ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສິບແປດ

ການດົນໃຈແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊີ້ແຈງຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ ດານີເອນ ບົດທີສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ, ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣ ຜູ້ທີ່ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຄືຍິງໂສເພນີໃນ ພຣະນິມິດ ຜູ້ທີ່ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເຈັດ, ຍິງໂສເພນີນັ້ນມີຂໍ້ຄວາມຈາລຶກໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງນາງວ່າ ບາບີໂລນໃຫຍ່.

ກ່ອນປີ 1950, ພົດຈະນານຸກົມພາສາອັງກິດໄດ້ລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ແມ່ຍິງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນສອງຂໍ້ນີ້ ຄື ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທໍລິກ. ທົ່ວໂລກລ້ວນຮູ້ຫຼັງຈາກຍຸກມືດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງຄາທໍລິກທີ່ໄດ້ກະທຳຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຫາ 1798; ວ່າຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນແມ່ນຍິງໂສເພນີຜູ້ກະທຳການຫຼິ້ນຊູ້ກັບກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ຄຳປະກາດເອກະລາດໄດ້ຖືກຈັດທຳຂຶ້ນເພື່ອເປັນການປະຕິເສດອຳນາດປົກຄອງຂອງລັດທິຄາທໍລິກ ແລະຍັງເປັນການປະຕິເສດການປົກຄອງຂອງບັນດາກະສັດຝ່າຍໂລກທີ່ໄດ້ສ້າງຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດກັບຍິງໂສເພນີນັ້ນ. ເອຊາຢາ ບົດ 23 ລະບຸວ່າ ຍິງໂສເພນີນັ້ນຈະຖືກຫຼົງລືມ. ທ່ານຈະບໍ່ເຄີຍພົບຄຳນິຍາມຂອງຍິງໂສເພນີໃນ ພຣະນິມິດ 17 ວ່າເປັນຄຣິດຕະຈັກຄາທໍລິກໃນເຄື່ອງມືຄົ້ນຫາສະໄໝໃໝ່ໃດໆ, ເພາະວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ, ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ ນາງຈະຖືກຫຼົງລືມ.

ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ, ແລະນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ມາ, ຍິງໂສເພນີນັ້ນໄດ້ຖືກຫຼົງລືມ, ແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍນາງຈະຖືກລະນຶກເຖິງ. ນາງຖືກລະນຶກເຖິງເມື່ອວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກໂຈມຕີ, ແລະນັ້ນແມ່ນພຣະບັນຍັດຂໍ້ດຽວໃນບັນດາພຣະບັນຍັດສິບປະການ ທີ່ຖືກບັນຊາໄວ້ໃຫ້ລະນຶກເຖິງຢູ່ສະເໝີ. ນາງຖືກລະນຶກເຖິງເມື່ອນາງຖືພິນຂອງນາງ, ທ່ອງທ່ຽວໄປຮອບເມືອງ ແລະບັນລະເລງທຳນອງອັນອ່ອນຫວານ ແລະເພງຫຼາຍບົດ. ນາງຂັບຮ້ອງເພງຂອງນາງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີ, ຊຶ່ງເປັນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ. ກະສັດອົງໜຶ່ງ, ຕາມດານີເອນບົດທີສອງ, ແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງ.

“ຫົວ” ຫຼື “ກະສັດ” ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍະລັກຂອງອານາຈັກ. ອານາຈັກທີ່ຖືກແທນໂດຍ “ວັນເວລາຂອງກະສັດອົງໜຶ່ງ” ແມ່ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາ. ສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ເລີ່ມການປົກຄອງໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງຕົນໃນຖານະສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ເມື່ອບາດແຜຮ້າຍແຮງຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງບາບີໂລນໃນປີ 1798. ມັນຍັງດໍາເນີນຕໍ່ໄປໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອານາຈັກຕາມຕົວອັກສອນໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີທີ່ໄດ້ປົກຄອງຢູ່ແທ້ເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ຄື ບາບີໂລນ.

ບາບີໂລນຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນໄດ້ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ເພື່ອເປັນແບບຢ່າງຂອງອານາຈັກໃນຍຸກສຸດທ້າຍຊຶ່ງຈະປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກ. ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ໂຈມຕີຢູດາສາມຄັ້ງ. ການໂຈມຕີຄັ້ງທຳອິດແມ່ນຕໍ່ເຢໂຮຢາຄິມ ແລະໃນເວລານັ້ນເຈັດສິບປີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງເຢເຣມີຢາກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຕາຍຂອງເບນຊັດຊາ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງລົງໂທດ “ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ” ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງລົງໂທດກະສັດເຢໂຮຢາຄິມໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດສິບປີ. ອານາຈັກເຊີງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ວັນແຫ່ງກະສັດອົງດຽວ” (ອານາຈັກດຽວ) ດັ່ງເປັນ “ເຈັດສິບປີ” ນັ້ນ ຄືບາບີໂລນ; ແລະອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີທີ່ປົກຄອງຕະຫຼອດເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຖືກລືມນັ້ນ ຄືສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ. ການປ່ຽນຜ່ານຈາກອານາຈັກທີຫ້າໄປສູ່ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີໃນປີ 1798 ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຈິງທີ່ໂຢຮັນກຳລັງນຳສະເໜີໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ.

ຝັ່ງທະເລທີ່ໂຢຮັນຢືນຢູ່ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13 ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798.

ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນຈາກທະເລໄດ້ຖືກແບ່ງແຍກອອກຈາກສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂດຍຫາດຊາຍຂອງທະເລ. ອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີໃນປີ 1798 (ຊາຍຝັ່ງທະເລ) ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນອະດີດ, ແລະອານາຈັກທີຫົກເປັນປະຫວັດສາດໃນອະນາຄົດ. ພວກ Millerites ບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້. William Miller ໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈເກືອບກັບອຳນາດຂອງມັງກອນແຫ່ງຄວາມນອກຮີດ ແລະຄວາມສຳພັນຂອງມັນກັບອານາຈັກຖັດໄປທີ່ຖືກແທນດ້ວຍສັດຮ້າຍແຫ່ງຄາທອລິກ. ພຣະນິມິດ ບົດ 13 ເປີດເຜີຍເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດທີສາມໃນບັນດາສາມອຳນາດທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ Armageddon. ເລື່ອງລາວນີ້ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ຊາຍຝັ່ງທະເລໃນປີ 1798.

ສະຫະລັດອາເມລິກາເລີ່ມຕົ້ນປະຫວັດສາດຂອງຕົນດ້ວຍສັນຍະລັກຂອງລູກແກະ, ແຕ່ກໍສິ້ນສຸດປະຫວັດສາດຂອງຕົນໂດຍການເວົ້າເຫມືອນດັ່ງມັງກອນ. ປະຫວັດຂອງເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຄອບຄອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ດຽວ ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ, ເພາະວ່າຂໍ້ນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນຢູ່ໃນປະໂຫຍກດຽວກັນ.

ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ, ມັນກໍປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ກ່ອນທີ່ມັນຈະບັນລຸການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ, ບັນດາຄຣິດຕະຈັກໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຈາກຄວາມເຊື່ອຈະມາຮວມກັນ ແລະ ເຂົ້າຍຶດການຄວບຄຸມທາງການເມືອງເໜືອລັດຖະບານທີ່ເສື່ອມຈາກຄວາມເຊື່ອ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາສ້າງຮູບຂອງສັດຮ້າຍ. ເມື່ອການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າລະບຸ (ແລະມັນລະບຸຊ້ຳໆຢ່າງນີ້) ວ່າພິທີອຸທິດຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ມັນກຳລັງໝາຍບອກຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ. ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 1 ຫາ 3 ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 14. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມກາຍເປັນຄວາມຈິງທີ່ມີຊີວິດໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໃນດ້ານຄຳພະຍາກອນ, ບົດທີໜຶ່ງເຖິງບົດທີສາມໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍາລັກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ. ການທົດສອບເລື່ອງອາຫານທີ່ປາກົດຢູ່ໃນບົດທີໜຶ່ງ, ແລະສັນຍາລັກຂອງເຢໂຮຢາກິມ, ຊີ້ບອກວ່າບົດທີໜຶ່ງ, ໃນດ້ານຄຳພະຍາກອນ, ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ທູດອົງທຳອິດໄດ້ຮັບອຳນາດ, ຈະເປັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຫຼືໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດອົງທີສາມ.

ບາບີໂລນເປັນຊາດທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ແລະປີເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດ. ເຈັດສິບປີຂອງບາບີໂລນບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຈົນກະທັ້ງຫຼັງຈາກການອຸທິດຮູບຄຳຂອງເນບູກາດເນັດຊາຢ່າງຫຼາຍ, ແຕ່ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກທີ່ເອຊາຢາໃຊ້ໃນບົດທີຊາວສາມ ນັ້ນ ສິ້ນສຸດລົງໃນບົດທີສາມຂອງດານີເອນ. ເມື່ອວົງດົນຕີຂອງເນບູກາດເນັດຊາບັນເລງດົນຕີສຳລັບພິທີອຸທິດນັ້ນ, ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍກໍຖືກບັງຄັບໃຊ້, ແລະໃນເວລານັ້ນ ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທໂຣ ແລະແຫ່ງບາບີໂລນ ເລີ່ມຮ້ອງເພງຂອງນາງແກ່ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ໃນຂະນະທີ່ອິດສະຣາເອນທີ່ກາຍເປັນຜູ້ຫຼົງຖອຍ ກົ້ມກາບແລະເຕັ້ນລຳ.

ໃນ “ເວລາ” ນັ້ນ ຫຼືໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະຕິເສດຈະນະມັດສະການຮູບຄຳທອງ ຈະ “ຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນທ່າມກາງເຕົາໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ແຮງ.” ໜັງສືພຽງເລັ່ມດຽວໃນພຣະຄຳພີເດີມທີ່ມີຄຳຊຶ່ງຖືກແປວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ແມ່ນໜັງສືດານີເອນ. ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດທີສາມ ເປັນຕົວແທນເຖິງການມາເຖິງຂອງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ຍັງເປັນຕົວແທນເຖິງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນບົດທີສີ່ ເພາະໃນບ່ອນນັ້ນມັນເປັນສັນຍະລັກເຖິງການເຕືອນເນບູຄາດເນັດຊາເຣື່ອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຈະມາ.

ດານີເອນໄດ້ນຳສະເໜີຄຳເຕືອນແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ເຖິງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງຂອງລາວ ຊຶ່ງຕໍ່ມາເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ປະຕິເສດ. “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດທີສີ່ ເມື່ອຖືກໃຊ້ອີກຄັ້ງໃນບົດນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງ. ໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌ “ຊົ່ວໂມງ” ທຳອິດໃນບົດທີສີ່ ຈະເປັນຕົວແທນຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798. ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຜົນເມື່ອການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດທີສີ່ ໃນຕອນຕົ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານເລື່ອງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະມາ ແລະຕໍ່ມາມັນຖືກນຳໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກວ່າການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ຄັ້ງທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798 ແລະການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະການໃຊ້ຄຳຄັ້ງທີສອງເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ດັ່ງນັ້ນ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດທີສີ່ຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງທັງປີ 1798 ແລະ 1844, ຊຶ່ງເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳສາບແຊ່ງສອງປະການຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອ (ເລີ່ມໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ.) ແລະຝ່າຍໃຕ້ (ເລີ່ມໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ.). ຄຳສາບແຊ່ງທັງສອງນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະຈັດກະຈາຍ ແລະການເປັນທາດເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ເປັນຕົວແທນຂອງການປະຕິບັດພຣະພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນຜູ້ຫັນຫຼັງຈາກພຣະອົງ. ທັງສອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງແຕ່ລະອັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານເຕືອນເຖິງການພິພາກສາການສືບສວນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ, ຫຼືການມາເຖິງຂອງການພິພາກສາການສືບສວນນັ້ນເອງ. ການພິພາກສາທັງສອງປະການທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ “ເຈັດເທື່ອ” ທັງສອງນັ້ນ ຖືກສະແດງໂດຍຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີສີ່.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຣາຍ, “ຊົ່ວໂມງ” ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການໃນເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1798, ເມື່ອທູດອົງທຳອິດໄດ້ມາຮອດ, ແລະ “ຊົ່ວໂມງ” ທີສອງໃນບົດທີສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການ, ເມື່ອທູດອົງທີສາມໄດ້ມາຮອດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຂອງທູດອົງທຳອິດຖືກຊ້ຳອີກໃນຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມ, ດັ່ງນັ້ນ ການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ທັງສອງຄັ້ງໃນບົດທີສີ່ ຈຶ່ງຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1989 ແລະຍັງໝາຍເຖິງກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ອີກດ້ວຍ. ຂະບວນການມິນເລີຣາຍຂອງທູດອົງທຳອິດໄດ້ປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາສືບສວນ, ແລະຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາບັງຄັບປະຕິບັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆແລະຕໍ່ເນື່ອງ, ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດວັນອາທິດ, ແລະສືບຕໍ່ພ້ອມທັງທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຈົນເຖິງການເສດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາຂອງພວກເຮົາໃນດານີເອນບົດທີສາມ ແລະຈະສະຫຼຸບການພິຈາລະນາຄຳວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.