ພຣະທັມດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍເກົ້າສິບເຈັດ

ບັດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ບົ່ງວ່າ ໜຶ່ງໃນເຫດການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຄື ພະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮວບຮວມປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມກະທຳໃນເດືອນກໍລະກົດ, 2023. ປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ຊີ້ບົ່ງວ່າ ພະລາຊະກິດນີ້ສຳເລັດລົງໂດຍມີສົງຄາມຂອງອິສລາມເປັນພາບພື້ນຫຼັງຂອງຂ່າວສານ.

ຂ່າວສານນັ້ນຄື ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນກ່ອນເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ, ແຕ່ຂ່າວສານນັ້ນຖືກນຳສົ່ງໂດຍ (ຖືກຈັດໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງ) ຂ່າວສານແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງໃນປີ 1849, ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ກໍກຳລັງກ່າວຄຳເຫັນເຖິງການສັ່ນສະເທືອນຂອງບັນດາປະຊາຊາດຜູ້ໂກດແຄ້ນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ.

ນັກປະຫວັດສາດທັງຫຼາຍຢືນຢັນວ່າ ສິ່ງທີ່ກຳລັງສັ່ນສະເທືອນບັນດາປະຊາຊາດໃນຍຸໂຣບໃນປີ 1848 ນັ້ນ ຄືກິດຈະກຳຂອງກອງທັບແຫ່ງອິດສະລາມ, ເພາະໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກເປັນສັນຍາລັກເຖິງອຳນາດທີ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ. ໃນພະຍານຄັ້ງທຳອິດເຖິງການທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ມາຮອດການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter. ຈາກບ່ອນນັ້ນໄປຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ແຜ່ກວາດຜ່ານຕາມຊາຍຝັ່ງຕາເວັນອອກຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາດັ່ງດື່ນນ້ຳທະເລຖາໂຖມ. ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການເສດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະເປັນລາຕົວໜຶ່ງທີ່ໄດ້ບັນທຸກພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພະຍາກອນທັງໝົດແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແຕ່ພຣະນິມິດນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດປະການທີສາມທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ, ເພາະວ່າອິດສະລາມເປັນຜູ້ນຳຂ່າວສານອັນເປັນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະພຣະອົງຊົງຖືກຜູກພັນກັບຂ່າວສານຂອງ “ລໍ”.

ໂດຍຜ່ານຢູດາ “ການຊຸມນຸມຂອງປະຊາຊົນ” ຈຶ່ງສຳເລັດຜົນ. ພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະເປັນຢູດາ, ກໍເປັນ “ເຄືອອະງຸ່ນ” ເຊັ່ນກັນ, ແລະ “ເຄືອອະງຸ່ນອັນປະເສີດ” ນັ້ນ ຖືກຜູກໄວ້ກັບ “ລູກລາ.” “ເຄື່ອງນຸ່ງ” ຂອງພຣະອົງຖືກຊຳລະໃນ “ເຫລົ້າອະງຸ່ນ,” ຊຶ່ງເປັນ “ເລືອດແຫ່ງອະງຸ່ນ.” ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມຫຼັ່ງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງທີ່ເກັດເຊມາເນ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຫື່ອເປັນເລືອດ, ແລະ ເກັດເຊມາເນ ໝາຍເຖິງ “ບ່ອນບີບນ້ຳມັນມະກອກ.” ຕັ້ງແຕ່ເກັດເຊມາເນໄປຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນ ພຣະອົງໄດ້ຫຼັ່ງພຣະໂລຫິດອັນປະເສີດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຮວບຮວມມະນຸດທັງປວງເຂົ້າມາຫາພຣະອົງເອງ.

ພຣະກິດຈະການຂອງພຣະຄຣິດໃນການດຶງດູດມະນຸດທັງປວງເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ເປັນຂະບວນການສອງຂັ້ນຕອນ ເພາະວ່າກ່ອນອື່ນພຣະອົງຊົງຮວບຮວມ “ຜູ້ທີ່ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກອິສຣາເອນ” ແລ້ວຈຶ່ງຊົງໃຊ້ພວກເຂົາເປັນທຸງສັນຍານ ເພື່ອດຶງດູດຝູງແກະອີກຝູງໜຶ່ງຂອງພຣະອົງ.

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນ “ແກະ” ຜູ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ. “ແກະອື່ນ” ແມ່ນຝູງຂອງພຣະອົງທີ່ອອກມາຈາກບາບີໂລນ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນແລະໄດ້ຍິນທຸງສັນຍາ. ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຍົກທຸງສັນຍາຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ, ຊຶ່ງກໍຄືແກະຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງຊົງຮວບຮວມພວກເຂົາເປັນຄັ້ງທີສອງກ່ອນ. ແນວເສັ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ທີສິບສາມຫາສິບຫ້າຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່ຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງແນວເສັ້ນຂອງເຂົາສັດໂປຣເຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງ ຊຶ່ງດຳເນີນຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດຂອງເຂົາສັດໂປຣເຕສຕັງທີ່ຫລົງອອກ, ເຂົາສັດຣີພັບລິກັນທີ່ຫລົງອອກ ແລະການມາເຖິງຂອງຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣ, ກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດເລັກນ້ອຍ. ແນວເສັ້ນຂອງເຂົາສັດໂປຣເຕສຕັງທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນ ເປັນຕົວແທນທັງປະຫວັດສາດ ແລະຍັງເປັນຂ່າວສານທີ່ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກປະທັບຕາ.

“ພວກທີ່ຖືກຂັບໄລອອກຈາກອິສຣາເອນ” ເປັນແນວສາຍໜຶ່ງທີ່ຢືນຢູ່ຕົງກັນຂ້າມກັບ “ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ດັ່ງທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ລະບຸໄວ້, ຫຼືດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີສອງ ແລະ ບົດທີສາມ ວ່າເປັນ “ສາລາຂອງຊາຕານ” ບ່ອນທີ່ຄຣິດຈັກເມືອງສະມີຣະນາ ແລະ ຟີລາເດນເຟຍ ຖືກກ່າວເຖິງ. ຊາວຟີລາເດນເຟຍເປັນຕົວແທນຂອງ “ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີເຈັດ, ແລະ ສະມີຣະນາແມ່ນ “ຝູງຊົນໃຫຍ່” ໃນບົດດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງບໍ່ອາດນັບຈຳນວນໄດ້. ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ສອງຈຳພວກໃນວາລະສຸດທ້າຍ ກຳລັງຢູ່ໃນການໂຕ້ຖຽງກັບພວກທີ່ກ່າວຄຳມຸສາ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສາລາຂອງຊາຕານ ແລະ ອ້າງວ່າພວກຕົນເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະພວກເຂົາກ່າວວ່າພວກຕົນເປັນຢິວ.

ແນວຂອງເຂົາທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຂົາພຣອເຕສະແຕນ ປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍການໂຕ້ຖຽງທີ່ມີຢູ່ລະຫວ່າງພວກເຂົາເອງ ແລະປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ. ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ກໍຢູ່ໃນການໂຕ້ຖຽງກັບແນວຂອງພຣອເຕສະແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະກາໂຕລິກ. ອົງປະກອບທາງສາສະໜາທັງສາມນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ໃນລະດັບຈຸລະພາກພາຍໃນແນວຂອງເຂົາທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣອເຕສະແຕນ.

ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ມາແລ້ວກ່ອນໜ້ານີ້, ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຄຳວ່າ “ຄຣິສຕະຈັກຕາມນາມ” ແລະຄຳວ່າ “ແອດເວນຕິສຕ໌ຕາມນາມ” ຈະມີຄວາມໝາຍແລະການນຳໃຊ້ທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປໃນເວລາທີ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ແຕ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າທີ່ພວກເຂົາກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດໃນສະໄໝຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງນັ້ນໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ຄຣິສຕະຈັກຕາມນາມໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈຶ່ງໝາຍເຖິງ ໂປຣແຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຫຼົງຖອຍ. ຄຳວ່າ “nominal” ໝາຍເຖິງ “ມີແຕ່ໃນນາມເທົ່ານັ້ນ”.

ຄຣິສຕະຈັກທີ່ເອີ້ນກັນວ່າ ໂປຣເຕສແຕນ ໄດ້ຢຸດເຊົາການປະທ້ວງຕໍ່ໂຣມໃນປີ 1844 ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ການເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາອາດຈະໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ແມ່ນວັນນະມັດສະການທີ່ຖືກຕ້ອງ. ແທນທີ່ຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາຍັງຄົງຮັກສາການນະມັດສະການດວງອາທິດໄວ້, ຊຶ່ງເປັນເຄรື່ອງໝາຍຂອງຄາທອລິກ. ການ “ປະທ້ວງ” ຕໍ່ໂຣມ, ຊຶ່ງເປັນຄຳນິຍາມພຽງປະການດຽວຂອງຄຳວ່າ “ໂປຣເຕສແຕນ,” ນັ້ນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ຖ້າຫາກທ່ານໄດ້ຍອມຮັບສັນຍາລັກແຫ່ງອຳນາດຂອງນາງ, ຊຶ່ງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນໄດ້ລະບຸຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ນັ້ນແມ່ນອຳນາດຂອງນາງທີ່ຈະປ່ຽນວັນນະມັດສະການໃນພຣະຄຳພີ ຈາກວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດໄປເປັນວັນອາທິດ.

“ຊາວແອັດເວັນຕິສທ໌ໃນນາມ” ແມ່ນຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນເຊວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສທ໌, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຖືກລະບຸວ່າເປັນຢູດາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງສາວົກທີ່ໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ຄຳສາລະພາບຂອງຕົນ. ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອັດເວັນຕິສທ໌ໃນນາມຈະກຽດຊັງ “ພວກທ່ານບໍລິສຸດ” ແລະຕໍ່ມາພວກທ່ານບໍລິສຸດເຫຼົ່ານັ້ນ “ຈະ” ກາຍເປັນ “ຊົນຊາດທີ່ບໍ່ໂດດເດັ່ນ.” ພວກເຂົາກຽດຊັງພວກທ່ານບໍລິສຸດທີ່ບໍ່ໂດດເດັ່ນນັ້ນ “ເນື່ອງດ້ວຍເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ,” ຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ອາດ “ຫັກລ້າງ” ໄດ້. ຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໃນປະຫວັດຂອງ Sister White ແມ່ນວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ແຕ່ມັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງບໍ່ອາດຖືກຫັກລ້າງໄດ້, ແລະນັ້ນຄືຄຳສອນທີ່ Laodicean Seventh-day Adventism ໄດ້ປະຕິເສດເປັນອັນດັບທຳອິດໃນການກະບົດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1863. ຄຳສອນນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງພື້ນຖານປະການທຳອິດທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ Adventism ທີ່ຊາວແອັດເວັນຕິສທ໌ໃນນາມປະຕິເສດທີ່ຈະດຳເນີນໃນນັ້ນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໂດຍທາງເກົ່າຂອງ Jeremiah. ຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕນັ້ນຄື “ເຈັດເທື່ອ,” ຂອງ Leviticus ບົດ 26.

ແນວສາຍຂອງພຣົດເຕສະແຕນທີ່ແທ້ຈິງ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍ Philadelphia ແລະ Smyrna ຖືກຫັກຫຼັງໂດຍຜູ້ທີ່ຖືກແທນໄວ້ເປັນ Judas. Judas ໄດ້ເຮັດພັນທະເພື່ອຫັກຫຼັງພຣະເຢຊູສາມເທື່ອ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຫັກຫຼັງຢ່າງເປັນຂັ້ນຕອນ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນໜ້າ ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກາງແຂນ. ຂໍ້ທີສິບຫົກຂອງ Daniel ບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງກາງແຂນເປັນເງົາລ່ວງໜ້າຂອງມັນ. ເຫດສະນັ້ນ ໃນຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ຊຶ່ງກໍເປັນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດເຊັ່ນດຽວກັນ ການຫັກຫຼັງສາມຂັ້ນຕອນໄດ້ຖືກນຳມາເຖິງເຫຼົ່າທ່ານບໍລິສຸດໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ການຫັກຫຼັງນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຮວບຮວມທຸງໝາຍຂອງພຣະອົງໃນຍຸກສຸດທ້າຍເປັນຄັ້ງທີສອງ.

ອິຊາຢາໄດ້ລະບຸສະພາບການທາງປະຫວັດສາດສໍາລັບຂໍ້ຄວາມນີ້ໃນຂໍ້ທີສິບ ດ້ວຍສໍານວນວ່າ “ໃນວັນນັ້ນ.” ດັ່ງນັ້ນ “ວັນ” ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ແລ້ວໃນຂໍ້ພຣະຄໍາທີ່ນໍາຫນ້າຂໍ້ທີສິບ. ເມື່ອເຮົາຕິດຕາມການບັນຍາຍແບບຄໍາພະຍາກອນນີ້ຍ້ອນກັບໄປຫາຂໍ້ອ້າງອີງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາສາມາດລະບຸໄດ້ວ່າ “ວັນນັ້ນ” ແມ່ນເມື່ອໃດ ເຮົາກໍມາເຖິງຂໍ້ທີຫນຶ່ງ ຂອງບົດທີສິບ.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ບອກວ່າ “ຂໍ້ກຳນົດອັນບໍ່ຊອບທຳ” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ ໝາຍເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້:

ບໍລິບົດຂອງການທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ ຖືກຈັດໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ, ເພາະໃນຂໍ້ສິບສອງຂອງບົດທີສິບ ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າພຣະອົງຈະສຳເລັດພຣະລາຊກິດຢ່າງໜຶ່ງທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະນຳການພິພາກສາແຫ່ງການບໍລິຫານຂອງພຣະອົງມາເໜືອຄຳສັ່ງອັນບໍ່ຊອບທຳ ຊຶ່ງກໍຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ.

“ພຣະກິດເທິງສີໂອນ ແລະ ເທິງເຢຣູຊາເລັມ” ຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ຊົງກະທຳ” ກ່ອນທີ່ການລົງໂທດຕໍ່ລະບົບສັນຕະປາປາຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຄືການປະທັບຕາແກ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ໃນເອເຊກຽນ ບົດ 9, ຊາຍຜູ້ຖືກະບອກໝຶກຂອງນັກຂຽນໄດ້ໄປທົ່ວເຢຣູຊາເລັມ ເພື່ອໝາຍເຄรື່ອງໄວ້ເທິງຜູ້ທີ່ “ຖອນຫາຍໃຈ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ ເນື່ອງດ້ວຍບັນດາສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອົມທີ່ໄດ້ກະທຳໃນແຜ່ນດິນ” ແລະ ໃນຄຣິດຕະຈັກ. ພຣະກິດນັ້ນຮວມເຖິງຂະບວນການທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮວບຮວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິດສະຣາເອນເປັນຄັ້ງທີສອງ. ພຣະອົງຊົງຮວບຮວມເຂົາຈາກສີ່ມຸມໂລກ, ແລະ “ສີ່ມຸມໂລກ” ນັ້ນໄດ້ຖືກແທນຄວາມໂດຍເຂດພູມສາດແປດແຫ່ງ. ເລກແປດເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຂະບວນການທົດສອບຂອງຮູບສັດຮ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າການຮວບຮວມຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ທີ່ຈະເປັນທຸງໝາຍນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ການທົດສອບເລື່ອງຮູບສັດຮ້າຍກຳລັງຖືກດຳເນີນໃນໂລກ.

ຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ເອຟຣາອິມ” ທີ່ “ບໍ່ອິດສາຢູດາ, ແລະ ຢູດາ” ທີ່ “ບໍ່ຂົ່ມເຫັງເອຟຣາອິມ,” ເກີດຂຶ້ນເມື່ອບັນດາສັດຕູຂອງຢູດາຖືກຕັດຂາດ. ໃນທາງພະຍາກອນ, ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ຢູດາສ໌, ຫຼື ທໍາມະສາລາຂອງຊາຕານ, ຫຼື ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ, ຫຼື ພວກໂປຣເຕສະແຕນໃນປະຫວັດສາດແບບມິນເລີໄຣຕ໌, ຫຼື ຊາວຢິວໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ, ຖືກ “ຕັດຂາດ” ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ. ເມື່ອເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໂດຍສະເພາະ, ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງວ່າທ່ານຈະບໍ່ອາດກັບຄືນໄປຫາຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍນັ້ນໄດ້ເລີຍ, ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາອາດຈະກັບຄືນມາຫາທ່ານໄດ້ ຖ້າພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະກັບໃຈ.

ນັບແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮວບຮວມປະຊາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ພຣະອົງຊົງຮວບຮວມເຂົາທັງຫຼາຍຈາກທົ່ວໂລກ ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ພຣະອົງກໍາລັງທໍາໃຫ້ພາລະກິດທັງໝົດຂອງພຣະອົງສໍາເລັດລົງເໜືອຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ. ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນ ປະຊາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າຈະຢູ່ຢ່າງບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຖືກເຜີຍໜ້າຕໍ່ສະຫະພັນສາມປະການຊຶ່ງຕໍ່ຕ້ານພາລະກິດຂອງພວກເຂົາ.

ຄາທອລິກແມ່ນສັດຮ້າຍແຫ່ງສະຫະພັນສາມປະການ, ແລະໜຶ່ງໃນບັນດາລູກສາວຂອງນາງຄືກຸ່ມຊົນຊັ້ນທີ່ Sister White ລະບຸວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກແຕ່ໃນນາມ. ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ຊາວແອດເວນຕິດ Laodicean ແຕ່ໃນນາມ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Judas, ແມ່ນມັງກອນໃນການເປັນຕົວແທນນີ້. ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບໂດຍການກະບົດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານທີ່ Kadesh ຄັ້ງທໍາອິດ, ເມື່ອພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງ Joshua ແລະ Caleb ແລະກັບຄືນໄປອີຢິບ. ອີຢິບເປັນສັນຍະລັກຂອງມັງກອນ.

ການກະບົດທີ່ກາເດັດເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຄັ້ງທີສິບໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການຖືກປະຕິເສດແລະຄວາມຕາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກເລືອກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກນຳອອກມາຈາກອີຢິບ, ແລະເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ທີ່ໄດ້ມາເຖິງ Philadelphian Millerite Adventism ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດໃນປີ 1863. ໃນຕອນທ້າຍສຸດແຫ່ງປະຫວັດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ຊາວຢິວໄດ້ “ຮ້ອງອອກມາວ່າ, ‘ເອົາມັນໄປ, ເອົາມັນໄປ, ຈົ່ງຄຶງພຣະອົງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ’. ປີລາດຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ‘ຂ້ອຍຈະຄຶງກະສັດຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນຫລື?’ ພວກປະໂລຫິດໃຫຍ່ຕອບວ່າ, ‘ພວກເຮົາບໍ່ມີກະສັດນອກຈາກ Caesar.’” ໃນການກະບົດຄັ້ງທຳອິດແລະການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມໄດ້ເລືອກທີ່ຈະລະບຸຕົນເອງກັບສັນຍາລັກຂອງມັງກອນ (ອີຢິບ ແລະ pagan Rome) ໃຫ້ເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາ.

ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, “ສັດຕູຂອງຢູດາ” ໄດ້ “ຖືກຕັດອອກ,” ແລະ ພຣະວິຫານຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກໍໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ. ສິ່ງທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ກໍມີແຕ່ໃຫ້ພຣະວິຫານໄດ້ຮັບການຊໍາລະໃຫ້ສະອາດ, ເພື່ອຕຽມພ້ອມກ່ອນທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ. ພຣະວິຫານແຫ່ງປະຫວັດສາດ Millerite ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນສີ່ສິບຫົກປີ ນັບແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ພວກ Protestant ໄດ້ຖືກຕັດອອກ ແລະ ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທໍາມະສາລາຂອງຊາຕານ, ທີ່ຊຸມນຸມຂອງພວກຜູ້ເຢາະເຢີ້ຍ, ເປັນບຸດສາວຂອງໂຣມ. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ກະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອຕຽມພ້ອມກ່ອນທີ່ຜູ້ຊື່ສັດຈະຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະສໍາເລັດພາລະກິດໃນການຮ່ວມພຣະທໍາມະຊາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບຂອງພວກເຂົາ.

ປະຫວັດຂອງເຂົາສັດໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ, ຊຶ່ງຖືກຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງກ່ອນພຣະບັນຍັດອັນບໍ່ຊອບທຳຈະອອກມາເລັກນ້ອຍ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເປັນທຸງສັນຍານທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະອົງອອກຈາກບາບີໂລນ, ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນກັບທີ່ເຂົາສັດຝ່າຍຣີພັບລິກັນແລະໂປຣແຕສແຕນທີ່ຫຼົງຈາກຄວາມເຊື່ອກຳລັງເຂົ້າຮ່ວມກັນ, ກະທຳການຜິດປະເວນີທາງວິນຍານ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນເນື້ອດຽວກັນ, ຫຼື ເປັນພຣະວິຫານດຽວກັນ, ຊຶ່ງເປັນຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າກໍກຳລັງຖືກສ້າງຂຶ້ນເປັນພາບລັກຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາດຽວກັນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.