລິກລ້ຳນັ້ນ; ແລະຄວັນໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຈາກຫຸບເຫວນັ້ນ ດັ່ງຄວັນຈາກເຕົາໄຟໃຫຍ່; ແລະດວງອາທິດກັບອາກາດກໍມືດມົວໄປເພາະຄວັນຈາກຫຸບເຫວນັ້ນ. ແລະຈາກຄວັນນັ້ນ ຝູງຕັກແຕນໄດ້ອອກມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ: ແລະອຳນາດໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກມັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ແມງປ່ອງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກມີອຳນາດ. ແລະໄດ້ມີພຣະບັນຊາແກ່ພວກມັນວ່າ ຢ່າໃຫ້ເຮັດອັນຕະລາຍແກ່ຫຍ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືສິ່ງຂຽວໃດໆ ຫຼືຕົ້ນໄມ້ໃດໆ; ແຕ່ໃຫ້ເຮັດແກ່ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ. Revelation 9:1–4.

“ມີດາວດວງໜຶ່ງຕົກຈາກຟ້າລົງມາເຖິງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະໄດ້ປະທານກະແຈແຫ່ງຫຼຸມເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນໃຫ້ແກ່ລາວ.”

“ໃນຂະນະທີ່ພະມະຫາກະສັດເປີເຊຍກຳລັງພິຈາລະນາຄວາມອັດສະຈັນແຫ່ງສິນລະປະແລະອຳນາດຂອງຕົນ, ພຣະອົງໄດ້ຮັບສາສນ໌ສະບັບໜຶ່ງຈາກພົນລະເມືອງຜູ້ບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກຄົນໜຶ່ງແຫ່ງເມືອງເມັກກາ, ເຊີນໃຫ້ພຣະອົງຍອມຮັບມູຮຳມັດເປັນອັກຄະສາວົກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງປະຕິເສດຄຳເຊີນນັ້ນ ແລະຈີກສາສນ໌ນັ້ນຖິ້ມ. ‘ກໍຈະເປັນດັ່ງນີ້,’ ສາດສະດາຊາວອາຣັບອຸທານຂຶ້ນ, ‘ທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຈີກອານາຈັກນັ້ນ ແລະປະຕິເສດຄຳວິງວອນຂອງໂຄສໂຣອີສ.’ ໂດຍຕັ້ງຢູ່ຢ່າງກະຊັ້ນຊິດກັບຂອບເຂດແຫ່ງສອງຈັກກະພັດຕາເວັນອອກນີ້, ມູຮຳມັດໄດ້ສັງເກດເຫັນຄວາມຄືບໜ້າແຫ່ງການທຳລາຍລ້າງກັນແລະກັນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມອັນປິດລັບ; ແລະທ່າມກາງໄຊຊະນະຂອງຊາວເປີເຊຍ ທ່ານກໍກ້າທຳນາຍລ່ວງໜ້າວ່າ ກ່ອນທີ່ຈະຜ່ານໄປຫຼາຍປີ ໄຊຊະນະຈະຫວນຄືນສູ່ທຸງຮົບຂອງຊາວໂຣມັນອີກຄັ້ງ. ‘ໃນເວລາທີ່ກ່າວກັນວ່າຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດອອກມາ, ບໍ່ມີຄຳພະຍາກອນໃດຈະຫ່າງໄກຈາກຄວາມສຳເລັດຂອງມັນໄປຍິ່ງກວ່ານີ້, ເພາະວ່າສິບສອງປີທຳອິດແຫ່ງຮາຊະການຂອງເຮຣາກລິອຸສໄດ້ປະກາດລ່ວງໜ້າເຖິງການລົ້ມສະລາຍອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງຈັກກະພັດ.’...”

“ໂຄສໂຣອິສໄດ້ປາບເອົາດິນແດນຄອບຄອງຂອງໂຣມັນ [ໃນ] ອາຊີ ແລະ ອາຟຣິກາ. ແລະ ‘ຈັກກະພັດໂຣມັນ,’ ໃນໄລຍະເວລານັ້ນ, ‘ຖືກຫຼຸດລົງເຫຼືອພຽງກຳແພງເມືອງຄອນສະຕັນຕິໂນເປິນ, ພ້ອມທັງຊາກທີ່ເຫຼືອຂອງກຣີຊ, ອິຕາລີ, ແລະ ອາຟຣິກາ, ແລະ ບາງນະຄອນຊາຍຝັ່ງທະເລ, ຈາກໄທເຣ ຫາ ເຕຣບິຊອນ, ຕາມຊາຍຝັ່ງອາຊີ. ໃນທີ່ສຸດ ປະສົບການຫົກປີໄດ້ຊັກຈູງກະສັດເປີເຊຍໃຫ້ລະຖິ້ມການພິຊິດຄອນສະຕັນຕິໂນເປິນ, ແລະ ໃຫ້ກຳນົດບັນດາເຄື່ອງບັນນາການປະຈຳປີເປັນຄ່າໄຖ່ຈັກກະພັດໂຣມັນ,—ຄຳພັນຕາລັນ, ເງິນພັນຕາລັນ, ເສື້ອຄຸມໄໝພັນຜືນ, ມ້າພັນໂຕ, ແລະ ພົມມະຈາຣີພັນຄົນ. ເຮຣາກລິອຸສໄດ້ຍອມຮັບເງື່ອນໄຂອັນໜ້າອັບອາຍເຫຼົ່ານີ້. ແຕ່ເວລາ ແລະ ຊ່ອງທາງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມາເພື່ອຮວບຮວມຊັບສົມບັດເຫຼົ່ານັ້ນຈາກຄວາມຍາກຈົນຂອງຕາເວັນອອກ ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງຂະຫຍັນໝັ້ນເພື່ອຕຽມການໂຈມຕີອັນກ້າຫານ ແລະ ສຸດສິ້ນຫວັງ.’”

“ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍໄດ້ດູໝິ່ນຊາຣາເຊັນຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍ ແລະໄດ້ເຍາະເຍີ້ຍຂ່າວສານຂອງຜູ້ພະຍາກອນຈອມປອມແຫ່ງເມືອງເມກກາ. ແມ່ນແຕ່ການໂຄ່ນລົ້ມຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນກໍຈະບໍ່ໄດ້ເປີດປະຕູໃຫ້ແກ່ລັດທິມະຫາໝັດ, ຫຼືແກ່ຄວາມກ້າວໜ້າຂອງພວກເຜີຍແຜ່ດ້ວຍອາວຸດຊາຣາເຊນແຫ່ງການຫຼອກລວງ, ເຖິງແມ່ນວ່າພະມະຫາກະສັດແຫ່ງຊາວເປີເຊຍ ແລະຄາແກນແຫ່ງອາວາຣ໌ (ຜູ້ສືບຕໍ່ຂອງ Attila) ຈະໄດ້ແບ່ງປັນຊາກເຫຼືອຂອງບັນດາອານາຈັກຂອງພວກຊີຊາຣ໌ລະຫວ່າງພວກເຂົາແລ້ວກໍຕາມ. Chosroes ເອງກໍໄດ້ພິນາດລົງ. ລາຊະວົງເປີເຊຍ ແລະ ໂຣມັນໄດ້ບັ່ນທອນກຳລັງຂອງກັນແລະກັນຈົນໝົດສິ້ນ. ແລະກ່ອນທີ່ດາບຈະຖືກສົ່ງເຂົ້າໃນມືຂອງຜູ້ພະຍາກອນຈອມປອມນັ້ນ ມັນກໍໄດ້ຖືກຕີໃຫ້ຫຼຸດອອກຈາກມືຂອງຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຢັບຢັ້ງວິຖີທາງຂອງເຂົາ ແລະທຳລາຍອຳນາດຂອງເຂົາ.”

“‘ນັບແຕ່ສະໄໝຂອງ Scipio ແລະ Hannibal ເປັນຕົ້ນມາ, ບໍ່ເຄີຍມີການດຳເນີນການໃດທີ່ກ້າຫານຍິ່ງໄປກວ່າການນັ້ນທີ່ Heraclius ໄດ້ກະທຳເພື່ອການຊ່ວຍກູ້ຈັກກະພັດ. ພຣະອົງໄດ້ບຸກບືນໄປຕາມເສັ້ນທາງອັນເຕັມໄປດ້ວຍພະຍັນອັນຕະລາຍຜ່ານທະເລດຳ ແລະພູເຂົາແຫ່ງ Armenia, ຮຸກເຂົ້າໄປເຖິງໃຈກາງຂອງ Persia, ແລະເອີ້ນກອງທັບຂອງກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກັບຄືນມາເພື່ອປ້ອງກັນແຜ່ນດິນອັນເລືອດໄຫຼຂອງຕົນ.’”

“ໃນຍຸດທະການທີ່ເມືອງນີເນເວ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕໍ່ສູ້ຢ່າງດຸເດືອດຕັ້ງແຕ່ຮຸ່ງອະລຸນຈົນເຖິງຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດ, ທຸງກອງທັບຊາວເປີເຊຍຈໍານວນຊາວແປດຜືນ, ນອກຈາກບັນດາຜືນທີ່ອາດຖືກຫັກຫຼືຖືກຈີກຂາດ, ໄດ້ຖືກຍຶດໄປ; ກໍາລັງທັບສ່ວນໃຫຍ່ຂອງພວກເຂົາຖືກຟັນຈົນແຫຼກເຫຼວ, ແລະຝ່າຍຜູ້ມີໄຊ, ໂດຍປົກປິດຄວາມສູນເສຍຂອງຕົນເອງ, ໄດ້ຄ້າງຄືນຢູ່ໃນສະໜາມຮົບ. ນະຄອນແລະພະລາຊະວັງຂອງອັດຊີເຣຍໄດ້ຖືກເປີດແກ່ຊາວໂຣມັນເປັນຄັ້ງທໍາອິດ.”

“ຈັກກະພັດໂຣມັນບໍ່ໄດ້ຮັບການເສີມກໍາລັງໂດຍໄຊຊະນະແຫ່ງການພິຊິດທີ່ເຂົາໄດ້ບັນລຸ; ແລະໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ ກໍໄດ້ມີການຈັດຕຽມທາງໄວ້, ໂດຍວິທີການອັນດຽວກັນ, ສໍາລັບຝູງຊົນຊາຣາເຊັນຈາກອາຣາເບຍ, ດຸດດັ່ງຝູງຕັກແຕນຈາກພູມິພາກດຽວກັນ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນລະຫວ່າງເສັ້ນທາງແຫ່ງການເຄື່ອນຂອງຕົນ ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍລັດທິມຸຮໍາເມັດອັນມືດມົນແລະຫຼອກລວງ, ແລະໃນໄມ່ຊ້າກໍໄດ້ປົກຄຸມທົ່ວທັງອານາຈັກເປີເຊຍ ແລະອານາຈັກໂຣມັນ.”

“ບໍ່ອາດປາດຖະໜາການສະແດງໃຫ້ຄົບຖ້ວນກວ່ານີ້ເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ນອກໄປຈາກທີ່ມີຢູ່ໃນຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍຂອງບົດນັ້ນຈາກ Gibbon ຊຶ່ງບົດຄັດຂ້າງໜ້າໄດ້ນຳມາ. ‘ເຖິງແມ່ນວ່າກອງທັບຜູ້ມີໄຊໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນພາຍໃຕ້ທຸງຂອງ Heraclius ແລ້ວ ແຕ່ຄວາມພະຍາຍາມອັນຝືນທຳມະຊາດນັ້ນເບິ່ງເໝືອນວ່າໄດ້ບັ່ນທອນກຳລັງຂອງເຂົາ ຫາກວ່າຝຶກຝົນມັນ. ໃນຂະນະທີ່ຈັກກະພັດໄດ້ມີໄຊຢູ່ທີ່ Constantinople ຫຼື Jerusalem ເມືອງນ້ອຍອັນບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກເທິງເຂດຊາຍແດນຂອງ Syria ໄດ້ຖືກພວກ Saracens ປຸ້ນສະດົມ ແລະພວກເຂົາໄດ້ສັບຟັນກອງທະຫານບາງກອງທີ່ຍົກໄປເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອມັນເປັນຊິ້ນໆ,—ເຫດການອັນທຳມະດາແລະເລັກນ້ອຍຢ່າງໜຶ່ງ ຫາກມັນບໍ່ໄດ້ເປັນບົດນຳຂອງການປະຕິວັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ພວກໂຈນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນອັກຄະສາວົກຂອງ Mohammed; ຄວາມກ້າຫານອັນຄັ້ງຄະແນນຂອງພວກເຂົາໄດ້ພຸ່ງອອກມາຈາກທະເລຊາຍ; ແລະໃນແປດປີສຸດທ້າຍແຫ່ງການຄອງລາດຂອງພຣະອົງ Heraclius ໄດ້ສູນເສຍແກ່ພວກອາຣັບບັນດາແຂວງເດຽວກັນນັ້ນທີ່ພຣະອົງເຄີຍກູ້ຄືນມາຈາກພວກເປີເຊຍ.’”

“‘ວິນຍານແຫ່ງການສໍ້ໂກງ ແລະ ຄວາມຮືຮົນ, ຊຶ່ງບ່ອນພຳນັກຂອງມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນສະຫວັນ,’ ໄດ້ຖືກປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດອອກມາເທິງໂລກ. ຫຼຸມເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນຕ້ອງການພຽງແຕ່ກະແຈເພື່ອເປີດມັນ, ແລະ ກະແຈນັ້ນຄືການລົ້ມລົງຂອງ Chosroes. ລາວໄດ້ສີກຈົດໝາຍຂອງພົນລະເມືອງຜູ້ຫນຶ່ງຈາກເມືອງ Mecca ຜູ້ບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດ້ວຍຄວາມດູໝິ່ນ. ແຕ່ເມື່ອຈາກ ‘ຄວາມເຈີດຈ້າແຫ່ງລັດສະໝີ’ ຂອງລາວ ລາວໄດ້ຈົມລົງສູ່ ‘ຫໍຄວາມມືດ’ ທີ່ບໍ່ມີຕາໃດອາດມອງທະລຸໄດ້, ນາມຂອງ Chosroes ກໍກຳລັງຈະເລືອນຫາຍໄປສູ່ຄວາມຫຼົງລືມຕໍ່ໜ້ານາມຂອງ Mohammed ຢ່າງກະທັນຫັນ; ແລະ ພະຈັນເສັ້ນສ້ຽວເບິ່ງປານດັ່ງວ່າພຽງແຕ່ກຳລັງຖ້າການຂຶ້ນຂອງມັນ ຈົນກວ່າດາວນັ້ນຈະຕົກລົງ. Chosroes, ຫຼັງຈາກຄວາມພ່າຍແພ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ການສູນເສຍອານາຈັກ, ຖືກສັງຫານໃນປີ 628; ແລະ ປີ 629 ໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍ ‘ການພິຊິດອາຣະເບຍ,’ ແລະ ‘ສົງຄາມຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກ Mohammedans ຕໍ່ຕ້ານຈັກກະພັດໂຣມັນ.’ ‘ແລະ ທູດສະຫວັນອົງທີຫ້າໄດ້ເປົ່າແກ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນດາວດວງໜຶ່ງຕົກຈາກຟ້າລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະ ກະແຈຂອງຫຼຸມເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນກໍໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ລາວ. ແລະ ລາວໄດ້ເປີດຫຼຸມເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນນັ້ນ.’ ລາວໄດ້ຕົກລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ. ເມື່ອກຳລັງຂອງຈັກກະພັດໂຣມັນໄດ້ອ່ອນແຮງຈົນໝົດສິ້ນ, ແລະ ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງທິດຕາເວັນອອກນອນເສຍຊີວິດຢູ່ໃນຫໍຄວາມມືດຂອງລາວ, ການປຸ້ນສະດົມເມືອງນ້ອຍທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແຫ່ງໜຶ່ງຕາມຊາຍແດນຂອງ Syria ແມ່ນ ‘ຄຳນຳໜ້າຂອງການປະຕິວັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່.’ ‘’ພວກໂຈນເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນອັກຄະສາວົກຂອງ Mohammed, ແລະ ຄວາມກ້າຫານອັນຄຸ້ມຄັ່ງຂອງພວກເຂົາໄດ້ພຸ່ງອອກມາຈາກທະເລຊາຍ.’”

“ຫຸບເຫວທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ.—ຄວາມໝາຍຂອງຄຳນີ້ອາດຮຽນຮູ້ໄດ້ຈາກພາສາກຣີກ, ຊຶ່ງໄດ້ນິຍາມໄວ້ວ່າ ‘ເລິກ, ບໍ່ມີກົ້ນ, ເລິກສຸດຢັ່ງ,’ ແລະອາດໝາຍເຖິງບ່ອນໃດໆທີ່ຮ້າງເປົ່າ, ກັນດານ, ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບການເພາະປູກ. ຄຳນີ້ຖືກນຳໃຊ້ກັບແຜ່ນດິນໂລກໃນສະພາບເດີມອັນສັບສົນໄຮ້ລະບຽບຂອງມັນ. Gen.1:2. ໃນກໍລະນີນີ້ ມັນອາດຈະໝາຍເຖິງດິນແດນຮ້າງອັນບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນທະເລຊາຍອາຣາເບຍຢ່າງເໝາະສົມ, ຈາກຊາຍແດນຂອງມັນຝູງຊົນຊາຣາເຊັນໄດ້ອອກມາດຸດດັ່ງຝູງຕັກແຕນ. ແລະການລົ້ມລົງຂອງໂຄສໂຣສ, ກະສັດເປີເຊຍ, ກໍອາດຖືກພັນລະນາໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມວ່າເປັນການເປີດຫຸບເຫວທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ, ເນື່ອງຈາກວ່າມັນໄດ້ປູທາງໃຫ້ພວກຜູ້ຕິດຕາມຂອງໂມຮາເມັດອອກມາຈາກດິນແດນອັນຄຸ້ມເຄືອຂອງພວກເຂົາ, ແລະເຜยແຜ່ຄຳສອນອັນຫຼອກລວງຂອງພວກເຂົາດ້ວຍໄຟແລະດາບ, ຈົນກວ່າພວກເຂົາໄດ້ແຜ່ຄວາມມືດຂອງຕົນປົກຄຸມໄປທົ່ວອານາຈັກຕາເວັນອອກທັງໝົດ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

ແລະໄດ້ມີພຣະບັນຊາແກ່ພວກມັນວ່າ ຢ່າໃຫ້ທຳອັນຕະລາຍແກ່ຫຍ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼືສິ່ງໃດໆທີ່ຂຽວສົດ ຫຼືຕົ້ນໄມ້ໃດໆ; ແຕ່ໃຫ້ທຳແກ່ມະນຸດພຽງແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ. ພຣະນິມິດ 9:4.

“ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງ Mohammed, ຜູ້ທີ່ສືບຕໍ່ຕຳແໜ່ງບັນຊາການແທນລາວຄື Abubekr, ໃນ ຄ.ສ. 632, ຜູ້ຊຶ່ງເມື່ອໄດ້ສະຖາປະນາອຳນາດແລະການປົກຄອງຂອງຕົນຢ່າງໝັ້ນຄົງແລ້ວ, ກໍໄດ້ສົ່ງຈົດໝາຍວຽນສະບັບໜຶ່ງໄປຍັງບັນດາເຜົ່າອາຣາເບຍ, ຈາກນັ້ນມີຂໍ້ຄັດຕອນຕໍ່ໄປນີ້:—”

“‘ເມື່ອພວກເຈົ້າຕໍ່ສູ້ໃນສົງຄາມຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈົ່ງປະພຶດຕົນດັ່ງບຸລຸດກ້າຫານ ໂດຍຢ່າຫັນຫຼັງໜີ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ໄຊຊະນະຂອງພວກເຈົ້າເປື້ອນເປະດ້ວຍເລືອດຂອງແມ່ຍິງແລະເດັກນ້ອຍ. ຢ່າທຳລາຍຕົ້ນອິນທະຜານ, ຫຼືເຜົາທົ່ງນາເຂົ້າໃດໆ. ຢ່າຕັດໂຄ່ນຕົ້ນໄມ້ທີ່ໃຫ້ຜົນ, ຫຼືທຳອັນຕະລາຍໃດໆແກ່ສັດລ້ຽງ, ນອກຈາກສັດທີ່ພວກເຈົ້າຂ້າເພື່ອເປັນອາຫານ. ເມື່ອພວກເຈົ້າເຮັດພັນທະສັນຍາ ຫຼືຂໍ້ຕົກລົງໃດໆ, ຈົ່ງຮັກສາມັນໄວ້, ແລະຈົ່ງສັດຊື່ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະໃນຂະນະທີ່ພວກເຈົ້າໄປນັ້ນ, ພວກເຈົ້າຈະພົບຄົນເຄรົາສາສະໜາບາງພວກທີ່ດຳລົງຊີວິດສັນໂດດຢູ່ໃນອາຮາມ, ແລະຕັ້ງໃຈວ່າຈະຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າດ້ວຍວິທີນັ້ນ; ຈົ່ງປ່ອຍພວກເຂົາໄວ້ຕາມລຳພັງ, ແລະຢ່າຂ້າພວກເຂົາ ຫຼືທຳລາຍອາຮາມຂອງພວກເຂົາ. ແລະພວກເຈົ້າຈະພົບຄົນອີກພວກໜຶ່ງທີ່ຂຶ້ນກັບທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ມີສີສະຖືກໂກນເປັນວົງ; ຈົ່ງໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າພວກເຈົ້າຜ່າກະໂຫຼກຂອງພວກເຂົາ, ແລະຢ່າໃຫ້ຄວາມເມດຕາແກ່ພວກເຂົາຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຫັນມາເປັນຜູ້ນັບຖືໂມຮຳເມັດ ຫຼືຈ່າຍສ່ວຍບັນນາການ.’”

“ໃນຄຳພະຍາກອນ ຫຼື ໃນປະຫວັດສາດ ບໍ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ຄຳສັ່ງຫ້າມທີ່ມີຄວາມເມດຕາກວ່ານັ້ນ ໄດ້ຖືກເຊື່ອຟັງຢ່າງເຂັ້ມງວດ ເທົ່າກັບຄຳບັນຊາອັນໂຫດຮ້າຍ; ແຕ່ມັນໄດ້ຖືກບັນຊາແກ່ພວກເຂົາດັ່ງນັ້ນ. ແລະຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ຄືຄຳສັ່ງພຽງຢ່າງດຽວທີ່ Gibbon ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ ວ່າ Abubekr ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາຫົວໜ້າ ຜູ້ຊຶ່ງໜ້າທີ່ຂອງເຂົາ ຄືການອອກຄຳສັ່ງແກ່ກອງທັບ Saracen ທັງປວງ. ຄຳສັ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ສອດຄ່ອງກັນກັບຄຳພະຍາກອນຢ່າງຈຳແນກແນ່ຊັດ ປະດຸດດັ່ງວ່າຕົວຄາລີຟເອງ ໄດ້ກະທຳການຢູ່ພາຍໃຕ້ການເຊື່ອຟັງ ທັງທີ່ຮູ້ຊັດ ແລະ ໂດຍກົງ ຕໍ່ພຣະບັນຊາທີ່ສູງກວ່າຄຳສັ່ງຂອງມະນຸດຜູ້ຕາຍໄດ້; ແລະໃນການກະທຳອັນແທ້ຈິງ ແຫ່ງການອອກໄປເພື່ອຮົບຕໍ່ຕ້ານສາສະໜາຂອງພຣະເຢຊູ ແລະ ເພື່ອເຜยແຜ່ Mohammedanism ໃຫ້ເຂົ້າມາແທນທີ່, ລາວໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄຳເວົ້າທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໃນ Revelation of Jesus Christ ວ່າລາວຈະເວົ້າ.”

“ຕາແຫຼວຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ.—ໃນຂໍ້ສັງເກດກ່ຽວກັບບົດ 7:1–3 ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງແລ້ວວ່າ ຕາແຫຼວຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືວັນຊະບາໂຕແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່; ແລະປະຫວັດສາດກໍບໍ່ໄດ້ນິ່ງງຽບຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ໄດ້ມີຜູ້ທີ່ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງຕະຫຼອດທົ່ວຍຸກການປົກຄອງປະຈຸບັນນີ້. ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ໄດ້ເກີດຄຳຖາມຂຶ້ນໃນໃຈຂອງຫຼາຍຄົນວ່າ ໃນເວລານັ້ນຊາຍເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນໃຜ ຜູ້ທີ່ມີຕາແຫຼວຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ ແລະໂດຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງພົ້ນຈາກການກົດຂີ່ຂອງພວກໂມຮາເມດ? ຂໍໃຫ້ຜູ້ອ່ານຈົ່ງຄຳນຶງໄວ້ເຖິງຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວພາດໄວ້ແລ້ວ ວ່າຕະຫຼອດທົ່ວຍຸກການນີ້ໄດ້ມີຜູ້ທີ່ມີຕາແຫຼວຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ ຫຼືເປັນຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈ; ແລະຂໍໃຫ້ພວກເຂົາພິຈາລະນາຕໍ່ໄປອີກວ່າ ສິ່ງທີ່ຄຳພະຍາກອນຢືນຢັນນັ້ນຄື ການໂຈມຕີຂອງອຳນາດຕວກກີຜູ້ທຳໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່ານີ້ ບໍ່ໄດ້ມຸ່ງຕໍ່ພວກເຂົາ ແຕ່ມຸ່ງຕໍ່ຄົນອີກຈຳພວກໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ປະເດັນນີ້ຈຶ່ງພົ້ນຈາກຄວາມຍຸ່ງຍາກທັງສິ້ນ; ເພາະວ່ານີ້ແຫຼະເປັນທັງໝົດທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຢືນຢັນໄວ້ຢ່າງແທ້ຈິງ. ມີພຽງຄົນຈຳພວກດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກນຳມາໃຫ້ເຫັນໂດຍກົງໃນຂໍ້ຄວາມນີ້; ຄື ພວກທີ່ບໍ່ມີຕາແຫຼວຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ; ແລະການສະຫງວນຮັກສາພວກທີ່ມີຕາແຫຼວຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຖືກນຳເຂົ້າມາພຽງໂດຍນັຍະເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກປະຫວັດສາດວ່າ ມີຜູ້ໃດໃນບັນດາພວກນີ້ໄດ້ຖືກພົວພັນຢູ່ໃນໄພພິບັດໃດໆ ທີ່ພວກຊາຣາເຊັນໄດ້ນຳມາໃສ່ບັນດາເປົ້າໝາຍແຫ່ງຄວາມກຽດຊັງຂອງຕົນ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ໂຈມຕີຄົນອີກຈຳພວກໜຶ່ງ. ແລະການທຳລາຍທີ່ຈະມາເຖິງເໜືອຄົນຈຳພວກນີ້ ບໍ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນຖານະຕົງກັນຂ້າມກັບການສະຫງວນຮັກສາຂອງຄົນອື່ນໆ ແຕ່ມີພຽງກັບຫຍ້າ ແລະຄວາມຂຽວຊຸ່ມຂອງແຜ່ນດິນໂລກເທົ່ານັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ “ຢ່າທຳອັນຕະລາຍແກ່ຫຍ້າ ຫຼືຕົ້ນໄມ້ ຫຼືສິ່ງໃດໆທີ່ຂຽວສົດ ແຕ່ຈົ່ງທຳອັນຕະລາຍແກ່ຄົນພຽງຈຳພວກໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ.” ແລະໃນການສຳເລັດຕາມນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພາບອັນແປກປະຫຼາດຂອງກອງທັບຜູ້ບຸກຮຸກທີ່ໄວ້ຊີວິດແກ່ສິ່ງທີ່ກອງທັບເຊັ່ນນັ້ນຕາມປົກກະຕິມັກທຳລາຍ ຄື ພື້ນຜິວ ແລະຜົນຜະລິດແຫ່ງທຳມະຊາດ; ແລະຕາມຂອບເຂດແຫ່ງການອະນຸຍາດທີ່ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໃນການທຳອັນຕະລາຍແກ່ຄົນທີ່ບໍ່ມີຕາແຫຼວຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ ພວກເຂົາໄດ້ຜ່າກະໂຫຼກສີສະຂອງພວກນັກສາສະໜາຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ໂກນສະຫຼອຍກາງສີສະ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຂອງທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ.”

“ເຫຼົ່ານີ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົງໄສແມ່ນພວກນັກບວດກຸ່ມໜຶ່ງ ຫຼືເປັນການແບ່ງຝ່າຍອື່ນໃດໜຶ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ. ອາວຸດຂອງພວກໂມຮຳມະດັນໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປຕໍ່ຕ້ານຄົນເຫຼົ່ານີ້. ແລະສຳລັບພວກເຮົາແລ້ວ ປະກົດວ່າມີຄວາມເໝາະສົມຢ່າງພິເສດ ຖ້າບໍ່ແມ່ນການຈົງໃຈ ໃນການພັນລະນາພວກເຂົາວ່າເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ; ເນື່ອງຈາກວ່ານັ້ນແມ່ນຄຣິສຕະຈັກດຽວນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ປຸ້ນຊິງຕາປະທັບອອກຈາກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການສີກຂາດວັນຊະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງອອກໄປ ແລະຍົກສິ່ງປອມຂຶ້ນແທນທີ່ຂອງມັນ. ແລະພວກເຮົາກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈ ບໍ່ວ່າຈາກຄຳພະຍາກອນ ຫຼືຈາກປະຫວັດສາດ ວ່າບຸກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ອາບູເບກຣ໌ໄດ້ກຳຊັບແກ່ຜູ້ຕິດຕາມຂອງລາວບໍ່ໃຫ້ລົບກວນ ໄດ້ຄອບຄອງຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ ຫຼືເປັນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍຈຳເປັນ. ພວກເຂົາແມ່ນໃຜ ແລະດ້ວຍເຫດຜົນໃດຈຶ່ງຖືກໄວ້ຊີວິດນັ້ນ ຄຳພະຍານອັນຈຳກັດຂອງ Gibbon ບໍ່ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາ ແລະພວກເຮົາກໍບໍ່ມີວິທີອື່ນໃດທີ່ຈະຮູ້ໄດ້; ແຕ່ພວກເຮົາມີທຸກເຫດຜົນທີ່ຈະເຊື່ອວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນບັນດາຜູ້ທີ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຖືກລົບກວນ ໃນຂະນະທີ່ຄົນອີກຈຳພວກໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງຢ່າງເນັ້ນໜັກບໍ່ມີຕາປະທັບນັ້ນ ຖືກປະຫານດ້ວຍຄົມດາບ; ແລະດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ລະບຸອັນສະເພາະຂອງຄຳພະຍາກອນຈຶ່ງໄດ້ຮັບການສອດຄ່ອງຢ່າງຄົບຖ້ວນ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

ແລະ​ນາງ​ຊາຣາ​ໄດ້​ເຫັນ​ບຸດ​ຂອງ​ນາງ​ຮາກາ​ຊາວ​ເອຢິບ, ຜູ້​ທີ່​ນາງ​ໄດ້​ໃຫ້​ກຳເນີດ​ແກ່​ອັບຣາຮາມ, ກຳລັງ​ເຍາະເຢີ້ຍ. ເຫດ​ສະ​ນັ້ນ​ນາງ​ຈຶ່ງ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ອັບຣາຮາມ​ວ່າ, “ຈົ່ງ​ຂັບ​ໄລ່​ຍິງ​ທາດ​ຄົນ​ນີ້​ກັບ​ບຸດ​ຂອງ​ນາງ​ອອກ​ໄປ; ເພາະ​ບຸດ​ຂອງ​ຍິງ​ທາດ​ຄົນ​ນີ້​ຈະ​ບໍ່​ໄດ້​ເປັນ​ທາຍາດ​ຮ່ວມ​ກັບ​ບຸດ​ຂອງ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ, ຄື​ອີຊາກ.” ແລະ​ເລື່ອງ​ນີ້​ເປັນ​ທຸກ​ໃຈ​ຢ່າງ​ຍິ່ງ​ໃນ​ສາຍຕາ​ຂອງ​ອັບຣາຮາມ ເພາະ​ເຫັນ​ແກ່​ບຸດ​ຂອງ​ຕົນ. ແຕ່​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ອັບຣາຮາມ​ວ່າ, “ຢ່າ​ໃຫ້​ເລື່ອງ​ນີ້​ເປັນ​ທຸກ​ໃຈ​ໃນ​ສາຍຕາ​ຂອງ​ເຈົ້າ ເນື່ອງ​ດ້ວຍ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ ແລະ​ເນື່ອງ​ດ້ວຍ​ຍິງ​ທາດ​ຂອງ​ເຈົ້າ; ໃນ​ທຸກ​ສິ່ງ​ທີ່​ຊາຣາ​ໄດ້​ກ່າວ​ແກ່​ເຈົ້າ ຈົ່ງ​ຟັງ​ສຽງ​ຂອງ​ນາງ; ເພາະ​ວ່າ​ເຊື້ອ​ສາຍ​ຂອງ​ເຈົ້າ​ຈະ​ຖືກ​ເອີ້ນ​ໃນ​ອີຊາກ. ແລະ​ສ່ວນ​ບຸດ​ຂອງ​ຍິງ​ທາດ​ນັ້ນ ເຮົາ​ຈະ​ໃຫ້​ເຂົາ​ເປັນ​ຊາດ​ໃຫຍ່​ດ້ວຍ ເພາະ​ເຂົາ​ເປັນ​ເຊື້ອ​ສາຍ​ຂອງ​ເຈົ້າ.” ແລະ​ອັບຣາຮາມ​ໄດ້​ລຸກ​ຂຶ້ນ​ແຕ່​ເຊົ້າ​ຕູ່, ແລ້ວ​ໄດ້​ເອົາ​ເຂົ້າຈີ່ ແລະ​ຖົງ​ນ້ຳ​ໜຶ່ງ, ໃຫ້​ແກ່​ນາງ​ຮາກາ, ວາງ​ໄວ້​ເທິງ​ບ່າ​ຂອງ​ນາງ, ພ້ອມ​ທັງ​ເດັກ​ນ້ອຍ, ແລ້ວ​ສົ່ງ​ນາງ​ໄປ; ແລະ​ນາງ​ກໍ​ໄດ້​ຈາກ​ໄປ ແລະ​ໄດ້​ພະເນຈອນ​ຢູ່​ໃນ​ຖິ່ນ​ກັນດານ​ເບເອ-ເຊບາ. ແລະ​ນ້ຳ​ໃນ​ຖົງ​ກໍ​ໝົດ​ລົງ, ແລະ​ນາງ​ໄດ້​ວາງ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ໄວ້​ໃຕ້​ພຸ່ມໄມ້​ພຸ່ມ​ໜຶ່ງ. ແລ້ວ​ນາງ​ກໍ​ໄດ້​ໄປ ແລະ​ນັ່ງ​ລົງ​ຫ່າງ​ຈາກ​ເຂົາ​ໄປ​ໄກ​ພໍ​ຄວນ, ປະມານ​ໄລຍະ​ຍິງ​ທະນູ​ຄັ້ງ​ໜຶ່ງ; ເພາະ​ນາງ​ກ່າວ​ວ່າ, “ຂໍ​ຢ່າ​ໃຫ້​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ເຫັນ​ການ​ຕາຍ​ຂອງ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ​ເລີຍ.” ແລະ​ນາງ​ໄດ້​ນັ່ງ​ຢູ່​ກົງ​ກັນຂ້າມ​ກັບ​ເຂົາ, ແລະ​ຍົກ​ສຽງ​ຂອງ​ນາງ​ຂຶ້ນ ແລະ​ຮ້ອງໄຫ້. ແລະ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຊົງ​ຟັງ​ສຽງ​ຂອງ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ; ແລະ​ທູດສະຫວັນ​ຂອງ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຮ້ອງ​ເອີ້ນ​ນາງ​ຮາກາ​ຈາກ​ຟ້າ​ສະຫວັນ ແລະ​ກ່າວ​ແກ່​ນາງ​ວ່າ, “ນາງ​ຮາກາ, ເຈົ້າ​ເປັນ​ຫຍັງ? ຢ່າ​ຢ້ານ​ເລີຍ; ເພາະ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ຊົງ​ຟັງ​ສຽງ​ຂອງ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ​ແລ້ວ​ໃນ​ບ່ອນ​ທີ່​ເຂົາ​ຢູ່. ລຸກ​ຂຶ້ນ​ເຖີດ, ຍົກ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ​ຂຶ້ນ ແລະ​ຈັບ​ມື​ເຂົາ​ໄວ້​ໃຫ້​ໝັ້ນ; ເພາະ​ເຮົາ​ຈະ​ໃຫ້​ເຂົາ​ເປັນ​ຊາດ​ໃຫຍ່.” ແລະ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ເປີດ​ຕາ​ຂອງ​ນາງ, ແລະ​ນາງ​ກໍ​ໄດ້​ເຫັນ​ບໍ່​ນ້ຳ​ແຫ່ງ​ໜຶ່ງ; ແລ້ວ​ນາງ​ໄດ້​ໄປ​ຕັກ​ນ້ຳ​ເຕັມ​ຖົງ, ແລະ​ໃຫ້​ເດັກ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ​ດື່ມ. ແລະ​ພຣະ​ເຈົ້າ​ສະຖິດ​ຢູ່​ກັບ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ນັ້ນ; ແລະ​ເຂົາ​ກໍ​ເຕີບໃຫຍ່​ຂຶ້ນ, ແລະ​ອາໄສ​ຢູ່​ໃນ​ຖິ່ນ​ກັນດານ, ແລະ​ກາຍ​ເປັນ​ນັກ​ຍິງ​ທະນູ. ປະຖົມມະການ 21:9–20.