At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

ທີ່ເມືອງພານຽມ, ຊຶ່ງແມ່ນເກຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ຊຶ່ງແມ່ນຂໍ້ທີ່ 13 ຫາ 15 ໃນບົດທີ 11 ຂອງພຣະທຳດານີເອນ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດທີ່ເຂົາສອງອັນຄື ຝ່າຍສາທາລະນະລັດ ແລະ ໂປຣແຕສຕັງ ເຮັດໃຫ້ຄຳປິດສະໜາທີ່ວ່າເປັນອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກທັງເຈັດນັ້ນສຳເລັດຄວາມໝາຍ, ຊຶ່ງແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຢ່າງຖາວອນເທິງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະເປັນປະຫວັດສາດແຫ່ງການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານພຣະສັນຍາແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

ແລະເຮົາກ່າວແກ່ທ່ານດ້ວຍວ່າ ທ່ານແມ່ນເປໂຕ ແລະເທິງສີລານີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິດຈັກຂອງເຮົາໄວ້ ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີອຳນາດເອົາຊະນະມັນໄດ້. ແລະເຮົາຈະມອບລູກກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ທ່ານ ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະແກ້ອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກແກ້ອອກໃນສະຫວັນ. ມັດທາຍ 16:18, 19.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອອາຄານຂະໜາດໃຫຍ່ອັນຊົງພະລັງຂອງນະຄອນ New York ຖືກທຳລາຍລົງ ແລະຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ນັ້ນ ໄດ້ຖືກອອກແບບໂດຍ Alpha and Omega. ສ່ວນສຸດທ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ ຊ້ຳຄືນສ່ວນທຳອິດຢ່າງແທ້ຈິງຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ ບ່ອນທີ່ ທ່າມກາງຄວາມຈິງອື່ນໆ ພວກເຂົາໄດ້ຄົ້ນພົບ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບໃນສະໄໝຂອງກະສັດ Josiah. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຝົນປາຍລະດູໄດ້ເລີ່ມປະພອຍລົງ ແລະຂະບວນການທົດສອບອັນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແຍກອອກຂອງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

ໃນການເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ແຜນພັງສັກສິດສອງແຜ່ນໄດ້ຖືກຄົ້ນພົບ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ສຳຄັນພໍໆກັນນັ້ນ “ການໂຕ້ຖຽງ” ຂອງຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ລະຫວ່າງວິທີການແບບບັນທັດເທິງບັນທັດ, ຊຶ່ງເປັນວິທີການແຫ່ງຝົນປາຍ, ຕໍ່ຕ້ານກັບວິທີການຂອງໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກລັດທິແອັດເວັນຕິສຮັບເອົາຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນການກະບົດຂອງປີ 1863.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າ ພຣະອົງຈະປະທານ “ກະແຈແຫ່ງອານາຈັກ” ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວນີ້ ພຣະອົງກຳລັງຊົງອ້າງເຖິງວິທີການຕາມພຣະຄຳພີທີ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍກະແຈທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຈຳເປັນ ເພື່ອຮັບຮູ້, ສະຖາປະນາ, ແລະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry ແລະ Loud Cry.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

“ຜູ້ທີ່ມີສາມັກຄີທຳກັບພຣະເຈົ້າຍ່າງຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງດວງຕາເວັນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ. ພວກເຂົາບໍ່ລົບຫຼູ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນໂດຍການເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຕົນເສື່ອມຊາມຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ເໜືອພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາເກືອບກັບພຣະຄຣິດ ແລະເກືອບກັບຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພຣະອົງ ຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ; ເພາະພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມເປັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງງົດງາມແລະໜ້າຮັກຢ່າງເຫຼືອລົ້ນ. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງມັນ. ຄວາມຈິງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ພວກເຂົາ. ຄຳສອນເລື່ອງການຮັບສະພາບມະນຸດຂອງພຣະອົງຖືກປະດັບໄວ້ດ້ວຍລັດສະໝີອັນອ່ອນໂຍນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າພຣະຄຳພີເປັນກະແຈທີ່ໄຂຄວາມລີ້ລັບທັງປວງໃຫ້ເປີດອອກ ແລະແກ້ຄວາມຍາກທັງໝົດ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຮັບແສງສະຫວ່າງ ແລະຍ່າງຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງ ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມລີ້ລັບແຫ່ງຄວາມເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະເຈົ້າໄດ້, ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ລັງເລທີ່ຈະຮັບເອົາໄມ້ກາງແຂນ ແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູ ຈະເຫັນແສງສະຫວ່າງໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເປໂຕ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ, ຄືຜູ້ທີ່ຮັບຂ່າວສານຂອງລາໂອດີເກຍທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຖືກກ່າວຊ້ຳອີກນັບແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ 2023. ຂ່າວສານຂອງລາໂອດີເກຍທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1856 ນັ້ນ ຄືຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເກືອບກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງນຳກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຊົງນຳພວກເຂົາໃຫ້ມີຊີວິດ, ພວກເຂົາຈຶ່ງປ່ຽນຜ່ານຈາກຂະບວນການລາໂອດີເກຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄປສູ່ຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນເກີດຂຶ້ນໂດຍພຣະວາຈາຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະພວກເຂົາຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ຄວາມຈິງ,” ແລະພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງແມ່ນ “ກະແຈ” ທີ່ໄຂພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ.

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນນະຄອນຟິລາເດນເຟຍວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືກຸນແຈຂອງດາວິດ, ພຣະອົງຜູ້ເປີດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະປິດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້; ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກກິດຈະການຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີເຫື່ອແຮງຢູ່ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະໄດ້ຮັກສາພຣະວາຈາຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ. ພຣະນິມິດ 3:7–8.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

ວິທີການ “line upon line” ແມ່ນກະແຈທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ສຳລັບການຕໍ່ສູ້ທີ່ບັນດາ “ປະຕູ”. “ປະຕູ” ຄື ຄຣິສຕະຈັກ.

And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

ແລະ ຢາໂຄບກໍຕື່ນຂຶ້ນຈາກຫຼັບຂອງຕົນ, ແລະ ລາວກ່າວວ່າ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້; ແຕ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮູ້. ແລະ ລາວກໍຢ້ານກົວ, ແລະ ກ່າວວ່າ, ສະຖານທີ່ນີ້ນ່າຄວາມຄາລົບຢ່າງຍິ່ງ! ທີ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດນອກຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ນີ້ແມ່ນປະຕູແຫ່ງສະຫວັນ. ປະຖົມມະການ 28:16, 17.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

ການສູ້ຮົບທີ່ປະຕູ ເປັນຕົວແທນຂອງການຕໍ່ສູ້ທາງສາສະໜາທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຄວາມຈິງກັບຄວາມຜິດພາດ, ແລະຄວາມຜິດພາດຂອງສາສະໜາຂອງກຣີກ ຄືປະຕູແຫ່ງນະລົກ, ແລະສາສະໜາຂອງອາດເວນຕິດແຫ່ງເລົາດີເຊຍທີ່ຫຼົງຫາຍໄປ ກໍເປັນປະຕູເຊັ່ນກັນ. ປະຕູຂອງອາດເວນຕິດແຫ່ງເລົາດີເຊຍ ເປັນຕົວແທນຂອງສະຖານທີ່ທີ່ການໂຕ້ວາທີຂອງຮາບາກຸກສຳເລັດຜົນ.

In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

ໃນວັນນັ້ນ ພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາຈະເປັນມົງກຸດແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ ແລະເປັນຊະລອມແຫ່ງຄວາມງາມ ແກ່ຜູ້ຄົງເຫຼືອຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະເປັນພຣະວິນຍານແຫ່ງການພິພາກສາແກ່ຜູ້ທີ່ນັ່ງພິພາກສາ, ແລະເປັນກຳລັງແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຂັບໄລ່ສົງຄາມກັບໄປຮອດປະຕູເມືອງ. ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຫຼົງຜິດເພາະເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ແລະເສຍຫຼັກໄປເພາະນ້ຳເມົາແຮງ; ປະໂລຫິດ ແລະຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ຫຼົງຜິດເພາະນ້ຳເມົາແຮງ, ພວກເຂົາຖືກກືນກິນໂດຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ພວກເຂົາເສຍຫຼັກໄປເພາະນ້ຳເມົາແຮງ; ພວກເຂົາຫຼົງຜິດໃນນິມິດ, ແລະສະດຸດໃນການພິພາກສາ. ເພາະວ່າບັນດາໂຕະທັງປວງເຕັມໄປດ້ວຍອາເມັນ ແລະຄວາມໂສໂຄກ, ຈົນບໍ່ມີບ່ອນໃດສະອາດ. ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ? ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຫຍ່ານົມແລ້ວ ແລະຖືກພາອອກຈາກອົກນົມແລ້ວຫຼື? ເພາະວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດຕ້ອງຕາມຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຕາມຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດຕາມບັນທັດ, ບັນທັດຕາມບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ. ເພາະດ້ວຍຮີມປາກອັນຕິດຂັດ ແລະດ້ວຍພາສາອື່ນ ພຣະອົງຈະກ່າວກັບຊົນຊາດນີ້. ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫຼະເປັນການພັກຜ່ອນ ທີ່ພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກ; ແລະນີ້ແຫຼະເປັນຄວາມຊື່ນໃຈ”; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດຕາມຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຕາມຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດຕາມບັນທັດ, ບັນທັດຕາມບັນທັດ; ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະແຕກຫັກ, ແລະຖືກດັກ, ແລະຖືກຈັບໄປ. ເຫດສັນນັ້ນ ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະເຢໂຫວາ, ທ່ານຜູ້ຊາຍທັງຫຼາຍຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ, ຜູ້ປົກຄອງຊົນຊາດນີ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ. ອິສະຢາ 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

ກະແຈແຫ່ງອານາຈັກນັ້ນ ຄືຖ້ອຍຄຳແຫ່ງພຣະຄຳພີ ທີ່ຖືກປະທານແກ່ປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະວັດຈະນະ.

“There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

“ມີຄວາມຈິງຢູ່ໃນພຣະວາຈະນະທີ່ເໝືອນດັ່ງສາຍແຮ່ອັນປະເສີດ ຊຶ່ງຖືກຊ່ອນໄວ້ພາຍໃຕ້ພື້ນຜິວ. ຊັບສົມບັດທີ່ຊ່ອນຢູ່ນັ້ນຈະຖືກຄົ້ນພົບເມື່ອມີການສະແຫວງຫາມັນ ດັ່ງທີ່ນັກຂຸດແຮ່ສະແຫວງຫາຄຳແລະເງິນ. ຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະວາຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະວາຈະນະນັ້ນເອງ. ພຣະຄຳພີແມ່ນກຸນແຈທີ່ໄຂພຣະຄຳພີ. ຄວາມໝາຍອັນເລິກຊຶ້ງຂອງຄວາມຈິງໃນພຣະວາຈະນະຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຈິດໃຈຂອງເຮົາໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ.”

“The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

“ພຣະຄຳພີແມ່ນປຶ້ມບົດຮຽນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳລັບນັກຮຽນໃນໂຮງຮຽນຂອງພວກເຮົາ. ມັນສອນພຣະປະສົງທັງສິ້ນຂອງພຣະເຈົ້າກ່ຽວກັບບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງຂອງອາດາມ. ມັນເປັນກົດເກນແຫ່ງຊີວິດ ສອນພວກເຮົາເຖິງລັກສະນະນິໄສທີ່ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງຂຶ້ນສຳລັບຊີວິດໃນອະນາຄົດ. ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສແສງສະຫວ່າງອັນລາງເລືອນຂອງປະເພນີເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະຄຳພີເຂົ້າໃຈໄດ້. ເຊັ່ນດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຮົາອາດຈະສົມມຸດວ່າດວງອາທິດໃນຍາມທ່ຽງວັນຕ້ອງການແສງຄົບເພີງອັນລິບຫຼີ່ຂອງໂລກ ເພື່ອເພີ່ມສະຫງ່າລາສີຂອງມັນ. ຖ້ອຍຄຳຂອງປຸໂຣຫິດແລະສາສະໜາຈານບໍ່ແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຜິດພາດ. ຜູ້ທີ່ປຶກສາພຣະດຳລັດອັນສັກສິດຈະມີແສງສະຫວ່າງ. ໃນພຣະຄຳພີ ໜ້າທີ່ທຸກປະການໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດ. ບົດຮຽນທຸກບົດທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ນັ້ນສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ບົດຮຽນທຸກບົດເປີດເຜີຍພຣະບິດາແລະພຣະບຸດແກ່ພວກເຮົາ. ພຣະວັດຈະນະສາມາດເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນມີປັນຍາເຖິງຄວາມພົ້ນ. ໃນພຣະວັດຈະນະ ວິຊາແຫ່ງຄວາມພົ້ນໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ຈົ່ງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ ເພາະພຣະຄຳພີແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ກຳລັງກ່າວຕໍ່ຈິດວິນຍານ.” Testimonies, volume 8, 157.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

ກະແຈທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິດຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍ ມີອຳນາດດຽວກັນກັບທີ່ມັນມີເມື່ອຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ເປໂຕ.

“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

“ເປໂຕໄດ້ປະກາດຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຄຣິດຕະຈັກ, ແລະບັດນີ້ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານກຽດແກ່ລາວໃນຖານະຜູ້ແທນຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອທັງປວງ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະຜູກມັດໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກຜູກມັດໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະປົດອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກປົດອອກໃນສະຫວັນ.’”

“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

“‘ກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນ’ ແມ່ນພຣະວາຈາຂອງພຣະຄຣິດ. ພຣະວາຈາທັງໝົດໃນພຣະຄຳພີອັນບໍລິສຸດເປັນຂອງພຣະອົງ ແລະ ຖືກຮວມໄວ້ໃນທີ່ນີ້. ພຣະວາຈາເຫຼົ່ານີ້ມີອຳນາດທີ່ຈະເປີດ ແລະ ປິດສະຫວັນ. ພຣະວາຈາເຫຼົ່ານີ້ປະກາດເງື່ອນໄຂທີ່ມະນຸດຈະຖືກຮັບໄວ້ ຫຼື ຖືກປະຕິເສດ. ດັ່ງນັ້ນ ພາລະກິດຂອງຜູ້ທີ່ປະກາດພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນກິ່ນຫອມແຫ່ງຊີວິດນຳໄປສູ່ຊີວິດ ຫຼື ແຫ່ງຄວາມຕາຍນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ. ພັນທະກິດຂອງເຂົາເປັນພັນທະກິດທີ່ໜັກແໜ້ນດ້ວຍຜົນອັນເປັນນິດ.” The Desire of Ages, 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

ອຳນາດທີ່ຖືກສະແດງອອກໂດຍຜ່ານພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ ເມື່ອຖືກວາງໄວ້ໃນມືຂອງມະນຸດ ຍ່ອມຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ. ບາງທີຫຼັກການທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດ ແລະບາງທີກໍເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ ຄື ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍຄຳພະຍານຂອງສອງຄົນ.

“Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

“ອີກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍອັນໜັກໜ່ວງໜຶ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກ ຄື ການທີ່ພວກພີ່ນ້ອງນຳຄະດີຄວາມໄປຟ້ອງຮ້ອງກັນເອງ. ໄດ້ມີການຈັດໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວສຳລັບການລະງັບຂໍ້ຂັດແຍ້ງທ່າມກາງຜູ້ເຊື່ອ. ພຣະຄຣິດເອງກໍໄດ້ປະທານຄຳສັ່ງສອນອັນແຈ້ງແຈ້ງໄວ້ແລ້ວວ່າ ເລື່ອງທຳນອງນີ້ຈະຕ້ອງຖືກຈັດການແນວໃດ. ‘ຖ້າພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຜິດຕໍ່ເຈົ້າ,’ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຕັກເຕືອນໄວ້ວ່າ, ‘ຈົ່ງໄປ ແລະ ຊີ້ແຈງຄວາມຜິດຂອງເຂົາລະຫວ່າງເຈົ້າກັບເຂົາສອງຄົນເທົ່ານັ້ນ; ຖ້າເຂົາຟັງເຈົ້າ ເຈົ້າກໍໄດ້ພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຄືນມາ. ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ ກໍຈົ່ງພາອີກຄົນໜຶ່ງຫຼືສອງຄົນໄປນຳເຈົ້າ ເພື່ອວ່າທຸກຖ້ອຍຄຳຈະໄດ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ໂດຍປາກຂອງພະຍານສອງຫຼືສາມຄົນ. ແລະ ຖ້າເຂົາຍັງບໍ່ຍອມຟັງພວກເຂົາ ຈົ່ງແຈ້ງເລື່ອງນັ້ນຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ: ແຕ່ຖ້າເຂົາບໍ່ຍອມຟັງຄຣິສຕະຈັກ ກໍໃຫ້ເຂົາເປັນເໝືອນຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ຄົນເກັບພາສີສຳລັບເຈົ້າ. ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກເຈົ້າວ່າ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຈົ້າຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ: ແລະ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຈົ້າປົດອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ສິ່ງນັ້ນຈະຖືກປົດອອກໃນສະຫວັນ.’ ມັດທາຍ 18:15–18.” ກິດຈະການຂອງອັກຄະສາວົກ, 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

ມີ​ຢ່າງ​ນ້ອຍ​ສາມ​ພະຍານ​ຝ່າຍ​ພູມສາດ​ຂອງ​ຊ່ວງ​ເວລາ​ທີ່​ຄົນ​ຫນຶ່ງ​ແສນ​ສີ່​ສິບ​ສີ່​ພັນ​ຖືກ​ປະທັບຕາ​ໃນ​ເວລາ Midnight Cry. ໂດຍ​ລະນຶກ​ເຖິງ​ຂໍ້​ເທັດ​ຈິງ​ວ່າ ເມື່ອ​ມີ​ສຽງ​ຮ້ອງ​ໃນ​ເວລາ​ທ່ຽງ​ຄືນ ກໍ​ສາຍ​ເກີນ​ໄປ​ແລ້ວ​ທີ່​ຈະ​ໄປ​ຫາ​ນ້ຳມັນ, ພວກ​ເຮົາ​ຈຶ່ງ​ເຫັນ​ພະຍານ​ຝ່າຍ​ພູມສາດ​ຂອງ​ການ​ປະຊຸມ​ຄ້າຍ Exeter ທີ່​ໃຫ້​ພາບ​ປະກອບ​ຂອງ​ຈຸດ​ທີ່​ປະຊາຊົນ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ໃນ​ວັນ​ສຸດທ້າຍ​ຖືກ​ປະທັບຕາ, ແລະ​ພວກ​ເຮົາ​ພົບ​ວ່າ​ຄວາມ​ຈິງ​ນັ້ນ​ຖືກ​ນຳ​ສະແດງ​ໂດຍ​ພູມສາດ​ຂອງ Caesarea Philippi, ແລະ​ອີກ​ທັງ​ໂດຍ​ພະຍານ​ຂອງ​ຍຸດທະການ​ທີ່ Panium, ໃນ​ຂໍ້​ສິບ​ສາມ​ເຖິງ​ສິບ​ຫ້າ​ຂອງ​ດານີເອນ​ບົດ​ສິບ​ເອັດ. ບາງ​ທີ​ອາດ​ຈະ​ບໍ່​ຄ່ອຍ​ກົງ​ນັກ​ທີ່​ຈະ​ລະບຸ​ພະຍານ​ທັງ​ສາມ​ນີ້​ວ່າ​ເປັນ​ພະຍານ​ຝ່າຍ​ພູມສາດ, ແຕ່​ຂ້ອຍ​ກຳລັງ​ໃຊ້​ຄຳ​ນັ້ນ ເນື່ອງ​ຈາກ​ວ່າ​ພູມສາດ​ເປັນ​ສ່ວນ​ຫນຶ່ງ​ຂອງ​ສະພາບ​ແວດລ້ອມ​ໃນ Exeter ແລະ Caesarea Philippi ຢ່າງ​ແນ່ນອນ. ພຣະເຢຊູ​ຊົງ​ຈັດ​ວາງ​ເປໂຕ​ໄວ້​ພາຍ​ໃນ​ພູມສາດ​ແຫ່ງ​ຄຳ​ພະຍາກອນ​ທີ່​ຄົນ​ຫນຶ່ງ​ແສນ​ສີ່​ສິບ​ສີ່​ພັນ​ພົບ​ຕົນ​ເອງ​ຢູ່​ໃນ​ວັນ​ສຸດທ້າຍ. ແລ້ວ​ພຣະອົງ​ກໍ​ຊົງ​ປະທານ​ຄຳ​ສັ່ງ.

And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

ແລະເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະແກ້ອອກໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກແກ້ອອກໃນສະຫວັນ. ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງກຳຊັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ ຢ່າໃຫ້ບອກຜູ້ໃດວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຢຊູພຣະຄຣິດ. ຕັ້ງແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ພຣະເຢຊູໄດ້ເລີ່ມສະແດງໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເຫັນວ່າ ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ, ຫົວໜ້າປະໂລຫິດ, ແລະພວກທຳມະຈານ, ແລະຖືກຂ້າເສຍ, ແລະຖືກໃຫ້ຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມ. ແລ້ວເປໂຕຈຶ່ງພາພຣະອົງອອກໄປ ແລະເລີ່ມຕົ້ນຕຳໜິພຣະອົງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແກ່ພຣະອົງເລີຍ, ພຣະອົງເຈົ້າ: ການນີ້ຈະບໍ່ເກີດແກ່ພຣະອົງເປັນອັນຂາດ. ແຕ່ພຣະອົງຫັນພຣະພັກ ແລະຕັດກັບເປໂຕວ່າ, ຈົ່ງຖອຍໄປຂ້າງຫຼັງເຮົາ, ຊາຕານເອີຍ: ເຈົ້າເປັນສິ່ງກີດຂວາງແກ່ເຮົາ: ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈໃນສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໃນສິ່ງທີ່ເປັນຂອງມະນຸດ. ມັດທາຍ 16:19–23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

ຄໍາວ່າ “Exeter” ແມ່ນຊື່ຂອງເມືອງໜຶ່ງໃນ Devon, ປະເທດອັງກິດ. ຮາກຄໍາຂອງມັນສາມາດສືບຍ້ອນໄປເຖິງພາສາອັງກິດໂບຮານ, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນມັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ “Exanceaster” ຫຼື “Execestre.” ເຊື່ອກັນວ່າຊື່ນີ້ມາຈາກຄໍາໃນພາສາອັງກິດໂບຮານວ່າ “Exe” (ອ້າງເຖິງແມ່ນ້ໍາ Exe, ຊຶ່ງເມືອງນັ້ນຕັ້ງຢູ່ຮິມແມ່ນ້ໍານີ້) ແລະ “ceaster” (ໝາຍເຖິງ “ປ້ອມໂຣມັນ” ຫຼື “ເມືອງມີກໍາແພງ”). ດັ່ງນັ້ນ “Exeter” ຈຶ່ງໝາຍເຖິງຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງວ່າ “ປ້ອມຢູ່ແມ່ນ້ໍາ Exe,” ຫຼື “ເມືອງມີກໍາແພງຢູ່ຮິມແມ່ນ້ໍາ Exe.” ພູມສາດທີ່ກ່ຽວພັນກັບການມາເຖິງແລະການສໍາເລັດຜົນຂອງ Midnight Cry ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ບົ່ງຊີ້ເຖິງສະຖານທີ່ໜຶ່ງທີ່ມີນ້ໍາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ, ແລະເປັນຈຸດໜຶ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າກໍາລັງຍົກຕັ້ງກອງທັບຂຶ້ນເພື່ອປະກາດຂ່າວສານແກ່ໂລກ, ຊຶ່ງ Sister White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ມັນໄດ້ແຜ່ອອກໄປຄືດັ່ງ “tidal wave.” ຄື້ນຍັກດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ນ້ໍາໃນແມ່ນ້ໍາທໍາມະດາເທົ່ານັ້ນ, ມັນແມ່ນນ້ໍາທີ່ໄດ້ຮັບກໍາລັງຢ່າງເຫນືອປົກກະຕິ.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

ປະຫວັດຂອງພວກ Millerite ແມ່ນການສຳເລັດຕາມຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພຣະຍິງສິບຄົນ, ແລະເມື່ອຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກນຳໄປເຖິງບົດສະຫຼຸບຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ພວກເຂົາຈະທຳຊ້ຳບັນດາຫຼັກໝາຍທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ແລະພ້ອມທັງປະຫວັດຂອງການຊຸມນຸມຄ້າຍ Exeter ດ້ວຍ. ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງຈະລົງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກກິນ. ຂ່າວສານນັ້ນຈະນຳໄປສູ່ບັນດາຮາກຖານ, ແລະມັນຈະເຜີຍໜ້າຕໍ່ຄົນສອງຈຳພວກດ້ວຍ “ເຈັດເທື່ອ,” ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ມັນຈະຮວມເອົາພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງ Peter ໄດ້ສະແດງໄວ້ວ່າເປັນການຍອມຮັບວ່າພຣະເຢຊູຖືກເຈີມເປັນພຣະຄຣິດ, ເມື່ອສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະທຳອິດໄດ້ລົງມາໃນຮູບຂອງນົກເຂົາ, ອັນເປັນພາບແທນຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ມັນຈະຮວມເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າພຣະເຢຊູເປັນພຣະບຸດອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະອີກທັງວ່າໂດຍທີ່ພຣະເຢຊູຮັບເອົາເນື້ອໜັງຂອງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃສ່ພຣະສະພາບອັນຊົງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຈຶ່ງເປັນບຸດແຫ່ງມະນຸດດ້ວຍ.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter, ເພາະວ່າໃນການປະຊຸມຄ່າຍນັ້ນມີເຕັນໜຶ່ງຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍກຸ່ມຈາກ Watertown, ຜູ້ຊຶ່ງປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຕາມທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີຜ່ານ Samuel Snow. ພວກເຂົາໄດ້ຈັດການປະຊຸມປອມທີ່ດັງຫຼາຍ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມ ຈົນຜູ້ນໍາຂອງການປະຊຸມຂອງ Snow ໄດ້ໄປຫາພວກເຂົາ ແລະແຈ້ງໃຫ້ພວກເຂົາຫຼຸດສຽງລົງ. ໃນການປະຊຸມຄ່າຍນັ້ນ ມີສອງຈໍາພວກຖືກສໍາແດງອອກ ແລະທັງສອງຕ່າງອ້າງວ່າຕົນມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນ້ໍາ ແຕ່ຝ່າຍໜຶ່ງເປັນຂອງປອມ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງພວກຂາດປັນຍາຜູ້ທີ່ບໍ່ມີນ້ໍາມັນ. ກຸ່ມທີ່ຢູ່ໃນເຕັນ Exeter ແມ່ນກອງທັບຜູ້ຊຶ່ງເປັນເມືອງ ຊຶ່ງກໍເປັນປ້ອມປາການດ້ວຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາກໍາລັງເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍຂອງ Ezekiel ຜູ້ຊຶ່ງຖືກປຸກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

ໃນປະຫວັດການທີ່ຊົນສອງພວກນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກ, ເປໂຕໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງທັງສອງພວກ. ການຮັບສາລະພາບຂອງລາວທີ່ລະບຸວ່າພຣະເຢຊູແມ່ນພຣະຄຣິດ ແລະເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເກີດຂຶ້ນໂດຍການດົນໃຈຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວແຈ້ງແກ່ລາວວ່າ, “ເນື້ອໜັງແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍເລື່ອງນີ້ແກ່ເຈົ້າ, ແຕ່ເປັນພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ.” ເມື່ອຕໍ່ມາພຣະເຢຊູໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກສາວົກເຖິງເລື່ອງໄມ້ກາງແຂນ, ເປໂຕ, ໃນຂະນະນັ້ນຂາດອິດທິພົນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ໄດ້ຈັບພຣະຄຣິດ, “ແລະເລີ່ມຕົ້ນຕຳໜິພຣະອົງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແກ່ພຣະອົງເລີຍ, ພຣະອົງເຈົ້າ; ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ເກີດແກ່ພຣະອົງດອກ. ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຫັນພຣະພັກ ແລະກ່າວແກ່ເປໂຕວ່າ, ຈົ່ງຖອຍໄປຢູ່ຂ້າງຫຼັງເຮົາ, ຊາຕານເອີຍ: ເຈົ້າເປັນສິ່ງກີດຂວາງແກ່ເຮົາ: ເພາະວ່າຄວາມຄິດຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄຳນຶງເຖິງສິ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຄຳນຶງເຖິງສິ່ງຂອງມະນຸດ.”

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

ການລະເບີດອອກທາງອາລົມຂອງເປໂຕ ສອດຄ່ອງກັບການນະມັດສະການທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມ ທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນເຕັນທີ່ Watertown ເມື່ອ Samuel Snow ກຳລັງນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry. ໃນລະດັບນັ້ນ ເປໂຕເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ສະໝັກທີ່ອາດຈະຢູ່ໃນບັນດາໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ບັນດາຜູ້ສະໝັກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄະນະໜຶ່ງທີ່ມີນ້ຳມັນ ຊຶ່ງຄືພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະມັນຄືຂ່າວສານ ແລະມັນຄືອຸປນິສັຍ; ແຕ່ອີກຄະນະໜຶ່ງຂາດນ້ຳມັນນັ້ນ. ໃນບໍລິບົດຂອງ Caesarea Philippi, ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມເປີດເຜີຍວ່າ “ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງ Jerusalem, ແລະທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ ແລະພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະພວກນັກທຳນຽມ, ແລະຖືກຂ້າ, ແລະຖືກຊົງໃຫ້ຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມ.”

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກ ເມື່ອເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງແທ້ຈິງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ Sister White ໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອປຽບທຽບອຸທາຫອນຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະຄວາມຜິດຫວັງຂອງຊາວເຮັບເຣີ ທີ່ການຂ້າມທະເລແດງ ໃນຂະນະທີ່ກອງທັບຂອງຟາໂຣກຳລັງປິດລ້ອມເຂົ້າມາ ແລະນ້ຳທະເລກໍຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ພະຍານທັງປວງເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ແລະການເປີດເຜີຍໃນຂໍ້ທີ 13 ຫາ 15 ຂອງດານີເອນ 11 ກໍໃຫ້ຄຳພະຍານເຖິງເຫດການຕ່າງໆທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ “ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ.”

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

“ການສຶກສາຢ່າງຮອບຄອບເຖິງແບບແຜນແລະສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມສຳເລັດຕາມແບບແຜນ ໄດ້ນຳໄປສູ່ຂໍ້ສັງເກດວ່າ ການຖືກຕຶງກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນດຽວກັນນັ້ນແທ້ໆ ໃນຮອບປະກອບພິທີປະຈຳປີທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ອິສຣາເອນ ເມື່ອລູກແກະປັດສະຄາຖືກຂ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ການຊຳລະສະຖານນະມັດສະການໃຫ້ສະອາດ ອັນຖືກພາບໄວ້ໃນວັນໄຖ່ບາບ—ຊຶ່ງຕົງກັບວັນທີສິບແຫ່ງເດືອນທີເຈັດ—ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນວັນດຽວກັນແທ້ໆຂອງປີ ທີ່ຖືກສະເຫຼີມສະຫຼອງໄວ້ໃນແບບແຜນບໍ? (ເບິ່ງ The Great Controversy, 399). ຕາມການນັບເວລາແບບໂມເຊທີ່ຖືກຕ້ອງ ນີ້ກໍແມ່ນວັນທີ 22 ຕຸລາ. ໃນຕົ້ນເດືອນສິງຫາ ປີ 1844 ໃນການປະຊຸມຄ່າຍແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ Exeter, New Hampshire, ທັດສະນະນີ້ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີ ແລະໄດ້ຖືກຍອມຮັບເປັນວັນທີສຳລັບການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ 2300 ວັນ. ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງພົມຈັນສິບຄົນໃນ Matthew 25:1–13 ໄດ້ຮັບຄວາມໝາຍສຳຄັນເປັນພິເສດ—ການຊັກຊ້າຂອງເຈົ້າບ່າວ, ການຄອຍຖ້າແລະການຫຼັບໄຫຼຂອງຜູ້ທີ່ຄອຍງານມົງຄຸນ, ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ການປິດປະຕູ, ແລະອື່ນໆ. ຂ່າວສານທີ່ວ່າພຣະຄຣິດກຳລັງຈະສະເດັດມາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ໄດ້ກາຍເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ ‘ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.’ ‘“ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ,” Ellen White ຂຽນວ່າ, “ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍຜູ້ເຊື່ອຫຼາຍພັນຄົນ.” ນາງໄດ້ເພີ່ມອີກວ່າ:

“‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

“‘ດັ່ງຄື້ນນ້ຳຫຼາຍທີ່ໂຖມເຂົ້າມາ ການເຄື່ອນໄຫວ [ເດືອນທີເຈັດ] ໄດ້ແຜ່ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ. ຈາກເມືອງໜຶ່ງໄປສູ່ອີກເມືອງໜຶ່ງ, ຈາກບ້ານໜຶ່ງໄປສູ່ອີກບ້ານໜຶ່ງ, ແລະເຂົ້າໄປເຖິງຖິ່ນຊົນນະບົດອັນຫ່າງໄກ, ຈົນກວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຄອຍຖ້າຈະຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນຢ່າງເຕັມທີ.—The Great Controversy, 400.’”

“The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

“ຄວາມຮວດເລັວທີ່ຂ່າວສານນີ້ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປ ຖືກພັນລະນາໂດຍນັກຂຽນທີ່ L. E. Froom ໄດ້ອ້າງອີງ:”

“‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

“‘Bates ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງ Exeter ‘ໄດ້ແຜ່ບິນໄປ ປານດັ່ງຢູ່ເທິງປີກຂອງລົມ.’ ບັນດາຊາຍແລະຍິງໄດ້ເລັ່ງເດີນທາງໂດຍລົດໄຟແລະທາງນ້ຳ, ໂດຍລົດມ້າໂດຍສານແລະຂີ່ມ້າ, ພ້ອມດ້ວຍຫໍ່ປຶ້ມແລະເອກະສານຕ່າງໆ, ແຈກຢາຍສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ‘ຢ່າງອຸດົມສົມບູນປານໃບໄມ້ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ.’ White ກ່າວວ່າ, ‘ພາລະກິດທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ ຄື ການໂບຍບິນໄປຍັງທຸກສ່ວນຂອງທົ່ງນາອັນກວ້າງໃຫຍ່ນັ້ນ, ເປົ່າສັນຍານເຕືອນໄພ, ແລະປຸກຜູ້ທີ່ກຳລັງຫຼັບໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ.’ ແລະ Wellcome ເພີ່ມອີກວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນໄດ້ປະທຸອອກມາດຸດດັ່ງນ້ຳທີ່ຖືກປ່ອຍອອກຈາກເຂື່ອນ. ທົ່ງນາຂ້າວທີ່ສຸກແລ້ວຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ຖືກກ່ຽວ, ແລະຫົວມັນຝະລັ່ງທີ່ເຕີບໃຫຍ່ເຕັມທີ່ກໍຖືກປະໄວ້ໃນດິນໂດຍບໍ່ໄດ້ຂຸດ. ການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ໃກ້ແລ້ວ. ບັດນີ້ບໍ່ມີເວລາສຳລັບສິ່ງຝ່າຍໂລກເຫຼົ່ານັ້ນ.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

“As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

“ໃນຖານະເປັນຜູ້ເຫັນເຫດການດ້ວຍຕາຕົນເອງ ແລະເປັນຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນຂະບວນການນັ້ນ, Ellen White ໄດ້ພັນນາລັກສະນະຂອງພາລະກິດທີ່ກຳລັງເລັ່ງຮຸນແຮງຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວວ່າ:”

“‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

“ຜູ້ເຊື່ອທັງຫຼາຍໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມສົງໄສແລະຄວາມງົງງວາຍຂອງພວກເຂົາຖືກຂັບອອກໄປ, ແລະຄວາມຫວັງກັບຄວາມກ້າຫານໄດ້ປຸກເລົ້າຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ. ພາລະກິດນັ້ນປາສະຈາກຄວາມສຸດໂຕ່ງທັງຫຼາຍທີ່ມັກປາກົດຢູ່ສະເໝີ ເມື່ອມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຂອງມະນຸດໂດຍປາສະຈາກອິດທິພົນຄວບຄຸມແຫ່ງພຣະວາຈາແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ…. ມັນມີລັກສະນະທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ມີຄວາມຍິນດີອັນເຄິ່ງຄື່ນເຄິ່ງຝັນຢູ່ພຽງເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ມີການພິຈາລະນາຈິດໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ການສາລະພາບບາບ, ແລະການປະຖິ້ມໂລກ. ການຕຽມພ້ອມເພື່ອພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແມ່ນພາລະໜັກແຫ່ງດວງຈິດທີ່ຮ້ອນຮົນ…. ”

“‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

“‘ໃນບັນດາຂະບວນການທາງສາສະໜາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງນັບແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກເປັນຕົ້ນມາ ບໍ່ມີຂະບວນການໃດທີ່ປາດຈາກຄວາມບົກພ່ອງຂອງມະນຸດ ແລະກົນອຸບາຍຂອງຊາຕານ ໄດ້ຫຼາຍຍິ່ງໄປກວ່າຂະບວນການໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນຂອງປີ 1844. ແມ່ນແຕ່ບັດນີ້, ຫຼັງຈາກເວລາໄດ້ຜ່ານໄປຫຼາຍປີ [1888], ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນຂະບວນການນັ້ນ ແລະໄດ້ຍືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງເທິງແທ່ນແຫ່ງຄວາມຈິງ ຍັງຄົງຮູ້ສຶກເຖິງອິດທິພົນອັນບໍລິສຸດຂອງພະລາຊະກິດອັນປະເສີດນັ້ນ ແລະເປັນພະຍານວ່າມັນມາຈາກພະເຈົ້າ.—Ibid., 400, 401.’”

“In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີຫຼັກຖານຂອງພະລັງກິດຈະການໜຶ່ງທີ່ກຳລັງແຜ່ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ ແລະ ດຶງດູດຜູ້ຄົນນັບພັນເຂົ້າສູ່ສາມັກຄີທຳແຫ່ງການເສດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ແລະ ມີສັດຕະບຸລຸດຮັບໃຊ້ປະມານສອງຮ້ອຍຄົນຈາກຄຣິດຕະຈັກຕ່າງໆຮ່ວມສາມັກຄີກັນໃນການເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານນັ້ນ, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] ແຕ່ໂດຍພາບລວມແລ້ວ ຄຣິດຕະຈັກໂປຣແຕສຕັງໄດ້ປະຕິເສດມັນຢ່າງຫຍິ່ງ ແລະ ໃຊ້ທຸກວິທີທາງທີ່ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງຕົນເພື່ອຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ຄວາມເຊື່ອໃນການເສດັດມາໃນໄວໆນີ້ຂອງພຣະຄຣິດແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ. ບໍ່ມີໃຜກ້າເອີ້ນເຖິງຄວາມຫວັງແຫ່ງການເສດັດມາໃນໄວໆນີ້ຂອງພຣະເຢຊູໃນພິທີນະມັດສະການຂອງຄຣິດຕະຈັກ, ແຕ່ສຳລັບບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າເຫດການນັ້ນ ມັນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

“Ellen White told what it was like:

“ເອັລເລນ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວບອກວ່າ ມັນເປັນແນວໃດ:

“‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

“‘ທຸກໆ ຊ່ວງເວລາເບິ່ງເໝືອນວ່າມີຄຸນຄ່າ ແລະ ມີຄວາມສໍາຄັນສູງສຸດສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າ ພວກເຮົາກໍາລັງເຮັດພະລະກິດເພື່ອນິລັນດອນ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ປະໝາດ ແລະ ບໍ່ສົນໃຈຢູ່ໃນອັນຕະລາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ສຸດ. ຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີສິ່ງໃດມາບົດບັງ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍຶດໝັ້ນເອົາພຣະສັນຍາອັນປະເສີດຂອງພຣະເຢຊູໄວ້ເປັນຂອງຕົນເອງ….

“‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

“‘ດ້ວຍການຄົ້ນຫາຈິດໃຈຢ່າງພາກພຽນ ແລະການສາລະພາບບາບຢ່າງຖ່ອມຕົນ ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າເຖິງເວລາແຫ່ງຄວາມຄາດໝາຍດ້ວຍການອະທິຖານ. ທຸກໆເຊົ້າ ພວກເຮົາຮູ້ສຶກວ່າ ໜ້າທີ່ອັນດັບທຳອິດຂອງພວກເຮົາຄືການໃຫ້ໄດ້ຫຼັກຖານແນ່ຊັດວ່າ ຊີວິດຂອງພວກເຮົາຖືກຕ້ອງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຮົາຕະໜັກວ່າ ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ກ້າວໜ້າໃນຄວາມບໍລິສຸດ ພວກເຮົາກໍຈະຖອຍຫຼັງຢ່າງແນ່ນອນ. ຄວາມຫ່ວງໃຍຕໍ່ກັນແລະກັນຂອງພວກເຮົາເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ; ພວກເຮົາອະທິຖານຫຼາຍ ທັງກັບກັນແລະເພື່ອກັນແລະກັນ.

“‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

“‘ພວກເຮົາໄດ້ຊຸມນຸມກັນຢູ່ໃນສວນໝາກໄມ້ແລະດົງໄມ້ເພື່ອສາມັກຄີສຳພັນກັບພຣະເຈົ້າ ແລະເພື່ອຖວາຍຄຳຮ້ອງທູນຂອງພວກເຮົາຂຶ້ນຕໍ່ພຣະອົງ, ໂດຍຮູ້ສຶກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນເຖິງການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງ ເມື່ອຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍພຣະລາຊກິດແຫ່ງທຳມະຊາດຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີແຫ່ງຄວາມລອດນັ້ນຈຳເປັນສຳລັບພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າອາຫານແລະນ້ຳດື່ມຂອງພວກເຮົາ. ຖ້າກ້ອນເມກໄດ້ບັງຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາກໍບໍ່ກ້າພັກຜ່ອນຫຼືນອນຫຼັບ ຈົນກວ່າສິ່ງນັ້ນຈະຖືກກວາດອອກໄປໂດຍຄວາມສຳນຶກວ່າພວກເຮົາເປັນທີ່ຊອບຮັບຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.