ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເປັນການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໂດຍສາດສະດາອິຊາຢາ ແລະຕໍ່ມາໂດຍຊິດເຕີ ໄວທ໌.
ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຮາກຂອງເຢຊີ ຊຶ່ງຈະຢືນເປັນທຸງໝາຍແກ່ບັນດາຊົນຊາດ; ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາທ່ານ: ແລະທີ່ພັກຂອງທ່ານຈະຮຸ່ງໂລດດ້ວຍລັດສະໝີ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະເປັນດັ່ງນີ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ເອົາພວກທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ ຈາກອັດຊີເຣຍ ແລະຈາກອີຢິບ ແລະຈາກປາທໂຣດ ແລະຈາກຄູດ ແລະຈາກເອລາມ ແລະຈາກຊີນາ ແລະຈາກຮາມາດ ແລະຈາກບັນດາເກາະແຫ່ງທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຊູທຸງໝາຍຂຶ້ນແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ ແລະຈະຊຸມນຸມພວກທີ່ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິສຣາເອນ ແລະຈະຮວບຮວມພວກທີ່ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກທັງສີ່ສຸດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຄວາມອິດສາຂອງເອຟຣາອິມຈະສູນໄປດ້ວຍ ແລະຄູ່ອະລິຂອງຢູດາຈະຖືກຕັດຂາດອອກ: ເອຟຣາອິມຈະບໍ່ອິດສາຢູດາ ແລະຢູດາຈະບໍ່ບີບຄັ້ນເອຟຣາອິມ. ເອຊາຢາ 11:10–13.
ເມື່ອປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຖືກຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງ ຈະມີຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນທ່າມກາງບັນດາສາວົກເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິບມື້ທີ່ນຳໜ້າເພນເຕກອດ, ແລະທີ່ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າເປັນເວລາເມື່ອ, “ຄວາມອິດສາຂອງເອຟຣາອິມຈະຈາກໄປດ້ວຍ, ແລະສັດຕູຂອງຢູດາຈະຖືກຕັດຂາດໄປ; ເອຟຣາອິມຈະບໍ່ອິດສາຢູດາ, ແລະຢູດາຈະບໍ່ລົບກວນເອຟຣາອິມ.”
“ການທົດລອງຈະມາເຖິງເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕົ້ນຫຍ້າຈະຖືກແຍກອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເອຟຣາອິມອິດສາຢູດາອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ຢູດາຈະບໍ່ກໍ່ຄວາມລຳຄານແກ່ເອຟຣາອິມອີກ. ຖ້ອຍຄຳທີ່ເມດຕາ, ອ່ອນໂຍນ, ເຕັມດ້ວຍຄວາມສົງສານ ຈະໄຫຼອອກມາຈາກໃຈແລະຮີມປາກທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ການທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນນັ້ນເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ, ແລະ ຖ້າພວກເຮົາທຸກຄົນສະແຫວງຫາຄວາມອ່ອນສຸພາບ ແລະ ຄວາມຖ່ອມຕົນຂອງພຣະຄຣິດ, ພວກເຮົາກໍຈະມີພຣະທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ຈະມີຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຝ່າຍຈິດວິນຍານ.” Review and Herald, March 19, 1895.
ການຮວມເປັນຫນຶ່ງເປັນອົງປະກອບຫນຶ່ງຂອງພຣະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງກະທຳ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮວບຮວມຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຄວາມເປັນເອກະພາບນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິບວັນທີ່ນຳໄປສູ່ວັນເພນເຕກອດ, ແລະໂດຍຫົກວັນຂອງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter, ແລະມັນອາດຈະໄດ້ສຳເລັດລົງຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863 ຖ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ບໍ່ໄດ້ຫຼົງທາງ.
“ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສ ແລະ ຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈທີ່ຕິດຕາມມາພາຍຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ, ຜູ້ເຊື່ອຖືໃນການສະເດັດມາຫຼາຍຄົນໄດ້ປ່ອຍວາງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຄວາມຂັດແຍ້ງ ແລະ ການແບ່ງແຍກໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.... ດັ່ງນັ້ນ ພະລາຊະກິດນັ້ນຈຶ່ງຖືກຂັດຂວາງ, ແລະ ໂລກກໍຖືກປ່ອຍໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ຖ້າຫາກວ່າຄະນະອັດເວັນທິສທັງໝົດໄດ້ຮ່ວມໃຈກັນຢູ່ເໜືອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ, ປະຫວັດຂອງພວກເຮົາຄົງຈະແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍເທົ່າໃດ!”
“ມັນບໍ່ແມ່ນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດຈະຖືກຊັກຊ້າໄປເຊັ່ນນີ້. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຄື ອິສຣາເອນ ພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະນຳພາພວກເຂົາໄປສູ່ແຜ່ນດິນຄານາອານໂດຍກົງ ແລະສະຖາປະນາພວກເຂົາໄວ້ທີ່ນັ້ນໃຫ້ເປັນຊົນຊາດອັນບໍລິສຸດ ມີສຸຂະພາບ ແລະເປັນສຸກ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນການປະກາດນັ້ນກ່ອນ ຫາໄດ້ເຂົ້າໄປບໍ່ ‘ເນື່ອງຈາກການບໍ່ເຊື່ອ’ (ເຮັບເຣີ 3:19). ໃຈຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍການຈົ່ມບົ່ນ, ການກະບົດ, ແລະຄວາມຊັງຊັງ, ແລະພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ອາດຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງສຳເລັດແກ່ພວກເຂົາ.”
“ເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ຄວາມບໍ່ເຊື່ອ, ການຈົ່ມບົ່ນ, ແລະການກະບົດ ໄດ້ປິດກັ້ນອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານອອກຈາກແຜ່ນດິນຄານາອານ. ບາບຢ່າງດຽວກັນນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການເຂົ້າສູ່ຄານາອານແຫ່ງສະຫວັນຂອງອິດສະຣາເອນໃນຍຸກປະຈຸບັນລ່າຊ້າອອກໄປ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ບໍ່ແມ່ນຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມຜິດພາດ. ແຕ່ເປັນຄວາມບໍ່ເຊື່ອ, ຄວາມຝັກໃຝ່ໃນໂລກ, ການບໍ່ຖວາຍຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະການແກ່ງແຍ່ງກັນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະອົງ ທີ່ໄດ້ກັກພວກເຮົາໄວ້ໃນໂລກແຫ່ງບາບແລະຄວາມໂສກເສົ້ານີ້ເປັນເວລາຫຼາຍປີເຫຼືອເກີນ.” Selected Messages, book 1, 68, 69.
ການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການກະຈັດກະຈາຍໃນເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະເວລາແຫ່ງການຖ້າຊ້າ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ນໍາໄປສູ່ຊ່ວງເວລາຫົກວັນທີ່ການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter ບ່ອນທີ່ຄວາມເປັນນ້ໍາໜຶ່ງໃຈດຽວໃນຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ບັນລຸສໍາເລັດລ່ວງໜ້າການຖອກເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການປະຊຸມ.
ການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງການກະຈັດກະຈາຍໃນເຫດການຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່, ແລະໄດ້ນໍາເຂົ້າສູ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການສັ່ງສອນ ເມື່ອຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮອດປີ 1849 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍາລັງຍືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແລະໃນປີ 1851 ແຜນພາບ 1850 ກໍໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີ. ແຜນພາບນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພື້ນຖານ, ແລະເປັນຂ່າວສານນັ້ນເອງທີ່ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໄວ້ຕໍ່ໜ້າໂລກເປັນທຸງສັນຍາ.
ການຮວບຮວມພວກສາວົກເປັນຄັ້ງທີສອງໂດຍພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນທັນທີໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດລົງມາ, ແລະການຮວບຮວມຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເມືອງ Exeter ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ໃນປະຫວັດຂອງການກະບົດປີ 1863, ການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຢ່າງນ້ອຍຫ້າປີຫຼັງເຂົ້າສູ່ຂະບວນການສຶກສາທີ່ໄດ້ເລີ່ມເມື່ອແສງສະຫວ່າງເລື່ອງພຣະວິຫານຖືກເປີດເຜີຍໃນປີ 1844. ໃນປີ 1848, ອິດສະລາມໃນເວລານັ້ນກຳລັງກໍ່ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ. ການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນພະລະກິດທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າ ຊຶ່ງສຳເລັດໂດຍການມາເຖິງຂອງສິບມື້ທີ່ນຳໜ້າວັນເພນເຕຄອສ, ແລະດ້ວຍຫົກມື້ຂອງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter, ແລະຄວນຈະໄດ້ສຳເລັດລົງພາຍໃນປີ 1856.
ພຣະລາຊະກິດໃນການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ ແມ່ນພຣະລາຊະກິດສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະສຳເລັດລົງໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ.
ແລະເມື່ອວັນຊະບາໂຕມາເຖິງ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມສອນໃນສາລາທຳ; ແລະຫຼາຍຄົນເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະອົງກໍປະຫລາດໃຈ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມາຈາກໃສ? ແລະສະຕິປັນຍາອັນໃດໜໍທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ລາວ, ຈົນແມ່ນແຕ່ການອັດສະຈັນອັນຊົງລິດເຊັ່ນນີ້ກໍຖືກກະທຳໂດຍມືຂອງລາວ?” ມາຣະໂກ 6:2
ການກະຈັດກະຈາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອສັນຍະລັກແຫ່ງພຣະເຈົ້າລົງມາ ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະສຳແດງໃຫ້ປາກົດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ແລະໂດຍການນັ້ນຈຶ່ງຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ບໍລິສຸດ.
ພັດລົມຝັດເຂົ້າຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດສິ້ນ, ແລະຈະຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງ; ແຕ່ແກບນັ້ນ ພຣະອົງຈະເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ຮູ້ດັບ. ມັດທາຍ 3:12.
ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບຂໍ້ຄວາມນັ້ນຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນ.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
ເມື່ອທູດອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແຕກກະຈາຍຢູ່. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ຂໍ້ 15 ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍັບຍັ້ງຄວາມຜິດພາດຢ່າງໜຶ່ງໄວ້ໃນການຄຳນວນຕົວເລກບາງຢ່າງໃນແຜນພາບນັ້ນ.
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ແຜນພູມປີ 1843 ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ; ຕົວເລກຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປາຖະໜາໃຫ້ເປັນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອສິ່ງນັ້ນ ແລະໄດ້ປົກປິດຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກບາງຢ່າງ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກ.” Early Writings, 74.
ການຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ Samuel Snow ສາມາດລະບຸວັນທີທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບນິມິດທີ່ຊັກຊ້ານັ້ນ.
“ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງ ແລະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນເພາະເຫດໃດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ ບໍ່ໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກນໍາອີກຄັ້ງໜຶ່ງໄປຫາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ ເພື່ອຄົ້ນຄວ້າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖືກຍົກອອກຈາກຕົວເລກທັງຫຼາຍ ແລະຄວາມຜິດພາດກໍໄດ້ຖືກອະທິບາຍ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຂະຫຍາຍໄປຮອດປີ 1844 ແລະວ່າຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍນໍາສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1843 ນັ້ນ ກໍພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.” Early Writings, 237.
ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ປະກອບດ້ວຍແນວເສັ້ນຂອງໝຸດໝາຍສຳຄັນທີ່ສຳພັນກັບພະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະ 19 ເມສາ 1844 ພຣະອົງຊົງມີຂ່າວສານໜຶ່ງຢູ່ໃນພະຫັດຂອງພຣະອົງ. ເປັນພະຫັດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຊົງນຳການຈັດທຳແລະການຈັດພິມແຜນພາບ 1843 ໃນເດືອນພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1842. ເປັນພະຫັດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຊົງຜະນຶກຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງໄວ້ໃນຕົວເລກເທິງແຜນພາບນັ້ນ. ຫຼັງຈາກການແຕກກະຈາຍຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ, ເຢເຣມີຢາໄດ້ນັ່ງຢູ່ຕາມລຳພັງເພາະພະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ. ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງຖອນພະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊົງແກະຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ການກະທຳແຫ່ງການຊົງຍືດພະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄປຈົນເຖິງການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ພວກສາວົກໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ຮ່ວມກັນຢູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສິບວັນກ່ອນການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເມື່ອຮອດການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຍົກພະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ.
ແລະທູດສະຫວັນອົງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢືນຢູ່ເທິງທະເລ ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນນັ້ນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນ, ທະເລ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນທະເລນັ້ນ, ວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 10:5, 6
ນັບແຕ່ການຊຸມນຸມຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ລົງມາ ແລະຝູງນ້ອຍຂອງພວກມິນເລີໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໂດຍຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່. ໃນວັນທີນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະຊົງປະຕິຍານວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.
ການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງໃນປະຫວັດສາດ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1863 ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອພຣະຄຣິດຍົກພຣະຫັດຂຶ້ນ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຊົງຖືຂ່າວສານໜຶ່ງໄວ້ໃນພຣະຫັດ ເພື່ອໃຫ້ຖືກກິນ. ແລ້ວໃນປີ 1849 ພຣະອົງຊົງຢື່ນພຣະຫັດອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່. ປະຊາຊົນເຫຼົ່ານັ້ນເຄີຍຖືກຮວບຮວມໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປເມື່ອເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນບໍ່ເກີດຂຶ້ນ. ທີ່ການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ພຣະຄຣິດໄດ້ຮວບຮວມຝູງແກະຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຮວມພວກເຂົາໃຫ້ເປັນໜຶ່ງເທິງຂ່າວສານນັ້ນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາໃນສິບມື້ທີ່ນຳໜ້າເພນເຕກອດ. ພວກ Millerites ແຫ່ງ Philadelphia ໄດ້ອອກຈາກການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ແລະໄດ້ເຮັດຊ້ຳເພນເຕກອດ. ໃນປີ 1856 ພຣະຄຣິດຢູ່ພາຍນອກຂອງຂະບວນການທີ່ໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ Laodicea, ເພາະພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢູ່ນອກໃຈຂອງຄົນ Laodicean ແລະຊົງເຄາະປະຕູ ເພື່ອສະແຫວງຫາທາງເຂົ້າ.
ຈົ່ງເບິ່ງເຖິດ, ເຮົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລະເຄາະຢູ່: ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປຫາຜູ້ນັ້ນ ແລະຈະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບລາວ, ແລະລາວກັບເຮົາ. ພຣະນິມິດ 3:20។
ໃນປີ 1856 ພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ກຳລັງເຄາະຢູ່ເທິງຂະບວນການມິນເລີຣ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ແຕ່ກໍບໍ່ເປັນຜົນສຳເລັດ. ໃນປີ 1849, ເຈັດປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມລວບລວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈໄດ້ຢຸດຢັ້ງຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍ.
“ຖ້າຫາກວ່າພວກແອດເວັນຕິສ ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ໄດ້ຍຶດໝັ້ນຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງແນ່ນຫນາ ແລະໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຢ່າງເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຕາມການຊົງນຳອັນກຳລັງເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະປະກາດຂ່າວສານນັ້ນແກ່ໂລກດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ເຫັນຄວາມລອດຂອງພຣະເຈົ້າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄົງຈະໄດ້ຊົງກະທຳການອັນຊົງຣິດຢ່າງຫລວງຫລາຍຜ່ານຄວາມພາກພຽນຂອງພວກເຂົາ, ພຣະກິດກໍຄົງຈະສຳເລັດລົງ, ແລະພຣະຄຣິດຄົງຈະໄດ້ສະເດັດມາແລ້ວກ່ອນນີ້ເພື່ອຮັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄປຮັບບຳເໜັດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ນອນທີ່ຕາມມາຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ, ຜູ້ເຊື່ອໃນການສະເດັດມາຫຼາຍຄົນໄດ້ປ່ອຍວາງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.... ດັ່ງນັ້ນ ພຣະກິດຈຶ່ງຖືກຂັດຂວາງ, ແລະໂລກກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ຖ້າຫາກວ່າຄະນະແອດເວັນຕິສທັງໝົດໄດ້ຮ່ວມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນເທິງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເທິງຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ, ປະຫວັດຂອງພວກເຮົາຄົງຈະແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງກວ້າງໄກພຽງໃດ!” Evangelism, 695.
ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຸມນຸມປະຊາຊົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊຸມນຸມໄດ້ນຳເອົາປຶ້ມທີ່ເຊື່ອງໄວ້ອອກຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະໄດ້ກິນມັນ. ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະບັນຊາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະຫັດທີ່ຍົກຂຶ້ນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງໄດ້ລະບຸວ່າ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”
ພວກມິນເລີໄຣດສ໌ແຫ່ງຟິລາເດລເຟຍບໍ່ໄດ້ສະແດງການກະບົດໃນຄຳທຳນາຍຜິດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843 ເພາະພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຕາມແສງສະຫວ່າງທັງໝົດທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເຜີຍແຈ້ງແກ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ພວກລາໂອດີເຊຍແຫ່ງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ກະບົດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ຫຼັງຈາກປີ 1844 ຂະບວນການຟິລາເດລເຟຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ “ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ” “ໄດ້ປ່ອຍວາງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ,” ແລະໄດ້ກາຍເປັນພວກລາໂອດີເຊຍ.
1856 ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນ ໂດຍເປັນແບບຢ່າງເຖິງຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານສໍາລັບປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.
ໃນຊ່ວງເວລາໃດໜຶ່ງພາຍໃນເຈັດປີລະຫວ່າງ ຄ.ສ. 1849 ແລະ 1856 ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ແຫ່ງຟີລາເດລເຟຍໄດ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງກຳລັງຍື່ນອອກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແລະຄຳສັນຍາຄືວ່າ ໃນເວລານັ້ນພຣະອົງຈະຊົງກະທຳຫຼາຍກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນອະດີດ.
“ວັນທີ 23 ກັນຍາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ເອົາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້ ຄວາມພະຍາຍາມຈະຕ້ອງຖືກເພີ່ມທະວີຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ອິດສະຣາເອນຖືກຕີ ແລະຖືກສີກຂາດ; ແຕ່ບັດນີ້ ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຮັກສາ ແລະພັນບາດແຜໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງນັ້ນ ມີຜົນພຽງເລັກນ້ອຍ ບັນລຸໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼືແທບຈະບໍ່ບັນລຸຫຍັງເລີຍ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລົງພຣະຫັດເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຄວາມພະຍາຍາມໃນການເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງຈະມີຜົນຕາມທີ່ໄດ້ມຸ່ງໝາຍໄວ້. ທຸກຄົນຄວນຈະເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ ແລະມີໃຈຮ້ອນຮົນໃນພາລະກິດນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນເປັນຄວາມໜ້າອັບອາຍສຳລັບຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະອ້າງເຖິງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ເພື່ອນຳມາເປັນແບບຢ່າງສຳລັບປົກຄອງພວກເຮົາໃນເວລານີ້ແຫ່ງການຮວບຮວມ; ເພາະຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງກະທຳເພື່ອພວກເຮົາໃນບັດນີ້ ຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນເວລານັ້ນ ອິດສະຣາເອນກໍຈະບໍ່ຖືກຮວບຮວມເລີຍ. ການທີ່ຄວາມຈິງຄວນຖືກຕີພິມໃນໜັງສືພິມ ກໍຈຳເປັນພໍໆກັບການຖືກປະກາດເທດສະໜາ.” Review and Herald, November 1, 1850.
ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມນຳພາພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃຫ້ກ້າວໜ້າໄປໃນຄວາມເປັນເອກະພາບ, ແຕ່ຄວາມເປັນເອກະພາບນັ້ນເຫັນໄດ້ວ່າໄດ້ແຕກສະຫຼາຍລົງ, ແລະ “ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ, ຜູ້ເຊື່ອຖືໃນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດຫຼາຍຄົນໄດ້ລະທິ້ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.” The Present Truth (ຕໍ່ມາແມ່ນ the Review and Herald) ໄດ້ເລີ່ມຕີພິມໃນປີ 1849, ແລະຮອດປີ 1851 ແຜນພັງປີ 1850 ກໍໄດ້ມີໃຊ້, ແຕ່ຮອດປີ 1856 ຂ່າວສານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ກໍຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ສຳເລັດ. ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.
ໃນເວລານັ້ນ ວັນຊະບາໂຕເປັນຄຳສອນທີ່ສ່ອງແສງເດັ່ນຢູ່ເໜືອຄຳສອນອື່ນທັງໝົດ, ແລະເປັນເວລາສິບສອງປີທີ່ຂະບວນການທົດສອບໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າການທົດສອບສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງໃນປີ 1856. ການທົດສອບນັ້ນຢູ່ເທິງການພັກວັນຊະບາໂຕສຳລັບແຜ່ນດິນ, ແລະມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການທົດສອບທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພັກວັນຊະບາໂຕສຳລັບມະນຸດ. ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນຖືກປະທັບດ້ວຍລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega. ປີ 1856 ຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເທິງຄວາມຈິງພື້ນຖານປະການທຳອິດທີ່ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ, ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ໃນລະດັບນັ້ນດ້ວຍ. ຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ໃນຖານະເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍການເປົ່າແກສຽງຄັ້ງທີເຈັດ, ເມື່ອຄວາມລັບຂອງພຣະຄຣິດໃນຜູ້ເຊື່ອ, ຄືຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ, ໄດ້ສຳເລັດບັນລຸ. “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍແກສຽງແຫ່ງປີ Jubilee ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກເປົ່າໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ.
ເຈັດປີນັບແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງສິບມື້ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສໍາລັບພວກສາວົກ, ແລະຂອງຫົກມື້ໃນການປະຊຸມຄ້າຍເອັກເຊເຕີ ສໍາລັບພວກມິນເລີຣາຍຟິລາເດນເຟຍ, ແຕ່ໜ້າເສົ້າໃຈ ຊ່ວງເວລານັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຕົວຢ່າງຂອງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຕິດຕາມອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງນໍາພວກເຂົາຜ່ານໄລຍະແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ. ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ ຊຶ່ງເປັນໄລຍະທາງປະຫວັດຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ແລະມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນການຕອບສະໜອງຢ່າງເຊື່ອຟັງ ເມື່ອພວກສະຫຼາດໄດ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.
ປະຫວັດຂອງກາເດດຄັ້ງທໍາອິດ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1863, ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກຄັ້ງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ໃນປະຫວັດນັ້ນ ການກະບົດໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. ບັດນີ້, ເປັນຄັ້ງທີສາມ, ນັບຕັ້ງແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ 2023 ເປັນຕົ້ນມາ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍກໍາລັງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແລະພວກເຂົາຈະທໍາໃຫ້ກາເດດຄັ້ງທີສອງສໍາເລັດໃນຖານະຟີລາເດນເຟຍຜູ້ເຊື່ອຟັງ, ເພາະວ່າລາຍເຊັນແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຊີ້ບອກວ່າທັງສາມຄັ້ງນັ້ນ ຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດເປັນຕົວແທນຂອງຟີລາເດນເຟຍຜູ້ເຊື່ອຟັງ, ແລະຕົວຢ່າງກາງນັ້ນເປັນລາໂອດີເຊຍຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຈະໃສ່ໃຈຮັບຟັງຂໍ້ຄວາມແຫ່ງລາໂອດິເຊຍຫຼືບໍ? ພວກເຂົາຈະກັບໃຈ ຫຼືວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ສຳຄັນແລະສົງ່າງາມທີ່ສຸດ—ຄືຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ—ກຳລັງຖືກປະກາດແກ່ໂລກ ພວກເຂົາກໍຍັງຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນບາບຢູ່ຫຼືບໍ? ນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພຣະກະລຸນາຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ເປັນຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ໂລກທີ່ຕົກຕ່ຳ. ຖ້າຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກາຍເປັນອຸ່ນໆເຢັນໆ ມັນກໍຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ ບໍ່ຍິ່ງໄປກວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າໄດ້ຕົກລົງແລະກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງມານຮ້າຍ ແລະເປັນທີ່ສະຖິດຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຢ່າງ ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະໜ້າກຽດຊັງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍມີໂອກາດໄດ້ຍິນແລະຮັບເອົາຄວາມຈິງ ແລະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຄຣິສຕະຈັກເຊວັນເດອະດເວນຕິສ ເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແຕ່ຫາກບໍ່ມີພະລັງຊີວິດແລະການຖວາຍຕົວແດ່ພຣະເຈົ້າຫຼາຍໄປກວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກຕາມຊື່ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງພຣະເຈົ້າແນ່ນອນພໍໆກັນກັບບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະເປັນອົງປະກອບຂອງຄອບຄົວກະສັດໃນຄະຫາສະຖານສະຫວັນ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດໄປຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.”
“‘ຜູ້ໃດກ່າວວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແຕ່ບໍ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນມຸສາ, ແລະຄວາມຈິງບໍ່ຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ’ [1 John 2:4]. ຂໍ້ນີ້ຄອບຄຸມເຖິງທຸກຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນມີຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ບໍ່ສະແດງສິ່ງນັ້ນອອກດ້ວຍການກະທຳອັນດີ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຕາມການກະທຳຂອງຕົນ. ‘ຜູ້ໃດດຳລົງຢູ່ໃນພຣະອົງ ຍ່ອມບໍ່ເຮັດບາບ: ຜູ້ໃດເຮັດບາບ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແລະບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ’ [1 John 3:6]. ຂໍ້ນີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກທຸກຄົນ ຮວມທັງສະມາຊິກໃນຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສດ້ວຍ. ‘ລູກນ້ອຍທັງຫລາຍ, ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດລໍ້ລວງພວກເຈົ້າ: ຜູ້ທີ່ປະພຶດຄວາມຊອບທຳ ກໍເປັນຜູ້ຊອບທຳ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊອບທຳ. ຜູ້ທີ່ກະທຳບາບເປັນຝ່າຍມານ; ເພາະມານເຮັດບາບມາແຕ່ຕົ້ນ. ເພາະເຫດນີ້ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກສຳແດງອອກ, ເພື່ອພຣະອົງຈະທຳລາຍກິດການຂອງມານ. ຜູ້ໃດທີ່ເກີດຈາກພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມບໍ່ກະທຳບາບ; ເພາະເຊື້ອຂອງພຣະອົງຍັງຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ: ແລະຜູ້ນັ້ນບໍ່ອາດເຮັດບາບໄດ້, ເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນເກີດຈາກພຣະເຈົ້າ. ໃນຂໍ້ນີ້ ບຸດທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບຸດທັງຫລາຍຂອງມານ ຖືກສຳແດງໃຫ້ປາກົດ: ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ປະພຶດຄວາມຊອບທຳ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຝ່າຍພຣະເຈົ້າ, ທັງຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍ’ [1 John 3:7–10].”
“ທຸກຄົນທີ່ອ້າງວ່າເປັນຊາວແອດເວນຕິດທີ່ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ແຕ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມບາບ ກໍເປັນຄົນຕົວະໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແນວທາງອັນເປັນບາບຂອງເຂົາກຳລັງຂັດຂວາງພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຂົາກຳລັງນຳພາຜູ້ອື່ນເຂົ້າໄປໃນຄວາມບາບ. ພຣະວັດຈະນະມາຈາກພຣະເຈົ້າເຖິງສະມາຊິກທຸກຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາວ່າ: ‘ແລະຈົ່ງເຮັດທາງໃຫ້ຕົງສຳລັບຕີນຂອງພວກທ່ານ ເພື່ອວ່າອະໄວຍະວະທີ່ພິການນັ້ນຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຫຼົງທາງໄປ ແຕ່ໃຫ້ມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ. ຈົ່ງຕິດຕາມສັນຕິສຸກກັບຄົນທັງປວງ ແລະຄວາມບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖ້າຂາດຈາກສິ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ຈົ່ງລະວັງຢ່າງຂະຫຍັນຫມັ່ນເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຂາດຈາກພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ; ເພື່ອວ່າຮາກແຫ່ງຄວາມຂົມຂື່ນຈະບໍ່ງອກຂຶ້ນມາລົບກວນພວກທ່ານ ແລະໂດຍສິ່ງນັ້ນຄົນເປັນອັນຫຼາຍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປື້ອນມົວ; ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຄົນລ່ວງປະເວນີ ຫຼືຄົນຫຍາບຊ້າທາງວິນຍານ ເໝືອນຢ່າງເອຊາວ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂາຍສິດບຸດຫົວປີຂອງຕົນເພື່ອອາຫານພຽງຄຳດຽວ. ເພາະພວກທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າພາຍຫຼັງເມື່ອເຂົາປາຖະໜາຈະຮັບມໍລະດົກພຣະພອນນັ້ນ ເຂົາກໍຖືກປະຕິເສດ; ເພາະເຂົາບໍ່ພົບທາງແຫ່ງການກັບໃຈ ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ສະແຫວງຫາສິ່ງນັ້ນຢ່າງຂະຫຍັນຫມັ່ນພ້ອມດ້ວຍນ້ຳຕາ’ [ເຮັບເຣີ 12:13–17].”
“ສິ່ງນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າຕົນເຊື່ອໃນຄວາມຈິງ. ແທນທີ່ຈະລະຖິ້ມການປະພຶດອັນເປັນຕັນຫາກຳໜັດຂອງຕົນ, ພວກເຂົາກັບກ້າດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນແນວທາງອັນຜິດແຫ່ງການສຶກສາພາຍໃຕ້ການໂນ້ມນ້າວອັນຫຼອກລວງຂອງຊາຕານ. ບາບບໍ່ໄດ້ຖືກມອງເຫັນວ່າເປັນບາບ. ແມ່ນແຕ່ຈິດສຳນຶກຂອງພວກເຂົາເອງກໍຖືກເຮັດໃຫ້ເປື້ອນເປິ, ໃຈຂອງພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມ, ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມຄິດກໍເສື່ອມຊາມຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຊາຕານໃຊ້ພວກເຂົາເປັນເຫຍື່ອລໍ້ ເພື່ອຫຼອກລໍ້ດວງວິນຍານໃຫ້ເຂົ້າສູ່ການປະພຶດອັນບໍ່ສະອາດ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ທັງສະພາບຄວາມເປັນຢູ່ໝົດສິ້ນເປື້ອນເປິ. ‘ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ດູຖູກພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ [ຊຶ່ງເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ] ກໍຕ້ອງຕາຍໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ ຕາມຄຳພະຍານຂອງສອງຫຼືສາມຄົນ: ແລ້ວທ່ານທັງຫຼາຍຄິດວ່າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຢຽບຍ່ຳພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າລົງໃຕ້ຕີນ, ແລະໄດ້ຖືເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງໂດຍເລືອດນັ້ນຕົນໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ວ່າເປັນສິ່ງບໍ່ບໍລິສຸດ, ແລະໄດ້ຫຍາມຫມິ່ນພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຸນ, ຈະສົມຄວນໄດ້ຮັບໂທດອັນໜັກຍິ່ງສັກເທົ່າໃດ? ເພາະພວກເຮົາຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຕັດວ່າ, ການແກ້ແຄ້ນເປັນຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະຕອບແທນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ແລະອີກວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະພິພາກສາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ການຕົກຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ນັ້ນເປັນສິ່ງນ່າຢ້ານຢິ່ງ’ [ເຮັບເຣີ 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.