ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບສີ່

ນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນປະກອບດ້ວຍສາມບົດສຸດທ້າຍ. ບົດທໍາອິດໃນບັນດາບົດເຫຼົ່ານັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບບົດສຸດທ້າຍໃນສາມບົດນັ້ນ ລະບຸເຖິງປະສົບການຂອງດານີເອນ, ແລະບົດກາງລະບຸເຖິງປະຫວັດສາດຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງກ່າວເຖິງການຜົງຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງໃນບັ້ນປາຍຂອງກະສັດເໜືອຈອມປອມ. ບົດທໍາອິດເປັນດັ່ງບົດສຸດທ້າຍ, ແລະບົດກາງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງກະສັດເໜືອຈອມປອມ. ນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ, ຄືນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາຮິດເດເກນ, ມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງ. ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນານິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ, ພວກເຮົາຈະເລີ່ມທີ່ຂໍ້ທີໜຶ່ງ.

ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້. ປະການທຳອິດຄືນາມຂອງດານີເອນວ່າ “ເບນເທຊັດຊາ”.

ດານີເອນໄດ້ຮັບຊື່ວ່າ “Belteshazzar” ໃນບົດທຳອິດ, ແລະທ່ານບໍ່ໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “Belteshazzar” ອີກເລີຍ ຈົນກວ່ານິມິດສຸດທ້າຍຂອງທ່ານຈະຖືກນຳສະເໜີ. ດັ່ງນັ້ນ Belteshazzar ຈຶ່ງເປັນຊື່ຂອງທ່ານໃນຄຳພະຍານຄັ້ງທຳອິດ ແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ການປ່ຽນຊື່ໃນຄຳພະຍາກອນເປັນສັນຍະລັກແທນຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍາກັບ Abram ແລະ Sarai, ພຣະອົງໄດ້ປ່ຽນຊື່ຂອງເຂົາທັງສອງເປັນ Abraham ແລະ Sarah. ພຣະອົງໄດ້ປ່ຽນຊື່ຂອງ Jacob ເປັນ Israel, ແລະພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະປະທານຊື່ໃໝ່ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ແກ່ບັນດາຜູ້ຟີລາເດນເຟຍ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ ພຣະອົງກໍຊົງປະທານຄໍາສັນຍານີ້ເຊັ່ນດຽວກັນ.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ພັນລະນາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະບໍ່ເໝືອນອັບຣາຮາມ, ຊາຣາ ແລະ ອິສຣາເອນ, ຄວາມໝາຍອັນແນ່ນອນຂອງຊື່ ເບນເທຊາຊາ ນັ້ນບໍ່ຖືກຮູ້ຈັກ. ຊື່ທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແມ່ນເປັນຊື່ທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈົນກວ່າເວລາທີ່ພຣະອົງປະທານຊື່ນັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ຊື່ ເບນເທຊາຊາ ກຳລັງບົ່ງຊີ້ດານີເອນໃຫ້ເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແຕ່ຊື່ທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນຖືກຊ່ອນໄວ້ຈົນກວ່າການປະທັບຕາ, ເພາະຊື່ນັ້ນຖືກຂຽນໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນບ່ອນທີ່ຕາປະທັບຖືກຂຽນໄວ້ເຊັ່ນກັນ.

ດານີເອນໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ເບນເທຊັດຊາ ໃນບົດທີໜຶ່ງ ແລະອີກຄັ້ງໃນບົດທີສິບ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າທ່ານເປັນສັນຍາລັກຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເພາະວ່າບົດທີໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຕາມທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງລະອຽດແລ້ວໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີສິບຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນຈຶ່ງລະບຸວ່າ ເບນເທຊັດຊາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນຂະບວນການປະຕິຮູບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1989. ສິ່ງນີ້ຖືກສະແດງອອກໂດຍການເນັ້ນໜັກເຖິງສິ່ງທີ່ດານີເອນ (ເບນເທຊັດຊາ) ຮູ້.

ດານີເອນໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜູ້ຮູ້ເຖິງ “ສິ່ງ” ທີ່ “ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ດານີເອນ,” “ແລະສິ່ງນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຍາວນານ; ແລະທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈສິ່ງນັ້ນ, ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດ.” ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈ “ສິ່ງ” ນັ້ນ, ແລະຍັງເຂົ້າໃຈ “ນິມິດ” ດ້ວຍ. ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “dabar” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນໄດ້ຖືກແປວ່າ “ສິ່ງ,” ແລະມັນໝາຍເຖິງ “ພຣະວາຈາ.” ໃນແງ່ຄຳພະຍາກອນ, “ພຣະວາຈາ” ເປັນຕົວແທນທັງນິມິດເລື່ອງ “ເຈັດຄັ້ງ,” ແຕ່ກໍຍັງເປັນຕົວແທນພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວາຈາ, ດ້ວຍ. ທັງ “ເຈັດຄັ້ງ,” ແລະພຣະຄຣິດ ແມ່ນສີລາທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດ, ແລະດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນໜຶ່ງທີ່ເຂົ້າໃຈທັງສອງອົງປະກອບແຫ່ງສັນຍະລັກຂອງພຣະວາຈາ.

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 9 ຂໍ້ 23 ພວກເຮົາພົບຂໍ້ພຣະຄຳໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂໍ້ໜຶ່ງ ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະ ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຄຳຖາມໃນດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ ຄຳຕອບໃນຂໍ້ 14. ຄຳຖາມນັ້ນຖາມວ່າ, “ນິມິດ ‘chazon’ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ກອງປະຊາຄົມ ອັນໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍລັດທິນອກຮີດ ແລ້ວຕໍ່ມາໂດຍລະບົບສັນຕະປາປາ ຈະດຳເນີນໄປອີກດົນພຽງໃດ?” ການຢຽບຍ່ຳນັ້ນໄດ້ກິນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີ 26.

ຄໍາຕອບຕໍ່ຄໍາຖາມໃນຂໍ້ສິບສາມແມ່ນວ່າ ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ຖືກຢຽບຍໍ່າລົງນັ້ນຈະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະນິມິດ “mareh” ຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີນັ້ນໄດ້ເຊື່ອມຄໍາພະຍາກອນເວລາທັງສອງເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະໃນຂໍ້ສິບສາມຂອງດານີເອນບົດທີເກົ້າ, ກາບຣີເອນກໍາລັງນໍາພາດານີເອນໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມສໍາພັນຂອງນິມິດທັງສອງ.

ຄໍາທີ່ຖືກແປທັງເປັນ “ເຂົ້າໃຈ,” ແລະ “ພິຈາລະນາ” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ ແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “biyn,” ແລະມັນໝາຍເຖິງ “ການແຍກອອກໃນຄວາມຄິດ.” ກາບຣີເອນແຈ້ງແກ່ດານີເອນໃຫ້ທໍາການແຍກອອກໃນຄວາມຄິດລະຫວ່າງ “ເລື່ອງນັ້ນ” ແລະ “ນິມິດ.” “ນິມິດ” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ ແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “mareh,” ແລະມັນແມ່ນນິມິດເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844. ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ເລື່ອງ,” ແມ່ນຄໍາດຽວກັນກັບທີ່ຖືກແປວ່າ “thing,” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສິບ. ມັນແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “dabar,” ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງນິມິດເລື່ອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເຊັ່ນກັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844.

ໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີສິບ, ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຖືກນຳສະເໜີໂດຍເບນເທຊັດຊາ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ມາເຖິງໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989, ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງນິມິດທັງສອງ, ຊຶ່ງພວກມິນເລີໄຣທ໌ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເຂົ້າໃຈພຽງແຕ່ບາງສ່ວນເທົ່ານັ້ນ. ໃນຂໍ້ນັ້ນ, ນິມິດທີ່ຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ສິ່ງນັ້ນ” ຖືກລະບຸວ່າເປັນຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນສອງຄຳພະຍາກອນ, ເພາະວ່າລະຫວ່າງການອ້າງເຖິງ “ສິ່ງນັ້ນ” ທັງສອງຄັ້ງໃນຂໍ້ນັ້ນ, ດານີເອນໄດ້ລະບຸວ່າເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ແກ່ “ສິ່ງນັ້ນ” (the dabar) ແມ່ນ “ຍາວ”, ໃນຄວາມສຳພັນກັບນິມິດ (mareh).

ຄວາມຈິງອັນລະອຽດອ່ອນທີ່ວ່າ “ເຈັດເວລາ” ແມ່ນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ຍາວນານທີ່ສຸດຊຶ່ງພວກ Millerites ໄດ້ປະກາດນັ້ນ ຖືກປະຕິເສດໂດຍ Adventism ແບບ Laodicean ໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນໜຶ່ງທີ່ພວກເຂົາບິດເບືອນເພື່ອນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງຕົນເອງ. ໂດຍການປະຕິເສດ “ເຈັດເວລາ” ໃນການກະບົດປີ 1863, ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເຫັນຄວາມສຳພັນຂອງຄຳພະຍາກອນທັງສອງ, ແລະຈຶ່ງສາມາດເຫັນໄດ້ພຽງແຕ່, ຫຼືຈະເຫັນພຽງແຕ່, ວ່າຂໍ້ຄວາມຕອນຖັດໄປນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ.

ຢ່າໄດ້ພາດຕົກຈາກເຫດຜົນອັນຢູ່ໃນຕົວຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນສຸດທ້າຍນີ້. ອັດເວນຕິສ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍບໍ່ໄດ້ສອນແກ່ໂລກວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ເຄີຍເຊື່ອວ່າສະຖານບໍລິສຸດທີ່ຈະຖືກຊຳລະນັ້ນແມ່ນສະຖານບໍລິສຸດໃນສະຫວັນ, ເພາະວ່າພວກເຂົາ, ແລະທຸກຄົນທີ່ປາຖະໜາຈະພິຈາລະນາບັນທຶກທາງປະຫວັດສາດ, ຍ່ອມຮູ້ວ່າພວກມິນເລີໄຣຕ໌ເຊື່ອວ່າສະຖານບໍລິສຸດທີ່ຈະຖືກຊຳລະນັ້ນແມ່ນໂລກ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ອັດເວນຕິສ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍບິດເບືອນໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງຕົນເອງນັ້ນຄື “ດັ່ງນັ້ນ ມິນເລີ ແລະ ບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວ ຈຶ່ງໄດ້ປະກາດວ່າ ໄລຍະເວລາຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນຊ່ວງສຸດທ້າຍທີ່ພຣະຄຳພີໄດ້ນຳອອກມາໃຫ້ເຫັນ ກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ”, ຊຶ່ງພວກເຂົາຍືນກະຕືລືລົ້ນວ່ານັ້ນແມ່ນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີຂອງດານີເອນ ບົດທີ່ແປດ ຂໍ້ທີ່ສິບສີ່.

ປຶ້ມປະຫວັດສາດຂອງ Adventism ເອງໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ນັກເທດຊາວ Millerite ຈຳນວນສາມຮ້ອຍຄົນທັງໝົດໄດ້ໃຊ້ແຜນພະຍາກອນຂອງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ໃນການນຳສະເໜີຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃນແຜນນັ້ນກໍແຈ້ງຊັດຢ່າງສຸດວ່າ, ໃນຄຳພະຍານທາງປະຫວັດສາດອື່ນໆທັງໝົດດ້ວຍ, “ເຈັດເວລາ,” (ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ), ແມ່ນຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກເຂົາລະບຸວ່າເປັນ “ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວທີ່ສຸດແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ,” ຊຶ່ງ “ກຳລັງຈະໝົດລົງ.” ເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1863, ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດສີລາພື້ນຖານຂອງ “ເຈັດເວລາ,” ບັດນີ້ພວກເຂົາຈຶ່ງຢືນຢັນຢ່າງມືດບອດວ່າ Sister White ກຳລັງຂຽນປະຫວັດສາດທີ່ຕັ້ງໝັ້ນແລ້ວຂຶ້ນໃໝ່ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນຈາກ The Great Controversy.

ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີສິບ, ເບນເທຊັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະພວກເຂົາເຂົ້າໃຈທັງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີແປດ ຂໍ້ທີສິບສາມ ແລະ ສິບສີ່, ຊຶ່ງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຮາກຖານແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງຄວາມເຊື່ອແອດເວນຕິສ. ພາບການນຳສະເໜີທີ່ດານີເອນເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຂໍ້ນັ້ນ ແມ່ນລາວກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະ ແອດເວນຕິສແຫ່ງລາໂອດີເກຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົານັ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1989.

ຂໍ້​ທີໜຶ່ງ​ແມ່ນ​ການ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂອງ​ນິມິດ​ທີ່​ໄດ້​ຮັບ​ຢູ່​ແມ່ນ້ຳ Hiddekel ຊຶ່ງ​ສິ້ນ​ສຸດ​ລົງ​ໃນ​ບົດ​ທີ​ສິບ​ສອງ. ຢູ່​ທີ່​ນັ້ນ​ເຮົາ​ພົບ​ການ​ເປີດ​ຜະນຶກ​ຂອງ​ພຣະ​ທຳ​ດານີເອນ​ໃນ​ເວລາ​ຂອງ​ວາລະ​ສຸດທ້າຍ, ດັ່ງ​ນັ້ນ​ການ​ສະແດງ​ເຖິງ​ດານີເອນ​ທີ່​ເຂົ້າ​ໃຈ​ທັງ “ສິ່ງນັ້ນ” ແລະ “ນິມິດ” ຈຶ່ງ​ເຊື່ອມ​ໂຍງ​ກັບ​ບັນດາ​ຜູ້​ທີ່​ເຂົ້າ​ໃຈ ແລະ​ຜູ້​ທີ່​ຖືກ​ລະບຸ​ວ່າ​ເປັນ “ຜູ້​ມີ​ປັນຍາ,” ອັນ​ກົງ​ກັນ​ຂ້າມ​ກັບ​ບັນດາ​ຜູ້​ທີ່​ບໍ່​ເຂົ້າ​ໃຈ ແລະ​ຖືກ​ລະບຸ​ວ່າ​ເປັນ “ຄົນ​ອະທຳ.” ໃນ​ຂໍ້​ທີ​ສິບ​ຂອງ​ບົດ​ທີ​ສິບ​ສອງ, ຄວາມ​ແຕກ​ຕ່າງ​ລະຫວ່າງ​ຄົນ​ສອງ​ພວກ​ນີ້​ຖືກ​ສະແດງ​ໄວ້.

ບັນດາ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ເຂົ້າໃຈ, ແລະຄົນອະທໍາບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ແລະຄໍາທີ່ແປວ່າ “ເຂົ້າໃຈ” ກໍແມ່ນຄໍາດຽວກັນກັບທີ່ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີຊາວສາມຂອງບົດທີເກົ້າ. ຄໍານັ້ນຄືຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “biyn,” ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ ການແຍກອອກດ້ວຍຈິດໃຈ. ຄົນອະທໍາບໍ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະກະທໍາການແຍກອອກດ້ວຍຈິດໃຈລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເບນເທຊັດຊາ ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜູ້ເຂົ້າໃຈໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ, ເມື່ອລາວຖືກລະບຸວ່າເປັນເບນເທຊັດຊາແທນທີ່ຈະເປັນດານີເອນ. ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ລາວຖືກລະບຸວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະລາວຖືກລະບຸວ່າເປັນບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈນິມິດທັງສອງ, ຊຶ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າພຶງກະທໍາການຈໍາແນກດ້ວຍຈິດໃຈລະຫວ່າງນິມິດນັ້ນ. ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງເຖິງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໂດຍອ້າງອີງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ, ແລະໃນບົດທີສິບສອງ, ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາແມ່ນຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແລະຄວາມສຳພັນໂດຍກົງຂອງມັນກັບຄໍາພະຍາກອນເວລາ “ທີ່ຍາວນານທີ່ສຸດ ແລະ ສຸດທ້າຍ,” ຊຶ່ງຄືສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ.

ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ.