ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ສິບເກົ້າ

ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ. ບັດນີ້ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງເສັ້ນປະຫວັດພາຍໃນຂອງຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດຂອງເຂົາສັດໂປຣເທສແຕນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ພວກເຮົາກຳລັງນຳໃຊ້ການເຊື່ອມໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ ເປັນຈຸດອ້າງອີງເພື່ອລະບຸຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະຄຣິດໃນການເຊື່ອມພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງ. ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ, ຂ່າວສານເລື່ອງຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸວ່າຈະສຳເລັດໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ ໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຍັງລາໂອດີເຊຍໂດຍສະເພາະ ຜ່ານອັກຄະສາວົກໂປໂລ. ຄຳພະຍານຂອງເອເຊກຽນ, ໂຢຮັນ ແລະ ໂປໂລ ສອດຄ່ອງກັນກັບຄວາມລຶກລັບດຽວກັນຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຂ່າວສານຂອງ Jones ແລະ Waggoner ໃນປີ 1888 ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານເຖິງລາໂອດີເຊຍ.

ພະລາຊະກິດແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບ ຄືການເຊື່ອມໄມ້ທັງສອງອັນ ຄືພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດສະພາບ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາຮອດ, ແຕ່ໂປໂລກໍາລັງກ່າວເຖິງການສໍາເລັດສົມບູນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະ ຄົບຖ້ວນແຫ່ງການເຊື່ອມໄມ້ທັງສອງອັນ ຊຶ່ງແມ່ນຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງລະບຸຂ່າວສານນັ້ນວ່າເປັນຂ່າວສານເຖິງເມືອງລາວດີເກອາ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1856, ແລ້ວຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນປີ 1888, ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ພົບການສໍາເລັດອັນສົມບູນຂອງມັນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ໂປໂລລະບຸພຣະວິຫານໃນລັກສະນະສອງປະການ ເມື່ອທ່ານນໍາສະເໜີຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດໃນສຽງແກອົງທີເຈັດ. ທ່ານແບ່ງຄວາມລຶກລັບນັ້ນອອກເປັນສ່ວນຫົວ ແລະ ສ່ວນກາຍ.

ພຣະຄຣິດເປັນພຣະສິຣະ, ຊຶ່ງຈະຕ້ອງມີຄວາມເປັນເອກໃນທຸກສິ່ງ, ແລະຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງເປັນກາຍ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພຣະສິຣະແລະກາຍເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສານກັນຂອງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດສະພາບ, ແລະຍັງມີຂໍ້ເທັດຈິງອັນສຳຄັນອີກປະການໜຶ່ງຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະສິຣະແລະກາຍນັ້ນ ຄືພຣະສິຣະຈະຕ້ອງມີຄວາມເປັນເອກເໜືອກາຍ. ໃນມະນຸດຊາດ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສຸລັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ອຳນາດທີ່ສູງກວ່າ (ພຣະສິຣະ) ຈະຕ້ອງປົກຄອງເໜືອອຳນາດທີ່ຕ່ຳກວ່າ (ກາຍ). ຮ່ວມກັນແລ້ວ ທັງສອງປະກອບເປັນສະພາວະໜຶ່ງດຽວ, ຫຼືຕາມສັບພາສາຂອງພຣະວິຫານທີ່ໂຢຮັນຈະຕ້ອງວັດນັ້ນ, ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນແຫ່ງບ່ອນບໍລິສຸດ (ມະນຸດສະພາບ, ກາຍ), ແລະບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ (ພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າ, ພຣະສິຣະ). ວ່າທັງສອງນີ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າກັນເປັນ “ໄມ້ອັນດຽວ”, ຫຼືເປັນກາຍດຽວໄດ້ຢ່າງໃດ, ນັ້ນເປັນພາລະກິດຂອງ “at-One-ment.” ໂປໂລກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ:

ຄວາມສົມບູນຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ, ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ “ທຸກຄົນບໍລິບູນໃນພຣະຄຣິດ” ນັ້ນ ແມ່ນ “ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ,” ຊຶ່ງແມ່ນການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະພາວະກັບມະນຸດພາວະ, ຫຼືດັ່ງທີ່ໂປໂລໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ແມ່ນ “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນ” ມະນຸດຊາດ “ຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ.” ໃນວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າແກຂອງເທວະດາອົງທີເຈັດ ຄວາມລຶກລັບນັ້ນກໍສຳເລັດ. ເມື່ອເອເຊກຽນລະບຸເຖິງການເຊື່ອມຕໍ່ນັ້ນ, ທ່ານໄດ້ໃຊ້ໄມ້ສອງອັນ, ອັນໜຶ່ງສຳລັບອານາຈັກພາກເໜືອ ແລະອີກອັນໜຶ່ງສຳລັບອານາຈັກພາກໃຕ້ ເພື່ອລະບຸສາຍເຊື່ອມໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍະລັກ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນພຣະວິຫານໂດຍຈຳນວນ “ສີ່ສິບຫົກ.” ໄມ້ແຫ່ງສາຍເຊື່ອມເຊິງສັນຍະລັກຂອງ “ສີ່ສິບຫົກ,” ຈະຕ້ອງຖືກນຳມາເຊື່ອມເຂົ້າກັບສາຍເຊື່ອມເຊິງສັນຍະລັກຂອງ “ສອງຮ້ອຍຊາວ.”

ສອງຮ້ອຍຊາວ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກປະສານເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ. ຈາກການຕີພິມພຣະຄຳພີ King James ໃນປີ 1611 ຈົນເຖິງການນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງ Miller ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1831 ແລະຕໍ່ມາເຖິງການຕີພິມຂ່າວສານນັ້ນໃນປີ 1833 ໃນ Vermont Telegraph, ເປັນໄລຍະເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ. ຂ່າວສານຂອງ Miller ແມ່ນການຈັດເຮັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ມາຈາກພຣະຄຳພີ ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ຢູ່ໃນວັນທີເລີ່ມຕົ້ນຄືປີ 1611 ມີເອກະສານອັນສູງສົ່ງຖືກຕີພິມອອກ ແລະຢູ່ໃນວັນທີສິ້ນສຸດຄືປີ 1831 ມີສິ່ງຕີພິມຂອງມະນຸດທີ່ອີງໃສ່ຄວາມຈິງອັນເປັນພຣະທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798.

ວັນທີທັງສາມນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຮ້ອຍຊາວປີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນໂຄງສ້າງຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການນຳເອົາອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີມາປະກອບກັນເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ການຕີພິມທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກພຣະເຈົ້າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະການຕີພິມທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກມະນຸດໃນຕອນສິ້ນສຸດ, ແລະປີ 1798 ເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຈະສະແດງໃຫ້ປະຈັກເຖິງຈຳພວກຄົນຊົ່ວຮ້າຍຜູ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ນັ້ນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອັກສອນຕົວທີສິບສາມ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງການກະບົດ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງສອງຮ້ອຍຊາວປີນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຈັດຫາພະຍານຄົນທີສອງ.

ໃນປີ 1776 ເອກະສານແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຄື ຄໍາປະກາດເອກະລາດ (Declaration of Independence) ໄດ້ຖືກປະກາດຕີພິມ, ແລະສອງຮ້ອຍຊາວປີຕໍ່ມາ, ໃນປີ 1996, ເອກະສານຂອງມະນຸດ ຄື ວາລະສານ The Time of the End ໄດ້ຖືກຕີພິມ. ເອກະສານຂອງມະນຸດນັ້ນເກີດມາຈາກການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຜະລິດຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989, ຊຶ່ງເຊັ່ນດຽວກັບປີ 1798, ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານອັນຊົງພຣະຄຸນ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄໍາປະກາດເອກະລາດ. ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1996 ໄດ້ລະບຸອະນາຄົດຂອງອາເມຣິກາ ເມື່ອມັນສູນເສຍເສລີພາບແລະເອກະລາດທີ່ມັນເຄີຍໄດ້ປະກາດໄວ້ໃນປີ 1776 ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ສິ່ງນີ້ໃຫ້ພະຍານຄັ້ງທີສອງວ່າ ຕົວເລກສອງຮ້ອຍຊາວ ເປັນຕົວແທນຂອງການປະສານກັນລະຫວ່າງພຣະພາບກັບມະນຸດພາບ, ແລະພະຍານຄັ້ງທີສອງນັ້ນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີອອກມາພ້ອມກັບລາຍເຊັນຂອງ “Truth,” ແລະໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພະຍານຄັ້ງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ (the first), ແລະພະຍານຄັ້ງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ (the last).

ປີ 1776 ຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງນຳໜ້າການເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ໃນໄລຍະການຕຽມພ້ອມນັ້ນ ລາຍເຊັນແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກຊີ້ບອກອີກຄັ້ງໜຶ່ງໂດຍປີ 1776 ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະປີ 1798 ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຢູ່ກາງກາງຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດນັ້ນ, ປີ 1789 ໄດ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍຕົວອັກສອນກາງ ເມື່ອອານານິຄົມທັງສິບສາມໄດ້ໃຫ້ສັດຕະຍາບັນແກ່ລັດຖະທຳມະນູນ. ແຕ່ລະວັນທີທັງສາມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການເວົ້າ” ຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ; ໂດຍມີຖະແຫຼງການເອກະລາດໃນປີ 1776, ລັດຖະທຳມະນູນໃນປີ 1789, ແລະ Alien and Sedition Acts ໃນປີ 1798. ປະຫວັດສາດນັ້ນກິນໄລຍະເວລາຊາວສອງປີ, ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບ ຫຼື ທົດສ່ວນ ຂອງສອງຮ້ອຍຊາວ, ດັ່ງນັ້ນ ມັນຍັງເປັນຕົວແທນສັນຍະລັກແຫ່ງການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາບກັບມະນຸດສະພາບ.

ການເປັນຕົວແທນຂອງມັນແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງຖືກພັນນາວ່າເລີ່ມຕົ້ນດັ່ງລູກແກະ (ພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ), ແລະສິ້ນສຸດລົງດັ່ງມັງກອນ (ມະນຸດຊາດ). ປີ 1776 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳປະກາດເອກະລາດ ອັນເປັນເຄรື່ອງໝາຍແຫ່ງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ແລະ Alien and Sedition Acts ເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດຊາດ; ແລະໃນຊ່ວງຊາວສອງປີນັ້ນທີ່ນຳໜ້າການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ການຜ່ານຈາກລູກແກະໄປສູ່ມັງກອນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການພິພາກສາຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືຢູດາ ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14. ການຢຽບຢ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນໃນຢູດາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສອງຮ້ອຍຊາວປີຕໍ່ມາ ຄືໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໄມ້ເທົ້າຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຄືຢູດາ ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໂດຍສັນຍະລັກແຫ່ງສີ່ສິບຫົກ, ແລະຍັງຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໂດຍຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງສອງຮ້ອຍຊາວ.

ໂປໂລໄດ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ແຫ່ງການຈັດສັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ນິຍາມການຈັດສັນທີ່ຕົນເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ນັ້ນວ່າເປັນຄວາມລັບລີ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຄື ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ ຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບ. ທ່ານຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມຈິງນີ້ຕໍ່ໄປເມື່ອຂຽນເຖິງຕີໂມທຽວ.

ທີ່ນີ້ໂປໂລກ່າວວ່າ ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຊອບທຳອັນເກີດຈາກຄວາມຍຳເກງ ຄື ພຣະເຈົ້າຜູ້ປະກົດໃນເນື້ອໜັງ. ພຣະເຈົ້າເປັນສີສະ, ແລະເນື້ອໜັງເປັນກາຍ. ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມຊອບທຳອັນເກີດຈາກຄວາມຍຳເກງນັ້ນ ຄື ພຣິດສະຕະຢູ່ໃນຜູ້ເຊື່ອ, ຊຶ່ງເປັນການປະສານເຂົ້າກັນຂອງພາວະພຣະທຳກັບມະນຸດພາບ. ໂປໂລຍັງໃຊ້ອຸປະມາເລື່ອງການສົມຣົດເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຮເສອາໄດ້ໃຊ້ດ້ວຍ.

ໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ ເມື່ອເອເຊກຽນລະບຸພັນທະສັນຍາແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຟື້ນຄືນໃໝ່ກັບຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ, ທ່ານໄດ້ສະເໜີພາບປະກອບເຖິງການເອົາໄມ້ສອງອັນມາຕໍ່ເຂົ້າກັນ. ໄມ້ສອງອັນນັ້ນ, ເປັນຂໍ້ຄວາມຕໍ່ຂໍ້ຄວາມ, ລວມເອົາອຸປະມາເລື່ອງການສົມລົດຂອງໂຮເຊອາ ແລະ ໂປໂລໄວ້ດ້ວຍ. ເມື່ອພວກມັນຖືກຕໍ່ເຂົ້າດ້ວຍກັນແລ້ວ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນສອງຊາດອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ເປັນຊາດດຽວ, ຕະຫຼອດໄປ.

ການຮ່ວມເຂົ້າເປັນອັນໜຶ່ງຕາມທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ລະບຸ ບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາທີ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຖືກແບ່ງແຍກອີກຕໍ່ໄປ ແລະຈະບໍ່ເຮັດບາບອີກຕໍ່ໄປ, ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ, ແລະເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາມີກະສັດພຽງອົງດຽວ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອ “ຊຳລະ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຮັບອານາຈັກໜຶ່ງ, ຊຶ່ງປະຊາຊົນຂອງອານາຈັກນັ້ນ ຕາມທີ່ເປໂຕໄດ້ກ່າວໄວ້, ໃນເວລານັ້ນຈະເປັນອານາຈັກແຫ່ງປະໂຣຫິດແລະກະສັດ. ໃນວັນທີນັ້ນ ເຈົ້າບ່າວກໍໄດ້ມາສູ່ການອະພິເສກສົມຣົດດ້ວຍ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມລຶກລັບທີ່ໂປໂລແລະໂຮເຊອາໄດ້ລະບຸໄວ້, ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຮວມກັນຂອງພາວະພຣະທຳກັບຄວາມເປັນມະນຸດ. ໂຢຮັນລະບຸວ່າ ຄວາມລຶກລັບນັ້ນ, ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ, ຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະຫມີພາບ,” ຈະສຳເລັດລົງໃນສະໄໝແຫ່ງການເປົ່າແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ.

ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດແມ່ນວິບັດອັນທີສາມ, ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດໄດ້ເລີ່ມເປົ່າສຽງເມື່ອທູດອົງທີສາມມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດປີ 1844 ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ, ແຕ່ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ພະລະກິດນັ້ນສຳເລັດ. ທູດອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ ແລະ ແກທີເຈັດໄດ້ເລີ່ມເປົ່າສຽງອີກຄັ້ງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະໃນຄັ້ງນີ້ “ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ” ຈະຕ້ອງ “ສຳເລັດ.” “ຄວາມລຶກລັບ” ນັ້ນຄືການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະພາບກັບຄວາມເປັນມະນຸດ, ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາຈຶ່ງກາຍເປັນທຸງສັນຍານ ແລະ ກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ບົດທີສາມສິບເຈັດຂອງເອເຊກຽນ ຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ເອເຊກຽນຖືກນຳໄປຍັງຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ. ກະດູກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງແອດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດິເກຍໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ໂປໂລຈຶ່ງກ່າວຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານເກືອບຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ຊາວລາໂອດິເກຍ.

ນີ້ກໍເປັນຄຳພັນລະນາທີ່ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ເຊື່ອມໂຍງໄວ້ກັບກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃນ Ezekiel.

ຂໍ້ຄວາມເຖິງລາໂອດີເກຍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນຄັ້ງທຳອິດແກ່ຂະບວນການແອດເວນຕິດໃນປີ 1856, ຊຶ່ງເປັນປີດຽວກັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂຶ້ນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີບົດທີຊາວຫົກ. ຂໍ້ຄວາມຂອງປີ 1856, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຂໍ້ຄວາມພາຍໃນທີ່ເອີ້ນໃຫ້ກັບໃຈ ແລະຂໍ້ຄວາມພາຍນອກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863. ຂໍ້ຄາມເຖິງລາໂອດີເກຍວ່າດ້ວຍຄວາມລຶກລັບຂອງ “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນທ່ານ, ຄວາມຫວັງແຫ່ງລັດສະໝີພາບ”, ໄດ້ຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນປີ 1888 ໂດຍຜູ້ເຖົ້າ Jones ແລະ Waggoner, ແລະຂໍ້ຄວາມນັ້ນກໍໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໂດຍ Sister White ດ້ວຍວ່າເປັນຂໍ້ຄວາມເຖິງລາໂອດີເກຍ.

ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ ເອເຊກຽນ ບົດທີ 37 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ເອເຊກຽນຖືກນຳພາໃນຝ່າຍວິນຍານໄປຍັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ບ່ອນທີ່ທ່ານໄດ້ຖືກໃຫ້ເຫັນສະພາບຂອງອາດເວັນຕິດແຫ່ງລາໂອດິເກຍ ຜູ້ຊຶ່ງຕາຍແລ້ວໃນບາບແລະການລ່ວງລະເມີດ. ທ່ານໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະກາດຂ່າວຄໍາພະຍາກອນສອງຢ່າງທີ່ແຍກຕ່າງຫາກຢ່າງຊັດເຈນ. ຢ່າງທຳອິດກໍ່ໃຫ້ເກີດການເຂົ້າມາຕິດຕໍ່ກັນ, ແຕ່ບັນດາຮ່າງກາຍກໍຍັງຄົງຕາຍຢູ່. ຄໍາພະຍາກອນຢ່າງທີສອງເອີ້ນຮ້ອງໃຫ້ຂ່າວສານຂອງ “ລົມທັງສີ່” ພັດລົງມາໃຫ້ຊີວິດແກ່ບັນດາກະດູກ. ຂ່າວສານຂອງລົມທັງສີ່ ຄືຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງທູດສະຫວັນສີ່ອົງທີ່ຈັບຍຶດລົມທັງສີ່ໄວ້. ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ລົມທັງສີ່ນັ້ນເປັນ “ມ້າທີ່ໂກດຮ້າຍ”, ກຳລັງສະແຫວງຫາທາງຫຼຸດພົ້ນອອກໄປ ເພາະວ່າມັນກຳລັງຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້. ມ້າທີ່ໂກດຮ້າຍແຫ່ງອິດສະລາມກຳລັງສະແຫວງຫາທາງຫຼຸດພົ້ນອອກໄປ ແລະນຳຄວາມຕາຍແລະການທຳລາຍມາຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ກະທຳໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະມັນຈະຖືກປ່ອຍອອກອີກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້.

ຂ່າວສານນັ້ນນຳເອົາຮ່າງກາຍທີ່ຕາຍແລ້ວເຂົ້າມາເປັນກອງທັບອັນເປັນໜຶ່ງດຽວ ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງຕີນຂອງຕົນ. ກອງທັບອັນເປັນໜຶ່ງດຽວນັ້ນຖືກນຳໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຢືນເທິງຕີນຂອງຕົນ ເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເພາະວ່າໃນສະໄໝແຫ່ງການເປົ່າສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດນັ້ນ ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງການສົມລົດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກັບພຣະຄຣິດ ຈະສຳເລັດ.

ແລ້ວເອເຊກຽນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນການເຊື່ອມໄມ້ສອງອັນເຂົ້າກັນ ຈົນກາຍເປັນຊາດດຽວ. ໄມ້ສອງອັນນັ້ນຄື ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິສຣາເອນ ແລະ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຂອງຢູດາ ຊຶ່ງຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັນເປັນຊາດດຽວ ເມື່ອສິ້ນສຸດໄລຍະເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຮ່ວມກັນຂອງເຂົາທັງສອງ ອັນມີຈຳນວນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ການສິ້ນສຸດຮ່ວມກັນນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍສີ່ສິບຫົກປີ ທັງໃນຕອນຕົ້ນ ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດ ຂອງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຮ່ວມກັນ.

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນການສຶກສານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.