ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສິບເຈັດ

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ມັກຈະລະບຸວ່າ ຮູບຄຳຢູ່ທົ່ງດູຣາ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອ້າງເຖິງພຣະທຳເຊຟານີຢາ ແລະ ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ນາງກໍໄດ້ເພີ່ມເຕີມຄວາມເຊື່ອມໂຍງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ ບົດທີສອງ ແລະ ບົດທີສາມ. ເຊຟານີຢາຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງມາຊຸມນຸມກັນກ່ອນພຣະລາຊະກຳນົດ. ທ່ານຍັງຊີ້ເຖິງຂ່າວສານແຫ່ງແກ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານເຕືອນທີ່ມຸ່ງຕໍ່ຕ້ານບັນດາເມືອງ (ລັດຕ່າງໆ) ແລະ ຫໍຄອຍ (ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ). ທ່ານຊີ້ເຖິງການຊຸມນຸມກັນ, ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄຳອະທິຖານໃນເລວີນິຕິ ບົດທີຊາວຫົກ ໄດ້ຖືກຖວາຍຂຶ້ນ. ທ່ານຊີ້ເຖິງ “ປະຊາຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ,” ໃນຂະນະດຽວກັນກໍເນັ້ນຫນັກເຖິງການມາເຖິງຂອງການພິພາກສາບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນໄປຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.

ສິ່ງທີ່ນຳໜ້າພຣະບັນຍັດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄືການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ການກໍ່ຮ່າງຂອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ແມ່ນການທົດສອບທາງສາຍຕາທີ່ເຂົ້າປະເຊີນຊົນເຜົ່າຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ຜ່ານການທົດສອບເລື່ອງອາຫານແລ້ວ. ກ່ອນພຣະບັນຍັດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນອັນທີສາມ (ການທົດສອບຊີ້ຂາດ) ຊົນເຜົ່າຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ເຊຟານີຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ປະຊາຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ” ຖືກເອີ້ນໃຫ້ມາຊຸມນຸມກັນ. ຄຳພະຍາກອນທຳອິດຂອງເອເຊກຽນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການຮວບຮວມ, ແຕ່ມັນຈະສຳເລັດຂຶ້ນໄດ້ພຽງສຳລັບຜູ້ທີ່ຕະໜັກຮູ້ສະພາບການກະຈັດກະຈາຍຂອງຕົນ ແລະອະທິຖານຄຳອະທິຖານແຫ່ງເລວີນິຕິ ບົດທີຊາວຫົກ ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ກະທຳໃນບົດທີເກົ້າ.

“ຜູ້ມີກຳລັງກ້າ” ໃນພຣະຄຳພີ ໝາຍເຖິງຜູ້ຊາຍທີ່ມີອຳນາດ, ແລະການກ່າວເຖິງ “ຜູ້ມີກຳລັງກ້າ” ເປັນຄັ້ງທຳອິດແມ່ນເກດີໂອນ.

ໃນພຣະທຳເຊຟານີຢາ ຊາຍຜູ້ມີກຳລັງຜູ້ນັ້ນ ຊຶ່ງກໍແມ່ນກິເດໂອນດ້ວຍ ຈະຕ້ອງຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ. ຄຳວ່າ “ຮ້ອງ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຄຳວ່າ “ຂົມຂື່ນ” ໝາຍເຖິງຄວາມຄຽດແຄ້ນອັນຊອບທຳ. ກິເດໂອນ ຫຼື “ຊາຍຜູ້ມີກຳລັງ” ຂອງເຊຟານີຢາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານເອລີຢາ ຊຶ່ງມີໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນການສະແດງບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາເຫັນ ແລະແນ່ນອນ ລວມເຖິງບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາດ້ວຍ.

ສຽງຮ້ອງອັນຂົມຂື່ນຂອງບຸລຸດຜູ້ມີກຳລັງ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງລວມເຖິງການເປີດເຜີຍວ່າ ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນບາບແຫ່ງຄວາມອາດຫານຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງຕ້ອງຖືກກັບໃຈ ແລະ ສາລະພາບ. ຫົວໃຈສຳຄັນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ແມ່ນການກໍ່ຕົວຂອງຮູບສັດຮ້າຍ, ແລະ ການພິພາກສາທີ່ຕາມມາ ຊຶ່ງຖືກນຳມາເຖິງເທິງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລ້ວຈຶ່ງເຖິງໂລກ, ໂດຍອິດສະລາມ.

ເມື່ອຄຳ​ອະທິຖານໃນ ລະບຽບພວກເລວີ ບົດ 26 ສຳເລັດຜົນໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງຖິ່ນກັນດານສາມມື້ເຄິ່ງຂອງ ພຣະນິມິດ ບົດ 11, ສິ່ງທີ່ປະເສີດແລະສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນ. ຜູ້ມີປັນຍາແລະຜູ້ໂງ່ຈະມີນ້ຳມັນຄຳ ຫຼືຈະບໍ່ມີ, ແລະໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຈະເປັນດັ່ງ “ຜູ້ຊາຍຄົນດຽວ” ຂອງກີເດໂອນ. ຕາມພຣະທຳ ເຊຟານິຢາ, ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດຈະຖືກປະກາດເປັນຄຳສັ່ງ, ກີເດໂອນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອລີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອເຊກຽນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊາຍຜູ້ກ້າຫານ, ຈະນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ຄວບຄູ່ໄປກັບຄວາມຂົມຂື່ນໃນການສະແດງໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນບາບຂອງພວກເຂົາ ຄືການເຂົ້າຮ່ວມໃນການພະຍາກອນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະຄວາມພະຍາຍາມອັນປາສະຈາກເຫດຜົນຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະແກ້ຕ່າງໃຫ້ແກ່ການພະຍາກອນນັ້ນ ຫຼັງຈາກທີ່ມັນລົ້ມເຫຼວຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ເຊຟານີຢາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງການຊຸມນຸມກັນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນຄຳປະກາດກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຊຸມນຸມກັນນີ້ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໄວ້ໂດຍຄຳພະຍາກອນທຳອິດຂອງເອເຊກຽນໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ.

ເອເຊກີເອນໄດ້ພະຍາກອນແກ່ກະດູກແຫ້ງທີ່ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນຂອງນະຄອນນັ້ນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ, ບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຖືກຕຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນດ້ວຍ. ພວກມັນຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນກ່ອນ.

ພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໃນຂະນະທີ່ສາມມື້ເຄິ່ງກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດ. ສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍໃນມັດທາຍ ບົດທີ ຊາວຫ້າ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນມັນຍັງເປັນການກະຈັດກະຈາຍຂອງ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນເລວີນິຕິ ບົດທີ ຊາວຫົກ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຮວບຮວມນັ້ນ ກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ, ແລະ ເຊຟານີຢາໄດ້ລະບຸພວກເຂົາວ່າເປັນ “ຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ.” ຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜານັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ ໃນຂະນະທີ່ໂລກໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເໜືອຊາກສົບຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລ້ວກໍກາຍເປັນຊາດນັ້ນທີ່ເປັນເປົ້າໝາຍແຫ່ງການໂຈມຕີຂອງອຳນາດມັງກອນໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຜູ້ຊຶ່ງຍົກຊູໂສເພນີແຫ່ງເມືອງ Tyre ຂຶ້ນເປັນຫົວຂອງພວກເຂົາ.

ຈຸດປະສົງຂອງພວກເຂົາຄືການນຳອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໄປໂຍນເຂົ້າໃນເຕົາໄຟອັນລຸກໂຊນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ. ເມື່ອກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວໄດ້ຍິນ “ສຽງ” ຂອງເອຊາຢາເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງຮ້ອງປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງສາມມື້ເຄິ່ງ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະຕ້ອງເລືອກວ່າຈະຮັບ ຫຼື ປະຕິເສດພຣະຜູ້ປອບໂຍນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງສົ່ງມາ, ຜູ້ຊຶ່ງທຳໃຫ້ພວກເຂົາຖືກກ່າວໂທດເຖິງບາບຂອງຕົນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ລະບຸເຖິງພະລະກິດຂອງສຽງທີ່ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານນັ້ນ ມີຂໍ້ມູນທີ່ລະອຽດຫຼາຍ. ຂ່າວສານຂອງເຂົາຈະຕັ້ງຢູ່ເທິງການເປີດເຜີຍແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ “ລັດສະໝີ,” ຊຶ່ງແມ່ນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ, ຈະຖືກເປີດເຜີຍ. ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນການປິດແຫ່ງເວລາພຣະກະລຸນາ ແມ່ນການເປີດຜະນຶກອອກແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍອົງປະກອບແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ທີ່ຖືກແທນເປັນ Alpha ແລະ Omega. ນອກຈາກນັ້ນ ຈະຖືກເປີດເຜີຍອີກດ້ວຍວ່າ ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ຄວາມຈິງ.”

ລາຍລະອຽດອີກປະການໜຶ່ງຄື ເມື່ອສຽງນັ້ນເລີ່ມຮ້ອງຂຶ້ນ ເຂົາຍັງຄົງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງສາມມື້ເຄິ່ງ ເພາະວ່າເຂົາກຳລັງຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອວຽກງານຂອງເຂົາເລີ່ມຕົ້ນ ພະຍານສອງຄົນຍັງຄົງຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນທີ່ພາດຜ່ານຫຸບເຂົາຂອງ Ezekiel. ຂໍ້ເທັດຈິງຈຳເພາະອີກປະການໜຶ່ງຄື ເມື່ອສຽງນັ້ນເລີ່ມວຽກງານຂອງຕົນ ໂລກທັງໝົດຈະສາມາດເຂົ້າເຖິງຂ່າວສານນັ້ນໄດ້. ຂໍ້ສັງເກດອີກປະການໜຶ່ງຄື ຂ່າວສານນັ້ນຖືກປະທານໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງລົບລ້າງບາບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເພາະວ່າຄວາມອະທຳຂອງພວກເຂົາໄດ້ຮັບການອະໄພແລ້ວ. ຂໍ້ເທັດຈິງອັນເສົ້າເສຍໃຈທີ່ຖືກເປີດເຜີຍເຊັ່ນກັນ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຄື ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ບັນລຸຂໍ້ກຳນົດຂອງຂ່າວປະເສີດເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການອະໄພຊຶ່ງກຳລັງຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ.

ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ຂໍ້ຮ້ອງຮຽກທີ່ຜູກພັນກັບຄໍາອະທິຖານເລວີຕິກົດ ບົດ 26 ເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບການລົບລ້າງບາບຂອງຕົນແລະບາບຂອງບິດາຂອງຕົນ ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ຮັບ “ສອງເທົ່າເພື່ອບາບທັງໝົດຂອງນາງ.” “ມື” ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບບາບຂອງເຂົາແລະບາບຂອງບິດາຂອງເຂົາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ໃນເວລາທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຍັບຍັ້ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເໜືອຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງ ອັນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີຣາຍ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຂັດຂວາງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກການເຫັນຄວາມຈິງທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້. ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຈັດຕຽມອັນຊອບທຳຂອງພຣະອົງ. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເປັນຕົວແທນການປະຕິເສດຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ ໂດຍປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກໍເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາອັນຊອບທຳຂອງພຣະອົງ.

ດ້ວຍສຽງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທຳອິດຂອງເອເຊກຽນ, ບັນດາຄົນຕາຍໄດ້ຖືກປະກອບເຂົ້າກັນ, ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນຢືນຂຶ້ນເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທີສອງໃນເອເຊກຽນບົດທີສາມສິບເຈັດ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງນັ້ນສຳເລັດ ໂດຍນຳລົມຫາຍໃຈທີ່ມາຈາກລົມທັງສີ່ທິດ.

ລົມຫາຍໃຈນັ້ນໃນຄຳພະຍາກອນຂອງເອເຊກີເອນ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ, ເພາະວ່າມັນມາຈາກລົມທັງສີ່.

ລົມທັງສີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ແລະໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ອິດສະລາມເປັນທັງ “ລົມຕາເວັນອອກ” ແລະ “ບຸດຫຼານແຫ່ງຕາເວັນອອກ.” “ລົມຫາຍໃຈ” ຂອງເອເຊກຽນ, ຊຶ່ງປ່ຽນບັນດາຮ່າງກາຍທີ່ຖືກກໍ່ຮ່າງແລ້ວໃຫ້ກາຍເປັນ “ກອງທັບອັນໃຫຍ່ຍິ່ງແລະເຫຼືອປະມານ” ນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ. ຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເຈັດ ກໍເກີດຂຶ້ນຈາກທິດຕາເວັນອອກ. ຂ່າວສານນັ້ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ແລະເຊຟານີຢາໄດ້ຊີ້ບອກມັນວ່າເປັນສຽງແກ “ເພື່ອເປັນສັນຍານເຕືອນຕໍ່ນະຄອນທີ່ມີກຳແພງປ້ອງກັນ, ແລະຕໍ່ຫໍຄອຍສູງທັງຫຼາຍ.”

ຫໍຄອຍເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກ.

ນະຄອນໜຶ່ງແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ອຳນາດສັນຕະປາປາແມ່ນ “ບາບີໂລນ,” “ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ.” ຝຣັ່ງ ແລະຕໍ່ມາຄື ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແມ່ນ “ນະຄອນໃຫຍ່,” ຂອງ “ໂຊໂດມ ແລະ ເອຢິບ.” ເຢຣູຊາເລັມແມ່ນ “ນະຄອນໃຫຍ່,” ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ. ຂ່າວສານຂອງເຊຟານີຢາແມ່ນຕໍ່ຕ້ານນະຄອນທັງຫລາຍ ແລະຫໍຄອຍທັງຫລາຍ, ຫຼືຕໍ່ຕ້ານການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດ, ຊຶ່ງຕາມຄຳນິຍາມແລ້ວຄືຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ນີ້ຄືຂ່າວສານ “ລັບ” ໃນດານີເອນ ບົດທີສອງ.

ກ່ອນໜ້າພຣະບັນຍັດວັນອາທິດຈະຖືກປະກາດໃຊ້ພຽງເລັກນ້ອຍ, ອັນເປັນການທົດສອບຮູບຄໍາຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ຕາມດານຽນບົດທີ 3, ຊາກສົບທີ່ຕາຍແລ້ວຈະຕື່ນຂຶ້ນ ແລະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ ເພື່ອປະກາດຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກ ແລະຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງການຜະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຊີ້ບອກດ້ວຍວ່າ ອິດສະລາມເປັນເຄື່ອງມືແຫ່ງພຣະປະສົງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງນໍາໃຊ້ ເພື່ອຊົງບັງຄັບໃຊ້ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງເໜືອຜູ້ທີ່ບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາມາແລ້ວໃນປະຫວັດສາດອະດີດ. ຂ່າວສານນັ້ນຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອຮູບນັ້ນຖືກພັດທະນາຢ່າງສົມບູນ ແລະບັງຄັບໃຊ້ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແລ້ວ, ການພິພາກສາຈະຖືກນໍາມາປະຕິບັດ.

ໃນດານີເອນບົດທີສາມ ບໍ່ມີການອ້າງອີງໂດຍກົງເຖິງຮູບສັດຮ້າຍທີ່ນຳໄປສູ່ ແລະບັນລຸຄວາມສົມບູນຂອງມັນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ຈະບໍ່ອາດມີຂ່າວສານທີສາມໄດ້ ຫາກປາດສະຈາກຂ່າວສານທຳອິດ ແລະຂ່າວສານທີສອງ, ເພາະວ່າດານີເອນບົດທີສອງຈຳຕ້ອງຖືກຮວມເຂົ້າໃນການສຳແດງແຫ່ງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນດານີເອນບົດທີສາມ. “ຄວາມລັບ” ຂອງຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນໃນບົດທີສອງ ຊີ້ບອກເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງມາເຖິງການຮັບຮູ້ນັຍສຳຄັນແຫ່ງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ ທີ່ກ່ຽວກັບຮູບສັດຮ້າຍຂອງເນບູກາດເນັດຊາ.

ຕັກກະວິທີທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຮຽກຮ້ອງວ່າ ເມື່ອເນບູຄັດເນດຊາໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າຕົນຈະຈັດພິທີອຸທິດຮູບເຄົາລົບຄຳຂອງຕົນ, ຮູບເຄົາລົບນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນ, ແລະນັກດົນຕີກໍຈະຕ້ອງຝຶກຊ້ອມດົນຕີທີ່ພວກເຂົາຈະບັນເລງໃນພິທີນັ້ນ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີການຕຽມການລ່ວງໜ້າດ້ານການກໍ່ສ້າງທີ່ດຳເນີນໄປຕາມຊ່ວງເວລາ ມີທັງການຂຸດຂຸມ, ການວາງຮາກຖານ, ການຕັ້ງນັ່ງຮ້ານ, ແລະຄົນງານເຂົ້າອອກໄປມາ, ແລະການຕຽມການນັ້ນກໍແມ່ນການກໍ່ຮ່າງຂອງຮູບພາບໃນຄວາມຝັນຂອງເນບູຄັດເນດຊາ, ແຕ່ຄວາມຈອງຫອງຂອງເນບູຄັດເນດຊາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ສ້າງຮູບພາບຂອງພຽງສັດຮ້າຍຕົວດຽວ, ບໍ່ແມ່ນອານາຈັກທັງໝົດໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ການກໍ່ສ້າງຮູບພາບນັ້ນແມ່ນບົດທົດສອບທີ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຜ່ານກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຈະປິດລົງ, ແລະກ່ອນພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ, ກ່ອນທີ່ດົນຕີຈະບັນເລງ.

ເຫດຜົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນອີກວ່າ ຊາດຣັກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ້າທາດຊາວເຮັບເຣີພວກດຽວທີ່ໄດ້ເຫັນການຕຽມການລ່ວງໜ້າສຳລັບພິທີອຸທິດຮູບຄຳ. ພວກເຂົາເປັນພຽງຊາວເຮັບເຣີກຸ່ມດຽວທີ່ເຂົ້າໃຈນັຍສຳຄັນຂອງການຕຽມການເຫຼົ່ານັ້ນວ່າເປັນຄຳເຕືອນເຖິງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ, ແລະໄດ້ຈັດຕຽມສ່ວນຕົວຂອງຕົນເອງສຳລັບວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກຊິດເຕີ ໄວທ໌ ທີ່ຢູ່ຕອນຕົ້ນຂອງບົດຄວາມນີ້, ນາງບໍ່ພຽງແຕ່ຈັດໃຫ້ພຣະບັນຍັດໃນພຣະທຳເຊຟານີຢາສອດຄ່ອງກັບຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ນາງຍັງຊີ້ບອກເຖິງພຣະບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳຂອງເອຊາຢານຳອີກ.

“ຂໍ້ກຳນົດອັນບໍ່ຊອບທຳ” ຂອງອິຊາຢາ ຄື ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະມັນເປັນ “ວັນແຫ່ງການລົງມາກວດເບິ່ງ” ແລະ “ຄວາມພິນາດຮ້າງ,” ສຳລັບສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເພາະວ່າ “ການທໍລະຍົດຂອງຊາດ” ຍ່ອມຖືກຕິດຕາມດ້ວຍ “ຄວາມພິນາດຂອງຊາດ.” ຕາມຄຳກ່າວຂອງອິຊາຢາ, ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງກໍເປັນຮູບທອງຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ດ້ວຍ, “ຄວາມພິນາດຮ້າງ” “ຈະມາແຕ່ທາງໄກ.”

ເອຊາຢາໄດ້ວາງຂໍ້ຄວາມນີ້ໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ເພາະໃນເວລານັ້ນ “ຄວາມລອດຂອງພຣະອົງຈະ” ບໍ່ “ຊັກຊ້າ” ອີກຕໍ່ໄປ. ນີ້ຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11. ຕອນທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ເມື່ອກອງທັບໃຫຍ່ຂອງເອເຊກຽນລຸກຂຶ້ນຢືນ. ເມື່ອພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນຢືນ, ພວກເຂົາກໍຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11.

ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍານ ໃນຊົ່ວໂມງດຽວກັນກັບແຜ່ນດິນໄຫວ ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນເວລານັ້ນ ຫຼືດັ່ງທີ່ໂຢຮັນກ່າວວ່າ, “ໃນຊົ່ວໂມງນັ້ນ,” ຕາມພຣະທຳເອຊາຢາ ບົດທີ 46, ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນ “ບຸລຸດຄົນນັ້ນ” ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມພຣະດຳລິຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ນົກທີ່ຕະກະລະມານຈາກຕາເວັນອອກ” ດ້ວຍ. ນົກທີ່ຕະກະລະມານນັ້ນ, ຄື “ບຸລຸດຄົນນັ້ນ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອປະຕິບັດພຣະດຳລິຂອງພຣະອົງ, ມາຈາກ “ປະເທດອັນໄກໂພ້ນ”. ໃນພຣະທຳເອຊາຢາບົດທີ 10, ໃນເວລາຂອງ “ກົດບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳ” ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ, “ຄວາມຮ້າງເປົ່າພິນາດ” ຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາມາຈາກ “ທີ່ໄກ”. “ຕາເວັນອອກ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ, ເພາະໃນຄຳພະຍາກອນ ພວກເຂົາຖືກເອີ້ນທັງສອງຢ່າງວ່າ “ລູກຫຼານແຫ່ງຕາເວັນອອກ,” ແລະ “ລົມຕາເວັນອອກ.” “ນົກ” ໃນຄຳພະຍາກອນແມ່ນສາສະໜາ, ດັ່ງທີ່ບາບີໂລນຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນກົງຂັງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນົກອັນນ່າຊັງແລະບໍ່ສະອາດທັງຫຼາຍ. “ນົກທີ່ຕະກະລະມານ” ທີ່ມາຈາກປະເທດອັນໄກໂພ້ນໃນຕາເວັນອອກ ຄືສາສະໜາອິດສະລາມ.

ສະຫະພາບສາມປະການຂອງບາບິໂລນສະໄໝໃໝ່ ເປັນຕົວແທນຂອງລັດຖະບານສາມຮູບແບບ ແລະ ອີກທັງສາສະໜາສາມຮູບແບບ. ສາສະໜາຂອງສະຫະປະຊາຊາດແມ່ນວິນຍານນິຍົມ, ສາສະໜາຂອງສະຫະລັດແມ່ນໂປຣແຕສແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍ ແລະ ສາສະໜາຂອງສັນຕະປາປາແມ່ນຄາທອລິກ. ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ ບາງຄັ້ງຖືກໃຊ້ສັນຍະລັກເປັນແມ່ຍິງ, ແຕ່ກໍຍັງເປັນນົກດ້ວຍ. ເປັນກຳລັງທາງສາສະໜາ ແລະ ການເມືອງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ໂດຍມີສະຫະລັດເປັນກະສັດຫຼັກ, ທີ່ຍົກສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ບັນລັງແຫ່ງໂລກ. ໃນພຣະທຳເຊກາຣີຢາ ມີນົກສອງຕົວທີ່ສະຖາປະນາສັນຕະປາປາ, ຜູ້ທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນ 2 Thessalonians ວ່າເປັນ “ຄົນຊົ່ວ” ນັ້ນ.

ເອຟາໜຶ່ງແມ່ນກະຕ່າທີ່ໃຊ້ສຳລັບການຕວງວັດ. ຍິງສອງຄົນຜູ້ຍົກເອຟາ ຫຼື ກະຕ່າທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປານັ້ນນັ່ງຢູ່ທ່າມກາງ ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກສອງແຫ່ງ. ສາສະໜາສອງຝ່າຍຈະນຳເອົາສາສະໜາທີ່ຖືກນິຍາມໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ “ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ” ແລະຈະສ້າງເຮືອນໃຫ້ນາງໃນແຜ່ນດິນຊີນາຣ. ຊີນາຣແມ່ນອີກຊື່ໜຶ່ງຂອງບາບີໂລນ, ແລະຄຣິສຕະຈັກຄາທໍລິກແມ່ນບາບີໂລນໃຫຍ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ແມ່ຍິງສອງຄົນທີ່ “ສ້າງຕັ້ງ” ແມ່ຍິງຊົ່ວຮ້າຍໃນບາບີໂລນ ມີ “ລົມຢູ່ໃນປີກຂອງນາງ.” ແມ່ຍິງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນນົກດ້ວຍ, ເພາະພວກນາງມີ “ປີກ,” ແລະຂໍ້ອ້າງອີງຂອງພວກນາງສຳລັບການຕັ້ງວາງແມ່ຍິງນັ້ນຄື “ລົມ” ຂອງອິສລາມ, ເພາະອິສລາມນຳເອົາມືຂອງມະນຸດທຸກຄົນມາຮວມກັນ. ແມ່ຍິງຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນນັ້ນ ໄດ້ຖືກກັກຂັງຢູ່ໃນເອຟາຕັ້ງແຕ່ບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງນາງໃນປີ 1798, ເພາະໄດ້ມີຕຸ້ມນ້ຳໜັກຕະກົ່ວວາງທັບໄວ້ເທິງປາກຂອງເອຟາທີ່ນາງຢູ່. ແຕ່ເມື່ອດົນຕີແຫ່ງພິທີນະມັດສະການຂອງເນບູກາດເນັດຊາເລີ່ມຂຶ້ນ, ແມ່ຍິງສອງຄົນແຫ່ງໂປເຕສແຕນຕິສຶມທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະ ສະປິຣິດຊວນນິສຶມ ຈະຍົກເອົາຕຸ້ມນ້ຳໜັກຕະກົ່ວອອກ, ແລະຍົກຫົວທີແປດຂຶ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຫົວໜຶ່ງໃນເຈັດຫົວ.

ສະຫະພາບສາມປະການນັ້ນຍົກຍໍຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຂຶ້ນເປັນຫົວໜ້າ ເພາະວ່າພວກເຂົາມຸ່ງໝາຍທຳລາຍຊາດທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ປາຖະໜາ.

ນົກແມ່ນສາສະໜາໜຶ່ງ, ແລະ “ນົກທີ່ຕະກະລະຢາກຈາກທິດຕາເວັນອອກ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອຂ່າວສານຂອງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນກຳລັງຖືກປະກາດ, ຄື ອິສລາມ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ໃນຊົ່ວໂມງນັ້ນເອງທີ່ຄົນຕາຍຜູ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍານ, “ວິບັດຄັ້ງທີສາມ” ຂອງອິສລາມກໍມາໂດຍໄວ. ນີ້ແຫຼະເຫດຜົນທີ່ອິຊາຢາກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ໜຶ່ງຂອງບົດທີສິບວ່າ, “ວິບັດ” ແກ່ພວກທີ່ອອກກົດບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳ. “ວິບັດ” ໃນພຣະນິມິດແມ່ນອິສລາມ, ແລະ ອິສລາມແມ່ນການພິພາກສາໂດຍພຣະຈັດຕຽມໄວ້, ຫຼືເຄື່ອງມື, ຫຼືໄມ້ເທົ້າ (Isaiah 10:5) ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອລົງໂທດສະຫະລັດອາເມລິກາ ເນື່ອງຈາກການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ.

ໃນອິສາຢາ ບົດທີສີ່ສິບຫົກ ໄດ້ລະບຸວ່າ “ນົກລ່າເຫຍື່ອຈາກທິດຕາເວັນອອກ” ແມ່ນ “ຜູ້ຊາຍທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳປຶກສາຂອງເຮົາ.” “ຜູ້ຊາຍ” ນັ້ນຄື ອິດສະລາມ, ແລະທ່ານຖືກເອີ້ນວ່າ “ມາຈາກປະເທດອັນໄກ,” ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ “ກຳນົດໄວ້” ທີ່ຈະພິພາກສາສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຄືໂລກ, ດ້ວຍເຫດແຫ່ງການບັງຄັບຖືວັນອາທິດ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໃນສະໄໝກ່ອນກັບໂຣມັນນອກສາສະໜາ ແລະແກທັງສີ່ອັນທຳອິດ, ແລ້ວຕໍ່ມາກັບໂຣມັນພາຍໃຕ້ສັນຕະປາປາໃນແກ “ວິບັດ” ອັນທີຫ້າແລະທີຫົກ. ຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງໃນອິສາຢາ ບົດທີສີ່ສິບຫົກ ຄືການເອີ້ນ “ນົກລ່າເຫຍື່ອຈາກທິດຕາເວັນອອກ,” ແລະພຣະອົງກໍຊົງແຈ້ງໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈຄຳປຶກສາແລະຈຸດປະສົງຂອງພຣະອົງວ່າ “ຈົ່ງລະນຶກເຖິງສິ່ງຕ່າງໆ ແຕ່ເກົ່າແຕ່ກ່ອນ: ເພາະເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດອີກ; ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເໝືອນເຮົາ, ຜູ້ປະກາດຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ, ແລະຈາກສະໄໝໂບຮານເຖິງສິ່ງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກະທຳ, ກ່າວວ່າ, ຄຳປຶກສາຂອງເຮົາຈະຕັ້ງຢູ່ໝັ້ນ, ແລະເຮົາຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມຄວາມພໍໃຈຂອງເຮົາ.”

ໃນຂໍ້ທີສາມ ຂອງອິສະຢາ ບົດທີສິບ, ອິສະຢາໄດ້ບັນທຶກຄໍາຖາມສໍາຄັນສາມປະການ:

ຄຳຖາມສຸດທ້າຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດສູນເສຍລັດສະໝີຂອງນາງໃນເວລາທີ່ມີຄຳສັ່ງອັນບໍ່ຊອບທຳ. ລັດສະໝີຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນລັດຖະທຳມະນູນ ຊຶ່ງຖືກລົ້ມລ້າງຢ່າງສິ້ນເຊີງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ມັນແມ່ນລັດຖະທໍາມະນູນທີ່ຊີ້ບອກເຖິງສະຫງ່າລາສີທີ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ໃນຜົງດິນໃນເວລາທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໃນ “ກົດບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳ” ຂອງອິຊາຢາ ຊຶ່ງກໍຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ ສະຫງ່າລາສີຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາກໍໄດ້ສູນສິ້ນໄປ ແລະມັນກໍຕອບຄຳຖາມຂໍ້ທີສອງຂອງອິຊາຢາໃນທັນທີ ເມື່ອມັນຫລົບໜີໄປຫາສະຫະປະຊາຊາດຕາມຄຳພະຍາກອນ ຄືສະຫະພັນສິບກະສັດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອໃນການຮັບມືການໂຈມຕີຂອງອິສລາມແຫ່ງ “ວິບັດ” ທີສາມ. ຄຳຖາມຂໍ້ທຳອິດໃນສາມຄຳຖາມນັ້ນຊີ້ບອກບ່ອນຕັ້ງຂອງຄວາມພິນາດເນື່ອງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ສະຫະລັດອາເມລິກາເລີ່ມວຽກງານຂັ້ນຕໍ່ໄປຂອງຕົນ ໃນການບັງຄັບໃຫ້ທົ່ວໂລກທັງໝົດຍອມຮັບການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຮວມເປັນໜຶ່ງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກ ໂດຍມີສັນຕະປາປາເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດນັ້ນ. ມັນເອີ້ນຄວາມພິນາດນັ້ນວ່າ “ວັນແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມ”. ຄວາມເປັນຈິງຕາມຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ສອດຄ່ອງກັນກັບພິທີຖວາຍຮູບປັ້ນຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ບົດທີສາມຂອງພຣະທຳດານີເອນໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.