ປື້ມດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ສິບເອັດ

ຂະນະນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດຍິ່ງເຖິງລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງປະຫວັດສາດ ໃນເວລາທີ່ສັນຕະປາປາກັບຄືນສູ່ບັນລັງຂອງໂລກໃນຖານະຫົວທີແປດ ຄືໜຶ່ງໃນເຈັດຫົວ. ພວກເຮົາກຳລັງເຮັດດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອຈະຈຳແນກຢ່າງຮອບຄອບເຖິງລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງປະຫວັດສາດ ເມື່ອປະທານາທິບໍດີຄົນທີແປດ ຄືໜຶ່ງໃນເຈັດປະທານາທິບໍດີ ສຳເລັດການກໍ່ຮ່າງຂອງຮູບຈຳລອງສັດຮ້າຍຂອງສັນຕະປາປາ. ພວກເຮົາໄດ້ເລີ່ມການພິຈາລະນາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍພູຄາເມນ ແລະ ວັນຄ້າຍວັນເກີດຂອງເຮໂຣດ. ທັງສອງພາບປະກອບອັນສັກສິດນີ້ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນບໍ່ຊ້ານີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ຊຶ່ງກໍຖືກເປັນຕົວແທນເຊັ່ນດຽວກັນໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຜູ້ປອມແປງໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂຣດໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ. ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂຣດໃນປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນບູຮານແມ່ນແຜ່ນດິນຢູດາ, ແລະມັນໄດ້ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນແຜ່ນດິນທີ່ນ້ຳນົມແລະນ້ຳເຜິ້ງໄຫຼບໍ່ຂາດ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ພ້ອມທັງເຫດອື່ນໆ ມັນຈຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂຣດ. ມັນຮຸ່ງໂຣດເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລືອກນະຄອນຫຼວງຂອງມັນຄື ເຢຣູຊາເລັມ ໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ, ແລະເປັນນະຄອນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້ເພື່ອສະຖາປະນາພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

ແຜ່ນດິນຢູດາຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດສໍາລັບອິດສະຣາເອນບູຮານຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ, ແລະສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນແຜ່ນດິນຝ່າຍວິນຍານຂອງຢູດາ, ຄືແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດສໍາລັບອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ຝ່າຍວິນຍານ.

ຫຼັງຈາກກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມໄດ້ພິຊິດກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ (ສະຫະພາບໂຊວຽດເດີມ) ໃນຂໍ້ສີ່ສິບ, ໃນປີ 1989, ຈາກນັ້ນມັນກໍໄດ້ພິຊິດແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ). ໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ ຄຳວ່າ “ບັນດາປະເທດ” ເປັນຄຳທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າມາ, ແລະບໍ່ແມ່ນຖືກຕ້ອງຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະວ່າໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, “ຄົນຈຳນວນຫຼາຍ” ທີ່ຖືກໂຄ່ນລົ້ມນັ້ນແມ່ນຄົນຈຳພວກໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ແລະວັນແຫ່ງດວງອາທິດ ກ່ອນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈະມາເຖິງ.

ພວກຊົນຊັ້ນຂອງ “ຫຼາຍຄົນ” ຜູ້ທີ່ຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຖືກຖືຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງວັນສະບາໂຕ ຊຶ່ງເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ສໍາລັບເວລານັ້ນ ອັນເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນ ແລະ ວິກິດໃນປະຫວັດຂອງທັງຄຣິສຕະຈັກແລະບັນດາປະຊາຊາດ. ຊົນຊັ້ນນັ້ນແມ່ນຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ຊຶ່ງໄດ້ໄປເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການພະເນຈອນຂອງພວກເຂົາໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານແຫ່ງການກະບົດ. ທີ່ນັ້ນເອງ ພວກເຂົາຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຖຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄປຕະຫຼອດການ. ແອດເວນຕິສ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເອີ້ນເຂົ້າສູ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ບໍ່ວ່າໃນຄາເດັດຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດຂອງປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1863 ຫຼືໃນຄາເດັດຄັ້ງທີສອງໃນປະຫວັດຂອງປີ 2001 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ບໍ່ວ່າໃນປີ 1844 ຫຼື 2001 ກໍແມ່ນເປັນການເອີ້ນໄປສູ່ງານອະພິເສກສົມຣົດ. “ຄົນຈຳນວນຫຼາຍ” ທີ່ຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນ “ຄົນຈຳນວນຫຼາຍ” ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ແລະແທນທີ່ນັ້ນກັບກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນອະພິເສກສົມຣົດຂອງກະສັດສິບອົງກັບແມ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ. ສຳລັບການສົມຣົດນັ້ນ ບຸກຄົນໜຶ່ງສາມາດຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນໄວ້ໄດ້ ເພາະສິ່ງດຽວທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງຮັບເພື່ອເອົາຄວາມອັບອາຍຂອງຕົນອອກໄປ ແມ່ນການຖືກເອີ້ນດ້ວຍນາມສະກຸນຂອງແມ່ຍິງໂສເພນີຜູ້ທີ່ປົກຄອງເໜືອກະສັດສິບອົງ.

ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບດ້ານອາຫານຄັ້ງທຳອິດ ເພາະພວກເຂົາເລືອກກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງຕົນເອງ ແທນທີ່ຈະເປັນເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງສະຫວັນ. ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງໃນນັ້ນພວກເຂົາຄວນຈະຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະເຈົ້າໂດຍການສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ແຕ່ພວກເຂົາກັບເລືອກສວມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍປະດຸດເຈ້ຍລິດມັດ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ສະແດງນາມ (ພຣະລັກສະນະ) ຂອງສັດຮ້າຍ ເພາະພວກເຂົາເລືອກປະຕິເສດນາມ (ພຣະລັກສະນະ) ຂອງພຣະຄຣິດ. ຈຸດປະສົງທີ່ນິມໂຣດສ້າງເມືອງໜຶ່ງ (ລັດ), ແລະຫໍຄອຍໜຶ່ງ (ຄຣິດຈັກ), ໃນການກ່າວເຖິງບາບີໂລນເປັນຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ, ກໍເພື່ອວ່າເຂົາຈະໄດ້ສ້າງນາມໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ.

ຊື່ແມ່ນສັນຍາລັກແຫ່ງລັກສະນະ, ແລະລັກສະນະໃນຄໍາພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍຕົວທີແປດ, ຊຶ່ງມາຈາກເຈັດຕົວນັ້ນ, ແມ່ນສະພາບສອງດ້ານຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງສາສນາຈັກ (ຫໍຄອຍ) ແລະ ລັດ (ນະຄອນ). ໃນວິກິດແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ມະນຸດຈະຖືກແຍກອອກເປັນສອງພວກ.

ຊົນຈຳພວກໜຶ່ງຈະເປັນຕົວແທນແຫ່ງຮູບຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງຈະເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະສາຍາຂອງພຣະຄຣິດ. ຈຳພວກໜຶ່ງຈະນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງສົມຣົດຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງຈະນຸ່ງ “ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນເອງ.” ຈຳພວກໜຶ່ງຈະກິນອາຫານແຫ່ງສະຫວັນ, ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງຈະກິນ “ເຂົ້າຈີ່ຂອງຕົນເອງ.” ຈຳພວກທີ່ກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງຕົນເອງ ແລະຍັງຄົງຮັກສາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນເອງໄວ້ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄົນເປັນອັນຫຼາຍ” ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເອີ້ນໂດຍສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍນັ້ນແມ່ນ “ຄົນເປັນອັນຫຼາຍ” ຜູ້ຈະຖືກໂຄ່ນລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາທັງຫຼາຍທີ່ຈະໄຖ່ສະພາບອັນສູນເສຍຂອງຕົນ ເມື່ອອຸປະນິໄສຂອງເຂົາຖືກເປີດເຜີຍໃນວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄືຄວາມຫວັງອັນປອມວ່າ ຖ້າພວກເຂົາສາມາດຍອມຮັບນາມຂອງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ, ການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນຈະລົບລ້າງ “ຄວາມອັບອາຍ” ຂອງພວກເຂົາ.

ໃນເວລານັ້ນ, ຄົນຈໍານວນນ້ອຍຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະຕໍ່ມາໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດ ຍັງມີອີກກຸ່ມໜຶ່ງຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນ “ຫຼົບພົ້ນ” ຈາກມືຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈອມປອມ. ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຫຼົບພົ້ນ” ໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດ ຫມາຍເຖິງການຫຼົບພົ້ນປານປະໜຶ່ງວ່າດ້ວຍຄວາມລື່ນ, ແລະຄໍານິຍາມນັ້ນສື່ແນວຄວາມຄິດຂອງການຈັບກ້ອນສະບູໄວ້ໃນນ້ໍາ, ແລະເນື່ອງດ້ວຍຄວາມລື່ນຂອງສະບູ ມັນຈຶ່ງຫຼຸດອອກຈາກມືຂອງທ່ານ. ອົງປະກອບຫຼັກຂອງຄໍານິຍາມຂອງຄໍານີ້, ເມື່ອມັນຖືກນໍາໃຊ້ໃນພາສາເຮັບເຣີ, ຄືວ່າ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຫຼົບພົ້ນນັ້ນ ກ່ອນການຫຼົບພົ້ນ ເຄີຍຢູ່ພາຍໃຕ້ອໍານາດຄວບຄຸມຂອງສິ່ງທີ່ມັນຫຼົບພົ້ນອອກຈາກ.

ໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດ ການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງສາມຝ່າຍຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ໄດ້ສຳເລັດຂຶ້ນ.

ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາຈັບມືກັບສະຫະປະຊາຊາດ ແລະກັບອຳນາດສັນຕະປາປາໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຈະມີກຸ່ມຄົນໜຶ່ງທີ່ກ່ອນໜ້ານັ້ນເຄີຍຢູ່ໃນມືຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງ “ຫຼົບໜີ” ອອກຈາກມືຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມແປງ. ປະຊາຊົນເຫຼົ່ານັ້ນເຄີຍຖືກກັກໄວ້ຢູ່ໃນອຳນາດກຳຂອງພະລັງສັນຕະປາປາ. ປະຊາຊົນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໃນງານລ້ຽງວັນເກີດຂອງເຮໂຣດໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຖືກຈອງຈຳຢູ່ໃນຄຸກໃຕ້ດິນຂອງໂຣມ ຄອຍຖ້າຄວາມຕາຍ ຫຼື ການປົດປ່ອຍ. ຊົນຊັ້ນຂອງຜູ້ຄົນທີ່ຫຼົບໜີອອກຈາກການຈອງຈຳຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສາມເຜົ່າ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກເຖິງອົງປະກອບສາມປະການຂອງບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່.

ໃນເວລານັ້ນເອງ, ສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ ເອີ້ນປະຊາຊົນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ໜີອອກຈາກບາບີໂລນ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນການພິພາກສາຂອງນາງ ຊຶ່ງກຳລັງຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ. ສຽງທີສອງນັ້ນແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດ, ແຕ່ມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງສຽງຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍສຽງດັງ. ເມື່ອຜູ້ທີ່ຫລຸດພົ້ນຈາກມືນັ້ນ (ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການຍອມຈຳນົນ), ເຂົາກໍຫລຸດພົ້ນຈາກມືຂອງກະສັດເໜືອປອມ, ແລະຈາກນັ້ນເຂົາກໍພົບມືຂອງກະສັດເໜືອທີ່ແທ້ຈິງ.

ທີ່ພູກາເມນ ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານຖືກປະຫານຊີວິດ, ແລະເນື່ອງຈາກວ່າເທບທຽມອັນເປັນເພດຊາຍທີ່ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງລັດ, ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງອາຊທາໂຣດເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເອລີຢາໄດ້ສັງຫານພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີຫົກ, ເຖິງແມ່ນວ່າສາສະໜາແຫ່ງໂປຣແຕສຕັງທີ່ຫຼົງຖອຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊາໂລເມ ຍັງຄົງຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່. ຊາໂລເມ, ໂປຣແຕສຕັງທີ່ຫຼົງຖອຍ, ໃນຖານະທີ່ເປັນຊາໂລເມ, ຍົວະເຢົ້າເຮໂຣດ, ແລະກະສັດສິບອົງກໍຕົກລົງທີ່ຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະມິດລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ ກັບຫົວທີແປດ ຊຶ່ງເປັນມາຈາກເຈັດຫົວນັ້ນ. ຊາໂລເມແມ່ນຜູ້ທີ່ເຮໂຣດຜູ້ມີຕັນຫາຜິດບາບທາງເລືອດຍາດ ປາຖະໜານາງຢູ່ໃນໃຈຂອງຕົນ.

ຄວາມໃຄ່ຕ້ອງອັນເປັນການຮ່ວມປະເວນີລະຫວ່າງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຮໂຣດຢູ່ໃນໃຈຂອງລາວ ໄດ້ທຳໃຫ້ເນື້ອກາຍຂອງພວກເຂົາຖືກຜູກຮວມເຂົ້າກັນຢູ່ໃນໃຈຂອງລາວ ແລະດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບຊາໂລເມ.

ໃນງານລ້ຽງວັນເກີດຂອງເຮໂຣດ, ເຮໂຣດແລະຊາໂລເມໄດ້ກາຍເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນ, ແລະເຮໂຣດ, ຜູ້ທີ່ຖືກໃຊ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍອາຮາບ, ເປັນຫົວໜ້າຂອງກະສັດສິບອົງແຫ່ງອານາຈັກພາກເໜືອ. ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ອານາຈັກທີຫົກຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກສິ້ນສຸດລົງເມື່ອເຂົາທັງຫຼາຍ, ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນເຂົາດຽວອັນໜຶ່ງ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມກັນຂອງເຂົາແຫ່ງຄຣິດຈັກແລະລັດ (ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ), ຖືກເອລີຢາຂ້າເສຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຊາໂລເມໄດ້ລໍ້ລວງເຮໂຣດ, ກາຍເປັນອັນໜຶ່ງດຽວກັບລາວ, ແລະຊັກຈູງລາວໃຫ້ມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນ (ຄື ລັດທີ່ຄອບຄອງທົ່ວໂລກ) ໃຫ້ແກ່ມານດາຂອງນາງ (ຄຣິດຈັກທີ່ຄອບຄອງທົ່ວໂລກ). ເມື່ອເປັນດັ່ງນັ້ນ ຊາໂລເມກໍໄດ້ເຂົ້າຄວບຄຸມອາຮາບແລະສິບເຜົ່າຂອງລາວ, ເພາະກະສັດທັງສິບອົງລ້ວນເຫັນພ້ອມຕ້ອງກັນ.

ສັດຮ້າຍທີ່ເຂົາໄດ້ມອບອຳນາດແລະກຳລັງຂອງຕົນໃຫ້ນັ້ນ ແມ່ນສັດຮ້າຍຕົວທີ່ຍິງແພດສະຫຍານນັ່ງຄໍ່າຢູ່ເທິງ. ສັດຮ້າຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງລັກສະນະແຫ່ງຮູບຈຳລອງ ຊຶ່ງແມ່ນການປະສົມປະສານລະຫວ່າງສາສນາຈັກແລະລັດ ໂດຍມີຍິງນັ້ນ (ສາສນາຈັກ) ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ ເພາະວ່ານີ້ເປັນການສົມລົດແບບລາຕິນ ທີ່ນາມສະກຸນເປັນນາມຂອງພັນລະຍາ ແລະທີ່ຊຶ່ງຍິງເປັນຜູ້ປົກຄອງຊາຍ ອັນເປັນການກະບົດຕໍ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງການສົມລົດທີ່ແທ້ຈິງ.

ກະສັດທັງສິບມີຄວາມຄິດເຫັນດຽວກັນ ແລະ ມີໃຈດຽວກັນ.

ກະສັດສິບອົງ, ຊຶ່ງມີຜູ້ນໍາຂອງພວກເຂົາຄືອາຮາບ ຫຼື ເຮໂຣດ, ໄດ້ຖືກຊັກຈູງໂດຍຊາໂລເມ, ບຸດສາວຂອງນາງເຮໂຣເດຍ. ສະຫະປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໄດ້ຖືກຊັກຈູງໂດຍຊາໂລເມ, ສາສະໜາປອມຂອງໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ, ແລະຊຶ່ງແຕ່ເດີມເຄີຍເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ເຂົ້າຄວບຄຸມອານາຈັກຂອງກະສັດສິບອົງ, ຜູ້ທັງໝົດເຫັນພ້ອມກັນທີ່ຈະມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງພວກຕົນແກ່ສາສະໜາຄາທອລິກ. ພວກເຂົາຕັດສິນໃຈຢ່າງເປັນເອກະສັນນີ້, ເພາະກະສັດທັງໝົດໄດ້ຖືກຊັກຈູງໂດຍການຟ້ອນຮໍາອັນຢົ່ວຍວນຂອງຊາໂລເມ. ພວກເຂົາເຫັນພ້ອມກັນທີ່ຈະນໍາພະລັງອັນຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາໄປໃຊ້ໃນວຽກງານຂ້າຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ.

ສັດຮ້າຍ (ສະຫະປະຊາຊາດ) ຖືກປົກຄອງໂດຍກະສັດຜູ້ເປັນປະມຸກ (ບຸດສາວຂອງ Jezebel). Jezebel ໄດ້ຊີ້ນຳບຸດສາວຂອງນາງໃຫ້ເລີ່ມຕົ້ນຄວາມສຳພັນອັນຜິດຜົວເມຍແລະຜິດທາງເລືອດກັບ Herod ແລະກະສັດອື່ນໆ, ເພາະນາງເປັນແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີທັງຫລາຍ. ນາງເປັນຜູ້ຈັດຫາຊາຍໃຫ້ແກ່ບຸດສາວຂອງຕົນເອງ. Herod, Ahab ແລະສະຫະປະຊາຊາດ ຖືກລໍ້ລວງໂດຍຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຊຶ່ງຄືສະຫະລັດອາເມລິກາ. ສະຫະລັດອາເມລິກາຢຸດທີ່ຈະເປັນອານາຈັກທີຫົກ ເມື່ອພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Baal ຖືກສັງຫານ, ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Ashtaroth (Salome) ກໍກາຍເປັນອຳນາດປົກຄອງຂອງອານາຈັກທີເຈັດໃນທັນທີ, ເນື່ອງຈາກມັນທຳຊ້ຳໃນໂລກ ສິ່ງທີ່ມັນຫາກໍໄດ້ກະທຳສຳເລັດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ສັດຮ້າຍນັ້ນແມ່ນບັນດາກະສັດຜູ້ຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນກັບບຸດສາວຂອງຍິງໂສເພນີ, ແລະຍິງໂສເພນີນັ້ນແມ່ນແມ່ຍິງຜູ້ປົກຄອງເຫນືອສັດຮ້າຍ. ພຣະເຢຊູຊົງນຳສະແດງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງ ໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ. ດັ່ງທີ່ພາບປະກອບໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 17 ກ່ຽວກັບອານາຈັກແປດໄດ້ເປີດເຜີຍອານາຈັກແປດໃນດານີເອນ ບົດທີ 2, ສັດຮ້າຍ ແລະ ແມ່ຍິງຜູ້ຂີ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ ກໍໄດ້ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກປະການໜຶ່ງ, ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການທີ່ວ່າ ສິ່ງທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງສຸດທ້າຍ.

ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເຈັດ ແມ່ນການອ້າງເຖິງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ດານີເອນ ບົດທີສອງ, ຊຶ່ງເປັນການອ້າງເຖິງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ໂດຍຄວາມຈໍາເປັນທາງຄໍາພະຍາກອນ ຈໍາຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງແປດອານາຈັກເຊັ່ນກັນ, ໃນນັ້ນອານາຈັກທີແປດແມ່ນມາຈາກເຈັດອານາຈັກ. ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍ, ການພິພາກສາຍິງນັ້ນ ແລະສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່ໃນບົດທີສິບເຈັດ ຈໍາຕ້ອງຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນການພິພາກສາໂສເພນີເທື່ອທໍາອິດໃນປີ 1798.

ທູດສະຫວັນໄດ້ແຈ້ງແກ່ໂຢຮັນໃນຕອນເປີດຂອງບົດທີສິບເຈັດ ວ່າທ່ານຈະສະແດງການພິພາກສາຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ ແລະຂອງສັດຮ້າຍທີ່ນາງຂີ່ຢູ່. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຍິງໂສເພນີນັ້ນຖືກພິພາກສາ ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນປີ 1798 ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນ ແລະເວລາແຫ່ງປາຍທາງໄດ້ມາເຖິງ. ແຕ່ເມື່ອ “ເວລາແຫ່ງປາຍທາງ” ຖືກນຳສະເໜີໃນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ຍ່ອມມີຫຼັກໝາຍສອງຢ່າງທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍບຸກຄົນຢູ່ສະເໝີ. ການເກີດຂອງອາໂຣນ ແລະຂອງໂມເຊ ນ້ອງຊາຍຂອງທ່ານ ແມ່ນເວລາແຫ່ງປາຍທາງໃນປະຫວັດນັ້ນ. ຫຼັກໝາຍສອງຢ່າງນັ້ນເປັນແບບຢ່າງຂອງການເກີດຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຫົກເດືອນຕໍ່ມາ ພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນລູກພີ່ລູກນ້ອງຂອງທ່ານ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກເວລາແຫ່ງປາຍທາງສຳລັບປະຫວັດນັ້ນ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງເວລາແຫ່ງປາຍທາງໃນປີ 1798 ດາຣິອັດ ແລະ ໄຊຣັສ ຫຼານຊາຍຂອງທ່ານ ແມ່ນຫຼັກໝາຍສອງຢ່າງຂອງເວລາແຫ່ງປາຍທາງ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງຂອງ Reagan ແລະ Bush ຜູ້ທຳອິດ ໃນເວລາແຫ່ງປາຍທາງຂອງປີ 1989.

ປີ 1798, ຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງອະວະສານ ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite, ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຕາຍໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງອົງປະກອບທາງການເມືອງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກ. ນາຍພົນ Berthier ຂອງ Napoleon ໄດ້ເດີນເຂົ້າໄປໃນວາຕິກັນໂດຍກົງ, ຈັບກຸມສັນຕະປາປາ ແລະຢຸດຕິອຳນາດທາງການເມືອງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກ. ໜຶ່ງປີຕໍ່ມາ, ໃນປີ 1799, ຍິງຜູ້ທີ່ໄດ້ຂີ່ສັດຮ້າຍນັ້ນຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດ, ຊຶ່ງຖືກແທນຄວາມໂດຍສັນຕະປາປາ, ໄດ້ຕາຍລົງໃນການຖືກຄຸມຂັງ. ການພິພາກສາຂອງຍິງໂສເພນີນັ້ນ ຮວມເຖິງການພິພາກສາເໜືອສັດຮ້າຍທີ່ນາງໄດ້ໃຊ້ເພື່ອປົກຄອງບັນດາປະຊາຊາດ. ພຣະນິມິດ ບົດທີ 17 ໄດ້ຊີ້ບອກທັງການພິພາກສາຂອງສັດຮ້າຍ ແລະຍັງຊີ້ບອກເຖິງຍິງໂສເພນີຜູ້ທີ່ປົກຄອງເໜືອ ແລະຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນດ້ວຍ.

ຫົວທີແປດ, ຊຶ່ງເປັນອັນໜຶ່ງໃນເຈັດ, ແມ່ນອຳນາດແຫ່ງສັນຕະປາປາທີ່ປົກຄອງເໜືອສັດຮ້າຍທີ່ປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍກະສັດສິບອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກປົກຄອງໂດຍບຸດສາວຂອງຍິງໂສເພນີທີ່ຂີ່ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍ. ອົງປະກອບຂອງອານາຈັກທີແປດ, ຊຶ່ງເປັນອັນໜຶ່ງໃນເຈັດ, ຈະຕ້ອງຖືກເຫັນໃນປະທານາທິບໍດີຄົນທີແປດແລະຄົນສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອັນໜຶ່ງໃນເຈັດປະທານາທິບໍດີ, ເມື່ອຮູບຂອງສັດຮ້າຍຖືກສ້າງຂຶ້ນພາຍໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ການປະສົມປະສານຂອງເຂົາສັດທີ່ຫຼົງຖອຍແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະນິຍົມ ແລະ ໂປຣເຕສຕັນ ຈະຕ້ອງມີ “ຫົວ” ໜຶ່ງທີ່ປົກຄອງເໜືອຮູບຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ປົກຄອງນັ້ນຈະເປັນຜູ້ເຜດັດການຢ່າງຫາຜູ້ໃດປຽບບໍ່ໄດ້.

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນການສຶກສານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.