ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດເຖິງແມ່ນ້ຳອູໄລ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ.
“ແຊກປະສານຢູ່ກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ເຂົາທັງຫຼາຍເຄີຍເຫັນວ່າໃຊ້ກັບເວລາແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ມີຄຳສອນທີ່ໄດ້ຈັດໄວ້ໂດຍສະເພາະໃຫ້ເໝາະກັບສະພາບແຫ່ງຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈແລະການຄອຍຖ້າຢ່າງລຸ້ນລະທຶກຂອງເຂົາ ແລະເປັນການໜຸນໃຈໃຫ້ເຂົາຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມອົດທົນໃນຄວາມເຊື່ອ ວ່າສິ່ງທີ່ບັດນີ້ຍັງມືດມົວແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ ໃນເວລາອັນສົມຄວນຈະຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດ.”
ໃນບັນດາຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ ມີຄໍາພະຍາກອນໃນ ຮາບາກຸກ 2:1–4 ວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຍາມເຝົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະຕັ້ງຕົນຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ ແລະຈະຄອຍເຝົ້າເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວຫຍັງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕິຕຽນ. ແລ້ວພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດເທິງແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້. ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສໍາລັບເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ແຕ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍມັນຈະເວົ້າ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ: ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ຊອບທໍາໃນຕົນເຂົາ: ແຕ່ຄົນຊອບທໍາຈະດໍາລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.”
ນັບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນປີ 1842 ຄໍາແນະນໍາທີ່ຖືກປະທານໄວ້ໃນຄໍາພະຍາກອນນີ້ທີ່ວ່າ “ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເທິງແຜ່ນປ້າຍ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້” ໄດ້ຊັກນໍາ Charles Fitch ໃຫ້ຈັດກຽມແຜນພາບຄໍາພະຍາກອນເພື່ອອະທິບາຍນິມິດໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. ການຈັດພິມແຜນພາບນີ້ຖືກມອງເຫັນວ່າເປັນການສໍາເລັດຂອງພຣະບັນຊາທີ່ປະທານແກ່ຮາບາກຸກ. ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດສັງເກດເຫັນວ່າ ໃນຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ສະແດງເຖິງການຊັກຊ້າທີ່ເບິ່ງປາກົດຢູ່ໃນການສໍາເລັດຂອງນິມິດ—ນັ້ນຄື ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງ ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ໄດ້ປາກົດວ່າມີຄວາມສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ: “ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງຄອຍເຖິງເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ແຕ່ເມື່ອຮອດວາລະສຸດທ້າຍ ມັນຈະເວົ້າ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍມັນ; ເພາະວ່າມັນຈະມາແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ…. ຄົນຊອບທໍາຈະດໍາລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.” The Great Controversy, 391, 392.
ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ແມ່ນພະຍານສອງຄົນ. ຕາມພຣະຄຳພີ ພະຍານສອງຄົນຕ້ອງຖືກນຳມາຮ່ວມກັນເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມຈິງ.
ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ຍອມຟັງທ່ານ, ຈົ່ງພາອີກຄົນໜຶ່ງຫຼືສອງຄົນໄປນຳທ່ານ, ເພື່ອວ່າໃນປາກຂອງພະຍານສອງຫຼືສາມຄົນ ທຸກຖ້ອຍຄຳຈະໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ. ມັດທາຍ 8:16.
ເມື່ອນຳຕາຕະລາງສອງອັນຂອງຮາບາກຸກ (ແຜນພັງຂອງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850) ມາຊ້ອນທັບກັນ ມັນກໍຢືນຢັນຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນ “ເພັດພອຍ” ໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ. ຄວາມຜິດພາດຂອງປີ 1843 ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຕາຕະລາງອັນທຳອິດ ເມື່ອນຳໄປຊ້ອນກັບຕາຕະລາງອັນທີສອງ ກໍສະຖາປະນາ “ເວລາຄອຍຖ້າ” ຂອງນິມິດ. ມິນເລີ (ຜູ້ຍາມເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ) ໄດ້ຖາມວ່າ ທ່ານຄວນຈະກ່າວຫຍັງໃນລະຫວ່າງການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງທ່ານ.
ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຍາມເຝົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະຂຶ້ນໄປຢືນເທິງຫໍຄອຍ ແລະຈະຄອຍເຝົ້າເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະກ່າວອັນໃດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕັກເຕືອນ. ຮາບາກຸກ 2:1
ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງໃຫ້ມິນເລີຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້, ແລະໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ ລາວໄດ້ວາງຫີບທີ່ບັນຈຸນິມິດນັ້ນໄວ້ເທິງໂຕະຢູ່ກາງຫ້ອງຂອງລາວ.
ແລະພຣະອົງຕອບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະຈົ່ງເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເທິງແຜ່ນຈາລຶກ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະໄດ້ແລ່ນ.” ຮາບາກຸກ 2:2
ຕາຕະລາງຕໍ່ມານັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ.
ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສໍາລັບເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະກ່າວອອກ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ: ເຖິງແມ່ນມັນຊັກຊ້າ ກໍຈົ່ງຄອຍມັນເຖີດ; ເພາະວ່າມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຮາບາກຸກ 2:3.
ຈາກນັ້ນ ຄົນສອງຈຳພວກທີ່ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກ ໂດຍອີງໃສ່ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ກໍຖືກນຳສະເໜີໄວ້.
ເບິ່ງແມ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຖືຕົວສູງນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຢູ່ໃນຕົນເຂົາ; ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:4.
ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກຈະຖືກສຳແດງໃຫ້ປາກົດໂດຍຂະບວນການທົດສອບໃນພຣະຄຳພີດານີເອນ ບົດທີ 12.
ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ດານີເອນ ເອີຍ, ຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າເຖີດ; ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກປິດໄວ້ ແລະ ປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ. ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະ ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວສະອາດ, ແລະ ຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະ ບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ດານີເອນ 12:9, 10.
“ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແມ່ນພົມມະຈາລີຜູ້ມີປັນຍາໃນພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີຊາວຫ້າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແລະຄົນອະທຳແມ່ນພົມມະຈາລີໂງ່ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຄວາມຈອງຫອງ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄວາມຝັນຂອງມີນເລີ, ເພັດພອຍເປັນຕົວແທນຂອງນ້ຳມັນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານນັ້ນ.
“ພຣະເຈົ້າຖືກລົບຫຼູ່ ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຮັບເອົາການສື່ສານທີ່ພຣະອົງຊົງສົ່ງມາຫາພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ຳມັນຄຳອັນພຣະອົງປະສົງຈະເທລົງໃນຈິດວິນຍານຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ຖືກຖ່າຍທອດຕໍ່ໄປຫາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເມື່ອຄຳຮ້ອງຈະມາວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປພົບທ່ານ,’ ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖະນຸຖະໜອມພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ ຈະພົບວ່າ ເໝືອນດັ່ງພວກຍິງພົມຈັນທີ່ໂງ່ຈ້າ ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະໄປພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ. ໃນຕົວພວກເຂົາເອງ ພວກເຂົາບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະໄດ້ຮັບນ້ຳມັນນັ້ນ ແລະ ຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍພິນາດລົງ.” Review and Herald, July 20, 1897.
ອັນມະນີຂອງ Miller ໃນວັນສຸດທ້າຍຈະສ່ອງແສງສະຫວ່າງຂຶ້ນສິບເທົ່າ, ແລະທັງຈຳນວນສິບກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບແສງສະຫວ່າງ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄວາມຝັນຂອງ Miller, ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບ, ຊຶ່ງໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນນັ້ນ ຄືຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບຂອງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນເປັນການທຳຊ້ຳຂອງຂະບວນການທົດສອບໃນປະຫວັດສາດຂອງ Millerite, ເພາະວ່າຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນຖືກທຳຊ້ຳອີກຢ່າງຖືກຕ້ອງທຸກຕົວອັກສອນໃນວັນສຸດທ້າຍ.
“ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກນໍາໃຫ້ໄປພິຈາລະນາຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ຫ້າຄົນສະຫລາດ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄໍາອຸປະມານີ້ໄດ້ສໍາເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະ ຈະສໍາເລັດຕໍ່ໄປອີກ, ເພາະມັນມີການນໍາໃຊ້ເປັນພິເສດກັບເວລານີ້, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບການເວລາປະຈຸບັນ ຈົນເຖິງວາລະສິ້ນສຸດຂອງເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.
ປະສົບການແຫ່ງເວລາຄອຍຖ້ານັ້ນຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກຢ່າງຖືກຕ້ອງທຸກຕົວອັກສອນໃນຕອນທ້າຍຂອງຄວາມຝັນຂອງ Miller, ແລະອັນມະນີຂອງລາວໃນເວລານັ້ນຈະສ່ອງປະກາຍແຈ້ງກວ່າດວງອາທິດສິບເທົ່າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າອັນມະນີເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບສຸດທ້າຍໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ. ເລກສິບເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບ, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສິບມື້ Daniel ແລະສາມຜູ້ມີຄຸນຄ່າໄດ້ປາກົດແກ່ສາຍຕາວ່າງາມກວ່າແລະອ້ວນສົມບູນກວ່າຜູ້ທີ່ກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນ. ຄົນຈອງຫອງໃນ Habakkuk ຜູ້ດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມອວດອ້າງໃຈຕົນ ບໍ່ແມ່ນໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ໄດ້ພັດທະນາລັກສະນະຂອງບາບີໂລນ. ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ, ແລະໃນ Habakkuk ລະບົບສັນຕະປາປາຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຊີ້ບອກລັກສະນະຂອງພວກເຂົາ.
ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງຕົງຢູ່ໃນຕົວເຂົາ; ແຕ່ຜູ້ຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ແມ່ນແທ້, ເນື່ອງຈາກເຂົາລ່ວງລະເມີດໂດຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ເຂົາເປັນຄົນຈອງຫອງ, ບໍ່ຢູ່ນິ່ງໃນເຮືອນ, ຜູ້ທີ່ຂະຫຍາຍຄວາມປາຖະໜາຂອງຕົນໃຫ້ກວ້າງດັ່ງແດນມໍລະນາ, ແລະເປັນດັ່ງຄວາມຕາຍ, ແລະບໍ່ອາດອິ່ມພໍໄດ້, ແຕ່ຮວບຮວມບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດເຂົ້າມາຫາຕົນ, ແລະກອບກຸມບັນດາຊົນຊາດທັງຫລາຍໄວ້ໃຫ້ຕົນ. ບັນດາຊົນເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ຍົກຄຳອຸປະມາຂຶ້ນກ່າວຕໍ່ຕ້ານເຂົາ, ແລະຄຳເຢາະເຢີ້ຍອັນແຫຼມຄົມຕໍ່ຕ້ານເຂົາ, ແລະກ່າວວ່າ, ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ເພີ່ມພູນສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ! ອີກດົນປານໃດ? ແລະແກ່ຜູ້ທີ່ບັນທຸກຕົນເອງດ້ວຍດິນໜຽວໜາ! ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະກັດເຈົ້າຈະບໍ່ລຸກຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນຫລື? ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຮົບກວນເຈົ້າຈະບໍ່ຕື່ນຂຶ້ນຫລື? ແລະເຈົ້າຈະເປັນຂອງປຸ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ເພາະເຈົ້າໄດ້ປຸ້ນສະດົມຫລາຍປະຊາຊາດ, ສ່ວນທີ່ເຫລືອທັງໝົດຂອງບັນດາຊົນຊາດຈະປຸ້ນເຈົ້າ; ເນື່ອງດ້ວຍເລືອດຂອງມະນຸດ, ແລະເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ແຜ່ນດິນ, ຕໍ່ນະຄອນ, ແລະຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ. ຮາບາກຸກ 2:4–8.
ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ຕົກມາເທິງພວກພົມມະຈັນໃນ Matthew 25 ກໍ່ໃຫ້ເກີດຊົນຊັ້ນໜຶ່ງຂອງຜູ້ນະມັດສະການ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ພັດທະນາລັກສະນະນິໄສຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ລະບົບສັນຕະປາປາ) ຜູ້ຊຶ່ງຍັງເປັນອຳນາດທີ່ “ທຳລາຍຫຼາຍປະຊາຊາດ” ອີກດ້ວຍ.
ດັ່ງນີ້ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ຊົນຊາດໜຶ່ງກຳລັງມາຈາກແດນເໜືອ, ແລະປະຊາຊາດໃຫຍ່ໜຶ່ງຈະຖືກປຸກລະດົມຂຶ້ນຈາກສຸດຂອບແຜ່ນດິນໂລກ. ເຂົາທັງຫລາຍຈະຈັບຄັນທະນູແລະຫອກ; ເຂົາໂຫດຮ້າຍ ແລະບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ; ສຽງຂອງເຂົາຄຳຮາມດັ່ງທະເລ; ແລະເຂົາຂີ່ມ້າ, ຈັດຂະບວນເປັນລະບຽບດັ່ງນັກຮົບເພື່ອສົງຄາມຕໍ່ສູ້ເຈົ້າ, ໂອ ບຸດທິດາແຫ່ງຊີໂອນ. ພວກເຮົາໄດ້ຍິນກິດຕິສັບຂອງມັນແລ້ວ: ມືຂອງພວກເຮົາອ່ອນແຮງລົງ; ຄວາມທຸກລຳບາກໄດ້ເກາະກຸມພວກເຮົາ, ແລະຄວາມເຈັບປວດດັ່ງຍິງທີ່ກຳລັງເຈັບທ້ອງຄອດລູກ. ຢ່າອອກໄປໃນທົ່ງນາ, ແລະຢ່າຍ່າງໄປຕາມຫົນທາງ; ເພາະດາບຂອງສັດຕູ ແລະຄວາມຫວາດກົວຢູ່ຮອບດ້ານ. ໂອ ບຸດທິດາແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງຄາດຜ້າກະສອບ ແລະກິ້ງເກືອກຕົນໃນຂີ້ເຖົ່າ: ຈົ່ງໄວ້ທຸກເໝືອນໄວ້ທຸກໃຫ້ບຸດຊາຍຄົນດຽວ, ດ້ວຍການຄ່ຳຄວນອັນຂົມຂື່ນທີ່ສຸດ: ເພາະຜູ້ທຳລາຍຈະມາເຖິງພວກເຮົາຢ່າງກະທັນຫັນ. ເຢເຣມີຢາ 6:22–26.
ຄົນສອງຈຳພວກຂອງຮາບາກຸກ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ແລະຜູ້ທີ່ກິນແລະດື່ມຄຳສອນຂອງບາບີໂລນ. ບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍໃນນິມິດຝັນຂອງມິນເລີ ທີ່ຖືກສະແດງເປັນພົມມະຈາຣີ, ບໍ່ວ່າຈະພັດທະນາລັກສະນະນິໄສຂອງພຣະຄຣິດ ແລະດັ່ງນັ້ນຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ຫຼືພັດທະນາລັກສະນະນິໄສຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.
“ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ສຳລັບໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງແທ້ສ່ອງອອກທ່າມກາງຄວາມມືດມົວທາງສິນທຳ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກສົ່ງອອກໄປສູ່ໂລກແລ້ວ, ເພື່ອເຕືອນມະນຸດທັງຫລາຍບໍ່ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຫລືຂອງຮູບຈຳລອງຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫລືທີ່ມືຂອງຕົນ. ການຮັບເຄື່ອງໝາຍນີ້ໝາຍເຖິງການມາສູ່ການຕັດສິນໃຈຢ່າງດຽວກັນກັບທີ່ສັດຮ້າຍໄດ້ເຮັດ, ແລະການສົ່ງເສີມແນວຄວາມຄິດອັນດຽວກັນນັ້ນ, ໃນການຕໍ່ຕ້ານພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງກົງໄປກົງມາ. ກ່ຽວກັບທຸກຄົນທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍນີ້, ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ‘ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງດື່ມເຫລົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເທອອກໂດຍບໍ່ມີການປົນເຈືອ ລົງໃນຈອກແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງ; ແລະຜູ້ນັ້ນຈະຖືກທໍລະມານດ້ວຍໄຟແລະກຳມະຖັນ ຕໍ່ໜ້າບັນດາທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ ແລະຕໍ່ໜ້າພຣະເມສານ້ອຍ.’” Review and Herald, July 13, 1897.
ບັນດາພົມມະຈາລີທີ່ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງບາບີໂລນ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວຈະໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນໜັງສືອິຊາຢາ, ພວກຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມໄດ້ສະແດງຄວາມເມົາມົວອັນຕາບອດຂອງຕົນໂດຍການກັບຕາລະປັດສິ່ງທັງປວງ, ແລະການກະທຳນັ້ນພຶງຖືວ່າເປັນ “ດິນໜຽວຂອງຊ່າງປັ້ນ.”
ການລະບຸວ່າ “ສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນປະຈໍາ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ ຍ່ອມພິກຄວາມຈິງກ່ຽວກັບ “ສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນປະຈໍາ” ໃຫ້ກັບຫົວກັບຫາງ ເພາະວ່າ “ສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນປະຈໍາ” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຊາຕານ. ການລະບຸຂອງ Miller ວ່າ “ສິ່ງທີ່ຖືກຖວາຍເປັນປະຈໍາ” ແມ່ນລັດທິນອກສາສະໜາ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍກົງເທິງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ. ການຄົ້ນພົບຂອງ Miller ກ່ຽວກັບຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນ Thessalonians ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ລາວເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງທີ່ “ຖືກເອົາອອກໄປ” ນັ້ນແມ່ນລັດທິນອກສາສະໜາ ເພື່ອວ່າ “ຄົນແຫ່ງຄວາມບາບ” ຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເປີດເຜີຍ ແມ່ນຄວາມຈິງຫຼັກທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນ 2 Thessalonians, ບົດທີສອງ.
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ່ານຕໍ່ໄປ ແລະບໍ່ອາດພົບກໍລະນີອື່ນໃດທີ່ມັນ [ຄື ‘ສິ່ງປະຈໍາວັນ’] ຖືກພົບ ນອກຈາກໃນພຣະທຳດານີເອນ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າ [ໂດຍອາໄສການຊ່ວຍຂອງສາລະບານຄໍາ] ໄດ້ນໍາຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບມັນຄື ‘ເອົາອອກໄປ;’ ລາວຈະເອົາສິ່ງປະຈໍາວັນອອກໄປ; ‘ຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ສິ່ງປະຈໍາວັນຈະຖືກເອົາອອກໄປ,’ ແລະອື່ນໆ. ຂ້າພະເຈົ້າອ່ານຕໍ່ໄປ ແລະຄິດວ່າຄົງຈະບໍ່ພົບແສງສະຫວ່າງໃດໆໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ; ໃນທີ່ສຸດຂ້າພະເຈົ້າມາເຖິງ 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘ເພາະວ່າຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳກໍກໍາລັງກະທຳຢູ່ແລ້ວ; ມີພຽງແຕ່ຜູ້ທີ່ກັ້ນຂວາງຢູ່ໃນບັດນີ້ຈະກັ້ນຂວາງຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າລາວຈະຖືກເອົາອອກໄປຈາກທາງ, ແລະເມື່ອນັ້ນຄົນອະທຳນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ,’ ແລະອື່ນໆ. ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ, ໂອ, ຄວາມຈິງນັ້ນປາກົດຂຶ້ນຢ່າງແຈ້ງຊັດ ແລະສະຫງ່າງາມພຽງໃດ! ມັນຢູ່ນັ້ນແທ້! ນັ້ນແຫຼະຄືສິ່ງປະຈໍາວັນ! ດີແລ້ວ, ບັດນີ້, ໂປໂລໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດໂດຍ ‘ຜູ້ທີ່ກັ້ນຂວາງຢູ່ໃນບັດນີ້,’ ຫຼືຂັດຂວາງ? ໂດຍ ‘ຄົນແຫ່ງບາບ,’ ແລະ ‘ຄົນອະທຳ,’ ໝາຍເຖິງລະບົບໂປເປີຣີ. ດີແລ້ວ, ສິ່ງໃດຄືສິ່ງທີ່ຂັດຂວາງລະບົບໂປເປີຣີບໍ່ໃຫ້ຖືກເປີດເຜີຍ? ເປັນເພາະວ່າ ມັນຄືລັດທິນອກສາສະໜາ; ດັ່ງນັ້ນ ‘ສິ່ງປະຈໍາວັນ’ ຈຶ່ງຕ້ອງໝາຍເຖິງລັດທິນອກສາສະໜາ.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.
ຄວາມໝາຍຂອງ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນນິດ” ໃນ Thessalonians ຊຶ່ງ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບນັ້ນ ເປັນຄວາມຈິງຫຼັກຂອງຂໍ້ພຣະຄຳຕອນນັ້ນ. ເມື່ອ Paul ລະບຸເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ ແລະຜູ້ທີ່ດ້ວຍເຫດນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການລວງຜິດຢ່າງແຮງກ້າ ທ່ານກໍກຳລັງລະບຸເຖິງຄວາມກຽດຊັງຄວາມຈິງໃນຄວາມໝາຍທົ່ວໄປຢ່າງແນ່ນອນທີ່ສຸດ, ແຕ່ຄວາມຈິງທີ່ຖືກອ້າງເຖິງໂດຍກົງໃນຂໍ້ພຣະຄຳຕອນນັ້ນ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນນິດ” ເປັນຕົວແທນຂອງ pagan Rome.
ດວງຕາເປັນປະທີບຂອງຮ່າງກາຍ; ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າດວງຕາຂອງທ່ານບໍລິສຸດ, ຮ່າງກາຍທັງໝົດຂອງທ່ານຈະເຕັມໄປດ້ວຍແສງສະຫວ່າງ. ແຕ່ຖ້າດວງຕາຂອງທ່ານຊົ່ວຮ້າຍ, ຮ່າງກາຍທັງໝົດຂອງທ່ານຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ໃນທ່ານເປັນຄວາມມືດ, ຄວາມມືດນັ້ນຈະໃຫຍ່ຫຼວງພຽງໃດ! ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຮັບໃຊ້ນາຍສອງຄົນໄດ້; ເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນຈະຊັງຄົນໜຶ່ງ ແລະຮັກອີກຄົນໜຶ່ງ, ຫຼືບໍ່ດັ່ງນັ້ນກໍຈະຍຶດມັ່ນຕໍ່ຄົນໜຶ່ງ ແລະດູໝິ່ນອີກຄົນໜຶ່ງ. ພວກທ່ານຈະຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ແລະແມມມອນພ້ອມກັນບໍ່ໄດ້. ມັດທາຍ 6:22–24.
ມີພຽງແຕ່ຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງ ຫຼືບໍ່ກໍແມ່ນຄວາມຊັງຄວາມຈິງ. ບໍ່ມີພື້ນທີ່ກາງໃດໆ. ຄວາມຫຼົງຜິດອັນແຮງກ້າທີ່ມາເຖິງພວກພົມມະຈັນໂງ່ໃນ Matthew ບົດ 25 ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງຂອງເພັດພອຍຂອງ Miller ທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທົດສອບສຸດທ້າຍ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແມ່ນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບຂອງພວກເຂົາ, ແລະເພັດພອຍຂອງ Miller ສ່ອງແສງແຮງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ສັນຍະລັກຂອງການປະຕິເສດເພັດພອຍຂອງ Miller ຄື “the daily,” ຊຶ່ງບັນດາຄົນເມົາແຫ່ງ Ephraim ໄດ້ກັບຫົວກັບຫາງໃນຮຸ່ນທີສາມຂອງ Adventism. “the daily” ແມ່ນສັນຍະລັກອັນຊົ່ວຊ້າຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ. ບັນດາຄົນເມົາໄດ້ນຳເຂົ້າເພັດພອຍປອມອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ນຳມາຈາກ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະຊຶ່ງລະບຸວ່າ “the daily” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ.
ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບອັນມະນີຂອງລາວນັ້ນຖືກຈຳກັດໂດຍປະຫວັດສາດທີ່ລາວໄດ້ຖືກຊູບຊູມຂຶ້ນມາ. ໂດຍເຊື່ອໝັ້ນວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງເປັນເຫດການພະຍາກອນລຳດັບຕໍ່ໄປ, ບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798 ຈຶ່ງສາມາດເປັນຕົວແທນໄດ້ແຕ່ອານາຈັກໂລກລຳດັບທີສີ່ ແລະ ລຳດັບສຸດທ້າຍໃນດານີເອນບົດທີສອງ. Miller ຍັງຖືກຈຳກັດໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວກ່ຽວກັບ “ການປະຈຳວັນ,” ເພາະຄຳພະຍານຂອງລາວຄືວ່າ ຜ່ານທາງການເປີດເຜີຍ ລາວໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ໄປສູ່ວິທີການສຶກສາຢ່າງເຈາະຈົງວິທີໜຶ່ງ ໃນນັ້ນລາວໄດ້ກ່າວວ່າ ລາວໄດ້ໃຊ້ພຣະຄຳພີຂອງລາວ, Cruden’s Concordance ແລະ ອ່ານໜັງສືພິມບາງສະບັບ. ການຕັດສິນໃຈຂອງລາວທີ່ຈະສຶກສາໃນລັກສະນະນັ້ນ ເປັນພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນມາໃນຈິດໃຈຂອງລາວ.
“ໃນລະຫວ່າງສິບສອງປີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແຕ່ບໍ່ຮັບການສຳແດງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ່ານປະຫວັດສາດທຸກຢ່າງທີ່ຫາໄດ້; ແຕ່ໃນເວລານັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຮັກພຣະຄຳພີ ເພາະມັນສອນເຖິງພຣະເຢຊູ! ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ຍັງມີພຣະຄຳພີຢູ່ຫຼາຍຕອນທີ່ຍັງມືດມົນສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນປີ 1818 ຫຼື 19, ຂະນະທີ່ກຳລັງສົນທະນາກັບມິດສະຫາຍຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄປຢ້ຽມ ແລະຜູ້ທີ່ເຄີຍຮູ້ຈັກ ແລະ [ໄດ້ຍິນ] ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າໃນເວລາທີ່ເປັນຜູ້ເຊື່ອແບບນັ້ນ, ລາວໄດ້ຖາມດ້ວຍທ່າທີທີ່ມີນັຍະສຳຄັນພໍສົມຄວນວ່າ, ‘ທ່ານຄິດແນວໃດກັບຂໍ້ຄວາມນີ້ ແລະ ຂໍ້ຄວາມນັ້ນ?’ ໂດຍອ້າງເຖິງຂໍ້ພຣະຄຳເກົ່າໆທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍຄັດຄ້ານໃນຍາມເປັນຜູ້ເຊື່ອແບບນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າລາວກຳລັງມຸ່ງໄປຫາຫຍັງ ແລະຕອບວ່າ—ຖ້າທ່ານໃຫ້ເວລາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທ່ານວ່າມັນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. ‘ທ່ານຕ້ອງການເວລາດົນປານໃດ?’ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທ່ານ, ຂ້າພະເຈົ້າຕອບ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດເຊື່ອໄດ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານການສຳແດງທີ່ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍຕັດສິນໃຈສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໂດຍເຊື່ອວ່າຂ້າພະເຈົ້າສາມາດຄົ້ນພົບໄດ້ວ່າ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງໝາຍເຖິງຫຍັງ. ແຕ່ທັນທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງປະຕິຍານນີ້ຂຶ້ນ, ຄວາມຄິດໜຶ່ງກໍເກີດຂຶ້ນໃນໃຈວ່າ—‘ຖ້າເຈົ້າພົບຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງທີ່ເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ, ເຈົ້າຈະເຮັດແນວໃດ?’ ວິທີການສຶກສາພຣະຄຳພີແບບນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ:—ຂ້າພະເຈົ້າຈະເອົາຄຳສັບຂອງຂໍ້ຄວາມເຊັ່ນນັ້ນ, ແລະຕິດຕາມມັນໄປຕະຫຼອດພຣະຄຳພີ, ແລະຄົ້ນຫາຄວາມໝາຍຂອງມັນໂດຍວິທີນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າມີ Cruden’s Concordance, ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າເປັນເລື່ອງອ້າງອີງທີ່ດີທີ່ສຸດໃນໂລກ; ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເອົາມັນພ້ອມກັບພຣະຄຳພີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະນັ່ງລົງທີ່ໂຕະຂຽນໜັງສືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ອ່ານສິ່ງອື່ນໃດເລີຍ, ຍົກເວັ້ນໜັງສືພິມເພີ່ມອີກເລັກນ້ອຍ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ວ່າ ຈະຮູ້ໃຫ້ໄດ້ວ່າພຣະຄຳພີຂອງຂ້າພະເຈົ້າໝາຍຄວາມວ່າຫຍັງ. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.”
ອັນມະນີຂອງ Miller ບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ໂດຍວິທີການສຶກສາຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໂດຍການເຜີຍພະທຳໂດຍກົງຈາກພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.
“ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໃຫ້ດົນໃຈໃນໃຈຂອງຊາວນາຄົນໜຶ່ງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍເຊື່ອພຣະຄຳພີ ເພື່ອນຳພາເຂົາໃຫ້ຄົ້ນຄວ້າຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍ. ບັນດາທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກນັ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ເພື່ອຊົງນຳຄວາມຄິດຂອງເຂົາ ແລະເປີດຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ເຄີຍມືດມົນຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ເຂົາ ແລະເຂົາຖືກນຳພາໃຫ້ສືບຄົ້ນຫາຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່ທີລະຂໍ້ ຈົນເມື່ອເຂົາໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພິສວົງແລະຄວາມຊື່ນຊົມ. ເຂົາໄດ້ເຫັນໃນນັ້ນວ່າ ມີສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງອັນສົມບູນຄົບຖ້ວນ. ພຣະວັດຈະນະນັ້ນ ຊຶ່ງເຂົາເຄີຍຖືວ່າບໍ່ໄດ້ດົນໃຈໂດຍພຣະເຈົ້າ ບັດນີ້ໄດ້ເປີດອອກຕໍ່ສາຍຕາຂອງເຂົາໃນຄວາມງາມແລະສະຫງ່າລາສີຂອງມັນ. ເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະຄຳພີຕອນໜຶ່ງອະທິບາຍອີກຕອນໜຶ່ງ ແລະເມື່ອຂໍ້ໜຶ່ງຖືກປິດໄວ້ຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ ເຂົາກໍພົບໃນອີກສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະວັດຈະນະ ຊຶ່ງອະທິບາຍຂໍ້ນັ້ນ. ເຂົາໄດ້ຖືພຣະວັດຈະນະອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບນັບຖື ແລະຄວາມຢຳເກງຢ່າງເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ.” Early Writings, 230.
ເມື່ອ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ “ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ” ໄປຫາມິນເລີ, ນັ້ນແມ່ນການລະບຸວ່າ ກາບຣີເອນ ເປັນທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຖືກສົ່ງໄປຫາມິນເລີ, ເພາະວ່າ “ທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ” ແມ່ນຄຳຮຽກທີ່ກຳນົດໃຊ້ກັບ ກາບຣີເອນ.
“ຖ້ອຍຄຳຂອງທູດສະຫວັນທີ່ວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍແມ່ນກາບຣີເອນ, ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃນພະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ,’ ສະແດງວ່າທ່ານດຳລົງຕຳແໜ່ງອັນສູງສົ່ງໃນລາຊະສຳນັກແຫ່ງສະຫວັນ. ເມື່ອທ່ານມາພ້ອມກັບຂ່າວສານເຖິງດານີເອນ, ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ບໍ່ມີຜູ້ໃດຍືນຢັດຮ່ວມກັບຂ້ານ້ອຍໃນເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ນອກຈາກມີຄາເອນ [ພຣະຄຣິດ] ເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານ.’ ດານີເອນ 10:21. ກ່ຽວກັບກາບຣີເອນ, ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຕັດໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ໂດຍກ່າວວ່າ ‘ພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງໄປ ແລະຊົງສຳແດງໂດຍຜ່ານທູດຂອງພຣະອົງແກ່ຢູຮັນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ.’ ພຣະນິມິດ 1:1.” The Desire of Ages, 99.
ກາເບຣຽນ ແລະ ທູດສະຫວັນອື່ນໆ ໄດ້ນຳພາ “ຈິດໃຈຂອງ” ມິນເລີ ແລະ ໄດ້ “ເປີດ” “ໃຫ້ແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວ ເຖິງຄຳພະຍາກອນທີ່ເຄີຍມືດມົນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າມາຕະຫຼອດ.” ຂ່າວສານຂອງລາວມິໄດ້ຖືກພັດທະນາຂຶ້ນພຽງແຕ່ຜ່ານວິທີການສຶກສາຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຜ່ານການສຳແດງໂດຍພຣະເຈົ້າອີກດ້ວຍ. ວິທີການທີ່ລາວໃຊ້ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີນັ້ນ ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຈິດໃຈຂອງລາວເອງ. ເມື່ອພຣະເຈົ້ານຳຄວາມຈິງມາສູ່ຈິດໃຈຂອງເຮົາ ນັ້ນເປັນການສຳແດງໂດຍພຣະເຈົ້າ ຕາມທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບການມາເຖິງຄວາມຈິງໂດຍຜ່ານຂະບວນການແບ່ງພຣະຄຳພີຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ມິນເລີໄດ້ເຮັດທັງສອງຢ່າງ, ແຕ່ການສຳແດງໂດຍພຣະເຈົ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນວິທີທີ່ມິນເລີໄດ້ເຂົ້າໃຈຫົວຂໍ້ຂອງ “ການປະຈຳວັນ.”
ມິນເລີຄົງຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ການສະຫວ່າງໄຫວຂອງເພດໃນດານີເອນ ບົດທີ 8, ຂໍ້ 9 ຫາ 12, ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ທ່ານມີຢູ່ກໍມີພຽງແຕ່ພຣະຄຳພີ ແລະ ປຶ້ມດັດຊະນີຄຳທີ່ປາສະຈາກຂໍ້ມູນໃດໆທີ່ກ່ຽວກັບພາສາໃນພຣະຄຳພີ. ທ່ານຄົງຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ ‘sur’ ແລະ ‘rum’ ຊຶ່ງທັງສອງຖືກແປວ່າ “ເອົາອອກໄປ.” ທ່ານຄົງຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ ‘miqdash’ ແລະ ‘qodesh’ ຊຶ່ງທັງສອງຖືກແປວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ.”
ເຂົາຄົງຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມຈິງຂອງຄຳວ່າ ‘tamid’ ທີ່ປາກົດຢູ່ໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ຄັ້ງໃນພຣະຄຳພີ. ຄວາມຈິງທີ່ເຂົາບໍ່ອາດໄດ້ເຫັນ (ຊຶ່ງກໍເປັນຄວາມຈິງທີ່ເຂົາໄດ້ເຫັນເຊັ່ນກັນ) ຄືວ່າ ໃນຈຳນວນໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ຄັ້ງທີ່ຄຳພາສາເຮັບເຣີ ‘tamid’ ຖືກໃຊ້ໃນພຣະຄຳພີນັ້ນ ມີແຕ່ໃນພຣະທຳດານີເອນເທົ່ານັ້ນທີ່ຄຳພາສາເຮັບເຣີ ‘tamid’ ຖືກໃຊ້ເປັນນາມ. ‘Tamid’ ເປັນຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຕໍ່ເນື່ອງ”, ແລະຖືກແປວ່າ “ການປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ.
ມີແຕ່ໃນພຣະທຳດານີເອນເທົ່ານັ້ນທີ່ຄຳນີ້ຖືກໃຊ້ເປັນນາມ, ແລະໃນອີກເກົ້າສິບເກົ້າຄັ້ງທີ່ເຫຼືອມັນຖືກໃຊ້ເປັນຄຳວິເສດ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ເມື່ອບັນດາຜູ້ແປພຣະຄຳພີສະບັບ King James ປະເຊີນກັບການທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳນີ້ຫ້າຄັ້ງເປັນນາມ, ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ຂຽນຄົນອື່ນທັງໝົດໃນພຣະຄຳພີໃຊ້ຄຳນີ້ເກົ້າສິບເກົ້າຄັ້ງເປັນຄຳວິເສດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກບັງຄັບໂດຍນ້ຳໜັກຂອງຫຼັກຖານໃຫ້ “ແກ້ໄຂ” ການໃຊ້ຄຳນັ້ນຂອງດານີເອນທີ່ເປັນນາມ. ເພື່ອຈະ “ແກ້ໄຂ” ດານີເອນ, ພວກເຂົາໄດ້ເພີ່ມຄຳວ່າ “ການຖວາຍບູຊາ” ເຂົ້າໃສ່ຄຳນັ້ນ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປ່ຽນນາມໃຫ້ກາຍເປັນຄຳວິເສດ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນດາຜູ້ແປ, Ellen White ໄດ້ຮັບການດົນໃຈໃຫ້ບັນທຶກວ່າ ນາງ “ໄດ້ເຫັນກ່ຽວກັບ ‘Daily,’ ວ່າຄຳວ່າ ‘sacrifice’ ນັ້ນເປັນຄຳທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາໂດຍສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດ, ແລະບໍ່ໄດ້ເປັນສ່ວນຂອງຂໍ້ຄວາມ; ແລະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງເກືອບມັນແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດສຽງຮ້ອງເຖິງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ.”
ມິນເລີ, ຕາມຄຳພະຍານຂອງລາວເອງ, ໄດ້ສະແຫວງຫາເພື່ອເຂົ້າໃຈ “the daily,” ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດລາວໄດ້ເຂົ້າໃຈມັນໃນ 2 Thessalonians. ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຕາມຄຳພະຍານຂອງລາວເອງ, ເມື່ອສະແຫວງຫາເພື່ອເຂົ້າໃຈຄຳໜຶ່ງ, ລາວຈະພິຈາລະນາທຸກບ່ອນທີ່ຄຳນັ້ນຖືກນຳໃຊ້, ແລະຄຳນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ອີກເກົ້າສິບເກົ້າຄັ້ງໃນພຣະຄຳພີ. ແຕ່ຄຳພະຍານຂອງລາວກ່ຽວກັບ “the daily,” ກໍຄືວ່າລາວບໍ່ພົບມັນໃນບ່ອນໃດເລີຍ ນອກຈາກໃນພຣະທຳດານີເອນ, ເມື່ອລາວກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າອ່ານຕໍ່ໄປ, ແລະບໍ່ສາມາດພົບກໍລະນີອື່ນໃດທີ່ມັນ [the daily] ປາກົດຢູ່, ນອກຈາກໃນດານີເອນ.” ມິນເລີໄດ້ຖືກນຳພາໄປຫາເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍວິທີການສຶກສາຂອງລາວພຽງຢ່າງດຽວ, ແຕ່ຍັງໂດຍການເປີດເຜີຍຈາກສະຫວັນທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ລາວຜ່ານພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນ.
ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວກ່ຽວກັບ “the daily” ແມ່ນຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ມີຂອບເຂດຈຳກັດ. ລາວບໍ່ສາມາດສັງເກດໄດ້ວ່າ ໃນຫ້າຄັ້ງທີ່ “the daily” ຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ, ໃນສາມຄັ້ງທີ່ “the daily” ຖືກ “taken away,” ມີຢູ່ໜຶ່ງຄັ້ງທີ່ໝາຍເຖິງຄວາມໝາຍອັນແຕກຕ່າງຈາກອີກສອງຄັ້ງ. ໜຶ່ງຄັ້ງ “the daily” ຖືກໃຊ້ຄູ່ກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີ ‘rum’ ແລະ ອີກສອງຄັ້ງຖືກໃຊ້ຄູ່ກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີ ‘sur.’ ທັງສອງຄຳນີ້ຖືກແປວ່າ take away, ແຕ່ ‘rum’ ໃນດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 11 ໝາຍເຖິງ ການຍົກຂຶ້ນ ແລະ ການຍົກຍ້ອງ, ແລະ ໃນບົດທີ 11 ຂໍ້ 31 ແລະ ບົດທີ 12 ຂໍ້ 11 ຄຳວ່າ ‘sur’ ໝາຍເຖິງ ການເອົາອອກ.
ນັກເທວະສາດທີ່ກິນແລະດື່ມອາຫານແຫ່ງບາບີໂລນ ໂຕ້ຖຽງວ່າ ບໍ່ວ່າທ່ານຈະເອົາສິ່ງໃດໜຶ່ງອອກໄປ ຫຼືເມື່ອໃດທີ່ທ່ານຍົກສິ່ງໃດໜຶ່ງຂຶ້ນ ທັງສອງຢ່າງລ້ວນເປັນຕົວແທນຂອງການເອົາອອກແບບໜຶ່ງ ດັ່ງນັ້ນຄຳທັງສອງຈຶ່ງຄວນເຂົ້າໃຈວ່າມີຄວາມໝາຍດຽວກັນ. ພວກເຂົາໂຕ້ຖຽງວ່າ ທັງສາມຄັ້ງທີ່ປະໂຫຍກ “the daily” ຖືກກ່າວວ່າ “taken away” ນັ້ນ ລ້ວນໝາຍເຖິງການເອົາອອກສະເໝີ ແລະໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຊີ້ວ່າ ດານີເອນຂາດຄວາມລະມັດລະວັງໃນການເລືອກໃຊ້ຖ້ອຍຄຳຂອງຕົນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກ່າວສິ່ງນັ້ນຢ່າງເປີດເຜີຍ ແຕ່ໂດຍນັຍະແລ້ວ ພວກເຂົາສອນວ່າ ດານີເອນຄວນຈະໄດ້ໃຊ້ຄຳວ່າ ‘sur’ ໃນການປະກົດທັງສາມຄັ້ງ ເພາະຕາມຄວາມເຫັນຂອງນັກເທວະສາດເຫຼົ່ານັ້ນ ລາວຖືກສັນນິຖານວ່າມຸ່ງໝາຍເຖິງສິ່ງດຽວກັນໃນແຕ່ລະຄັ້ງທີ່ “the daily” ຖືກ “taken away.”
ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງດຽວກັນກັບຄໍາວ່າ “miqdash” ແລະ “qodesh” ຊຶ່ງທັງສອງຖືກແປວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ” ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດເຖິງສິບສີ່ ໃນບົດທີແປດ. ໃນທຸກການອ້າງເຖິງຄໍາວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ” ໃນສີ່ຂໍ້ນັ້ນ, ພວກເຂົາຍືນຢັນວ່າທັງໝົດລ້ວນແທນສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂດຍການອະນຸມານອີກເທື່ອໜຶ່ງ, Daniel ຄວນຈະໄດ້ໃຊ້ພຽງແຕ່ “qodesh” ໃນການອ້າງເຖິງທັງສາມຄັ້ງ, ແລະບໍ່ຄວນໃຊ້ “miqdash” ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ. Miller ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່ຮັບຮູ້, ແລະເມື່ອພວກເຂົາຮັບຮູ້ແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຍືນຢັນວ່າບໍ່ຄວນຍອມຮັບວ່າມີຄວາມແຕກຕ່າງໃດໆ. ແຕ່ Miller, ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄໍາເຫຼົ່ານັ້ນ, ກັບໄດ້ມາເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່.
ຄວາມເປັນຈິງກໍຄື ດານີເອນເປັນນັກຂຽນທີ່ຮອບຄອບ ຜູ້ຮູ້ຈັກພາສາເຮັບເຣີຢ່າງດີ ແລະໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາວ່າມີສະຕິປັນຍາຫຼາຍກວ່ານັກປັນຍາທັງປວງໃນບາບີໂລນສິບເທົ່າ. ຖ້າຜູ້ໃດຮູ້ການໃຊ້ພາສາເຮັບເຣີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະວິທີທີ່ຄວນຈະຖືກສະແດງອອກຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນປະຫວັດສະເພາະນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນກໍຄືດານີເອນ. ຖ້າດານີເອນໄດ້ໃຊ້ຄຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ກໍເພາະວ່າຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຖືກມຸ່ງໝາຍໃຫ້ສື່ຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ພະຍາຍາມຈົ່ງໃຈສະແດງອອກ. ເມື່ອການໃຊ້ຄຳຢ່າງຈຳແນກຂອງດານີເອນ ສຳລັບຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ພຣະວິຫານ” ຫຼື “ເອົາອອກໄປ” ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບແລ້ວ ມັນກໍສະໜັບສະໜູນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ສິ່ງປະຈຳວັນ” ຊຶ່ງ Miller ໄດ້ຕະໜັກເຫັນໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ໂປໂລລະບຸວ່າ ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຄວາມຈິງຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ຮັບເອົາຄວາມຫຼົງຜິດອັນແຮງກ້າ.
ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຄວາມຈິງ ແລະ ເຊື່ອຄຳມຸສາທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫລົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າ ຍັງຖືກພັນລະນາເປັນຄົນເມົາຂອງເອຟຣາອິມ, ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາແບ່ງອອກເປັນສອງພວກ. ພວກໜຶ່ງແມ່ນຜູ້ນຳທີ່ມີຄວາມຮຽນຮູ້ ແລະ ອີກພວກໜຶ່ງແມ່ນຜູ້ບໍ່ມີການຮຽນຮູ້ ຜູ້ທີ່ຈະຟັງແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູ້ມີຄວາມຮຽນຮູ້ສອນພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ຫລົບຊ່ອນຢູ່ໃຕ້ຄຳມຸສາ, ແລະ ຜູ້ທີ່ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ. ພວກເຂົາແມ່ນພວກພົມມະຈາຣີໂງ່ເຂົາໃນມັດທາຍບົດທີຊາວຫ້າ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຈິດວິນຍານຂອງຕົນຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງ. ພວກເຂົາແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ, ຊຶ່ງສ່ອງແສງສະຫວ່າງຍິ່ງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າໃນບັ້ນປາຍ (ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນໃນຍຸກປັດຈຸບັນ), ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
ແລະພຣະເຢໂຮວາຕັດແກ່ໂມເຊວ່າ, “ຊົນຊາດນີ້ຈະຍົ່ວຍຸໃຫ້ເຮົາພິໂລດດົນປານໃດ? ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເຊື່ອເຮົາໄປຈົນເທົ່າໃດ ທັງໆ ມີໝາຍສຳຄັນທັງປວງທີ່ເຮົາໄດ້ສະແດງຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ? ເຮົາຈະປະຫານພວກເຂົາດ້ວຍໂລກລະບາດ ແລະຈະຕັດພວກເຂົາອອກຈາກມໍລະດົກ ແລະຈະກະທຳໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດໃຫຍ່ ແລະມີກຳລັງຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາ.” ໂມເຊຈຶ່ງທູນພຣະເຢໂຮວາວ່າ, “ແລ້ວຊາວອີຢິບຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້, (ເພາະພຣະອົງໄດ້ນຳຊົນຊາດນີ້ຂຶ້ນມາຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາດ້ວຍລິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ) ແລະພວກເຂົາຈະບອກແກ່ຊາວເມືອງໃນແຜ່ນດິນນີ້; ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະອົງ ຄືພຣະເຢໂຮວາ ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ວ່າ ພຣະອົງ ຄືພຣະເຢໂຮວາ ຊົງປາກົດແບບໜ້າຕໍ່ໜ້າ, ແລະເມກຂອງພຣະອົງຕັ້ງຢູ່ເໜືອພວກເຂົາ, ແລະພຣະອົງສະເດັດນຳໜ້າພວກເຂົາ, ໃນເວລາກາງວັນໂດຍເສົາເມກ ແລະໃນເວລາກາງຄືນໂດຍເສົາໄຟ. ບັດນີ້ ຖ້າພຣະອົງຈະຂ້າຊົນຊາດນີ້ທັງໝົດເໝືອນຄົນດຽວ, ແລ້ວບັນດາປະຊາຊາດທີ່ໄດ້ຍິນກິດຕິສັບຂອງພຣະອົງຈະກ່າວວ່າ, ‘ເພາະພຣະເຢໂຮວາບໍ່ອາດນຳຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ປະຕິຍານຕໍ່ພວກເຂົາໄວ້ ສະນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ປະຫານພວກເຂົາໃນຖິ່ນກັນດານ.’”
ບັດນີ້ ຂ້າພະອົງຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ລິດອຳນາດແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕັດໄວ້ວ່າ, ພຣະເຢໂຫວາຊ້າຕໍ່ຄວາມໂກດ ແລະມີພຣະເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊົງອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າແລະການລ່ວງລະເມີດ ແຕ່ຈະບໍ່ຊົງຖືວ່າຜູ້ຜິດເປັນຜູ້ບໍຣິສຸດເດັດຂາດ ໂດຍຊົງໃຫ້ໂທດຄວາມຊົ່ວຂອງບິດາຕົກແກ່ບຸດຫຼານຈົນເຖິງຊົ່ວອາຍຸທີສາມແລະທີສີ່. ຂ້າພະອົງຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ ຂໍຊົງອະໄພຄວາມຊົ່ວຂອງຊົນຊາດນີ້ ຕາມຂະໜາດແຫ່ງພຣະເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ແລະເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງອະໄພຊົນຊາດນີ້ ນັບແຕ່ອີຢິບຈົນເຖິງບັດນີ້. ແລະພຣະເຢໂຫວາຕັດວ່າ, ເຮົາໄດ້ອະໄພແລ້ວຕາມຄຳຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ຕາບໃດທີ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ແທ້ ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະເຕັມໄປດ້ວຍສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຢໂຫວາ. ເພາະວ່າຄົນທັງປວງເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ເຫັນສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາ ແລະການອັດສະຈັນຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ກະທຳໃນອີຢິບແລະໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ແລະບັດນີ້ໄດ້ທົດລອງເຮົາສິບເທື່ອແລ້ວ ແລະບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາ; ແນ່ນອນວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສາບານໄວ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກທີ່ຍົວະເຮົາຈະໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນນັ້ນ: ແຕ່ຄາເລັບ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ເນື່ອງດ້ວຍວ່າມີຈິດໃຈອີກຢ່າງໜຶ່ງຢູ່ໃນຕົວເຂົາ ແລະໄດ້ຕິດຕາມເຮົາຢ່າງໝົດໃຈ ເຮົາຈະນຳເຂົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນທີ່ເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປນັ້ນ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາຈະຄອບຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນ. ຈົດເລກ 14:11–24.