We are considering the prophetic period represented as the second gathering that is identified by the prophet Isaiah, and afterward by Sister White.

ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເປັນການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໂດຍສາດສະດາອິຊາຢາ ແລະຕໍ່ມາໂດຍຊິດເຕີ ໄວທ໌.

And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. Isaiah 11:10–13.

ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຮາກຂອງເຢຊີ ຊຶ່ງຈະຢືນເປັນທຸງໝາຍແກ່ບັນດາຊົນຊາດ; ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາທ່ານ: ແລະທີ່ພັກຂອງທ່ານຈະຮຸ່ງໂລດດ້ວຍລັດສະໝີ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະເປັນດັ່ງນີ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ເອົາພວກທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ ຈາກອັດຊີເຣຍ ແລະຈາກອີຢິບ ແລະຈາກປາທໂຣດ ແລະຈາກຄູດ ແລະຈາກເອລາມ ແລະຈາກຊີນາ ແລະຈາກຮາມາດ ແລະຈາກບັນດາເກາະແຫ່ງທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຊູທຸງໝາຍຂຶ້ນແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ ແລະຈະຊຸມນຸມພວກທີ່ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິສຣາເອນ ແລະຈະຮວບຮວມພວກທີ່ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກທັງສີ່ສຸດຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຄວາມອິດສາຂອງເອຟຣາອິມຈະສູນໄປດ້ວຍ ແລະຄູ່ອະລິຂອງຢູດາຈະຖືກຕັດຂາດອອກ: ເອຟຣາອິມຈະບໍ່ອິດສາຢູດາ ແລະຢູດາຈະບໍ່ບີບຄັ້ນເອຟຣາອິມ. ເອຊາຢາ 11:10–13.

When God’s last-day people are gathered a second time there is a unification among those disciples that was represented by the ten days that preceded Pentecost, and that Isaiah refers to as a time when, “The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim.”

ເມື່ອປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຖືກຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງ ຈະມີຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນທ່າມກາງບັນດາສາວົກເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິບມື້ທີ່ນຳໜ້າເພນເຕກອດ, ແລະທີ່ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າເປັນເວລາເມື່ອ, “ຄວາມອິດສາຂອງເອຟຣາອິມຈະຈາກໄປດ້ວຍ, ແລະສັດຕູຂອງຢູດາຈະຖືກຕັດຂາດໄປ; ເອຟຣາອິມຈະບໍ່ອິດສາຢູດາ, ແລະຢູດາຈະບໍ່ລົບກວນເອຟຣາອິມ.”

“Trials are to come upon God’s people and the tares are to be separated from the wheat. But let not Ephraim envy Judah any more, and Judah will no more vex Ephraim. Kind, tender, compassionate words will flow out from sanctified hearts and lips. It is essential that we be united, and if we all seek the meekness and the lowliness of Christ, we shall have the mind of Christ, and there will be unity of spirit.” Review and Herald, March 19, 1895.

“ການທົດລອງຈະມາເຖິງເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕົ້ນຫຍ້າຈະຖືກແຍກອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເອຟຣາອິມອິດສາຢູດາອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ຢູດາຈະບໍ່ກໍ່ຄວາມລຳຄານແກ່ເອຟຣາອິມອີກ. ຖ້ອຍຄຳທີ່ເມດຕາ, ອ່ອນໂຍນ, ເຕັມດ້ວຍຄວາມສົງສານ ຈະໄຫຼອອກມາຈາກໃຈແລະຮີມປາກທີ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ການທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນນັ້ນເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ, ແລະ ຖ້າພວກເຮົາທຸກຄົນສະແຫວງຫາຄວາມອ່ອນສຸພາບ ແລະ ຄວາມຖ່ອມຕົນຂອງພຣະຄຣິດ, ພວກເຮົາກໍຈະມີພຣະທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ຈະມີຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຝ່າຍຈິດວິນຍານ.” Review and Herald, March 19, 1895.

Unification is an element of the work Christ accomplishes when He gathers the one hundred and forty-four thousand a second time. That unity was represented by the ten days leading to Pentecost, and the six days of the Exeter camp meeting, and could have been accomplished from 1856 unto 1863, if those who had experienced the great disappointment of October 22, 1844, had not lost their way.

ການຮວມເປັນຫນຶ່ງເປັນອົງປະກອບຫນຶ່ງຂອງພຣະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງກະທຳ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຮວບຮວມຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຄວາມເປັນເອກະພາບນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິບວັນທີ່ນຳໄປສູ່ວັນເພນເຕກອດ, ແລະໂດຍຫົກວັນຂອງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter, ແລະມັນອາດຈະໄດ້ສຳເລັດລົງຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863 ຖ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ບໍ່ໄດ້ຫຼົງທາງ.

“But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. Dissensions and divisions came in. . .. Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!

“ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສ ແລະ ຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈທີ່ຕິດຕາມມາພາຍຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ, ຜູ້ເຊື່ອຖືໃນການສະເດັດມາຫຼາຍຄົນໄດ້ປ່ອຍວາງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຄວາມຂັດແຍ້ງ ແລະ ການແບ່ງແຍກໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.... ດັ່ງນັ້ນ ພະລາຊະກິດນັ້ນຈຶ່ງຖືກຂັດຂວາງ, ແລະ ໂລກກໍຖືກປ່ອຍໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ຖ້າຫາກວ່າຄະນະອັດເວັນທິສທັງໝົດໄດ້ຮ່ວມໃຈກັນຢູ່ເໜືອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ, ປະຫວັດຂອງພວກເຮົາຄົງຈະແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍເທົ່າໃດ!”

“It was not the will of God that the coming of Christ should be thus delayed. God did not design that His people, Israel, should wander forty years in the wilderness. He promised to lead them directly to the land of Canaan, and establish them there a holy, healthy, happy people. But those to whom it was first preached, went not in ‘because of unbelief’ (Hebrews 3:19). Their hearts were filled with murmuring, rebellion, and hatred, and He could not fulfill His covenant with them.

“ມັນບໍ່ແມ່ນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດຈະຖືກຊັກຊ້າໄປເຊັ່ນນີ້. ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຄື ອິສຣາເອນ ພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະນຳພາພວກເຂົາໄປສູ່ແຜ່ນດິນຄານາອານໂດຍກົງ ແລະສະຖາປະນາພວກເຂົາໄວ້ທີ່ນັ້ນໃຫ້ເປັນຊົນຊາດອັນບໍລິສຸດ ມີສຸຂະພາບ ແລະເປັນສຸກ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນການປະກາດນັ້ນກ່ອນ ຫາໄດ້ເຂົ້າໄປບໍ່ ‘ເນື່ອງຈາກການບໍ່ເຊື່ອ’ (ເຮັບເຣີ 3:19). ໃຈຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍການຈົ່ມບົ່ນ, ການກະບົດ, ແລະຄວາມຊັງຊັງ, ແລະພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ອາດຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງສຳເລັດແກ່ພວກເຂົາ.”

“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 1, 68, 69.

“ເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ຄວາມບໍ່ເຊື່ອ, ການຈົ່ມບົ່ນ, ແລະການກະບົດ ໄດ້ປິດກັ້ນອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານອອກຈາກແຜ່ນດິນຄານາອານ. ບາບຢ່າງດຽວກັນນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການເຂົ້າສູ່ຄານາອານແຫ່ງສະຫວັນຂອງອິດສະຣາເອນໃນຍຸກປະຈຸບັນລ່າຊ້າອອກໄປ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ບໍ່ແມ່ນຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມຜິດພາດ. ແຕ່ເປັນຄວາມບໍ່ເຊື່ອ, ຄວາມຝັກໃຝ່ໃນໂລກ, ການບໍ່ຖວາຍຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະການແກ່ງແຍ່ງກັນທ່າມກາງປະຊາຊົນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະອົງ ທີ່ໄດ້ກັກພວກເຮົາໄວ້ໃນໂລກແຫ່ງບາບແລະຄວາມໂສກເສົ້ານີ້ເປັນເວລາຫຼາຍປີເຫຼືອເກີນ.” Selected Messages, book 1, 68, 69.

The descent of the second angel identified a scattering at the first disappointment that initiated the tarrying time, and then led to a period of six days at the Exeter camp meeting where unity upon the message was accomplished in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the message of the Midnight Cry at the conclusion of the meeting.

ການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການກະຈັດກະຈາຍໃນເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະເວລາແຫ່ງການຖ້າຊ້າ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ນໍາໄປສູ່ຊ່ວງເວລາຫົກວັນທີ່ການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter ບ່ອນທີ່ຄວາມເປັນນ້ໍາໜຶ່ງໃຈດຽວໃນຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ບັນລຸສໍາເລັດລ່ວງໜ້າການຖອກເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການປະຊຸມ.

The descent of the third angel on October 22, 1844, identified a scattering at the great disappointment, and ushered in a period of education as the truths associated with the Most Holy Place were opened to God’s people. By 1849 the Lord was stretching His hand to gather his people together a second time, and by 1851, the 1850 chart was being presented. That chart represented the foundational message, and the very message that was to be lifted up before the world as an ensign.

ການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງການກະຈັດກະຈາຍໃນເຫດການຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່, ແລະໄດ້ນໍາເຂົ້າສູ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການສັ່ງສອນ ເມື່ອຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຮອດປີ 1849 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍາລັງຍືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແລະໃນປີ 1851 ແຜນພາບ 1850 ກໍໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີ. ແຜນພາບນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພື້ນຖານ, ແລະເປັນຂ່າວສານນັ້ນເອງທີ່ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໄວ້ຕໍ່ໜ້າໂລກເປັນທຸງສັນຍາ.

The gathering a second time of the disciples by Christ began immediately at His descent, and the gathering of those in Exeter began during the period of the tarrying time. In the history of the rebellion of 1863, the gathering a second time began at least five years into the educational process that began when the light of the sanctuary was opened up in 1844. In 1848, Islam was then angering the nations. The second gathering is represented as a progressive work that is accomplished by the arrival of the ten days that preceded Pentecost, and also by the six days of the Exeter camp meeting, and should have been completed by 1856.

ການຮວບຮວມພວກສາວົກເປັນຄັ້ງທີສອງໂດຍພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນທັນທີໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດລົງມາ, ແລະການຮວບຮວມຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເມືອງ Exeter ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ໃນປະຫວັດຂອງການກະບົດປີ 1863, ການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຢ່າງນ້ອຍຫ້າປີຫຼັງເຂົ້າສູ່ຂະບວນການສຶກສາທີ່ໄດ້ເລີ່ມເມື່ອແສງສະຫວ່າງເລື່ອງພຣະວິຫານຖືກເປີດເຜີຍໃນປີ 1844. ໃນປີ 1848, ອິດສະລາມໃນເວລານັ້ນກຳລັງກໍ່ໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງ. ການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນພະລະກິດທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າ ຊຶ່ງສຳເລັດໂດຍການມາເຖິງຂອງສິບມື້ທີ່ນຳໜ້າວັນເພນເຕຄອສ, ແລະດ້ວຍຫົກມື້ຂອງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter, ແລະຄວນຈະໄດ້ສຳເລັດລົງພາຍໃນປີ 1856.

The work of gathering His people a second time is the closing work of the third angel, and it is accomplished by Christ’s hand.

ພຣະລາຊະກິດໃນການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ ແມ່ນພຣະລາຊະກິດສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະສຳເລັດລົງໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ.

And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? Mark 6:2.

ແລະເມື່ອວັນຊະບາໂຕມາເຖິງ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມສອນໃນສາລາທຳ; ແລະຫຼາຍຄົນເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະອົງກໍປະຫລາດໃຈ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນີ້ໄດ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມາຈາກໃສ? ແລະສະຕິປັນຍາອັນໃດໜໍທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ລາວ, ຈົນແມ່ນແຕ່ການອັດສະຈັນອັນຊົງລິດເຊັ່ນນີ້ກໍຖືກກະທຳໂດຍມືຂອງລາວ?” ມາຣະໂກ 6:2

The scattering that occurs when the divine symbol descends initiates a testing process that ultimately manifests two classes of worshippers, and in so doing cleanses the temple.

ການກະຈັດກະຈາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອສັນຍະລັກແຫ່ງພຣະເຈົ້າລົງມາ ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະສຳແດງໃຫ້ປາກົດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ແລະໂດຍການນັ້ນຈຶ່ງຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:12.

ພັດລົມຝັດເຂົ້າຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດສິ້ນ, ແລະຈະຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງ; ແຕ່ແກບນັ້ນ ພຣະອົງຈະເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ຮູ້ດັບ. ມັດທາຍ 3:12.

In that period God’s people are to take the message from the angel’s hand and eat it.

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບຂໍ້ຄວາມນັ້ນຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນ.

And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth. Revelation 10:1, 2.

Lao passage unavailable

This passage is not yet available in Lao.

At the arrival of the second angel on April 19, 1844, God’s people were scattered. They had been initially gathered with the fulfillment of the prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen on August 11, 1840, but the Lord had held His hand over a mistake in the reckoning of some of the figures on the chart.

ເມື່ອທູດອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແຕກກະຈາຍຢູ່. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ຂໍ້ 15 ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍັບຍັ້ງຄວາມຜິດພາດຢ່າງໜຶ່ງໄວ້ໃນການຄຳນວນຕົວເລກບາງຢ່າງໃນແຜນພາບນັ້ນ.

“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ແຜນພູມປີ 1843 ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ; ຕົວເລກຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງປາຖະໜາໃຫ້ເປັນ; ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຢູ່ເໜືອສິ່ງນັ້ນ ແລະໄດ້ປົກປິດຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກບາງຢ່າງ, ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີໃຜສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກອອກ.” Early Writings, 74.

The removal of His hand allowed Samuel Snow to identify the correct date for the vision that tarried.

ການຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ Samuel Snow ສາມາດລະບຸວັນທີທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບນິມິດທີ່ຊັກຊ້ານັ້ນ.

“Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

“ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງ ແລະບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນເພາະເຫດໃດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາ ບໍ່ໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກນໍາອີກຄັ້ງໜຶ່ງໄປຫາພຣະຄຳພີຂອງຕົນ ເພື່ອຄົ້ນຄວ້າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖືກຍົກອອກຈາກຕົວເລກທັງຫຼາຍ ແລະຄວາມຜິດພາດກໍໄດ້ຖືກອະທິບາຍ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຂະຫຍາຍໄປຮອດປີ 1844 ແລະວ່າຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍນໍາສະເໜີເພື່ອສະແດງວ່າຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1843 ນັ້ນ ກໍພິສູດວ່າມັນຈະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.” Early Writings, 237.

The history of the first and second angels contains a line of waymarks associated with Christ’s hand. When He descended on August 11, 1840 and April 19, 1844 He had a message in His hand. It was His hand that directed the production and publication of the 1843 chart in May of 1842. It was His hand that sealed up a mistake in the figures on the chart. After the scattering of that first disappointment, Jeremiah sat alone because of Christ’s hand. Then He removed His hand, and thus unsealed the message of the Midnight Cry. The act of stretching His hand out to gather His people a second time occurred from the first disappointment unto the Exeter camp meeting, as the disciples were ultimately gathered together at Jerusalem for ten days in advance of the outpouring of the Holy Spirit. At the arrival of the third angel on October 22, 1844 the Lord lifted up His hand.

ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ປະກອບດ້ວຍແນວເສັ້ນຂອງໝຸດໝາຍສຳຄັນທີ່ສຳພັນກັບພະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະ 19 ເມສາ 1844 ພຣະອົງຊົງມີຂ່າວສານໜຶ່ງຢູ່ໃນພະຫັດຂອງພຣະອົງ. ເປັນພະຫັດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຊົງນຳການຈັດທຳແລະການຈັດພິມແຜນພາບ 1843 ໃນເດືອນພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1842. ເປັນພະຫັດຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ຊົງຜະນຶກຄວາມຜິດພາດໜຶ່ງໄວ້ໃນຕົວເລກເທິງແຜນພາບນັ້ນ. ຫຼັງຈາກການແຕກກະຈາຍຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດນັ້ນ, ເຢເຣມີຢາໄດ້ນັ່ງຢູ່ຕາມລຳພັງເພາະພະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ. ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງຖອນພະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊົງແກະຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ການກະທຳແຫ່ງການຊົງຍືດພະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄປຈົນເຖິງການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ພວກສາວົກໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ຮ່ວມກັນຢູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສິບວັນກ່ອນການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເມື່ອຮອດການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຍົກພະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ.

And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

ແລະທູດສະຫວັນອົງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢືນຢູ່ເທິງທະເລ ແລະເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ແລະໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດນິລັນດອນ, ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນນັ້ນ, ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນ, ທະເລ ແລະສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນທະເລນັ້ນ, ວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 10:5, 6

From the first gathering on August 11, 1840 until October 22, 1844 the history of the first and second angels is marked by Christ’s hand. On October 22, 1844 the third angel descended and the little Millerite flock was scattered by the Great Disappointment. On that date Christ lifted His hand to heaven and swore that time would be no longer.

ນັບແຕ່ການຊຸມນຸມຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ລົງມາ ແລະຝູງນ້ອຍຂອງພວກມິນເລີໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໂດຍຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່. ໃນວັນທີນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະຊົງປະຕິຍານວ່າ ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.

The second gathering in the history of 1844 until 1863, began with Christ lifting up His hand, while also holding a message to be eaten in His hand. Then in 1849, He stretched forth His hand a second time to gather His scattered people. Those people had been gathered at the message of the Midnight Cry, and scattered when the event predicted did not happen. At the Exeter camp meeting Christ gathered His flock and unified them upon the message, as He had done in the ten days that preceded Pentecost. The Philadelphian Millerites left the Exeter camp meeting and repeated Pentecost. In 1856, Christ was outside of the movement that had transitioned into Laodicea, for Christ stands outside of a Laodicean’s heart and knocks, seeking an entrance.

ການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງໃນປະຫວັດສາດ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1863 ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອພຣະຄຣິດຍົກພຣະຫັດຂຶ້ນ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຊົງຖືຂ່າວສານໜຶ່ງໄວ້ໃນພຣະຫັດ ເພື່ອໃຫ້ຖືກກິນ. ແລ້ວໃນປີ 1849 ພຣະອົງຊົງຢື່ນພຣະຫັດອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່. ປະຊາຊົນເຫຼົ່ານັ້ນເຄີຍຖືກຮວບຮວມໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປເມື່ອເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນບໍ່ເກີດຂຶ້ນ. ທີ່ການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ພຣະຄຣິດໄດ້ຮວບຮວມຝູງແກະຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຮວມພວກເຂົາໃຫ້ເປັນໜຶ່ງເທິງຂ່າວສານນັ້ນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາໃນສິບມື້ທີ່ນຳໜ້າເພນເຕກອດ. ພວກ Millerites ແຫ່ງ Philadelphia ໄດ້ອອກຈາກການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ແລະໄດ້ເຮັດຊ້ຳເພນເຕກອດ. ໃນປີ 1856 ພຣະຄຣິດຢູ່ພາຍນອກຂອງຂະບວນການທີ່ໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ Laodicea, ເພາະພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢູ່ນອກໃຈຂອງຄົນ Laodicean ແລະຊົງເຄາະປະຕູ ເພື່ອສະແຫວງຫາທາງເຂົ້າ.

Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. Revelation 3:20.

ຈົ່ງເບິ່ງເຖິດ, ເຮົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລະເຄາະຢູ່: ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປຫາຜູ້ນັ້ນ ແລະຈະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບລາວ, ແລະລາວກັບເຮົາ. ພຣະນິມິດ 3:20។

In 1856, Christ’s hand was knocking upon the Laodicean Millerite movement, but to no avail. In 1849, seven years earlier, He had begun to gather His people a second time, but doubt and uncertainty stopped the Philadelphian movement.

ໃນປີ 1856 ພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ກຳລັງເຄາະຢູ່ເທິງຂະບວນການມິນເລີຣ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ແຕ່ກໍບໍ່ເປັນຜົນສຳເລັດ. ໃນປີ 1849, ເຈັດປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລີ່ມລວບລວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈໄດ້ຢຸດຢັ້ງຂະບວນການຟີລາເດນເຟຍ.

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

“ຖ້າຫາກວ່າພວກແອດເວັນຕິສ ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ໄດ້ຍຶດໝັ້ນຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງແນ່ນຫນາ ແລະໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຢ່າງເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຕາມການຊົງນຳອັນກຳລັງເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະປະກາດຂ່າວສານນັ້ນແກ່ໂລກດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ເຫັນຄວາມລອດຂອງພຣະເຈົ້າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄົງຈະໄດ້ຊົງກະທຳການອັນຊົງຣິດຢ່າງຫລວງຫລາຍຜ່ານຄວາມພາກພຽນຂອງພວກເຂົາ, ພຣະກິດກໍຄົງຈະສຳເລັດລົງ, ແລະພຣະຄຣິດຄົງຈະໄດ້ສະເດັດມາແລ້ວກ່ອນນີ້ເພື່ອຮັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໄປຮັບບຳເໜັດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ນອນທີ່ຕາມມາຫຼັງຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ, ຜູ້ເຊື່ອໃນການສະເດັດມາຫຼາຍຄົນໄດ້ປ່ອຍວາງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.... ດັ່ງນັ້ນ ພຣະກິດຈຶ່ງຖືກຂັດຂວາງ, ແລະໂລກກໍຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ຖ້າຫາກວ່າຄະນະແອດເວັນຕິສທັງໝົດໄດ້ຮ່ວມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນເທິງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເທິງຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ, ປະຫວັດຂອງພວກເຮົາຄົງຈະແຕກຕ່າງອອກໄປຢ່າງກວ້າງໄກພຽງໃດ!” Evangelism, 695.

On September 11, 2001 Christ gathered His last day people, who were thereafter scattered on July 18, 2020. On September 11, 2001 those who were gathered took the hidden book out of Christ’s hand and ate it. On July 18, 2020 they rejected the command represented by His uplifted hand, which identified that “time would be no longer.”

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຸມນຸມປະຊາຊົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊຸມນຸມໄດ້ນຳເອົາປຶ້ມທີ່ເຊື່ອງໄວ້ອອກຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະໄດ້ກິນມັນ. ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະບັນຊາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະຫັດທີ່ຍົກຂຶ້ນຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງໄດ້ລະບຸວ່າ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”

The Philadelphian Millerites manifested no rebellion in their false prediction of 1843, for they acted upon all the light the Lord had revealed, but on July 18, 2020 the Laodiceans of the third angel’s movement rebelled against the light associated with His hand. After 1844, the Philadelphian movement of the first angel “in the period of doubt and uncertainty” “yielded their faith,” and became Laodiceans.

ພວກມິນເລີໄຣດສ໌ແຫ່ງຟິລາເດລເຟຍບໍ່ໄດ້ສະແດງການກະບົດໃນຄຳທຳນາຍຜິດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843 ເພາະພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຕາມແສງສະຫວ່າງທັງໝົດທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເຜີຍແຈ້ງແກ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ພວກລາໂອດີເຊຍແຫ່ງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ກະບົດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ. ຫຼັງຈາກປີ 1844 ຂະບວນການຟິລາເດລເຟຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ “ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ” “ໄດ້ປ່ອຍວາງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ,” ແລະໄດ້ກາຍເປັນພວກລາໂອດີເຊຍ.

1856 represents that point of transition, typifying a point of transition for God’s people of the last days.

1856 ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນ ໂດຍເປັນແບບຢ່າງເຖິງຈຸດແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານສໍາລັບປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

Somewhere in the seven years between 1849 and 1856 the Philadelphian Millerite movement resisted the Lord’s hand that was stretching out to gather His people a second time, and the promise was that He would do more then, than He did in the past.

ໃນຊ່ວງເວລາໃດໜຶ່ງພາຍໃນເຈັດປີລະຫວ່າງ ຄ.ສ. 1849 ແລະ 1856 ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ແຫ່ງຟີລາເດລເຟຍໄດ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງກຳລັງຍື່ນອອກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແລະຄຳສັນຍາຄືວ່າ ໃນເວລານັ້ນພຣະອົງຈະຊົງກະທຳຫຼາຍກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນອະດີດ.

“September 23, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

“ວັນທີ 23 ກັນຍາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ເອົາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້ ຄວາມພະຍາຍາມຈະຕ້ອງຖືກເພີ່ມທະວີຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ອິດສະຣາເອນຖືກຕີ ແລະຖືກສີກຂາດ; ແຕ່ບັດນີ້ ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຮັກສາ ແລະພັນບາດແຜໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງນັ້ນ ມີຜົນພຽງເລັກນ້ອຍ ບັນລຸໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼືແທບຈະບໍ່ບັນລຸຫຍັງເລີຍ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລົງພຣະຫັດເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຄວາມພະຍາຍາມໃນການເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງຈະມີຜົນຕາມທີ່ໄດ້ມຸ່ງໝາຍໄວ້. ທຸກຄົນຄວນຈະເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ ແລະມີໃຈຮ້ອນຮົນໃນພາລະກິດນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນເປັນຄວາມໜ້າອັບອາຍສຳລັບຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະອ້າງເຖິງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ເພື່ອນຳມາເປັນແບບຢ່າງສຳລັບປົກຄອງພວກເຮົາໃນເວລານີ້ແຫ່ງການຮວບຮວມ; ເພາະຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງກະທຳເພື່ອພວກເຮົາໃນບັດນີ້ ຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນເວລານັ້ນ ອິດສະຣາເອນກໍຈະບໍ່ຖືກຮວບຮວມເລີຍ. ການທີ່ຄວາມຈິງຄວນຖືກຕີພິມໃນໜັງສືພິມ ກໍຈຳເປັນພໍໆກັບການຖືກປະກາດເທດສະໜາ.” Review and Herald, November 1, 1850.

Obviously, the Lord attempted to move His work forward in unity, but the unity had evidently broken down, and “in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith.” The Present Truth (later the Review and Herald) began to be published in 1849, and by 1851 the 1850 chart was available, but by 1856, the message of the “seven times” of Leviticus twenty-six was left unfinished. The message that was unsealed on October 22, 1844 occurred when the time prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years concluded.

ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມນຳພາພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃຫ້ກ້າວໜ້າໄປໃນຄວາມເປັນເອກະພາບ, ແຕ່ຄວາມເປັນເອກະພາບນັ້ນເຫັນໄດ້ວ່າໄດ້ແຕກສະຫຼາຍລົງ, ແລະ “ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມສົງໄສແລະຄວາມບໍ່ແນ່ໃຈທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ, ຜູ້ເຊື່ອຖືໃນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດຫຼາຍຄົນໄດ້ລະທິ້ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.” The Present Truth (ຕໍ່ມາແມ່ນ the Review and Herald) ໄດ້ເລີ່ມຕີພິມໃນປີ 1849, ແລະຮອດປີ 1851 ແຜນພັງປີ 1850 ກໍໄດ້ມີໃຊ້, ແຕ່ຮອດປີ 1856 ຂ່າວສານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ກໍຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ສຳເລັດ. ຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

The Sabbath was the doctrine that shone above the other doctrines at that time, and for twelve years a testing process progressed until the last test arrived in 1856. That test was upon the Sabbath rest for the land, and it marked the end of a testing process that began with the Sabbath rest for men. The testing period bore the signature of Alpha and Omega. 1856 also represented an increase of knowledge upon the first foundational truth discovered by Miller, so it possessed the signature of Alpha and Omega at that level as well. The Sabbath truth being the sign of God’s sanctified people was represented as the sounding of the seventh trumpet, when the mystery of Christ in the believer, the hope of glory is fulfilled. The “seven times” was represented by the Jubilee trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement.

ໃນເວລານັ້ນ ວັນຊະບາໂຕເປັນຄຳສອນທີ່ສ່ອງແສງເດັ່ນຢູ່ເໜືອຄຳສອນອື່ນທັງໝົດ, ແລະເປັນເວລາສິບສອງປີທີ່ຂະບວນການທົດສອບໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າການທົດສອບສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງໃນປີ 1856. ການທົດສອບນັ້ນຢູ່ເທິງການພັກວັນຊະບາໂຕສຳລັບແຜ່ນດິນ, ແລະມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການທົດສອບທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພັກວັນຊະບາໂຕສຳລັບມະນຸດ. ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນຖືກປະທັບດ້ວຍລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega. ປີ 1856 ຍັງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ເທິງຄວາມຈິງພື້ນຖານປະການທຳອິດທີ່ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ, ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ໃນລະດັບນັ້ນດ້ວຍ. ຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ໃນຖານະເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍການເປົ່າແກສຽງຄັ້ງທີເຈັດ, ເມື່ອຄວາມລັບຂອງພຣະຄຣິດໃນຜູ້ເຊື່ອ, ຄືຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ, ໄດ້ສຳເລັດບັນລຸ. “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໂດຍແກສຽງແຫ່ງປີ Jubilee ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກເປົ່າໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ.

The seven years from 1856 unto 1863 represented the ten days in Jerusalem for the disciples, and the six days of the Exeter camp meeting for the Philadelphian Millerites, but, sadly, the period became the illustration of those who refuse to follow the Lord as He leads them through the transition period. The history of the first and second angels, which is the historical period of the seven thunders, identifies the Lord stretching His hand to gather His people a second time from April 19, 1844, and it illustrates an obedient response as the wise followed Christ into the Most Holy Place.

ເຈັດປີນັບແຕ່ປີ 1856 ຈົນເຖິງ 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງສິບມື້ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສໍາລັບພວກສາວົກ, ແລະຂອງຫົກມື້ໃນການປະຊຸມຄ້າຍເອັກເຊເຕີ ສໍາລັບພວກມິນເລີຣາຍຟິລາເດນເຟຍ, ແຕ່ໜ້າເສົ້າໃຈ ຊ່ວງເວລານັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຕົວຢ່າງຂອງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຕິດຕາມອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງນໍາພວກເຂົາຜ່ານໄລຍະແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານ. ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ ຊຶ່ງເປັນໄລຍະທາງປະຫວັດຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ແລະມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນການຕອບສະໜອງຢ່າງເຊື່ອຟັງ ເມື່ອພວກສະຫຼາດໄດ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

The history of the first Kadesh, which is the history of the third angel from 1844 unto 1863 identifies the Lord again stretching His hand to gather His people a second time, but in that history, rebellion is manifested. Now, for the third time, ever since July 2023, the Lord is again stretching forth His hand to gather His people a second time, and they will fulfill the second Kadesh as obedient Philadelphians, for the signature of truth identifies the three times as the beginning and ending representing obedient Philadelphians, and the middle example being disobedient Laodiceans.

ປະຫວັດຂອງກາເດດຄັ້ງທໍາອິດ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1863, ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກຄັ້ງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແຕ່ໃນປະຫວັດນັ້ນ ການກະບົດໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. ບັດນີ້, ເປັນຄັ້ງທີສາມ, ນັບຕັ້ງແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ 2023 ເປັນຕົ້ນມາ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍກໍາລັງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແລະພວກເຂົາຈະທໍາໃຫ້ກາເດດຄັ້ງທີສອງສໍາເລັດໃນຖານະຟີລາເດນເຟຍຜູ້ເຊື່ອຟັງ, ເພາະວ່າລາຍເຊັນແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຊີ້ບອກວ່າທັງສາມຄັ້ງນັ້ນ ຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດເປັນຕົວແທນຂອງຟີລາເດນເຟຍຜູ້ເຊື່ອຟັງ, ແລະຕົວຢ່າງກາງນັ້ນເປັນລາໂອດີເຊຍຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.

“ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍຈະໃສ່ໃຈຮັບຟັງຂໍ້ຄວາມແຫ່ງລາໂອດິເຊຍຫຼືບໍ? ພວກເຂົາຈະກັບໃຈ ຫຼືວ່າ ເຖິງແມ່ນວ່າຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ສຳຄັນແລະສົງ່າງາມທີ່ສຸດ—ຄືຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ—ກຳລັງຖືກປະກາດແກ່ໂລກ ພວກເຂົາກໍຍັງຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນບາບຢູ່ຫຼືບໍ? ນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພຣະກະລຸນາຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ເປັນຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ໂລກທີ່ຕົກຕ່ຳ. ຖ້າຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າກາຍເປັນອຸ່ນໆເຢັນໆ ມັນກໍຈະບໍ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມໂປດປານຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ ບໍ່ຍິ່ງໄປກວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າໄດ້ຕົກລົງແລະກາຍເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງມານຮ້າຍ ແລະເປັນທີ່ສະຖິດຂອງວິນຍານໂສໂຄກທຸກຢ່າງ ແລະເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດແລະໜ້າກຽດຊັງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍມີໂອກາດໄດ້ຍິນແລະຮັບເອົາຄວາມຈິງ ແລະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຄຣິສຕະຈັກເຊວັນເດອະດເວນຕິສ ເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແຕ່ຫາກບໍ່ມີພະລັງຊີວິດແລະການຖວາຍຕົວແດ່ພຣະເຈົ້າຫຼາຍໄປກວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກຕາມຊື່ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງພຣະເຈົ້າແນ່ນອນພໍໆກັນກັບບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະເປັນອົງປະກອບຂອງຄອບຄົວກະສັດໃນຄະຫາສະຖານສະຫວັນ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດໄປຈັດຕຽມໄວ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.”

“‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].

“‘ຜູ້ໃດກ່າວວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກພຣະອົງ, ແຕ່ບໍ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນມຸສາ, ແລະຄວາມຈິງບໍ່ຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ’ [1 John 2:4]. ຂໍ້ນີ້ຄອບຄຸມເຖິງທຸກຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນມີຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ບໍ່ສະແດງສິ່ງນັ້ນອອກດ້ວຍການກະທຳອັນດີ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຕາມການກະທຳຂອງຕົນ. ‘ຜູ້ໃດດຳລົງຢູ່ໃນພຣະອົງ ຍ່ອມບໍ່ເຮັດບາບ: ຜູ້ໃດເຮັດບາບ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແລະບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ’ [1 John 3:6]. ຂໍ້ນີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກທຸກຄົນ ຮວມທັງສະມາຊິກໃນຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສດ້ວຍ. ‘ລູກນ້ອຍທັງຫລາຍ, ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດລໍ້ລວງພວກເຈົ້າ: ຜູ້ທີ່ປະພຶດຄວາມຊອບທຳ ກໍເປັນຜູ້ຊອບທຳ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊອບທຳ. ຜູ້ທີ່ກະທຳບາບເປັນຝ່າຍມານ; ເພາະມານເຮັດບາບມາແຕ່ຕົ້ນ. ເພາະເຫດນີ້ ພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກສຳແດງອອກ, ເພື່ອພຣະອົງຈະທຳລາຍກິດການຂອງມານ. ຜູ້ໃດທີ່ເກີດຈາກພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມບໍ່ກະທຳບາບ; ເພາະເຊື້ອຂອງພຣະອົງຍັງຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ: ແລະຜູ້ນັ້ນບໍ່ອາດເຮັດບາບໄດ້, ເພາະວ່າຜູ້ນັ້ນເກີດຈາກພຣະເຈົ້າ. ໃນຂໍ້ນີ້ ບຸດທັງຫລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບຸດທັງຫລາຍຂອງມານ ຖືກສຳແດງໃຫ້ປາກົດ: ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ປະພຶດຄວາມຊອບທຳ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຝ່າຍພຣະເຈົ້າ, ທັງຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນດ້ວຍ’ [1 John 3:7–10].”

“All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].

“ທຸກຄົນທີ່ອ້າງວ່າເປັນຊາວແອດເວນຕິດທີ່ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ແຕ່ຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມບາບ ກໍເປັນຄົນຕົວະໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ. ແນວທາງອັນເປັນບາບຂອງເຂົາກຳລັງຂັດຂວາງພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຂົາກຳລັງນຳພາຜູ້ອື່ນເຂົ້າໄປໃນຄວາມບາບ. ພຣະວັດຈະນະມາຈາກພຣະເຈົ້າເຖິງສະມາຊິກທຸກຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາວ່າ: ‘ແລະຈົ່ງເຮັດທາງໃຫ້ຕົງສຳລັບຕີນຂອງພວກທ່ານ ເພື່ອວ່າອະໄວຍະວະທີ່ພິການນັ້ນຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຫຼົງທາງໄປ ແຕ່ໃຫ້ມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ. ຈົ່ງຕິດຕາມສັນຕິສຸກກັບຄົນທັງປວງ ແລະຄວາມບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖ້າຂາດຈາກສິ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ຈົ່ງລະວັງຢ່າງຂະຫຍັນຫມັ່ນເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຂາດຈາກພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ; ເພື່ອວ່າຮາກແຫ່ງຄວາມຂົມຂື່ນຈະບໍ່ງອກຂຶ້ນມາລົບກວນພວກທ່ານ ແລະໂດຍສິ່ງນັ້ນຄົນເປັນອັນຫຼາຍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປື້ອນມົວ; ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຄົນລ່ວງປະເວນີ ຫຼືຄົນຫຍາບຊ້າທາງວິນຍານ ເໝືອນຢ່າງເອຊາວ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂາຍສິດບຸດຫົວປີຂອງຕົນເພື່ອອາຫານພຽງຄຳດຽວ. ເພາະພວກທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າພາຍຫຼັງເມື່ອເຂົາປາຖະໜາຈະຮັບມໍລະດົກພຣະພອນນັ້ນ ເຂົາກໍຖືກປະຕິເສດ; ເພາະເຂົາບໍ່ພົບທາງແຫ່ງການກັບໃຈ ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ສະແຫວງຫາສິ່ງນັ້ນຢ່າງຂະຫຍັນຫມັ່ນພ້ອມດ້ວຍນ້ຳຕາ’ [ເຮັບເຣີ 12:13–17].”

“This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.

“ສິ່ງນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຫຼາຍຄົນຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າຕົນເຊື່ອໃນຄວາມຈິງ. ແທນທີ່ຈະລະຖິ້ມການປະພຶດອັນເປັນຕັນຫາກຳໜັດຂອງຕົນ, ພວກເຂົາກັບກ້າດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນແນວທາງອັນຜິດແຫ່ງການສຶກສາພາຍໃຕ້ການໂນ້ມນ້າວອັນຫຼອກລວງຂອງຊາຕານ. ບາບບໍ່ໄດ້ຖືກມອງເຫັນວ່າເປັນບາບ. ແມ່ນແຕ່ຈິດສຳນຶກຂອງພວກເຂົາເອງກໍຖືກເຮັດໃຫ້ເປື້ອນເປິ, ໃຈຂອງພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມ, ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມຄິດກໍເສື່ອມຊາມຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຊາຕານໃຊ້ພວກເຂົາເປັນເຫຍື່ອລໍ້ ເພື່ອຫຼອກລໍ້ດວງວິນຍານໃຫ້ເຂົ້າສູ່ການປະພຶດອັນບໍ່ສະອາດ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ທັງສະພາບຄວາມເປັນຢູ່ໝົດສິ້ນເປື້ອນເປິ. ‘ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ດູຖູກພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ [ຊຶ່ງເປັນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ] ກໍຕ້ອງຕາຍໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ ຕາມຄຳພະຍານຂອງສອງຫຼືສາມຄົນ: ແລ້ວທ່ານທັງຫຼາຍຄິດວ່າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຢຽບຍ່ຳພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າລົງໃຕ້ຕີນ, ແລະໄດ້ຖືເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງໂດຍເລືອດນັ້ນຕົນໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ວ່າເປັນສິ່ງບໍ່ບໍລິສຸດ, ແລະໄດ້ຫຍາມຫມິ່ນພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຄຸນ, ຈະສົມຄວນໄດ້ຮັບໂທດອັນໜັກຍິ່ງສັກເທົ່າໃດ? ເພາະພວກເຮົາຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ໄດ້ຕັດວ່າ, ການແກ້ແຄ້ນເປັນຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະຕອບແທນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ແລະອີກວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະພິພາກສາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ການຕົກຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ນັ້ນເປັນສິ່ງນ່າຢ້ານຢິ່ງ’ [ເຮັບເຣີ 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.