ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສາມສິບເອັດ

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຊາວ Millerites ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມາຂອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ພຣະທຳ Habakkuk ບົດທີສອງ ແລະ ພຣະທຳ Ezekiel ບົດທີສິບສອງ, ຂໍ້ທີຊາວເອັດເຖິງຊາວແປດ ໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ຂໍ້ພຣະຄຳໃນ Ezekiel ໄດ້ລະບຸວ່າ ເມື່ອພຣະຄຳພະຍາກອນທັງສາມຕອນນີ້ສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນວັນສຸດທ້າຍ “ຜົນຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ” ຈະສຳເລັດດ້ວຍ. ຊິດສະເຕີ White ກໍໄດ້ກ່າວເຖິງປະກົດການນີ້ເຊັ່ນກັນ.

ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ຊ້ຳອີກຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນ ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະຈະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອປະຕູຖືກປິດໃສ່ພວກພຣະຍິງພົມຈັນທີ່ໂງ່ເຂລາ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນ ຜົນສຳເລັດຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນ “ປຶ້ມທຸກເລັ່ມໃນພຣະຄຳພີມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ” ຈະປາກົດຂຶ້ນ.

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈໄວ້ ເພື່ອນຳສະເໜີເສັ້ນທາງພາຍນອກຂອງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດທາງການເມືອງຂອງເຂົາສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຝ່າຍສາທາລະນະລັດ. ປະຫວັດສາດນັ້ນດຳເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນກັບປະຫວັດສາດທາງສາສະໜາຂອງເຂົາສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຝ່າຍໂປຣແຕສະແຕນທີ່ແທ້ຈິງ. ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ກ່າວເຖິງຝ່າຍສາທາລະນະລັດຂອງເຂົາສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະກຳລັງນຳເອົາເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນໄປຈັດວາງໄວ້ເທິງປະຫວັດສາດເຊິ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບໃນປີ 1989.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1776 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798 ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ພວກເຮົາຕັ້ງໃຈຈະນຳໃຊ້ ເພື່ອພະຍາຍາມນຳເອົາເສັ້ນທາງທັງໝົດທີ່ບັດນີ້ກຳລັງສົ່ງຜົນຢູ່ໃຫ້ມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ. ໄລຍະເວລາຈາກປີ 1776 ຫາ 1798 ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເພາະມັນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດດ້ວຍການກະທຳທາງນິຕິບັນຍັດ, ຊຶ່ງແມ່ນການເວົ້າຂອງຊາດໜຶ່ງ.

ລັກສະນະສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ແມ່ນການເວົ້າຂອງມັນ. ລັດຖະທຳມະນູນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນເອກະສານແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ເປີດປະຕູໃຫ້ແກ່ເສຣີພາບທາງສາສະໜາ ແລະທາງການເມືອງ, ແລະໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວນັ້ນ ມັນໄດ້ກືນ “ນ້ຳຖ້ວມ” ແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກດຳເນີນສືບຕໍ່ມາຫຼາຍສັດຕະວັດ ໂດຍບັນດາກະສັດແຫ່ງຢຸໂຣບ ແລະຄຣິດຈັກຄາທອລິກ.

ໃນຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຖານະເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ມັນຈະກ່າວອີກຄັ້ງ ແຕ່ເມື່ອນັ້ນມັນຈະກ່າວດັ່ງມັງກອນ ໂດຍການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນປີ 1798 ເມື່ອອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາຖືກປົດເອົາໄປ.

ໃນປີ 1798 ເມື່ອສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງມັນ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາໄດ້ເວົ້າ, ແລະດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ສະເໝີກັບ Alpha ແລະ Omega, ການເວົ້າໃນຕອນຕົ້ນໄດ້ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການເວົ້າໃນຕອນທ້າຍ. ກົດໝາຍ Alien and Sedition Acts ໄດ້ຖືກປະກາດໃຫ້ເປັນກົດໝາຍໃນປີ 1798, ເພື່ອເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍທີ່ຈະຖືກນຳໃຊ້ໃນຕອນທ້າຍ ເພື່ອຈັດການກັບການອົບພະຍົບເຂົ້າເມືອງທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ແລະສື່ມວນຊົນ.

ໄລຍະເວລາທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານີ້ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1776 ຫາ 1798 ມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega, ເພາະວ່າມັນຊີ້ບອກເຖິງ “ການເວົ້າ” ຂອງຄຳປະກາດເອກະລາດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແບບຂອງ Alien and Sedition Acts ປີ 1798. ໃນກາງຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ ທ່ານຈະພົບລັດຖະທຳມະນູນຂອງສະຫະລັດ. ໄລຍະເວລານີ້ໃຫ້ພາບແທນໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງການປົກຄອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ, ເພາະວ່າມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເວົ້າດັ່ງລູກແກະ, ແຕ່ໄລຍະເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍກົດໝາຍທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນ. ແຕ່ດັ່ງທີ່ມັກເປັນຢູ່ເລື້ອຍໆ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງສອດຄ່ອງກັບສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມ. ຫຼັກໝາຍທຳອິດຂອງໄລຍະເວລານີ້ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຫຼັກໝາຍສຸດທ້າຍ, ແລະຫຼັກໝາຍກາງແມ່ນລັດຖະທຳມະນູນຂອງສະຫະລັດ, ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍລັດ THIRTEEN ລັດ. ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “truth” ຖືກປະກອບຂຶ້ນຈາກອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕາມດ້ວຍອັກສອນຕົວທີສິບສາມ, ແລ້ວຕາມດ້ວຍອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ.

ໄລຍະເວລາທີ່ບັດນີ້ເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ມີຕາປະທັບຂອງພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນອົງທໍາອິດ ແລະ ອົງສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊົງເປັນຄວາມຈິງ. ໄລຍະເວລານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ນໍາໄປສູ່ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຖານະເປັນອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ນໍາໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຖານະເປັນອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ. ໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງອວະສານ ໃນປີ 1989. ປີ 1776 ຫາ 1798 ຈະຕ້ອງຖືກນໍາໄປວາງທັບໃສ່ເທິງປີ 1989 ຫາກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ ເມື່ອສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເວົ້າເໝືອນມັງກອນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Alien and Sedition Acts.

ເປັນການສົມຄວນທີ່ຈະນໍາຄວາມຈິງທາງຄໍາພະຍາກອນອີກປະການໜຶ່ງເຂົ້າມາໃນການສຶກສາຂອງພວກເຮົາ. ຄວາມຈິງນັ້ນແມ່ນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກທີ່ມັກຖືກມອງຂ້າມ. ອາດເປັນໄດ້ຢ່າງຍິ່ງວ່າ ແອດເວັນຕິດແບບລາໂອດີເຊຍຮູ້ວ່າ ປີ 1798 ແມ່ນ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາໂດຍທົ່ວໄປກໍສິ້ນສຸດຢູ່ພຽງເທົ່ານັ້ນ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ ທຸກໆແນວການປະຕິຮູບລ້ວນແຕ່ຂະໜານກັນກັບແນວການປະຕິຮູບອື່ນໆ. ທຸກໆແນວການປະຕິຮູບເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ເວລາສຸດທ້າຍ.”

ໂມເຊໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ໂມເຊໄດ້ກ່າວຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນໂດຍກົງ, ແລະ ເປໂຕກໍໄດ້ຢືນຢັນສິ່ງນັ້ນໃນພຣະທຳກິດຈະການ.

ພຣະເຢຊູຈະຕ້ອງເປັນ “ເໝືອນດັ່ງ” ໂມເຊ.

ເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ຄື ການບັງເກີດຂອງທ່ານ, ແລະມັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງການບັງເກີດຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນຄາວການບັງເກີດຂອງທັງພຣະຄຣິດແລະໂມເຊ ໄດ້ມີການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ອັນຈະທົດສອບຊົ່ວຄົນໃນຍຸກນັ້ນ. ຄວາມຮູ້ເກືອບກັບການບັງເກີດຂອງທັງສອງ ໄດ້ນຳໃຫ້ອຳນາດມັງກອນທັງຂອງອີຢິບແລະຂອງໂຣມ ພະຍາຍາມຂ້າຜູ້ທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້. ບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະຢູ່ເທິງເນີນພູ ແລະພວກນັກປາດຈາກຕາເວັນອອກ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ.

ສິ່ງທີ່ໂດຍທົ່ວໄປມັກຖືກມອງຂ້າມໄປ ຄື ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານນັ້ນມີໝຸດໝາຍສອງປະການ. ມິແມ່ນມີແຕ່ໂມເຊທີ່ໄດ້ເກີດມາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ອາໂຣນ ຜູ້ເປັນອ້າຍຂອງທ່ານ ກໍໄດ້ເກີດກ່ອນໜ້ານັ້ນສາມປີ. ຫົກເດືອນກ່ອນພຣະຄຣິດຈະປະສູດ ໂຢຮັນ ຜູ້ເປັນຍາດຂອງພຣະອົງ ກໍໄດ້ເກີດມາ. ປີ 1798 ເປັນການຮັບຮູ້ທີ່ພົບໄດ້ທົ່ວໄປທີ່ສຸດສຳລັບ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ,” ແລະໃນປີ 1798 ສັດຮ້າຍ (ກົນໄກທາງການເມືອງ) ທີ່ (ຍິງແພດ) ໄດ້ຂີ່ຢູ່ເທິງມັນຕະຫຼອດຍຸກມືດ ຖືກສັງຫານ, ແລະອີກໜຶ່ງປີຕໍ່ມາ “ຍິງ” ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂີ່ສັດຮ້າຍນັ້ນ ກໍໄດ້ຕາຍເຊັ່ນກັນ.

ໃນປີ 1989 ມີປະທານາທິບໍດີສອງຄົນ. ເຣແກນໄດ້ປົກຄອງຈົນເຖິງພິທີສາບານຕົນເຂົ້າຮັບຕຳແໜ່ງໃນປີ 1989, ແລ້ວບຸຊຜູ້ທຳອິດຈຶ່ງເລີ່ມການປົກຄອງຂອງລາວ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍໃນບາບີໂລນ, ແລະເມື່ອນາຍພົນໄຊຣັດ, ຫລານຊາຍຂອງດາຣິອຸດ, ໄດ້ປະຫານເບນຊັດຊາໃນຄືນແຫ່ງງານລ້ຽງ, ດາຣິອຸດເປັນກະສັດຕົວຈິງ. ດາຣິອຸດແລະໄຊຣັດເປັນຕົວແທນຂອງສອງຫຼັກໝາຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງອວະສານນັ້ນ.

ຄວາມສຳພັນໃນຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງໂມເຊ ແລະ ອາໂຣນ, ໂຢຮັນ ແລະ ພຣະເຢຊູ, ດາຣິອຸສ ແລະ ຊີຣັສ, ສັນຕະປາປາຊີ ແລະ ພຣະສັນຕະປາປາ ແລະ ເຣແກນ ແລະ ບຸຊ ລ້ວນແຕ່ເປັນແຫຼ່ງຂອງແສງສະຫວ່າງໃນຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອໄດ້ຖືກສຶກສາດ້ວຍວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງ. ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນທີ່ນີ້ກໍຄື ໂຢຮັນ, ຜູ້ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພຣະເຢຊູ, ແມ່ນສຽງໃນຖິ່ນກັນດານ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍອາໂຣນ ນ້ອງຊາຍຂອງໂມເຊ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເດີນທາງເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານເພື່ອໄປພົບໂມເຊ ເພື່ອຈະເປັນສຽງຂອງລາວ.

ໃນຊ່ວງເວລາສາມສິບປີກ່ອນການຊົງເຈີມຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະໃນສາມສິບປີກ່ອນໜ້າຂອງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ມີໝຸດໝາຍບອກທາງອັນໜຶ່ງທີ່ຊີ້ບອກເຖິງ “ສຽງ” ໜຶ່ງ. ສໍາລັບພຣະຄຣິດ ນັ້ນຄືສຽງຂອງໂຢຮັນທີ່ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ. ໃນປີ 533 Justinian ໄດ້ອອກລັດຖະດໍາລັດໜຶ່ງ ທີ່ລະບຸຕົວຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດວ່າເປັນຜູ້ແກ້ໄຂພວກນອກຮີດ ແລະເປັນປະມຸກຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ລັດຖະດໍາລັດຂອງ Justinian ເປັນ “ສຽງ” ທີ່ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບ “ດໍາລັດ” ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ສະພາ Orleans ໃນປີ 538.

ກອງທັບຂອງນາຍພົນ Cyrus ເປັນສຽງທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ການພິຊິດບາບີໂລນຂອງ Darius ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ.

ເມື່ອໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າ ເປັນພະຍານສອງຄົນ ຫຼື ໝຸດໝາຍສອງປະການ ທີ່ໃຊ້ສະຖາປະນາ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ກໍອາດຮັບຮູ້ໄດ້ດ້ວຍວ່າ ໜຶ່ງໃນໝຸດໝາຍສອງປະການນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຊີ້ບອກ, ການປະກາດ ຫຼື ການເຕືອນ ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ. ອາໂຣນ, ໂຢຮັນ, ໄຊຣັສ, ແລະ ຈັສຕິນຽນ ເປັນຕົວແທນຂອງໝຸດໝາຍທີ່ນຳໜ້າ “ເວລາສຸດທ້າຍ.” ເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກສະແດງຕັ້ງແຕ່ 1776 ໄປຈົນເຖິງ 1798. ໝຸດໝາຍທີ່ຢູ່ກາງປະຫວັດສາດນັ້ນ ແມ່ນສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ ເພື່ອປະກາດເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ. ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສິ່ງພິມສະບັບໜຶ່ງທີ່ປະຕິເສດການປົກຄອງແບບເຜດັດການ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂອງກະສັດ ຫຼື ສັນຕະປາປາ, ແລະ ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສິ່ງພິມອີກສະບັບໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນເຖິງລັກສະນະຂອງຜູ້ເຜດັດການ. ສິ່ງພິມທີ່ຢູ່ກາງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄຳເຕືອນ” ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດທີ່ກຳລັງມາເຖິງ, ແລະ ຄຳເຕືອນນັ້ນກໍຄືວ່າ ລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຈະຖືກລົ້ມລ້າງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ.

ເສັ້ນປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປີ 1989, ແລະມັນສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອຄຳເຕືອນຈາກຖິ່ນກັນດານເມື່ອສອງຮ້ອຍປີກ່ອນໃນປີ 1789 ຖືກປະຕິເສດ. ປີ 1989 ແມ່ນເວລາແຫ່ງອະວະສານຢູ່ຕອນທ້າຍຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ແລະມັນສອດຄ່ອງກັບເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798. ປີ 1989 ສອດຄ່ອງກັບປີ 1776, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798. ໃນກາງຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ບ່ອນທີ່ຜົນຂອງນິມິດທຸກຢ່າງສຳເລັດບັນລຸ, ປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເລີ່ມໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຄຳເຕືອນຂອງປີ 1789 ກໍສຳເລັດບັນລຸ ແລະລັດຖະທຳມະນູນຖືກລົ້ມລ້າງ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີຫຼັກໝາຍຢູ່ໃນກາງ, ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຫຼັກໝາຍນັ້ນຈະເປັນຕົວແທນຂອງຄຳເຕືອນສຳລັບປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງ.

ປີ 1989 ໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງອວສານໃນຂໍ້ສີ່ສິບ ອັນນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ. ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນທີ່ມາເຖິງຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງອວສານ ແຕ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄື ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ມັນເຕືອນວ່າ ເມື່ອຮອດບັ້ນປາຍຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ວິບັດຄັ້ງທີສາມທີ່ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ໃນທັນທີ ຈະໂຈມຕີອີກຄັ້ງໃນຖານະຄວາມປະຫລາດໃຈທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ, ແລະນະຄອນຫຼາຍພັນແຫ່ງຈະຖືກທຳລາຍ. ເມື່ອການທຳລາຍນັ້ນມາເຖິງ ຊາຕານຈະເລີ່ມຕົ້ນວຽກງານອັນອັດສະຈັນຂອງມັນ, ແລະວຽກງານນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ຄຳເຕືອນທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການນຳລັດຖະທຳນູນມາໃຊ້ໃນປີ 1789 ນັ້ນ, ຄືຄຳເຕືອນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງກັບຄືນໄປຫາກາເດັດຄັ້ງທີສອງ ເມື່ອການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນເລີ່ມຕົ້ນ. ຄຳເຕືອນນັ້ນຄືຄຳເຕືອນຂອງພຣະສຽງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກໄດ້ພັງລົງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແມ່ນແກ່ນແທ້ອັນເປັນສາລະສຳຄັນຂອງລັດຖະທຳນູນເອງກໍໄດ້ຖືກປ່ຽນແປງດ້ວຍ. ລັດຖະທຳນູນໄດ້ຖືກຂຽນຂຶ້ນແລະຕັ້ງຢູ່ເທິງກົດໝາຍອັງກິດ, ຊຶ່ງຫຼັກປັດຊະຍາພື້ນຖານຂອງມັນອາດຖືກນິຍາມຢ່າງງ່າຍໆໄດ້ວ່າ “ບຸກຄົນໜຶ່ງເປັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ ຈົນກວ່າຈະຖືກພິສູດວ່າມີຄວາມຜິດ.” ລັດຖະທຳນູນໄດ້ຖືກຂຽນຂຶ້ນເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການປະຕິເສດສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າກົດໝາຍໂຣມັນ, ຊຶ່ງຫຼັກປັດຊະຍາພື້ນຖານຂອງມັນອາດຖືກນິຍາມຢ່າງງ່າຍໆໄດ້ວ່າ “ບຸກຄົນໜຶ່ງເປັນຜູ້ມີຄວາມຜິດ ຈົນກວ່າຈະຖືກພິສູດວ່າບໍ່ມີຄວາມຜິດ.”

ຄຳເຕືອນຈາກຖິ່ນກັນດານໃນປີ 1789, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລັດຖະທຳມະນູນ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄຳເຕືອນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະບໍ່ພຽງແຕ່ຕຶກອາຄານທີ່ລຸກໄໝ້ໄດ້ໝາຍປະຫວັດສາດນັ້ນໄວ້ດ້ວຍການສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ການຜ່ານ (ການກ່າວອອກ) ຂອງ Patriot Act ກໍໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄຳເຕືອນນັ້ນດ້ວຍ.

ກົດໝາຍ Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) ໄດ້ຖືກສະເໜີເຂົ້າສູ່ລັດຖະສະພາສະຫະລັດ ໃນໄລຍະບໍ່ດົນຫຼັງຈາກການໂຈມຕີກໍ່ການຮ້າຍໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຮ່າງກົດໝາຍນີ້ໄດ້ຖືກສະເໜີໃນສະພາຜູ້ແທນລາດສະດອນໃນວັນທີ 23 ຕຸລາ 2001, ແລະໃນວຸດທິສະພາໃນວັນທີ 24 ຕຸລາ 2001. ປະທານາທິບໍດີ George W. Bush ໄດ້ລົງນາມໃຫ້ມີຜົນເປັນກົດໝາຍໃນວັນທີ 26 ຕຸລາ 2001. ກົດໝາຍ Patriot Act ມີເປົ້າໝາຍເພື່ອເພີ່ມພູນຄວາມສາມາດຂອງລັດຖະບານໃນການສືບສວນ ແລະປ້ອງກັນການກະທຳກໍ່ການຮ້າຍ ພ້ອມທັງຂະຫຍາຍອຳນາດໃນການສອດແນມ ແລະການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ, ແລະມັນໄດ້ປະຕິເສດຫຼັກການພື້ນຖານແລະສາລະສຳຄັນຂອງກົດໝາຍອັງກິດ ທີ່ຖືວ່າບຸກຄົນໜຶ່ງເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ ຈົນກວ່າຈະຖືກພິສູດວ່າຜິດ. ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້ ກົດໝາຍນີ້ຍັງຄົງຖືກນຳໃຊ້ໂດຍຊົນຊັ້ນນຳພາຍໃນລັດຖະບານ ເພື່ອຫຼີກລ້ຽງກະບວນການທາງກົດໝາຍອັນຄວນດຳເນີນ, ສິດຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ, ແລະການພິຈາລະນາຄະດີຢ່າງຍຸດຕິທຳ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງພວກເຮົາ.