ທີ່ເມືອງພານຽມ, ຊຶ່ງແມ່ນເກຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ຊຶ່ງແມ່ນຂໍ້ທີ່ 13 ຫາ 15 ໃນບົດທີ 11 ຂອງພຣະທຳດານີເອນ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດທີ່ເຂົາສອງອັນຄື ຝ່າຍສາທາລະນະລັດ ແລະ ໂປຣແຕສຕັງ ເຮັດໃຫ້ຄຳປິດສະໜາທີ່ວ່າເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກທັງເຈັດນັ້ນສຳເລັດຄວາມໝາຍ, ຊຶ່ງແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຢ່າງຖາວອນເທິງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະເປັນປະຫວັດສາດແຫ່ງການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານພຣະສັນຍາແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.
ແລະເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານດ້ວຍວ່າ ທ່ານແມ່ນເປໂຕ ແລະເທິງສີລານີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຈັກຂອງເຮົາໄວ້ ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີອຳນາດເອົາຊະນະມັນໄດ້. ແລະເຮົາຈະມອບລູກກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ທ່ານ ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະແກ້ອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກແກ້ອອກໃນສະຫວັນ. ມັດທາຍ 16:18, 19.
ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອອາຄານຂະໜາດໃຫຍ່ອັນຊົງພະລັງຂອງນະຄອນ New York ຖືກທຳລາຍລົງ ແລະຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ນັ້ນ ໄດ້ຖືກອອກແບບໂດຍ Alpha and Omega. ສ່ວນສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ ຊ້ຳຄືນສ່ວນທຳອິດຢ່າງແທ້ຈິງຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ ບ່ອນທີ່ ທ່າມກາງຄວາມຈິງອື່ນໆ ພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນພົບ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບໃນສະໄໝຂອງກະສັດ Josiah. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຝົນປາຍລະດູໄດ້ເລີ່ມປະພອຍລົງ ແລະຂະບວນການທົດສອບອັນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແຍກອອກຂອງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.
ໃນການເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ແຜນພັງສັກສິດສອງແຜ່ນໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ສຳຄັນພໍໆກັນນັ້ນ “ການໂຕ້ຖຽງ” ຂອງຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ລະຫວ່າງວິທີການແບບບັນທັດເທິງບັນທັດ, ຊຶ່ງເປັນວິທີການແຫ່ງຝົນປາຍ, ຕໍ່ຕ້ານກັບວິທີການຂອງໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກລັດທິແອັດເວັນຕິສຮັບເອົາຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນການກະບົດຂອງປີ 1863.
ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າ ພຣະອົງຈະປະທານ “ກະແຈແຫ່ງອານາຈັກ” ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວນີ້ ພຣະອົງກຳລັງຊົງອ້າງເຖິງວິທີການຕາມພຣະຄຳພີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍກະແຈທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຈຳເປັນ ເພື່ອຮັບຮູ້, ສະຖາປະນາ, ແລະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry ແລະ Loud Cry.
“ຜູ້ທີ່ມີສາມັກຄີທຳກັບພຣະເຈົ້າຍ່າງຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງດວງຕາເວັນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ. ພວກເຂົາບໍ່ລົບຫຼູ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນໂດຍການເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຕົນເສື່ອມຊາມຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ເໜືອພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາເກືອບກັບພຣະຄຣິດ ແລະເກືອບກັບຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພຣະອົງ ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ; ເພາະພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມເປັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງງົດງາມແລະໜ້າຮັກຢ່າງເຫຼືອລົ້ນ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງມັນ. ຄວາມຈິງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຂົາ. ຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບມະນຸດຂອງພຣະອົງຖືກປະດັບໄວ້ດ້ວຍລັດສະໝີອັນອ່ອນໂຍນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າພຣະຄຳພີເປັນກະແຈທີ່ໄຂຄວາມລີ້ລັບທັງປວງໃຫ້ເປີດອອກ ແລະແກ້ຄວາມຍາກທັງໝົດ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະຍ່າງຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງ ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມລີ້ລັບແຫ່ງຄວາມເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະເຈົ້າໄດ້, ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ລັງເລທີ່ຈະຮັບເອົາໄມ້ກາງແຂນ ແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູ ຈະເຫັນແສງສະຫວ່າງໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Southern Watchman, April 4, 1905.
ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເປໂຕ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ, ຄືຜູ້ທີ່ຮັບຂ່າວສານຂອງລາໂອດີເກຍທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຖືກກ່າວຊ້ຳອີກນັບແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ 2023. ຂ່າວສານຂອງລາໂອດີເກຍທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ນັ້ນ ຄືຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເກືອບກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງນຳກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຊົງນຳພວກເຂົາໃຫ້ມີຊີວິດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງປ່ຽນຜ່ານຈາກຂະບວນການລາໂອດີເກຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄປສູ່ຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນເກີດຂຶ້ນໂດຍພຣະວາຈາຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະພວກເຂົາຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ຄວາມຈິງ,” ແລະພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ກະແຈ” ທີ່ໄຂພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ.
ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນນະຄອນຟິລາເດນເຟຍວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືກຸນແຈຂອງດາວິດ, ພຣະອົງຜູ້ເປີດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະປິດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້; ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກກິດຈະການຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີເຫື່ອແຮງຢູ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະໄດ້ຮັກສາພຣະວາຈາຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ. ພຣະນິມິດ 3:7–8.
ວິທີການ “line upon line” ແມ່ນກະແຈທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ສຳລັບການຕໍ່ສູ້ທີ່ບັນດາ “ປະຕູ”. “ປະຕູ” ຄື ຄຣິສຕະຈັກ.
ແລະ ຢາໂຄບກໍຕື່ນຂຶ້ນຈາກຫຼັບຂອງຕົນ, ແລະ ລາວກ່າວວ່າ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້; ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮູ້. ແລະ ລາວກໍຢ້ານກົວ, ແລະ ກ່າວວ່າ, ສະຖານທີ່ນີ້ນ່າຄວາມຄາລົບຢ່າງຍິ່ງ! ທີ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດນອກຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ນີ້ແມ່ນປະຕູແຫ່ງສະຫວັນ. ປະຖົມມະການ 28:16, 17.
ການສູ້ຮົບທີ່ປະຕູ ເປັນຕົວແທນຂອງການຕໍ່ສູ້ທາງສາສະໜາທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດພາດ, ແລະຄວາມຜິດພາດຂອງສາສະໜາຂອງກຣີກ ຄືປະຕູແຫ່ງນະລົກ, ແລະສາສະໜາຂອງອາດເວນຕິດແຫ່ງເລົາດີເຊຍທີ່ຫຼົງຫາຍໄປ ກໍເປັນປະຕູເຊັ່ນກັນ. ປະຕູຂອງອາດເວນຕິດແຫ່ງເລົາດີເຊຍ ເປັນຕົວແທນຂອງສະຖານທີ່ທີ່ການໂຕ້ວາທີຂອງຮາບາກຸກສຳເລັດຜົນ.
ໃນວັນນັ້ນ ພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາຈະເປັນມົງກຸດແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ ແລະເປັນຊະລອມແຫ່ງຄວາມງາມ ແກ່ຜູ້ຄົງເຫຼືອຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະເປັນພຣະວິນຍານແຫ່ງການພິພາກສາແກ່ຜູ້ທີ່ນັ່ງພິພາກສາ, ແລະເປັນກຳລັງແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຂັບໄລ່ສົງຄາມກັບໄປຮອດປະຕູເມືອງ. ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຫຼົງຜິດເພາະເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ແລະເສຍຫຼັກໄປເພາະນ້ຳເມົາແຮງ; ປະໂລຫິດ ແລະຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຫຼົງຜິດເພາະນ້ຳເມົາແຮງ, ພວກເຂົາຖືກກືນກິນໂດຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ພວກເຂົາເສຍຫຼັກໄປເພາະນ້ຳເມົາແຮງ; ພວກເຂົາຫຼົງຜິດໃນນິມິດ, ແລະສະດຸດໃນການພິພາກສາ. ເພາະວ່າບັນດາໂຕະທັງປວງເຕັມໄປດ້ວຍອາເມັນ ແລະຄວາມໂສໂຄກ, ຈົນບໍ່ມີບ່ອນໃດສະອາດ. ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຫຍ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກພາອອກຈາກອົກນົມແລ້ວຫຼື? ເພາະວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດຕ້ອງຕາມຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຕາມຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດຕາມບັນທັດ, ບັນທັດຕາມບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ. ເພາະດ້ວຍຮີມປາກອັນຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ ພຣະອົງຈະກ່າວກັບຊົນຊາດນີ້. ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫຼະເປັນການພັກຜ່ອນ ທີ່ພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກ; ແລະນີ້ແຫຼະເປັນຄວາມຊື່ນໃຈ”; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດຕາມຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຕາມຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດຕາມບັນທັດ, ບັນທັດຕາມບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະແຕກຫັກ, ແລະຖືກດັກ, ແລະຖືກຈັບໄປ. ເຫດສັນນັ້ນ ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະເຢໂຫວາ, ທ່ານຜູ້ຊາຍທັງຫຼາຍຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ, ຜູ້ປົກຄອງຊົນຊາດນີ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ. ອິສະຢາ 28:5-14
ກະແຈແຫ່ງອານາຈັກນັ້ນ ຄືຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພຣະຄຳພີ ທີ່ຖືກປະທານແກ່ປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະວັດຈະນະ.
“ມີຄວາມຈິງຢູ່ໃນພຣະວາຈະນະທີ່ເໝືອນດັ່ງສາຍແຮ່ອັນປະເສີດ ຊຶ່ງຖືກຊ່ອນໄວ້ພາຍໃຕ້ພື້ນຜິວ. ຊັບສົມບັດທີ່ຊ່ອນຢູ່ນັ້ນຈະຖືກຄົ້ນພົບເມື່ອມີການສະແຫວງຫາມັນ ດັ່ງທີ່ນັກຂຸດແຮ່ສະແຫວງຫາຄຳແລະເງິນ. ຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະວາຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະວາຈະນະນັ້ນເອງ. ພຣະຄຳພີແມ່ນກຸນແຈທີ່ໄຂພຣະຄຳພີ. ຄວາມໝາຍອັນເລິກຊຶ້ງຂອງຄວາມຈິງໃນພຣະວາຈະນະຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຈິດໃຈຂອງເຮົາໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ.”
“ພຣະຄຳພີແມ່ນປຶ້ມບົດຮຽນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບນັກຮຽນໃນໂຮງຮຽນຂອງພວກເຮົາ. ມັນສອນພຣະປະສົງທັງສິ້ນຂອງພຣະເຈົ້າກ່ຽວກັບບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງຂອງອາດາມ. ມັນເປັນກົດເກນແຫ່ງຊີວິດ ສອນພວກເຮົາເຖິງລັກສະນະນິໄສທີ່ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງຂຶ້ນສຳລັບຊີວິດໃນອະນາຄົດ. ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສແສງສະຫວ່າງອັນລາງເລືອນຂອງປະເພນີເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະຄຳພີເຂົ້າໃຈໄດ້. ເຊັ່ນດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຮົາອາດຈະສົມມຸດວ່າດວງອາທິດໃນຍາມທ່ຽງວັນຕ້ອງການແສງຄົບເພີງອັນລິບຫຼີ່ຂອງໂລກ ເພື່ອເພີ່ມສະຫງ່າລາສີຂອງມັນ. ຖ້ອຍຄຳຂອງປຸໂຣຫິດແລະສາສະໜາຈານບໍ່ແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຜິດພາດ. ຜູ້ທີ່ປຶກສາພຣະດຳລັດອັນສັກສິດຈະມີແສງສະຫວ່າງ. ໃນພຣະຄຳພີ ໜ້າທີ່ທຸກປະການໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດ. ບົດຮຽນທຸກບົດທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ນັ້ນສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ບົດຮຽນທຸກບົດເປີດເຜີຍພຣະບິດາແລະພຣະບຸດແກ່ພວກເຮົາ. ພຣະວັດຈະນະສາມາດເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນມີປັນຍາເຖິງຄວາມພົ້ນ. ໃນພຣະວັດຈະນະ ວິຊາແຫ່ງຄວາມພົ້ນໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ຈົ່ງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ເພາະພຣະຄຳພີແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ກຳລັງກ່າວຕໍ່ຈິດວິນຍານ.” Testimonies, volume 8, 157.
ກະແຈທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິດຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍ ມີອຳນາດດຽວກັນກັບທີ່ມັນມີເມື່ອຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ເປໂຕ.
“ເປໂຕໄດ້ປະກາດຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິດຕະຈັກ, ແລະບັດນີ້ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານກຽດແກ່ລາວໃນຖານະຜູ້ແທນຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອທັງປວງ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະຜູກມັດໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກຜູກມັດໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະປົດອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກປົດອອກໃນສະຫວັນ.’”
“‘ກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນ’ ແມ່ນພຣະວາຈາຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະວາຈາທັງໝົດໃນພຣະຄຳພີອັນບໍລິສຸດເປັນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຖືກຮວມໄວ້ໃນທີ່ນີ້. ພຣະວາຈາເຫຼົ່ານີ້ມີອຳນາດທີ່ຈະເປີດ ແລະ ປິດສະຫວັນ. ພຣະວາຈາເຫຼົ່ານີ້ປະກາດເງື່ອນໄຂທີ່ມະນຸດຈະຖືກຮັບໄວ້ ຫຼື ຖືກປະຕິເສດ. ດັ່ງນັ້ນ ພາລະກິດຂອງຜູ້ທີ່ປະກາດພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນກິ່ນຫອມແຫ່ງຊີວິດນຳໄປສູ່ຊີວິດ ຫຼື ແຫ່ງຄວາມຕາຍນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ. ພັນທະກິດຂອງເຂົາເປັນພັນທະກິດທີ່ໜັກແໜ້ນດ້ວຍຜົນອັນເປັນນິດ.” The Desire of Ages, 413.
ອຳນາດທີ່ຖືກສະແດງອອກໂດຍຜ່ານພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ ເມື່ອຖືກວາງໄວ້ໃນມືຂອງມະນຸດ ຍ່ອມຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ. ບາງທີຫຼັກການທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດ ແລະບາງທີກໍເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ ຄື ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍຄຳພະຍານຂອງສອງຄົນ.
“ອີກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍອັນໜັກໜ່ວງໜຶ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກ ຄື ການທີ່ພວກພີ່ນ້ອງນຳຄະດີຄວາມໄປຟ້ອງຮ້ອງກັນເອງ. ໄດ້ມີການຈັດໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວສຳລັບການລະງັບຂໍ້ຂັດແຍ້ງທ່າມກາງຜູ້ເຊື່ອ. ພຣະຄຣິດເອງກໍໄດ້ປະທານຄຳສັ່ງສອນອັນແຈ້ງແຈ້ງໄວ້ແລ້ວວ່າ ເລື່ອງທຳນອງນີ້ຈະຕ້ອງຖືກຈັດການແນວໃດ. ‘ຖ້າພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຜິດຕໍ່ເຈົ້າ,’ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຕັກເຕືອນໄວ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງໄປ ແລະ ຊີ້ແຈງຄວາມຜິດຂອງເຂົາລະຫວ່າງເຈົ້າກັບເຂົາສອງຄົນເທົ່ານັ້ນ; ຖ້າເຂົາຟັງເຈົ້າ ເຈົ້າກໍໄດ້ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຄືນມາ. ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ ກໍຈົ່ງພາອີກຄົນໜຶ່ງຫຼືສອງຄົນໄປນຳເຈົ້າ ເພື່ອວ່າທຸກຖ້ອຍຄຳຈະໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ໂດຍປາກຂອງພະຍານສອງຫຼືສາມຄົນ. ແລະ ຖ້າເຂົາຍັງບໍ່ຍອມຟັງພວກເຂົາ ຈົ່ງແຈ້ງເລື່ອງນັ້ນຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ: ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ຍອມຟັງຄຣິສຕະຈັກ ກໍໃຫ້ເຂົາເປັນເໝືອນຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ຄົນເກັບພາສີສຳລັບເຈົ້າ. ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຈົ້າຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ: ແລະ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຈົ້າປົດອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກປົດອອກໃນສະຫວັນ.’ ມັດທາຍ 18:15–18.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະສາວົກ, 304.
ມີຢ່າງນ້ອຍສາມພະຍານຝ່າຍພູມສາດຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຖືກປະທັບຕາໃນເວລາ Midnight Cry. ໂດຍລະນຶກເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງວ່າ ເມື່ອມີສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ກໍສາຍເກີນໄປແລ້ວທີ່ຈະໄປຫານ້ຳມັນ, ພວກເຮົາຈຶ່ງເຫັນພະຍານຝ່າຍພູມສາດຂອງການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ທີ່ໃຫ້ພາບປະກອບຂອງຈຸດທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຖືກປະທັບຕາ, ແລະພວກເຮົາພົບວ່າຄວາມຈິງນັ້ນຖືກນຳສະແດງໂດຍພູມສາດຂອງ Caesarea Philippi, ແລະອີກທັງໂດຍພະຍານຂອງຍຸດທະການທີ່ Panium, ໃນຂໍ້ສິບສາມເຖິງສິບຫ້າຂອງດານີເອນບົດສິບເອັດ. ບາງທີອາດຈະບໍ່ຄ່ອຍກົງນັກທີ່ຈະລະບຸພະຍານທັງສາມນີ້ວ່າເປັນພະຍານຝ່າຍພູມສາດ, ແຕ່ຂ້ອຍກຳລັງໃຊ້ຄຳນັ້ນ ເນື່ອງຈາກວ່າພູມສາດເປັນສ່ວນຫນຶ່ງຂອງສະພາບແວດລ້ອມໃນ Exeter ແລະ Caesarea Philippi ຢ່າງແນ່ນອນ. ພຣະເຢຊູຊົງຈັດວາງເປໂຕໄວ້ພາຍໃນພູມສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນພົບຕົນເອງຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ແລ້ວພຣະອົງກໍຊົງປະທານຄຳສັ່ງ.
ແລະເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະແກ້ອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກແກ້ອອກໃນສະຫວັນ. ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງກຳຊັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ ຢ່າໃຫ້ບອກຜູ້ໃດວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຢຊູພຣະຄຣິດ. ຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ພຣະເຢຊູໄດ້ເລີ່ມສະແດງໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເຫັນວ່າ ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ, ຫົວໜ້າປະໂລຫິດ, ແລະພວກທຳມະຈານ, ແລະຖືກຂ້າເສຍ, ແລະຖືກໃຫ້ຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມ. ແລ້ວເປໂຕຈຶ່ງພາພຣະອົງອອກໄປ ແລະເລີ່ມຕົ້ນຕຳໜິພຣະອົງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແກ່ພຣະອົງເລີຍ, ພຣະອົງເຈົ້າ: ການນີ້ຈະບໍ່ເກີດແກ່ພຣະອົງເປັນອັນຂາດ. ແຕ່ພຣະອົງຫັນພຣະພັກ ແລະຕັດກັບເປໂຕວ່າ, ຈົ່ງຖອຍໄປຂ້າງຫຼັງເຮົາ, ຊາຕານເອີຍ: ເຈົ້າເປັນສິ່ງກີດຂວາງແກ່ເຮົາ: ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈໃນສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໃນສິ່ງທີ່ເປັນຂອງມະນຸດ. ມັດທາຍ 16:19–23.
ຄໍາວ່າ “Exeter” ແມ່ນຊື່ຂອງເມືອງໜຶ່ງໃນ Devon, ປະເທດອັງກິດ. ຮາກຄໍາຂອງມັນສາມາດສືບຍ້ອນໄປເຖິງພາສາອັງກິດໂບຮານ, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນມັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ “Exanceaster” ຫຼື “Execestre.” ເຊື່ອກັນວ່າຊື່ນີ້ມາຈາກຄໍາໃນພາສາອັງກິດໂບຮານວ່າ “Exe” (ອ້າງເຖິງແມ່ນ້ໍາ Exe, ຊຶ່ງເມືອງນັ້ນຕັ້ງຢູ່ຮິມແມ່ນ້ໍານີ້) ແລະ “ceaster” (ໝາຍເຖິງ “ປ້ອມໂຣມັນ” ຫຼື “ເມືອງມີກໍາແພງ”). ດັ່ງນັ້ນ “Exeter” ຈຶ່ງໝາຍເຖິງຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງວ່າ “ປ້ອມຢູ່ແມ່ນ້ໍາ Exe,” ຫຼື “ເມືອງມີກໍາແພງຢູ່ຮິມແມ່ນ້ໍາ Exe.” ພູມສາດທີ່ກ່ຽວພັນກັບການມາເຖິງແລະການສໍາເລັດຜົນຂອງ Midnight Cry ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ບົ່ງຊີ້ເຖິງສະຖານທີ່ໜຶ່ງທີ່ມີນ້ໍາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ, ແລະເປັນຈຸດໜຶ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າກໍາລັງຍົກຕັ້ງກອງທັບຂຶ້ນເພື່ອປະກາດຂ່າວສານແກ່ໂລກ, ຊຶ່ງ Sister White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ມັນໄດ້ແຜ່ອອກໄປຄືດັ່ງ “tidal wave.” ຄື້ນຍັກດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ນ້ໍາໃນແມ່ນ້ໍາທໍາມະດາເທົ່ານັ້ນ, ມັນແມ່ນນ້ໍາທີ່ໄດ້ຮັບກໍາລັງຢ່າງເຫນືອປົກກະຕິ.
ປະຫວັດຂອງພວກ Millerite ແມ່ນການສຳເລັດຕາມຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະຍິງສິບຄົນ, ແລະເມື່ອຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກນຳໄປເຖິງບົດສະຫຼຸບຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ພວກເຂົາຈະທຳຊ້ຳບັນດາຫຼັກໝາຍທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ແລະພ້ອມທັງປະຫວັດຂອງການຊຸມນຸມຄ້າຍ Exeter ດ້ວຍ. ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງຈະລົງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ. ຂ່າວສານນັ້ນຈະນຳໄປສູ່ບັນດາຮາກຖານ, ແລະມັນຈະເຜີຍໜ້າຕໍ່ຄົນສອງຈຳພວກດ້ວຍ “ເຈັດເທື່ອ,” ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ມັນຈະຮວມເອົາພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງ Peter ໄດ້ສະແດງໄວ້ວ່າເປັນການຍອມຮັບວ່າພຣະເຢຊູຖືກເຈີມເປັນພຣະຄຣິດ, ເມື່ອສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະທຳອິດໄດ້ລົງມາໃນຮູບຂອງນົກເຂົາ, ອັນເປັນພາບແທນຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ມັນຈະຮວມເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າພຣະເຢຊູເປັນພຣະບຸດອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະອີກທັງວ່າໂດຍທີ່ພຣະເຢຊູຮັບເອົາເນື້ອໜັງຂອງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃສ່ພຣະສະພາບອັນຊົງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈຶ່ງເປັນບຸດແຫ່ງມະນຸດດ້ວຍ.
ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter, ເພາະວ່າໃນການປະຊຸມຄ່າຍນັ້ນມີເຕັນໜຶ່ງຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍກຸ່ມຈາກ Watertown, ຜູ້ຊຶ່ງປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຕາມທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີຜ່ານ Samuel Snow. ພວກເຂົາໄດ້ຈັດການປະຊຸມປອມທີ່ດັງຫຼາຍ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມ ຈົນຜູ້ນໍາຂອງການປະຊຸມຂອງ Snow ໄດ້ໄປຫາພວກເຂົາ ແລະແຈ້ງໃຫ້ພວກເຂົາຫຼຸດສຽງລົງ. ໃນການປະຊຸມຄ່າຍນັ້ນ ມີສອງຈໍາພວກຖືກສໍາແດງອອກ ແລະທັງສອງຕ່າງອ້າງວ່າຕົນມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນ້ໍາ ແຕ່ຝ່າຍໜຶ່ງເປັນຂອງປອມ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງພວກຂາດປັນຍາຜູ້ທີ່ບໍ່ມີນ້ໍາມັນ. ກຸ່ມທີ່ຢູ່ໃນເຕັນ Exeter ແມ່ນກອງທັບຜູ້ຊຶ່ງເປັນເມືອງ ຊຶ່ງກໍເປັນປ້ອມປາການດ້ວຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາກໍາລັງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍຂອງ Ezekiel ຜູ້ຊຶ່ງຖືກປຸກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.
ໃນປະຫວັດການທີ່ຊົນສອງພວກນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກ, ເປໂຕໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງທັງສອງພວກ. ການຮັບສາລະພາບຂອງລາວທີ່ລະບຸວ່າພຣະເຢຊູແມ່ນພຣະຄຣິດ ແລະເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເກີດຂຶ້ນໂດຍການດົນໃຈຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວແຈ້ງແກ່ລາວວ່າ, “ເນື້ອໜັງແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍເລື່ອງນີ້ແກ່ເຈົ້າ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ.” ເມື່ອຕໍ່ມາພຣະເຢຊູໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກສາວົກເຖິງເລື່ອງໄມ້ກາງແຂນ, ເປໂຕ, ໃນຂະນະນັ້ນຂາດອິດທິພົນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ໄດ້ຈັບພຣະຄຣິດ, “ແລະເລີ່ມຕົ້ນຕຳໜິພຣະອົງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແກ່ພຣະອົງເລີຍ, ພຣະອົງເຈົ້າ; ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ເກີດແກ່ພຣະອົງດອກ. ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຫັນພຣະພັກ ແລະກ່າວແກ່ເປໂຕວ່າ, ຈົ່ງຖອຍໄປຢູ່ຂ້າງຫຼັງເຮົາ, ຊາຕານເອີຍ: ເຈົ້າເປັນສິ່ງກີດຂວາງແກ່ເຮົາ: ເພາະວ່າຄວາມຄິດຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄຳນຶງເຖິງສິ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຄຳນຶງເຖິງສິ່ງຂອງມະນຸດ.”
ການລະເບີດອອກທາງອາລົມຂອງເປໂຕ ສອດຄ່ອງກັບການນະມັດສະການທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມ ທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນເຕັນທີ່ Watertown ເມື່ອ Samuel Snow ກຳລັງນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry. ໃນລະດັບນັ້ນ ເປໂຕເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ສະໝັກທີ່ອາດຈະຢູ່ໃນບັນດາໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ບັນດາຜູ້ສະໝັກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄະນະໜຶ່ງທີ່ມີນ້ຳມັນ ຊຶ່ງຄືພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະມັນຄືຂ່າວສານ ແລະມັນຄືອຸປນິສັຍ; ແຕ່ອີກຄະນະໜຶ່ງຂາດນ້ຳມັນນັ້ນ. ໃນບໍລິບົດຂອງ Caesarea Philippi, ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມເປີດເຜີຍວ່າ “ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງ Jerusalem, ແລະທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ ແລະພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະພວກນັກທຳນຽມ, ແລະຖືກຂ້າ, ແລະຖືກຊົງໃຫ້ຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມ.”
ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກ ເມື່ອເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງແທ້ຈິງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ Sister White ໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອປຽບທຽບອຸທາຫອນຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະຄວາມຜິດຫວັງຂອງຊາວເຮັບເຣີ ທີ່ການຂ້າມທະເລແດງ ໃນຂະນະທີ່ກອງທັບຂອງຟາໂຣກຳລັງປິດລ້ອມເຂົ້າມາ ແລະນ້ຳທະເລກໍຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ພະຍານທັງປວງເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ແລະການເປີດເຜີຍໃນຂໍ້ທີ 13 ຫາ 15 ຂອງດານີເອນ 11 ກໍໃຫ້ຄຳພະຍານເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ “ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.”
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ການສຶກສາຢ່າງຮອບຄອບເຖິງແບບແຜນແລະສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມສຳເລັດຕາມແບບແຜນ ໄດ້ນຳໄປສູ່ຂໍ້ສັງເກດວ່າ ການຖືກຕຶງກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນດຽວກັນນັ້ນແທ້ໆ ໃນຮອບປະກອບພິທີປະຈຳປີທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນ ເມື່ອລູກແກະປັດສະຄາຖືກຂ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ການຊຳລະສະຖານນະມັດສະການໃຫ້ສະອາດ ອັນຖືກພາບໄວ້ໃນວັນໄຖ່ບາບ—ຊຶ່ງຕົງກັບວັນທີສິບແຫ່ງເດືອນທີເຈັດ—ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນວັນດຽວກັນແທ້ໆຂອງປີ ທີ່ຖືກສະເຫຼີມສະຫຼອງໄວ້ໃນແບບແຜນບໍ? (ເບິ່ງ The Great Controversy, 399). ຕາມການນັບເວລາແບບໂມເຊທີ່ຖືກຕ້ອງ ນີ້ກໍແມ່ນວັນທີ 22 ຕຸລາ. ໃນຕົ້ນເດືອນສິງຫາ ປີ 1844 ໃນການປະຊຸມຄ່າຍແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ Exeter, New Hampshire, ທັດສະນະນີ້ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີ ແລະໄດ້ຖືກຍອມຮັບເປັນວັນທີສຳລັບການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ 2300 ວັນ. ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງພົມຈັນສິບຄົນໃນ Matthew 25:1–13 ໄດ້ຮັບຄວາມໝາຍສຳຄັນເປັນພິເສດ—ການຊັກຊ້າຂອງເຈົ້າບ່າວ, ການຄອຍຖ້າແລະການຫຼັບໄຫຼຂອງຜູ້ທີ່ຄອຍງານມົງຄຸນ, ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ການປິດປະຕູ, ແລະອື່ນໆ. ຂ່າວສານທີ່ວ່າພຣະຄຣິດກຳລັງຈະສະເດັດມາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ ‘ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.’ ‘“ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ,” Ellen White ຂຽນວ່າ, “ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍຜູ້ເຊື່ອຫຼາຍພັນຄົນ.” ນາງໄດ້ເພີ່ມອີກວ່າ:
“‘ດັ່ງຄື້ນນ້ຳຫຼາຍທີ່ໂຖມເຂົ້າມາ ການເຄື່ອນໄຫວ [ເດືອນທີເຈັດ] ໄດ້ແຜ່ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ. ຈາກເມືອງໜຶ່ງໄປສູ່ອີກເມືອງໜຶ່ງ, ຈາກບ້ານໜຶ່ງໄປສູ່ອີກບ້ານໜຶ່ງ, ແລະເຂົ້າໄປເຖິງຖິ່ນຊົນນະບົດອັນຫ່າງໄກ, ຈົນກວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຄອຍຖ້າຈະຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນຢ່າງເຕັມທີ.—The Great Controversy, 400.’”
“ຄວາມຮວດເລັວທີ່ຂ່າວສານນີ້ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປ ຖືກພັນລະນາໂດຍນັກຂຽນທີ່ L. E. Froom ໄດ້ອ້າງອີງ:”
“‘Bates ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງ Exeter ‘ໄດ້ແຜ່ບິນໄປ ປານດັ່ງຢູ່ເທິງປີກຂອງລົມ.’ ບັນດາຊາຍແລະຍິງໄດ້ເລັ່ງເດີນທາງໂດຍລົດໄຟແລະທາງນ້ຳ, ໂດຍລົດມ້າໂດຍສານແລະຂີ່ມ້າ, ພ້ອມດ້ວຍຫໍ່ປຶ້ມແລະເອກະສານຕ່າງໆ, ແຈກຢາຍສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ‘ຢ່າງອຸດົມສົມບູນປານໃບໄມ້ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ.’ White ກ່າວວ່າ, ‘ພາລະກິດທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ ຄື ການໂບຍບິນໄປຍັງທຸກສ່ວນຂອງທົ່ງນາອັນກວ້າງໃຫຍ່ນັ້ນ, ເປົ່າສັນຍານເຕືອນໄພ, ແລະປຸກຜູ້ທີ່ກຳລັງຫຼັບໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ.’ ແລະ Wellcome ເພີ່ມອີກວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນໄດ້ປະທຸອອກມາດຸດດັ່ງນ້ຳທີ່ຖືກປ່ອຍອອກຈາກເຂື່ອນ. ທົ່ງນາຂ້າວທີ່ສຸກແລ້ວຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ຖືກກ່ຽວ, ແລະຫົວມັນຝະລັ່ງທີ່ເຕີບໃຫຍ່ເຕັມທີ່ກໍຖືກປະໄວ້ໃນດິນໂດຍບໍ່ໄດ້ຂຸດ. ການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ໃກ້ແລ້ວ. ບັດນີ້ບໍ່ມີເວລາສຳລັບສິ່ງຝ່າຍໂລກເຫຼົ່ານັ້ນ.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.
“ໃນຖານະເປັນຜູ້ເຫັນເຫດການດ້ວຍຕາຕົນເອງ ແລະເປັນຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນຂະບວນການນັ້ນ, Ellen White ໄດ້ພັນນາລັກສະນະຂອງພາລະກິດທີ່ກຳລັງເລັ່ງຮຸນແຮງຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວວ່າ:”
“ຜູ້ເຊື່ອທັງຫຼາຍໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມສົງໄສແລະຄວາມງົງງວາຍຂອງພວກເຂົາຖືກຂັບອອກໄປ, ແລະຄວາມຫວັງກັບຄວາມກ້າຫານໄດ້ປຸກເລົ້າຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ. ພາລະກິດນັ້ນປາສະຈາກຄວາມສຸດໂຕ່ງທັງຫຼາຍທີ່ມັກປາກົດຢູ່ສະເໝີ ເມື່ອມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຂອງມະນຸດໂດຍປາສະຈາກອິດທິພົນຄວບຄຸມແຫ່ງພຣະວາຈາແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ…. ມັນມີລັກສະນະທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ມີຄວາມຍິນດີອັນເຄິ່ງຄື່ນເຄິ່ງຝັນຢູ່ພຽງເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ມີການພິຈາລະນາຈິດໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ການສາລະພາບບາບ, ແລະການປະຖິ້ມໂລກ. ການຕຽມພ້ອມເພື່ອພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແມ່ນພາລະໜັກແຫ່ງດວງຈິດທີ່ຮ້ອນຮົນ…. ”
“‘ໃນບັນດາຂະບວນການທາງສາສະໜາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງນັບແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກເປັນຕົ້ນມາ ບໍ່ມີຂະບວນການໃດທີ່ປາດຈາກຄວາມບົກພ່ອງຂອງມະນຸດ ແລະກົນອຸບາຍຂອງຊາຕານ ໄດ້ຫຼາຍຍິ່ງໄປກວ່າຂະບວນການໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນຂອງປີ 1844. ແມ່ນແຕ່ບັດນີ້, ຫຼັງຈາກເວລາໄດ້ຜ່ານໄປຫຼາຍປີ [1888], ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນຂະບວນການນັ້ນ ແລະໄດ້ຍືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງເທິງແທ່ນແຫ່ງຄວາມຈິງ ຍັງຄົງຮູ້ສຶກເຖິງອິດທິພົນອັນບໍລິສຸດຂອງພະລາຊະກິດອັນປະເສີດນັ້ນ ແລະເປັນພະຍານວ່າມັນມາຈາກພະເຈົ້າ.—Ibid., 400, 401.’”
ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີຫຼັກຖານຂອງພະລັງກິດຈະການໜຶ່ງທີ່ກຳລັງແຜ່ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ແລະ ດຶງດູດຜູ້ຄົນນັບພັນເຂົ້າສູ່ສາມັກຄີທຳແຫ່ງການເສດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ແລະ ມີສັດຕະບຸລຸດຮັບໃຊ້ປະມານສອງຮ້ອຍຄົນຈາກຄຣິດຕະຈັກຕ່າງໆຮ່ວມສາມັກຄີກັນໃນການເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານນັ້ນ, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] ແຕ່ໂດຍພາບລວມແລ້ວ ຄຣິດຕະຈັກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ປະຕິເສດມັນຢ່າງຫຍິ່ງ ແລະ ໃຊ້ທຸກວິທີທາງທີ່ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງຕົນເພື່ອຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ຄວາມເຊື່ອໃນການເສດັດມາໃນໄວໆນີ້ຂອງພຣະຄຣິດແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ. ບໍ່ມີໃຜກ້າເອີ້ນເຖິງຄວາມຫວັງແຫ່ງການເສດັດມາໃນໄວໆນີ້ຂອງພຣະເຢຊູໃນພິທີນະມັດສະການຂອງຄຣິດຕະຈັກ, ແຕ່ສຳລັບບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າເຫດການນັ້ນ ມັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ.
“ເອັລເລນ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວບອກວ່າ ມັນເປັນແນວໃດ:
“‘ທຸກໆ ຊ່ວງເວລາເບິ່ງເໝືອນວ່າມີຄຸນຄ່າ ແລະ ມີຄວາມສໍາຄັນສູງສຸດສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າ ພວກເຮົາກໍາລັງເຮັດພະລະກິດເພື່ອນິລັນດອນ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ປະໝາດ ແລະ ບໍ່ສົນໃຈຢູ່ໃນອັນຕະລາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ສຸດ. ຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີສິ່ງໃດມາບົດບັງ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍຶດໝັ້ນເອົາພຣະສັນຍາອັນປະເສີດຂອງພຣະເຢຊູໄວ້ເປັນຂອງຕົນເອງ….
“‘ດ້ວຍການຄົ້ນຫາຈິດໃຈຢ່າງພາກພຽນ ແລະການສາລະພາບບາບຢ່າງຖ່ອມຕົນ ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າເຖິງເວລາແຫ່ງຄວາມຄາດໝາຍດ້ວຍການອະທິຖານ. ທຸກໆເຊົ້າ ພວກເຮົາຮູ້ສຶກວ່າ ໜ້າທີ່ອັນດັບທຳອິດຂອງພວກເຮົາຄືການໃຫ້ໄດ້ຫຼັກຖານແນ່ຊັດວ່າ ຊີວິດຂອງພວກເຮົາຖືກຕ້ອງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາຕະໜັກວ່າ ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ກ້າວໜ້າໃນຄວາມບໍລິສຸດ ພວກເຮົາກໍຈະຖອຍຫຼັງຢ່າງແນ່ນອນ. ຄວາມຫ່ວງໃຍຕໍ່ກັນແລະກັນຂອງພວກເຮົາເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ; ພວກເຮົາອະທິຖານຫຼາຍ ທັງກັບກັນແລະເພື່ອກັນແລະກັນ.
“‘ພວກເຮົາໄດ້ຊຸມນຸມກັນຢູ່ໃນສວນໝາກໄມ້ແລະດົງໄມ້ເພື່ອສາມັກຄີສຳພັນກັບພຣະເຈົ້າ ແລະເພື່ອຖວາຍຄຳຮ້ອງທູນຂອງພວກເຮົາຂຶ້ນຕໍ່ພຣະອົງ, ໂດຍຮູ້ສຶກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນເຖິງການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງ ເມື່ອຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍພຣະລາຊກິດແຫ່ງທຳມະຊາດຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີແຫ່ງຄວາມລອດນັ້ນຈຳເປັນສຳລັບພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າອາຫານແລະນ້ຳດື່ມຂອງພວກເຮົາ. ຖ້າກ້ອນເມກໄດ້ບັງຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາກໍບໍ່ກ້າພັກຜ່ອນຫຼືນອນຫຼັບ ຈົນກວ່າສິ່ງນັ້ນຈະຖືກກວາດອອກໄປໂດຍຄວາມສຳນຶກວ່າພວກເຮົາເປັນທີ່ຊອບຮັບຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.