The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.

ໄມ້ຄ້ອນສອງອັນຖືກຕໍ່ເຂົ້າກັນໃຫ້ກາຍເປັນພຣະວິຫານຫຼັງດຽວ. ເລກສີ່ສິບຫົກເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະວິຫານ, ແລະເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີທີ່ແຍກການເປັນເຊີຍຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອອອກຈາກການເປັນເຊີຍຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້. ເມື່ອການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບໄດ້ສຳເລັດລົງໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ກໍເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີທີ່ຕໍ່ໄມ້ຄ້ອນສອງອັນເຂົ້າກັນໃຫ້ເປັນພຣະວິຫານ. ຈາກ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຫາ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກທຳລາຍລົງ ແລະຖືກຢຽບຍ່ຳ. ໃນປີ 1798 ການຢຽບຍ່ຳໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະພໍຮອດປີ 1844 ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຊາດດຽວ ມີກະສັດອົງດຽວ ແລະຈະຢຸດເຊົາຈາກບາບຕະຫຼອດນິລັນດອນ. ນັ້ນແມ່ນແຜນການ, ແຕ່ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຜັກດັນແຜນການນັ້ນຖອຍໄປຮອດປີ 2001.

Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.

ໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າຄຣິສຕະຈັກແມ່ນພຣະກາຍ ແລະ ພຣະຄຣິດແມ່ນພຣະສິຣະ; ແລະ ໂປໂລໄດ້ໃຊ້ພຣະກາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງເນື້ອໜັງ. ສໍາລັບໂປໂລ ຄໍາວ່າ ເນື້ອໜັງ ແລະ ພຣະກາຍ ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້.

For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.

ເພາະວ່າຖ້າພວກທ່ານດຳເນີນຊີວິດຕາມເນື້ອໜັງ ພວກທ່ານກໍຈະຕາຍ; ແຕ່ຖ້າໂດຍພຣະວິນຍານ ພວກທ່ານກະທຳໃຫ້ກິດການຂອງກາຍຕາຍໄປ ພວກທ່ານກໍຈະມີຊີວິດ. ໂຣມ 8:13

The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.

ແບບແຜນຂອງພຣະວິຫານມະນຸດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມແບບແຜນຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮ່າງກາຍ ຊຶ່ງເປັນສາດສະໜາຈັກ ກໍເທົ່າກັບເນື້ອໜັງໃນພຣະວິຫານຂອງປັດເຈກບຸກຄົນ. ໃນພຣະວິຫານຂອງປັດເຈກບຸກຄົນ, ຈິດໃຈແມ່ນສ່ວນຫົວ, ແລະ ຮ່າງກາຍແມ່ນເນື້ອໜັງ.

For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

ເພາະວ່າເຮົາທັງຫຼາຍເປັນອະໄວຍະວະແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ, ເປັນເນື້ອຂອງພຣະອົງ ແລະເປັນກະດູກຂອງພຣະອົງ. ເພາະເຫດນີ້ ຜູ້ຊາຍຈະລະບິດາແລະມານດາຂອງຕົນ ແລະຈະຜູກພັນກັບພັນລະຍາຂອງຕົນ, ແລະທັງສອງຈະເປັນເນື້ອດຽວກັນ. ຂໍ້ລັບນີ້ເປັນຂໍ້ລັບອັນໃຫຍ່ຫຼວງ: ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດແລະຄຣິສຕະຈັກ. ເອເຟໂຊ 5:30–32.

The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.

ພຣະວິຫານທີ່ໂຢຮັນຕ້ອງໄດ້ວັດແທກນັ້ນ, ເມື່ອການເປົ່າແກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພະລາຊະກິດໃນການເຮັດໃຫ້ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດລົງ, ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ພຣະວິຫານຂອງມະນຸດນັ້ນຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ທັງສອງເປັນສັນຍາລັກທີ່ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້. ໂມເຊໄດ້ຢູ່ເທິງພູເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກວັນ ເມື່ອທ່ານໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນແບບແຜນທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງນຳໃຊ້ໃນການຍົກຕັ້ງພະພັກອາໄສຝ່າຍໂລກ. ແບບແຜນນັ້ນໄດ້ຖືກນຳມາຈາກພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ.

Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.

ພຣະຄຣິດແມ່ນພຣະວິຫານຝ່າຍສະຫວັນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສຳແດງໃນເນື້ອຫນັງ ແລະພຣະອົງຊົງເປັນຕົວແບບຂອງພຣະວິຫານມະນຸດ ເພາະວ່າມະນຸດຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສາຍາລັກຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຕົວແບບຂອງພຣະວິຫານມະນຸດຈຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ດ້ວຍໂຄໂມໂຊມສີ່ສິບຫົກ.

The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.

ພຣະວິຫານທັງຫຼາຍສາມາດສະຫຼັບແທນກັນໄດ້ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິຫານທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ວັດນັ້ນ ຈຶ່ງປະກອບມີພຽງສອງຫ້ອງ ໂດຍບໍ່ມີລານຊັ້ນນອກ. ຫ້ອງທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານມະນຸດ, ຄືຄຣິດຕະຈັກ (ເຈົ້າສາວ), ຊົນຊາດ, ກາຍ, ຊຶ່ງເປັນເນື້ອຫນັງ. ຫ້ອງທີສອງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ, ເຈົ້າບ່າວ, ກະສັດ, ສີສະ, ຊຶ່ງເປັນຈິດໃຈ. ພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍານິລັນດອນ ຊຶ່ງສຳເລັດແກ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍໄມ້ສອງອັນໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37. ມັນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍພຣະວິຫານຂອງໂຢຮັນ ຊຶ່ງປະກອບມີສອງຫ້ອງ. ມັນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຄຳນິຍາມຢ່າງເຈາະຈົງຂອງໂປໂລ ກ່ຽວກັບຄວາມເລິກລັບແຫ່ງພຣະຄຣິດໃນຜູ້ເຊື່ອ, ຄືຄວາມຫວັງແຫ່ງພຣະສິລິ.

The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.

ພະລັງງານແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນພະລັງງານແຫ່ງການປະສົມປະສານຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າເຂົ້າກັບມະນຸດຊາດຢ່າງຖາວອນ. ພະລັງງານນັ້ນຖືກທໍາໃຫ້ສໍາເລັດໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກທີເຈັດ. ການປະສົມປະສານນັ້ນຖືກນໍາສະແດງ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ໃນຫຼາຍຮູບແບບຕ່າງໆໃນພຣະຄໍາພີ. ພາລະກິດແຫ່ງການຊອບທໍາ ແລະ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແມ່ນຄໍາສັບທາງທິດສະດີພຣະຄໍາພີສໍາລັບພາລະກິດນັ້ນ. ການຊອບທໍາແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ຮັບແທນຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ພາລະກິດແຫ່ງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ. ການຊອບທໍາເປັນຕົວແທນແຫ່ງສິດຂອງພວກເຮົາສໍາລັບສະຫວັນ ແລະ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເໝາະສົມຂອງພວກເຮົາສໍາລັບສະຫວັນ. ພາລະກິດທັງສອງນັ້ນຖືກນໍາມາເຖິງຜູ້ເຊື່ອໂດຍການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ພາລະກິດນັ້ນຖືກນໍາສະແດງເປັນການຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງດວງໃຈ ແລະ ຈິດໃຈຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຮັບເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍານິລັນດອນ.

The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.

“ຈິດໃຈ” ເປັນຕົວແທນຂອງຫ້ອງພັກໃນພຣະວິຫານ ບ່ອນທີ່ສີສະຖິດຢູ່. ຈິດໃຈຄືສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າທຳມະຊາດອັນສູງ ຕົງກັນຂ້າມກັບເນື້ອຫນັງ ຊຶ່ງເປັນທຳມະຊາດອັນຕ່ຳ. ຈິດໃຈຖືກສະແດງອອກໂດຍຄວາມຄິດຂອງພວກເຮົາ, ສ່ວນເນື້ອຫນັງຖືກສະແດງອອກໂດຍຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຮົາ.

“Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.

“ຫຼາຍຄົນປະສົບກັບຄວາມທຸກໃຈໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນ. ພວກເຂົາໄດ້ຫັນຄວາມຄິດຈິດໃຈອອກຈາກພຣະເຢຊູ ແລະເພັ່ງຈົດຈໍ່ໃສ່ຕົນເອງຫຼາຍເກີນໄປ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນ້ອຍໆເບິ່ງໃຫຍ່ໂຕ ແລະເວົ້າແຕ່ຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄວາມທໍ້ຖອຍ. ພວກເຂົາມີຄວາມຜິດໃນບາບໃຫຍ່ຄືການຈົ່ມທຸກໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນຕໍ່ການຊົງຈັດຕຽມທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພາະທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາມີ ແລະທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາເປັນນັ້ນ ເຮົາເປັນໜີ້ພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງໄດ້ປະທານຄວາມສາມາດແກ່ເຮົາ ຊຶ່ງໃນລະດັບໜຶ່ງກໍຄ້າຍຄືກັບທີ່ພຣະອົງເອງຊົງມີ; ແລະເຮົາຄວນອຸດສາຫະພາກພຽນຢ່າງຈິງຈັງເພື່ອພັດທະນາຄວາມສາມາດເຫຼົ່ານີ້ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ຕົນເອງພໍໃຈ ຫຼືຍົກຍໍຕົນເອງ ແຕ່ເພື່ອຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງ.”

“We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.

“ພວກເຮົາບໍ່ຄວນຍອມໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຮົາຖືກຊັກນຳໃຫ້ຫັນເຫອອກຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ໂດຍພຣະຄຣິດ ພວກເຮົາສາມາດ ແລະຄວນຈະມີຄວາມສຸກ, ແລະຄວນປູກຝັງນິໄສແຫ່ງການຄວບຄຸມຕົນເອງ. ແມ້ແຕ່ຄວາມຄິດກໍຕ້ອງຖືກນຳໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການຍອມຈຳນົນຕໍ່ນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມຮູ້ສຶກກໍຕ້ອງຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງເຫດຜົນ ແລະສາສະໜາ. ຈິນຕນາການຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ມັນແລ່ນຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດ ແລະເຮັດຕາມໃຈຂອງຕົນເອງ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມພາກພຽນໃດໆໃນການຫ້າມປາມ ແລະການຝຶກຝົນ. ຖ້າຄວາມຄິດຜິດ, ຄວາມຮູ້ສຶກກໍຈະຜິດ; ແລະຄວາມຄິດກັບຄວາມຮູ້ສຶກເມື່ອຮວມກັນແລ້ວ ກໍປະກອບຂຶ້ນເປັນລັກສະນະທາງສິນທຳ. ເມື່ອພວກເຮົາຕັດສິນໃຈວ່າ ໃນຖານະເປັນຄຣິດສະຕຽນ ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຫ້າມປາມຄວາມຄິດ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຕົນ, ພວກເຮົາກໍຖືກນຳເຂົ້າໄປຢູ່ໃຕ້ອິດທິພົນຂອງທູດສະຫວັນຊົ່ວ, ແລະເຊີນການປາກົດຢູ່ຂອງພວກມັນ ແລະການຄວບຄຸມຂອງພວກມັນ. ຖ້າພວກເຮົາຍອມຕາມຄວາມປະທັບໃຈຂອງຕົນ ແລະປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຄິດໄຫຼໄປຕາມຮ່ອງທາງແຫ່ງຄວາມສົງໄສ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອ, ແລະການຈົ່ມພຶມ, ພວກເຮົາກໍຈະເປັນທຸກ, ແລະຊີວິດຂອງພວກເຮົາຈະພິສູດວ່າເປັນຄວາມລົ້ມເຫຼວ.” Review and Herald, April 21, 1885.

Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”

ຄວາມຄິດແລະຄວາມຮູ້ສຶກເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັນແລ້ວ ກໍເປັນຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳ. ຄຸນລັກສະນະຂອງເຮົາຖືກປະກອບຂຶ້ນຈາກທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳແລະທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ; ຈິດໃຈເປັນທຳມະຊາດຊັ້ນສູງ, ແລະຖ້າຄວາມຄິດຂອງຈິດໃຈຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຮົາກໍຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເຊັ່ນດຽວກັນ. ທັງນີ້ເພາະວ່າ ຈິດໃຈເປັນທຳມະຊາດຊັ້ນສູງທີ່ຄວບຄຸມທຳມະຊາດທັງສອງປະການທີ່ປະກອບເປັນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງເຮົາ. “ພະລັງອຳນາດ” ທີ່ໄດ້ຖືກອອກແບບໄວ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງການເປັນຢູ່ຂອງເຮົາ ແມ່ນ “ໃນຂອບເຂດໜຶ່ງ,” “ຄ້າຍຄືກັບພະລັງອຳນາດເຫຼົ່ານັ້ນທີ່” ພຣະຄຣິດ “ຊົງມີຢູ່,” ເພາະວ່າເຮົາໄດ້ຖືກຊົງສ້າງຕາມພາບລັກຂອງພຣະອົງ, ແລະເຮົາ “ຄວນພາກພຽນຢ່າງຈິງຈັງເພື່ອພັດທະນາ” “ພະລັງອຳນາດ” ເຫຼົ່ານັ້ນ.

The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.

ອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງ ຫຼື ຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ໄດ້ແກ່ ການພິພາກສາ, ຄວາມຊົງຈຳ, ມະໂນທຳ ແລະ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ ຄື ເຈດຈຳນົງ.

“Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.

“ຫຼາຍຄົນກຳລັງຖາມວ່າ, ‘ຂ້ອຍຈະຍອມມອບຕົນເອງແກ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?’ ທ່ານປາຖະໜາຈະມອບຕົນເອງໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ, ແຕ່ທ່ານອ່ອນແອໃນກຳລັງທາງສິນທຳ, ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດແຫ່ງຄວາມສົງໄສ, ແລະຖືກຄວບຄຸມໂດຍນິໄສຂອງຊີວິດແຫ່ງບາບຂອງທ່ານ. ຄຳສັນຍາ ແລະຄຳຕັ້ງໃຈຂອງທ່ານເປັນດັ່ງເຊືອກທີ່ຖັກດ້ວຍຊາຍ. ທ່ານບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມຄວາມຄິດ, ແຮງຜັກດັນ, ແລະຄວາມຮັກໃຄ່ຂອງທ່ານໄດ້. ຄວາມຮູ້ຕົວວ່າຄຳສັນຍາຂອງທ່ານໄດ້ຖືກທຳລາຍ ແລະຄຳປະຕິຍານຂອງທ່ານໄດ້ຖືກສູນເສຍໄປ ທຳໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຄວາມຈິງໃຈຂອງຕົນເອງອ່ອນແອລົງ, ແລະເຮັດໃຫ້ທ່ານຮູ້ສຶກວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ອາດຮັບທ່ານໄດ້; ແຕ່ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສິ້ນຫວັງ. ສິ່ງທີ່ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ແມ່ນພະລັງທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຈດຈຳນົງ. ນີ້ແມ່ນອຳນາດປົກຄອງຢູ່ໃນທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ, ຄືອຳນາດແຫ່ງການຕັດສິນໃຈ ຫຼືແຫ່ງການເລືອກ. ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂຶ້ນຢູ່ກັບການໃຊ້ເຈດຈຳນົງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານອຳນາດແຫ່ງການເລືອກແກ່ມະນຸດ; ການນຳໃຊ້ອຳນາດນັ້ນເປັນໜ້າທີ່ຂອງເຂົາ. ທ່ານບໍ່ອາດປ່ຽນແປງໃຈຂອງທ່ານໄດ້, ທ່ານບໍ່ອາດມອບຄວາມຮັກໃຄ່ໃນໃຈນັ້ນແກ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ; ແຕ່ທ່ານສາມາດເລືອກຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ທ່ານສາມາດມອບເຈດຈຳນົງຂອງທ່ານແກ່ພຣະອົງ; ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງກະທຳການຢູ່ໃນທ່ານ ໃຫ້ທ່ານທັງປາຖະໜາ ແລະກະທຳຕາມຄວາມຊອບພຣະໄທອັນດີຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນັ້ນ ທຳມະຊາດທັງໝົດຂອງທ່ານຈະຖືກນຳເຂົ້າມາຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຣິດ; ຄວາມຮັກໃຄ່ຂອງທ່ານຈະຮວມສູນຢູ່ທີ່ພຣະອົງ, ຄວາມຄິດຂອງທ່ານຈະສອດຄ່ອງກັບພຣະອົງ.”

“Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.

“ຄວາມປາຖະໜາຕໍ່ຄວາມດີ ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດນັ້ນຖືກຕ້ອງເທົ່າທີ່ມັນໄປເຖິງ; ແຕ່ຖ້າທ່ານຢຸດຢູ່ພຽງເທົ່ານີ້, ມັນຈະບໍ່ເປັນປະໂຫຍດອັນໃດເລີຍ. ຄົນເປັນອັນຫຼາຍຈະພິນາດໄປ ໃນຂະນະທີ່ຍັງຫວັງ ແລະ ປາຖະໜາທີ່ຈະເປັນຄຣິສຕຽນ. ພວກເຂົາບໍ່ມາເຖິງຈຸດທີ່ຈະຍອມມອບຈິດໃຈຈຳນົງແກ່ພຣະເຈົ້າ. ບັດນີ້ພວກເຂົາບໍ່ເລືອກທີ່ຈະເປັນຄຣິສຕຽນ.”

“Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.

“ໂດຍການໃຊ້ນ້ຳໃຈເສລີຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ການປ່ຽນແປງຢ່າງສິ້ນເຊິງອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ໃນຊີວິດຂອງທ່ານ. ໂດຍການຍອມມອບນ້ຳໃຈເສລີຂອງທ່ານໃຫ້ແກ່ພຣະຄຣິດ, ທ່ານໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຣິດອຳນາດທີ່ຢູ່ເໜືອບັນດາເຈົ້ານາຍ ແລະ ອຳນາດທັງຫລາຍ. ທ່ານຈະໄດ້ຮັບກຳລັງຈາກເບື້ອງເທິງເພື່ອຄ້ຳຈຸນທ່ານໃຫ້ໝັ້ນຄົງ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ໂດຍການຍອມຈຳນົນແດ່ພຣະເຈົ້າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ທ່ານຈະສາມາດດຳເນີນຊີວິດໃໝ່ໄດ້, ຄືຊີວິດແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ.” Steps to Christ, 47, 48.

The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.

ພະລັງແຫ່ງຈິດຈຳນົງແມ່ນ “ອຳນາດແຫ່ງການປົກຄອງ” ໃນທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ, ແລະຜູ້ປົກຄອງນັ້ນຕັ້ງຢູ່ໃນຫ້ອງພັກແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງມະນຸດທີ່ສຳພັນ “ກັບພະລັງທີ່ຢູ່ເໜືອຫົວໜ້າອຳນາດ ແລະ ອຳນາດທັງປວງ.” ສະຖານທີ່ທີ່ການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງຂອງພຣະພາບເຈົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດເກີດຂຶ້ນໃນພຣະວິຫານຂອງມະນຸດ ຄືປ້ອມປາການແຫ່ງຈິດວິນຍານ. ມະນຸດທຸກຄົນມີປ້ອມປາການໜຶ່ງ, ແລະປ້ອມນັ້ນກໍຖືກຄອບຄອງໂດຍພຣະຄຣິດ, ຫຼືໂດຍສັດຕູເອກຂອງພຣະຄຣິດ.

“When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.

“ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງເຂົ້າຄອບຄອງປ້ອມປາການແຫ່ງຈິດວິນຍານ, ຕົວແທນມະນຸດກໍກາຍເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັບພຣະອົງ. ແລະຜູ້ທີ່ເປັນອັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະຄຣິດ, ດໍາລົງຄວາມເປັນເອກະພາບນັ້ນໄວ້, ຍົກພຣະອົງຂຶ້ນປະທັບເທິງບັນລັງໃນຈິດໃຈ, ແລະເຊື່ອຟັງພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ, ຍ່ອມປອດໄພຈາກບ້ວງແຮ້ວຂອງມານຮ້າຍ. ເມື່ອຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບພຣະຄຣິດ, ລາວກໍຮວບຮວມພຣະຄຸນທັງຫລາຍຂອງພຣະຄຣິດມາສູ່ຕົນ, ແລະຖວາຍກໍາລັງ, ຄວາມສາມາດອັນມີປະສິດທິຜົນ, ແລະອໍານາດແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນການຊະນະຈິດວິນຍານທັງຫລາຍໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ໂດຍການຮ່ວມມືກັບພຣະຜູ້ໄຖ່ ລາວກໍກາຍເປັນເຄື່ອງມືທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ກະທໍາການ. ເມື່ອນັ້ນ ເມື່ອຊາຕານມາ ແລະພະຍາຍາມເຂົ້າຄອບຄອງຈິດວິນຍານ, ມັນກໍພົບວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ລາວເຂັ້ມແຂງຍິ່ງກວ່າຊາຍຜູ້ແຂງແຮງທີ່ຖືອາວຸດ.” Review and Herald, December 12, 1899.

The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.

ປ້ອມປາການຂອງຈິດວິນຍານແມ່ນຫົວໃຈແລະຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງມະນຸດ. ຄຳສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ໄດ້ຊີ້ບອກຄຳສັນຍາຫຼັກສາມປະການສຳລັບຜູ້ເຊື່ອ. ລາວໄດ້ຮັບຄຳສັນຍາວ່າຈະມີແຜ່ນດິນເພື່ອອາໄສຢູ່, ດັ່ງທີ່ສວນເອເດນເຄີຍເປັນສຳລັບອາດາມແລະເອວາ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງແຜ່ນດິນແຫ່ງຄຳສັນຍາໃນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາອີກໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງແຜ່ນດິນຝ່າຍວິນຍານອັນຮຸ່ງໂລດສຳລັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ແລະທັງສາມສິ່ງນີ້ລ້ວນເປັນພະຍານ, ເປັນຂໍ້ຕໍ່ຂໍ້, ຕໍ່ຄຳສັນຍາເລື່ອງໂລກທີ່ຖືກສ້າງໃໝ່, ສຳລັບຜູ້ທີ່ມີໄຊຊະນະດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມີໄຊຊະນະ.

When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.

ເມື່ອອາດາມແລະເອວາໄດ້ເຮັດບາບ, ພວກເຂົາໄດ້ຖືກ “ກະຈັດກະຈາຍ” ອອກຈາກສວນເອເດນເປັນເວລາ “ເຈັດເທື່ອ”, ແລະຫຼັງຈາກເຈັດສະຫັດສະວັດແຜ່ນດິນໂລກຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ໃໝ່, ແລະສວນເອເດນກໍໄດ້ຖືກຟື້ນຟູກັບຄືນ. ການກະຈັດກະຈາຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນເວລາ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ, ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການກະຈັດກະຈາຍຂອງອາດາມແລະເອວາ. ພັນທະສັນຍາໄດ້ຊົງສັນຍາເຖິງແຜ່ນດິນໜຶ່ງໃຫ້ອາໄສຢູ່, ແລະນັ້ນກໍຄືພຣະສັນຍາເຖິງເອເດນທີ່ຖືກຟື້ນຟູ. ການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະກອງພົນ ເປັນຕົວແທນຂອງການທະວີຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງບາບຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງພາຍໃນຄອບຄົວມະນຸດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍບາບຂອງອາດາມ.

The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.

ພຣະສັນຍາອີກສອງປະການຂອງພັນທະສັນຍາຄື: ຜູ້ສັດຊື່ຈະໄດ້ຮັບຮ່າງກາຍໃໝ່ ແລະ ຈິດໃຈໃໝ່ ຄືແມ່ນຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດ. ຮ່າງກາຍນັ້ນຄືເນື້ອໜັງ, ທໍາມະຊາດຝ່າຍຕໍ່າ, ແລະ ໃນຄວາມສຳພັນກັບພຣະຄຣິດ ມັນຄືຄຣິສຕະຈັກ. ຈິດໃຈແມ່ນທໍາມະຊາດຝ່າຍສູງ, ເປັນສິ່ງທີ່ Sister White ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ປ້ອມປາການຂອງຈິດວິນຍານ.” ໂປໂລໄດ້ສອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດໃນຂະນະທີ່ເຮົາຍອມຮັບຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງຂ່າວປະເສີດ, ເມື່ອເຮົາຖືກປະກາດໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທໍາ. ທ່ານຍັງໄດ້ສອນອີກວ່າ ພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຮ່າງກາຍໃໝ່ທີ່ຖືກຍົກຊູສະຫງ່າລາສີ ຈົນກວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ.

Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.

ຈົ່ງເບິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າສຳແດງຄວາມລຶກລັບອັນໜຶ່ງແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ; ພວກເຮົາຈະບໍ່ໄດ້ນອນຫຼັບໝົດທຸກຄົນ, ແຕ່ພວກເຮົາທຸກຄົນຈະຖືກປ່ຽນແປງ, ໃນຊົ່ວຂະນະດຽວ, ໃນພິບຕາດຽວ, ເມື່ອສຽງແກສຸດທ້າຍດັງຂຶ້ນ; ເພາະວ່າແກນັ້ນຈະດັງຂຶ້ນ, ແລະຄົນຕາຍຈະຖືກປຸກໃຫ້ເປັນຂຶ້ນມາໂດຍບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະພວກເຮົາຈະຖືກປ່ຽນແປງ. ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ເນົ່າເປື່ອຍໄດ້ນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງສວມຄວາມບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະສິ່ງທີ່ຕາຍໄດ້ນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງສວມຄວາມບໍ່ຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອສິ່ງທີ່ເນົ່າເປື່ອຍໄດ້ນີ້ໄດ້ສວມຄວາມບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ແລະສິ່ງທີ່ຕາຍໄດ້ນີ້ໄດ້ສວມຄວາມບໍ່ຕາຍ, ເມື່ອນັ້ນຖ້ອຍຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ຈະສຳເລັດເປັນຈິງວ່າ, ຄວາມຕາຍໄດ້ຖືກກືນເຂົ້າໄປໃນໄຊຊະນະແລ້ວ. ໂອ ຄວາມຕາຍ, ເຫຼັກໄນຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ໂອ ຫຼຸມຝັງສົບ, ໄຊຊະນະຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ເຫຼັກໄນຂອງຄວາມຕາຍຄືບາບ; ແລະກຳລັງຂອງບາບຄືພຣະບັນຍັດ. 1 ໂກຣິນໂທ 15:51–56.

A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.

ຄຳສອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຢ່າງທີ່ໂຢຮັນກ່າວໄວ້ ຊີ້ວ່າຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄຳສອນອັນຫຼອກລວງເຊັ່ນນັ້ນເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ໂຕ້ຖຽງວ່າ ພຣະຄຣິດບໍ່ເຄີຍຮັບເອົາຮ່າງກາຍທີ່ຕົກຢູ່ໃຕ້ຜົນກະທົບຂອງບາບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມສົ່ງຜົນຕໍ່ມະນຸດຊາດນັບຕັ້ງແຕ່ບາບຂອງອາດາມເປັນຕົ້ນມາ.

And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

ແລະວິນຍານທຸກດວງທີ່ບໍ່ຮັບສາລະພາບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາໃນເນື້ອຫນັງ ກໍບໍ່ໄດ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າ; ແລະນີ້ແຫຼະຄືວິນຍານຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງພວກທ່ານໄດ້ຍິນວ່າມັນຈະມາ; ແລະບັດນີ້ມັນກໍຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ. 1 ໂຢຮັນ 4:3

The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.

ເຫຼົ້າອະງຸ່ນຂອງບາບິໂລນ (ອັນຕີຄຣິດ) ທີ່ສອນເລື່ອງ “ການປະສົນທິທີ່ປາດສະຈາກມົນທິນ”, ອ້າງວ່າ ນາງມາຣີໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນແບບ ເໝືອນດັ່ງອາດາມແລະເອວາກ່ອນການຕົກໃນບາບ ເພື່ອວ່າການປະສູດຂອງພຣະເຢຊູຈະຕັ້ງຢູ່ເທິງການປະສົນທິແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ (ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ) ກັບຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ສົມບູນແບບ (ນາງມາຣີ.) ຄຳສອນອັນເປັນເທັດເລື່ອງການປະສົນທິທີ່ປາດສະຈາກມົນທິນ ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າ ພຣະເຢຊູຖືກປະສົນທິໃນຄັນຂອງນາງມາຣີເມື່ອໃດ ແຕ່ກ່າວເຖິງວ່າ ນາງມາຣີໄດ້ຖືກປະສົນທິດ້ວຍຄວາມສົມບູນແບບເໝືອນອາດາມແລະເອວາແນວໃດ. ການຊີ້ແນະວ່າ ເນື້ອໜັງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຮັບໄວ້ໃນພຣະອົງເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາເພື່ອໄຖ່ມະນຸດນັ້ນ ເປັນເນື້ອໜັງທີ່ປາດສະຈາກບາບ ແລະບໍ່ມີຜົນກະທົບແຫ່ງກຳມະພັນສືບທອດ ເປັນຄຳສອນຂອງອັນຕີຄຣິດ.

For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

ເພາະວ່າມີຜູ້ລໍ້ລວງຫຼາຍຄົນໄດ້ເຂົ້າມາໃນໂລກ, ຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາໃນເນື້ອກາຍ. ຜູ້ນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ລໍ້ລວງ ແລະເປັນອັນຕິຄຣິດ. 2 ໂຢຮັນ 1:7

When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກຊົງໃຫ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງລະມັດລະວັງວ່າ ໃນເວລານັ້ນພຣະອົງຊົງມີພຣະກາຍອັນຮຸ່ງໂລດແລ້ວ. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຟື້ນຄືນຂອງຜູ້ຊອບທຳໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ແລະໃນເຫດການນັ້ນເອງ ພວກເຮົາຈຶ່ງຮັບພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາເລື່ອງກາຍໃໝ່.

“The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.

“ເວລາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວສຳລັບພຣະຄຣິດທີ່ຈະສະເດັດຂຶ້ນໄປສູ່ພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ. ໃນຖານະຜູ້ພິຊິດອັນຊົງພະເດດ ພຣະອົງກຳລັງຈະສະເດັດກັບຄືນໄປຍັງລານສະຫວັນ ພ້ອມດ້ວຍຂອງລາງວັນແຫ່ງໄຊຊະນະ. ກ່ອນການສິ້ນພຣະຊົນມ໌ ພຣະອົງໄດ້ປະກາດຕໍ່ພຣະບິດາຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ຂ້າພະອົງໄດ້ສຳເລັດພຣະກິດທີ່ພຣະອົງປະທານໃຫ້ຂ້າພະອົງກະທຳ.’ ໂຢຮັນ 17:4. ຫຼັງຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນມ໌ ພຣະອົງຍັງປະທັບຢູ່ເທິງໂລກອີກຊ່ວງໜຶ່ງ ເພື່ອໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຄຸ້ນເຄີຍກັບພຣະອົງໃນພຣະກາຍທີ່ໄດ້ຟື້ນຄືນແລະຮັບພຣະສິຣິແລ້ວ. ບັດນີ້ ພຣະອົງພ້ອມແລ້ວສຳລັບການອຳລາ. ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນຢ່າງແນ່ຊັດແລ້ວວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງບໍ່ຈຳເປັນອີກຕໍ່ໄປທີ່ຈະເຊື່ອມໂຍງພຣະອົງໄວ້ກັບອຸບໂມງຝັງສົບ. ພວກເຂົາສາມາດຄິດເຖິງພຣະອົງໃນຖານະຜູ້ຊົງຮັບພຣະສິຣິຢູ່ຕໍ່ໜ້າຈັກກະວານສະຫວັນ.” The Desire of Ages, 829.

The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.

ພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນສຳລັບຢູ່ອາໄສ ຈະສຳເລັດບັນລຸໃນເວລາທີ່ແຜ່ນດິນໂລກຖືກເຮັດໃຫ້ໃໝ່ ເມື່ອເອເດນຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນ ແລະການກະຈັດກະຈາຍຂອງມະນຸດຊາດຂອງອາດາມອົງທຳອິດໃນ “ເຈັດເທື່ອ” (ເຈັດພັນປີ) ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ກ່ຽວກັບຮ່າງກາຍໃໝ່ແລະຮຸ່ງໂລດ ຈະຖືກປະທານໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ໃນຊົ່ວພິບຕາດຽວ.

“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

“ເລື່ອງລາວຂອງເບັດເລເຮັມເປັນຫົວຂໍ້ອັນບໍ່ມີວັນໝົດສິ້ນ. ໃນນັ້ນມີສິ່ງທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຄື ‘ຄວາມເລິກແຫ່ງຄວາມຮັ່ງມີ ທັງແຫ່ງພຣະປັນຍາ ແລະຄວາມຮູ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.’ ໂຣມ 11:33. ພວກເຮົາພາກັນພິສວງຕໍ່ການສະຫລະຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ໃນການທີ່ພຣະອົງແລກປ່ຽນບັນລັງແຫ່ງສະຫວັນກັບຮາງຫຍ້າ, ແລະແລກປ່ຽນການສະຫາຍຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ນະມັດສະການ ກັບສັດໃນຄອກ. ຄວາມຈອງຫອງ ແລະການພຶງຕົນເອງຂອງມະນຸດຖືກຕຳໜິຢ່າງແຮງກ້າເມື່ອຢືນຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ນີ້ເປັນພຽງແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເທົ່ານັ້ນຂອງການຖ່ອມພຣະອົງລົງອັນມະຫັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ການຮັບເອົາທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ ແມ່ນແມ້ແຕ່ໃນເວລາທີ່ອາດາມຍັງຄົງຢູ່ໃນຄວາມບໍລິສຸດໃນສວນເອເດນ ກໍຈະເປັນການຖ່ອມພຣະອົງລົງຢ່າງເກືອບຈະໄຮ້ຂອບເຂດ. ແຕ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບເອົາສະພາບມະນຸດໃນເວລາທີ່ເຊື້ອສາຍມະນຸດໄດ້ອ່ອນແອລົງໂດຍຄວາມບາບຕະຫຼອດສີ່ພັນປີ. ເໝືອນດັ່ງລູກຫລານທຸກຄົນຂອງອາດາມ ພຣະອົງຊົງຍອມຮັບຜົນຂອງການທຳງານຂອງກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການສືບທອດ. ຜົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ ປະຫວັດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ໄດ້ສະແດງໄວ້ແລ້ວ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາພ້ອມກັບມໍຣະດົກທາງສາຍເລືອດເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອຮ່ວມແບ່ງປັນຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະການຖືກລໍ້ລວງຂອງພວກເຮົາ ແລະເພື່ອປະທານແບບຢ່າງແຫ່ງຊີວິດອັນປາດຈາກບາບໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ.” The Desire of Ages, 48.

When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.

ເມື່ອມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງບັນລຸຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງຂ່າວປະເສີດ ລາວກໍຈະໄດ້ຮັບຈິດໃຈໃໝ່ໃນທັນທີນັ້ນ ຄືແມ່ນຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດ ແຕ່ຮ່າງກາຍ ຫຼືດັ່ງທີ່ໂປໂລຍັງເອີ້ນມັນວ່າ ເນື້ອໜັງ ຈະຖືກປ່ຽນແປງໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກ ບໍ່ໄດ້ຖືກກຳຈັດໃນເວລາການກັບໃຈໃໝ່. ຄວາມຮູ້ສຶກເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງລັກສະນະທາງສິນທຳ ຈະຄົງຢູ່ຈົນກວ່າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ຄວາມຮູ້ສຶກເຫຼົ່ານັ້ນແທນລະບົບອາລົມ ຊຶ່ງມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບລະບົບຮໍໂມນ. ພວກມັນແທນປະສາດສຳຜັດທັງຫຼາຍ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບລະບົບປະສາດ. ອົງປະກອບທັງປວງໃນທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຂອງມະນຸດ ທີ່ຖືວ່າເປັນຄວາມຮູ້ສຶກ ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງປະເພດພື້ນຖານ. ຄວາມຮູ້ສຶກປະເພດໜຶ່ງຄື ແນວໂນ້ມທີ່ພວກເຮົາສືບທອດມາຈາກບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກອີກປະເພດໜຶ່ງຄື ແນວໂນ້ມທີ່ຖືກປູກຝັງ ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ພັດທະນາຂຶ້ນໂດຍການເລືອກຂອງພວກເຮົາເອງ.

Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”

ແນວໂນ້ມທີ່ສືບທອດມາບາງຢ່າງເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງການອອກແບບແຫ່ງມະນຸດ, ແລະແນວໂນ້ມທີ່ສືບທອດມາບາງປະເພດແມ່ນເພື່ອການກະທຳຊົ່ວ. ຄຸນລັກສະນະຂອງຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຖືກປູກຝັງຂຶ້ນນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍການເລືອກຂອງເຮົາເອງ, ແລະແນວໂນ້ມທີ່ສືບທອດມານັ້ນຖືກຖ່າຍທອດຕາມ “ກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຖ່າຍທອດທາງພັນທຸກຳ.”

Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.

ພຣະເຢຊູ “ຊົງຮັບເອົາສະພາບມະນຸດ ເມື່ອເຊື້ອຊາດມະນຸດໄດ້ອ່ອນແອລົງໂດຍຄວາມບາບຕະຫຼອດສີ່ພັນປີ. ເໝືອນດັ່ງລູກຫຼານທຸກຄົນຂອງອາດາມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບເອົາຜົນທີ່ເກີດຈາກການທຳງານຂອງກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຖ່າຍທອດທາງພັນທຸກຳ. ຜົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງບັນພະບຸລຸດຝ່າຍໂລກຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາພ້ອມກັບການສືບທອດເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອຈະມີສ່ວນຮ່ວມໃນຄວາມໂສກເສົ້າແລະການຖືກລໍ້ລວງຂອງພວກເຮົາ ແລະເພື່ອປະທານແບບຢ່າງແກ່ພວກເຮົາແຫ່ງຊີວິດທີ່ປາດຈາກບາບ.” ດ້ວຍຜົນອັນເກີດຈາກສີ່ພັນປີແຫ່ງການທຳງານຂອງກົດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການຖ່າຍທອດທາງພັນທຸກຳນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຊົງຄວບຄຸມແນວໂນ້ມເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃຕ້ອຳນາດຢູ່ສະເໝີໂດຍການໃຊ້ນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງບໍ່ເຄີຍມີສ່ວນໃນການບຳລຸງຄວາມຮູ້ສຶກອັນເປັນບາບແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ.

Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.

ຖ້າພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບເອົາກາຍເນື້ອມະນຸດຢ່າງທີ່ອາດາມແລະເອວາເປັນຢູ່ກ່ອນທີ່ເຂົາຈະເຮັດບາບ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຜົນອັນເກີດຈາກຄວາມອ່ອນແອລົງຂອງມະນຸດຊາດ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ພັນປີແຫ່ງຄວາມເສື່ອມຊາມນັ້ນ ແລ້ວພຣະອົງກໍຈະບໍ່ໄດ້ປະທານແບບຢ່າງວ່າ ລູກທຸກຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະມີໄຊໄດ້ແນວໃດ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.

“Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

“ຫຼາຍຄົນເບິ່ງຄວາມຂັດແຍ້ງນີ້ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານວ່າ ບໍ່ມີຄວາມກ່ຽວພັນເປັນພິເສດຕໍ່ຊີວິດຂອງຕົນເອງ; ແລະສໍາລັບເຂົາທັງຫຼາຍ ມັນມີຄວາມໜ້າສົນໃຈພຽງເລັກນ້ອຍ. ແຕ່ພາຍໃນອານາເຂດແຫ່ງຫົວໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ການໂຕ້ແຍ້ງນີ້ໄດ້ຖືກທໍາຊໍ້າອີກ. ບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດລະຈາກແຖວແຫ່ງຄວາມຊົ່ວໄປຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ພົບກັບການໂຈມຕີຂອງຊາຕານ. ການຍົວະຍຸທີ່ພຣະຄຣິດຕໍ່ຕ້ານນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງດຽວກັນກັບທີ່ເຮົາພົບວ່າຍາກຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ານທານ. ມັນໄດ້ຖືກບີບຄັ້ນໃສ່ພຣະອົງໃນລະດັບທີ່ຫຼາຍຍິ່ງກວ່າ ຕາມສັດສ່ວນທີ່ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງສູງສົ່ງກວ່າຂອງເຮົາ. ດ້ວຍນໍ້າໜັກອັນນ່າຢ້ານກົວແຫ່ງບາບຂອງໂລກທັງປວງຢູ່ເໜືອພຣະອົງ, ພຣະຄຣິດໄດ້ທົນຜ່ານການທົດສອບໃນເລື່ອງຄວາມຢາກອາຫານ, ໃນເລື່ອງຄວາມຮັກຕໍ່ໂລກ, ແລະໃນເລື່ອງຄວາມຮັກໃນການໂອ້ອວດຕົນທີ່ນໍາໄປສູ່ຄວາມບັງອາດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄືການລໍ້ລວງທີ່ເອົາຊະນະອາດາມແລະເອວາ, ແລະທີ່ເອົາຊະນະເຮົາໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ.”

“Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

“ຊາຕານໄດ້ຊີ້ໄປທີ່ບາບຂອງອາດາມເປັນຫຼັກຖານວ່າ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ຍຸດຕິທຳ ແລະບໍ່ອາດເຊື່ອຟັງໄດ້. ໃນຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຮົາ, ພຣະຄຣິດຊົງຕ້ອງໄຖ່ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງອາດາມ. ແຕ່ເມື່ອອາດາມຖືກຜູ້ລໍ້ລວງເຂົ້າໂຈມຕີ, ຜົນກະທົບແຫ່ງບາບຍັງບໍ່ໄດ້ຕົກຢູ່ເທິງຕົວເຂົາເລີຍ. ເຂົາຢືນຢູ່ໃນພະລັງແຫ່ງຄວາມເປັນຊາຍທີ່ສົມບູນ, ຄອບຄອງພະລັງອັນສົມບູນຂອງຈິດໃຈແລະຮ່າງກາຍ. ເຂົາຖືກຫ້ອມລ້ອມໄວ້ດ້ວຍສະຫງ່າລາສີແຫ່ງເອເດນ ແລະໄດ້ມີການສາມັກຄີປະຈຳວັນກັບບັນດາສິ່ງຊົງສ້າງແຫ່ງສະຫວັນ. ຫາກບໍ່ເປັນດັ່ງນັ້ນກັບພຣະເຢຊູ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດເຂົ້າສູ່ຖິ່ນກັນດານເພື່ອປະຈັນໜ້າກັບຊາຕານ. ຕະຫຼອດສີ່ພັນປີ ເຊື້ອຊາດມະນຸດໄດ້ເສື່ອມຖອຍລົງໃນດ້ານກຳລັງກາຍ, ໃນອຳນາດທາງຈິດໃຈ, ແລະໃນຄຸນຄ່າທາງສິນທຳ; ແລະພຣະຄຣິດຊົງຮັບເອົາຄວາມອ່ອນແອຂອງມະນຸດຊາດທີ່ເສື່ອມຊາມໄວ້ກັບພຣະອົງ. ມີແຕ່ດັ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງສາມາດຊ່ວຍກູ້ມະນຸດໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕົກຕ່ຳອັນລຶກທີ່ສຸດແຫ່ງຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງເຂົາ.”

“Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

“ຫຼາຍຄົນອ້າງວ່າ ພຣະຄຣິດຈະບໍ່ອາດຖືກເອົາຊະນະໂດຍການລໍ້ລວງໄດ້. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ອາດຖືກວາງໄວ້ໃນສະຖານະຂອງອາດາມໄດ້; ພຣະອົງກໍຈະບໍ່ອາດໄດ້ຮັບໄຊຊະນະທີ່ອາດາມບໍ່ໄດ້ຮັບ. ຖ້າພວກເຮົາ ໃນຄວາມໝາຍໃດໜຶ່ງ ມີການຕໍ່ສູ້ທີ່ຫນັກຍິ່ງກວ່າທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ມີ ແລ້ວພຣະອົງກໍຈະບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເກື້ອກູນພວກເຮົາໄດ້. ແຕ່ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບເອົາສະພາບມະນຸດ, ພ້ອມກັບພັນທະແລະຄວາມເສຍງທັງປວງຂອງມັນ. ພຣະອົງໄດ້ຮັບເອົາທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ, ພ້ອມກັບຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະຍອມແພ້ຕໍ່ການລໍ້ລວງ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງແບກຮັບ ທີ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ທົນທານມາແລ້ວ.”

“With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’

“ສໍາລັບພຣະຄຣິດ ກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄູ່ບໍລິສຸດໃນເອເດນ ຄວາມຢາກອາຫານເປັນພື້ນຖານແຫ່ງການລໍ້ລວງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຄັ້ງທໍາອິດ. ຕົງຈຸດທີ່ຄວາມພິນາດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ພາລະກິດແຫ່ງການໄຖ່ຂອງພວກເຮົາກໍຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ນັ້ນ. ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ອາດາມໄດ້ຕົກລົງເພາະການປ່ອຍຕາມຄວາມຢາກອາຫານ ພຣະຄຣິດກໍຕ້ອງຊົງມີໄຊໂດຍການປະຕິເສດຄວາມຢາກອາຫານ. ‘ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງຖືສິນອົດອາຫານສີ່ສິບວັນ ແລະສີ່ສິບຄືນ ພາຍຫຼັງນັ້ນພຣະອົງກໍຊົງຫິວ. ແລະເມື່ອຜູ້ລໍ້ລວງໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ມັນໄດ້ກ່າວວ່າ ຖ້າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍຈົ່ງບັນຊາໃຫ້ຫີນເຫຼົ່ານີ້ກາຍເປັນເຂົ້າຈີ່. ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບແລະກ່າວວ່າ ມີຂຽນໄວ້ແລ້ວວ່າ ມະນຸດຈະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍເຂົ້າຈີ່ຢ່າງດຽວບໍ່ໄດ້ ແຕ່ດ້ວຍທຸກຖ້ອຍຄໍາທີ່ອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າ.’”

“From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.

“ນັບຕັ້ງແຕ່ເວລາຂອງອາດາມຈົນເຖິງເວລາຂອງພຣະຄຣິດ, ການປ່ອຍຕົນຕາມໃຈໄດ້ເພີ່ມອຳນາດໃຫ້ແກ່ຄວາມຢາກແລະຕັນຫາຕ່າງໆ ຈົນເກືອບມີອຳນາດຄວບຄຸມຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ. ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດຈຶ່ງເສື່ອມຊາມແລະເຈັບປ່ວຍ ແລະດ້ວຍກຳລັງຂອງຕົນເອງ ກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເອົາຊະນະໄດ້. ເພື່ອແທນມະນຸດ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງມີໄຊໂດຍການອົດທົນຕໍ່ການທົດສອບອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ເພາະເຫດແກ່ພວກເຮົາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງການບັງຄັບຕົນເອງອັນເຂັ້ມແຂງຍິ່ງກວ່າຄວາມຫິວ ຫຼືຄວາມຕາຍ. ແລະໃນໄຊຊະນະຄັ້ງທຳອິດນີ້ ຍັງມີປະເດັນອື່ນໆຮ່ວມຢູ່ດ້ວຍ ຊຶ່ງເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງໃນການຕໍ່ສູ້ທຸກປະການຂອງພວກເຮົາກັບອຳນາດແຫ່ງຄວາມມືດ.” The Desire of Ages, 117.