ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຊາວສາມ

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າ ເມື່ອບັນດາອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກທຳລາຍລົງ, ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ຂໍ້ 1–3 ຈະສຳເລັດຄວາມ.

ພໍເຖິງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, “ບັນດາກະສັດ” ຂອງແຜ່ນດິນໂລກໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບຄຣິດຕະຈັກໂຣມແລ້ວ. ຫຼັງຈາກສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ, ປະທານາທິບໍດີ Harry S. Truman ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເອກອັກຄະລັດຖະທູດປະຈຳນະຄອນວາຕິກັນເປັນຄັ້ງທຳອິດ ໃນປີ 1951. ຄວາມພະຍາຍາມຂອງທ່ານໃນການສ້າງຄວາມສຳພັນທາງການເມືອງກັບສັນຕະສຳນັກໄດ້ຖືກສະພາຄອງເກຣສຂອງສະຫະລັດປະຕິເສດຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແຕ່ຫາກບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ເມື່ອຫຼາຍທົດສະວັດຕໍ່ມາ ປະທານາທິບໍດີ Ronald Reagan ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເອກອັກຄະລັດຖະທູດປະຈຳນະຄອນວາຕິກັນ ໃນປີ 1984. ພໍເຖິງປີ 2001, ບັນດາປະເທດທັງປວງໄດ້ລ່ວງປະເວນີກັບນະຄອນວາຕິກັນ ໂດຍທາງການສ້າງຄວາມສຳພັນທາງການທູດກັບຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງ Tyre.

ຮອດວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, “ບັນດາປະຊາຊາດ” ທັງໝົດໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດໃນການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງແລ້ວ. ເຫຼົ້າຂອງບາບີໂລນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຄວາມເທັດທັງຫຼາຍອັນຫຼາກຫຼາຍທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແຕ່ເຫຼົ້າຊະນິດພິເສດປະການໜຶ່ງທີ່ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນເຫຼົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດໃນການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ. ຄວາມພິໂລດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຄືການຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ນາງບໍ່ເຫັນພ້ອມນຳ. ນາງດຳເນີນການຂົ່ມເຫັງນັ້ນໂດຍໃຊ້ອຳນາດຂອງລັດເປັນເຄື່ອງມືເຮັດງານອັນເປື້ອນເປິະຂອງນາງ. ເຫຼົ້າແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງນາງ ແມ່ນຂວດແຫ່ງຄວາມຜິດພາດອັນພິເສດຂອງນາງ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການກະທຳໃນການໃຊ້ລັດຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ນາງຖືວ່າເປັນພວກນອກຮີດ.

ໃນຊ່ວງເວລາຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຂະບວນການ Adventism ແບບ Millerite, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເອີ້ນອອກຈາກຍຸກມືດ, ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ແຍກອອກຈາກບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣເຕສຕັນ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງໂຣມ, ຈາກນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນເຂົາໂປຣເຕສຕັນທີ່ແທ້ຈິງ ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທີ່ຫາກໍປາກົດຂຶ້ນໃໝ່. ເປໂຕໄດ້ລະບຸລັກສະນະຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃໝ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ.

ຮອດວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ໄດ້ໃຊ້ ແລະໄດ້ໃຊ້ຢ່າງເລື້ອຍໆ ໂຄງສ້າງທາງການເມືອງຂອງລັດຖະບານແຫ່ງສະຫະລັດ ເພື່ອໂຈມຕີຜູ້ທີ່ຕົນເຫັນວ່າເປັນພວກນອກຮີດ. ດົນກ່ອນປີ 2001, ຊາວແອດເວນຕິສໄດ້ດື່ມດ່ຳໃນເຫຼົ້າອະງຸ່ນພິເສດຂອງບາບີໂລນແລ້ວ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແທນການນຳໃຊ້ອຳນາດແຫ່ງລັດເພື່ອໂຈມຕີຜູ້ທີ່ຕົນເຫັນວ່າເປັນພວກນອກຮີດ.

ເອຟຣາອິມເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດຂອງເຢໂຣໂບອາມ ແລະອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອ, ແລະອິຊາຢາໄດ້ເລີ່ມບົດທີຊາວແປດ ໂດຍກ່າວເຖິງຄຣິສຕະຈັກແອດເວັນຕິສວັນທີເຈັດ ວ່າເປັນຄົນເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ.

ວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະມັນໄດ້ມາເຖິງເໜືອ “ມົງກຸດ,” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພາວະຜູ້ນຳຂອງ “ຄົນເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ.” ມັນບໍ່ໄດ້ໂຈມຕີສຳນັກງານໃຫຍ່ຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນ Maryland ດ້ວຍເຮືອບິນທີ່ບັນທຸກນ້ຳມັນເຕັມລຳ, ແຕ່ມັນໄດ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມບໍ່ສາມາດຂອງພວກເຂົາໃນການຕະໜັກຮູ້ວ່າ ການມາເຖິງຂອງອິສລາມໃນວິບັດຄັ້ງທີສາມ ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ນັ້ນຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວສານແລະພາລະກິດນັ້ນເອງ ທີ່ພວກເຂົາປະກາດຕົນວ່າໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອປະກາດ. ພວກເຂົາຖືກລະບຸວ່າບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນມົງກຸດ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພາວະຜູ້ນຳເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນ “ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ” ອີກດ້ວຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງລະບຸໃຫ້ເຫັນຜູ້ນະມັດສະການຊັ້ນໜຶ່ງໃນສອງຊັ້ນ ທີ່ໄດ້ຖືກຜະລິດຂຶ້ນໃນການໂຕ້ວາທີຂອງ Habakkuk ບົດທີສອງ ແລະຍັງຄົງຖືກຜະລິດຢູ່. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຜູ້ເຝົ້າຍາມຂອງ Habakkuk ໄດ້ເຂົ້າປະຈຳຕຳແໜ່ງຂອງຕົນໃນສົງຄາມທີ່ປະຕູ.

ປະຕູເມືອງເຢຣູຊາເລັມແມ່ນບ່ອນທີ່ການປະສານສຳພັນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກດຳເນີນໄປ. ການສູ້ຮົບທີ່ປະຕູນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການໂຕ້ວາທີ” ໃນບົດກ່ອນໜ້າຂອງພຣະຄຳອິສະຢາ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ (ວັນແຫ່ງອິສລາມ). ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກຂອງຮາບາກຸກໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມົງກຸດສອງອົງ. ພວກຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ນຳໃຊ້ອຳນາດຂອງລັດເພື່ອເອົາຊະນະຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂອງພວກຕົນຕໍ່ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືວ່າເປັນພວກນອກຮີດ ໄດ້ຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບມົງກຸດຂອງພຣະຜູ້ເປັນຈອມພົນແຫ່ງພົນໂຍທາ. ເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະພຣະຜູ້ເປັນຈອມພົນແຫ່ງພົນໂຍທາ ນັ້ນເປັນສັນຍະລັກເຖິງພຣະກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະຜູ້ນຳກອງທັບຂອງພຣະອົງ. ການສູ້ຮົບທີ່ປະຕູນັ້ນ ຄືສົງຄາມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບເທວະວິທະຍາແທ້ ແລະ ເທວະວິທະຍາປອມ.

ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄະນະນໍາຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນຄົນເມົາຂອງເອຟຣາອິມ, ແຕ່ພວກປະໂລຫິດ (ຄະນະຜູ້ຮັບໃຊ້ດ້ານສັດສະນາ), ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນ (ນັກເທວະວິທະຍາ ແລະ ນັກການສຶກສາ) ກໍໄດ້ຫຼົງທາງໄປເຊັ່ນກັນ ເນື່ອງດ້ວຍນ້ຳເມົາອັນແຮງກ້າ. ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ເປີດຂອງຄໍາພະຍາກອນຂອງທ່ານ, ມັນແມ່ນຄຣິດຕະຈັກທັງໝົດ.

ປະຊາຊາດຜູ້ບາບນັ້ນເຈັບປ່ວຍ ແລະໄດ້ຜ່ານພົ້ນເວລາທີ່ຈະມີການຢຽວຢາໃດໆທີ່ຈະປ່ຽນໃຈ ແລະຄວາມຄິດຂອງນາງໄດ້. ອິຊາຢາຊີ້ວ່າຄົນຂີ້ເຫຼົ້າໄດ້ຫຼົງອອກນອກທາງ ແລະເຢເຣມີຢາໄດ້ລະບຸວ່າທາງນັ້ນແມ່ນ “ທາງເກົ່າ.” ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຝົນຊ້າຍໄດ້ເລີ່ມຕົກ ແລະເຢເຣມີຢາລະບຸວ່າ ເມື່ອພວກເຮົາດຳເນີນໃນທາງເກົ່າ ຊຶ່ງແມ່ນ “ທາງ” ທີ່ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າໄດ້ຫຼົງອອກໄປນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງພົບການພັກສະຫງົບຂອງຝົນຊ້າຍ.

ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມໄດ້ຫຼົງທາງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະໄດ້ຫັນ “ຖອຍຫຼັງໄປ” ໃນປີ 1863 ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການປະຕິເສດ “ວິຖີເກົ່າແກ່.” ຢູ່ໃນ “ວິຖີເກົ່າແກ່” ນັ້ນເອງ ທີ່ການພັກຜ່ອນ ແລະຄວາມຊຸ່ມຊື່ນແຫ່ງຝົນປາຍລະດູຈະຖືກພົບເຫັນ, ແລະຝົນນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາດຽວກັນພໍດີທີ່ “ວິບັດ” ໄດ້ຖືກປະກາດເໜືອພວກເຂົາ. “ວິບັດ” ຄັ້ງທີສາມຂອງອິດສະລາມເປັນສິ່ງທີ່ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງຂອງເອຟຣາອິມບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ຄ່ອຍໆປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ບົ່ງຊີ້ບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນຄຳພະຍາກອນ. ເຢເຣມີຢາໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ໃນເວລານັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍົກຕັ້ງຍາມເຝົ້າຂຶ້ນ, ຊຶ່ງແມ່ນຍາມເຝົ້າຂອງຮາບາກຸກ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດແກ່ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມໃນການສູ້ຮົບທີ່ປະຕູເມືອງ ວ່າພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງເຊື່ອຟັງສຽງແຫ່ງແກ. “ວິບັດ” ຄັ້ງທີສາມທີ່ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ນັ້ນ ຄື ແກຄັ້ງທີເຈັດ.

ເອຊາຢາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ “ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງທາງເພາະນ້ຳເມົາອັນແຮງ; ພວກເຂົາຜິດພາດໃນນິມິດ, ພວກເຂົາສະດຸດໃນການຕັດສິນ. ເພາະວ່າໂຕະທັງຫມົດເຕັມໄປດ້ວຍອາເມັນແລະຄວາມໂສໂຄກ, ຈົນບໍ່ມີບ່ອນໃດສະອາດ.” ໂຕະປອມທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນປີ 1863, ຊຶ່ງໄດ້ຕັດ “ເຈັດເທື່ອ” ອອກໄປ, ແລະຕ້ອງການແຜ່ນຄຳອະທິບາຍປະກອບໄປກັບມັນ, ເປັນຕົວແທນຂອງຂອງປອມຂອງສອງໂຕະສັກສິດຂອງຮາບາກຸກ, ແຕ່ວ່າ “ໂຕະ” ປອມທີ່ພວກຂີ້ເມົາໄດ້ນຳໃຊ້ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍອາເມັນ, ແລະພວກເຂົາຜິດພາດໃນນິມິດ. ພວກຍາມຂອງຮາບາກຸກແລະເຢເຣມີຢາໄດ້ຖືກບອກວ່າ ໃນການໂຕ້ວາທີເລື່ອງວິທີການນັ້ນ ພວກເຂົາຕ້ອງຂຽນ “ນິມິດ” ລົງໃສ່ “ໂຕະ,” ແຕ່ໂຕະປອມຂອງພວກຂີ້ເມົານຳສະເໜີນິມິດທີ່ຜິດພາດ.

ພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມໄດ້ປະຕິເສດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ບໍລິບົດຂອງ “ການໂຕ້ຖຽງ,” ຂອງສົງຄາມທີ່ປະຕູເມືອງ, ແມ່ນພຣະບັນຍັດພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໃນວິທີການທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສາມ. ເມື່ອອິຊາຢາໄດ້ວາງສະພາບການໄວ້ແລ້ວໃນແປດຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີຊາວແປດ, ຈາກນັ້ນທ່ານຈຶ່ງຊີ້ບອກວິທີການຊຶ່ງເປັນຝົນປາຍລະດູ, ແລະໄດ້ລະບຸໂດຍຈົງໃຈວ່າພວກຂີ້ເມົານັ້ນແມ່ນ “ພວກຄົນດູໝິ່ນ, ຜູ້ທີ່ປົກຄອງ” “ໃນເຢຣູຊາເລັມ.”

“ການໂຕ້ຖຽງ” ຢູ່ທີ່ນີ້ໄດ້ຖືກນິຍາມໃນແງ່ຂອງ “ພຣະອົງຈະສອນຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ໃດ? ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຄຳສອນ?” “ຜູ້ໃດ” ນັ້ນກຳລັງກ່າວເຖິງບັນດາຜູ້ຮຽນທີ່ເປັນໄປໄດ້, ແຕ່ປະເດັນຫຼັກແມ່ນກ່ຽວກັບການເຂົ້າໃຈຄຳສອນ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຮູ້. ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ, ກໍມີຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຳວ່າ “ຄຳສອນ” ຫມາຍເຖິງຊຸດຂອງຄວາມເຊື່ອ, ຫຼັກການ, ຄຳສັ່ງສອນ, ຫຼື ກົດເກນ ທີ່ປະກອບກັນເປັນລະບົບແຫ່ງແນວຄິດສະເພາະ ຫຼື ເປັນອົງຄວາມຮູ້ຊຸດໜຶ່ງ. ການຈະເຂົ້າໃຈ “ຄຳສອນ” ຕາມພຣະຄຳພີນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສວິທີການຕາມພຣະຄຳພີ ເພື່ອສ້າງຂຶ້ນເປັນອົງຄວາມຮູ້ນັ້ນ.

ວິທີການນີ້ຖືກລະບຸໄວ້ວ່າ “ຂໍ້ບັນຍັດຕ້ອງຢູ່ເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ, ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະ ທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.” ວິທີການທີ່ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນການມາເຖິງຂອງ “ວິບັດ” ອັນທີສາມ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການທີ່ນຳເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງ “ວິບັດ” ອັນທຳອິດມາຮ່ວມກັບເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງ “ວິບັດ” ອັນທີສອງ, ຊຶ່ງໃຫ້ພະຍານສອງປະການແກ່ເສັ້ນຂອງ “ວິບັດ” ອັນທີສາມ. ວິທີການນັ້ນເປັນບົດທົດສອບແຫ່ງ “ການໂຕ້ຖຽງ” ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ, ເພາະວ່າ “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢະໂຮວາໄດ້ມາເຖິງເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ, ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະ ທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະໄປ, ແລະ ຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະ ແຕກຫັກ, ແລະ ຕິດບ້ວງ, ແລະ ຖືກຈັບໄປ.”

ການສະດຸດລົ້ມຫ້າປະການຂອງພວກຄົນຫຍາມໝິ່ນຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມ ເປັນຕົວແທນຂອງພວກພົມມະຈາຣີໂງ່ຫ້າຄົນ. ວິທີການນີ້ເປັນການທົດສອບຢ່າງແຈ້ງເຈນ, ເພາະວ່າພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມໄດ້ປະຕິເສດຫົນທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ, ປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງຄຳເຕືອນດັ່ງສຽງແກຂອງຜູ້ຍາມ, ຈັດເຮັດໂຕະປອມແປງ, ແລະໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ; ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ສວມມົງກຸດແຫ່ງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໃນສົງຄາມທີ່ປະຕູເມືອງ ກໍກຳລັງເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງເປັນການພັກຜ່ອນແລະຄວາມຊື່ນບານ, ໄດ້ເລີ່ມຕົກລົງ, ແລະການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ມັນໄດ້ເລີ່ມການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບວິທີການຂອງຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມ, ແລະວິທີການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວເອລີຢາ. “ຫຼາຍຄົນ” ຈະລົ້ມລົງກັບຄົນຂີ້ເຫຼົ້າ, ແຕ່ຄົນຈຳນວນນ້ອຍທີ່ຈະຖືກເລືອກນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ລໍຄອຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ແນ່ນອນທີ່ສຸດ ອິດສາຢາເຫັນພ້ອມກັບຖ້ອຍຄໍາຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຈໍານວນຫຼາຍທີ່ລົ້ມລົງໃນບົດທີຊາວແປດ ກໍແມ່ນຄົນກຸ່ມດຽວກັນກັບຜູ້ທີ່ລົ້ມລົງໃນບົດທີແປດ. ໃນບົດທີແປດ ພວກເຮົາພົບວ່າການລົ້ມຂອງພວກເຂົາເກີດຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຄໍາເຕືອນໃນບົດທີແປດຄື ຢ່າດໍາເນີນໃນ “ທາງ” ຂອງປະຊາຊົນນີ້, ເພາະພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການດໍາເນີນໃນທາງຂອງເຢເຣມີຢາ ຄື ທາງເກົ່າແກ່, ບ່ອນທີ່ຂ່າວສານຝົນປາຍຕັ້ງຢູ່. ຜູ້ທີ່ລົ້ມລົງໃນບົດທີແປດ ຄືຜູ້ທີ່ວາງໃຈໃນພັນທະມິດ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງເຫຼົ້າອະງຸ່ນພິເສດຂອງບາບິໂລນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຮ່ວມພັນລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການຕໍ່ຕ້ານຜູ້ທີ່ຖືກຈັດວ່າເປັນພວກນອກຮີດ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສະດຸດໃນບົດທີແປດ ຄື ຫີນແຫ່ງການສະດຸດ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນປີ 1863, ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີຕິກົດບົດທີຊາວຫົກ, ຊຶ່ງຖືກປະຕິເສດໂດຍ “ພວກຊ່າງກໍ່” ໃນປີ 1863. ໃນການປະຕິເສດນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຫວນກັບໄປສູ່ວິທີການຂອງໂປຣແຕສແຕນຜູ້ຕົກຕໍ່າ ເພື່ອປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ທູດສະຫວັນໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ William Miller.

ໃນບົດທີຊາວແປດ, ການປະຕິເສດສີລານັ້ນນຳມາຊຶ່ງການພິພາກສາໂດຍໄພພິບັດອັນຖາໂຖມລົ້ນຫຼາກ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຕາມພຣະຄຳພີຂອງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລ້ວຈຶ່ງຖາໂຖມໄປທົ່ວໂລກທັງໝົດ. ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພັນທະສັນຍາທີ່ຄຣິດຈັກແອັດເວນຕິສໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບ “ຄວາມຕາຍ” ແລະ “ນະລົກ” ຈະຖືກກວາດລ້າງໄປ. ໃນການກວາດລ້າງພັນທະສັນຍາກັບຄວາມຕາຍຂອງພວກຄົນເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມນັ້ນ, “ທີ່ລີ້ໄພແຫ່ງຄວາມຕົວະ” ຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຍົກອອກໄປ. “ທີ່ລີ້ໄພແຫ່ງຄວາມຕົວະ” ນັ້ນ, ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ສະແດງໄວ້ວ່າເປັນຄວາມຕົວະທີ່ນຳມາຊຶ່ງການຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າ, ແລະການຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຖືກເທລົງເທິງບັນດາຄົນເຍາະເຍີ້ຍຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ເປັນການຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມກຽດຊັງຄວາມຈິງຂອງພວກເຂົາ.

“ບ່ອນລີ້ໄພແຫ່ງຄວາມຕົວະ,” ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ການຫລົງເຊື່ອອັນແຂງກ້າ,” ໃນທີ່ສຸດນຳມາຊຶ່ງການລົງໂທດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຈຳພວກຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ, ແລະຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງອ້າງເຖິງສອງຈຳພວກໃນການໂຕ້ຖຽງໃນພຣະທຳຮາບາກຸກບົດທີສອງ. ໃນບົດທີຊາວເກົ້າ, ເອຊາຢາເລີ່ມຕົ້ນໂດຍກ່າວຄຳວ່າ ອາຣີເອນ ຊ້ຳສອງເທື່ອ, ຊຶ່ງເປັນອີກນາມໜຶ່ງຂອງເຢຣູຊາເລັມ.

ການກ່າວຊ້ຳເຊິງສັນຍາລັກຂອງ “Ariel” (ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ) ຖືກປະກາດໂທດອີກຄັ້ງໜຶ່ງດ້ວຍ “ວິບັດ.” ການຂ້າເຄື່ອງບູຊາຈາກ “ປີຕໍ່ປີ” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1863. ຂໍ້ພຣະຄຳຕໍ່ໄປນີ້ໄດ້ສະແດງໂທດພິພາກສາທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນເໜືອຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນຂໍ້ທີ່ເກົ້າ ມີການລະບຸເຖິງ “ຄວາມອັດສະຈັນ” ປະການໜຶ່ງ ຊຶ່ງເນັ້ນໜັກເຖິງການໂຕ້ວາທີເລື່ອງວິທີການ ພ້ອມທັງລະບຸສະພາບການກະບົດຂອງ Adventism ໃຫ້ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry ຊຶ່ງກໍສຳພັນກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງເຊັ່ນກັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກ່າວຊ້ຳຂອງ “Ariel” ໃນຂໍ້ທຳອິດ.

ໃນ “ການໂຕ້ຖຽງ” ທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບົດທີຊາວເຈັດ, ແລະຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການໂຕ້ແຍ້ງລະຫວ່າງວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງແທ້ ກັບວິທີການທີ່ຜິດພາດ, ຄວາມມຶນເມົາຂອງພວກຊາຍຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍທີ່ປົກຄອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຖືກລະບຸວ່າເປັນຄວາມຕາບອດຊຶ່ງຂັດຂວາງບັນດາຜູ້ນຳຂອງອາດເວັນຕິດສຶມບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີມ້ວນທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້. ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ແມ່ນພຣະຄຳພີມ້ວນດຽວກັນ, ແລະສ່ວນຂອງພຣະຄຳພີມ້ວນນັ້ນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດ ຄື ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ນັ້ນຮວມເຖິງປິດສະໜາຂອງ “ອົງທີແປດຊຶ່ງມາຈາກເຈັດ”. ສິ່ງນີ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ຄວາມລັບ” ທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບໃຫ້ເຂົ້າໃຈໃນບົດທີສອງ. ມັນຄື “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້” ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ມັນແມ່ນຂ່າວສານເກື່ອນກັບອິດສະລາມຂອງ “ວິບັດ” ທີສາມ, ແລະເປັນຂ່າວສານຂອງ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ”.

ພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດທີ່ເປັນປື້ມດຽວນັ້ນ ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍສະພາຊານເຮດຣິນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແທນລະບົບການນຳພາທີ່ອ້າງວ່າຍຶດຖືແລະປົກປ້ອງຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ໃນທີ່ສຸດກັບມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຕຶງຄວາມຈິງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ລະບົບທີ່ສະພາຊານເຮດຣິນເປັນແບບຢ່າງໄວ້ນັ້ນ ຄືບັນດາຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມ. ປື້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ແລະຄຳຕອບຂອງພວກເຂົາອັນເປັນຄຳຕອບຂອງຜູ້ມີຊື່ສຽງ ມີການສຶກສາ ແລະເປັນນັກວິຊາການ ກ່ຽວກັບວ່າປື້ມນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ ກໍຄືພວກເຂົາອ່ານມັນບໍ່ໄດ້ ເພາະມັນຖືກປະທັບຕາໄວ້. ຈາກນັ້ນ ຝູງແກະທີ່ໄດ້ຖືກຝຶກໃຫ້ຕິດຕາມແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແຍກຕັ້ງໄວ້ເປັນຜູ້ນຳເທົ່ານັ້ນ ກໍໄດ້ຮັບປື້ມດຽວກັນນັ້ນ ແລະຄຳຕອບຂອງພວກເຂົາກໍຄື ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໃຈມັນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອບັນດາຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ຜູ້ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມ ຄືສະພາຊານເຮດຣິນໃນວາລະສຸດທ້າຍ ບອກພວກເຂົາວ່າມັນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ.

ວິທີການທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ William Miller ແລະຕໍ່ມາແກ່ Future for America ແມ່ນໝຸດໝາຍໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ມັນເປັນໝຸດໝາຍທີ່ຊີ້ບອກເຖິງຄຳຖາມແຫ່ງການທົດສອບອັນກ່ຽວພັນກັບຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ. ຖ້າປາສະຈາກວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງ ຂ່າວສານແຫ່ງຝົນຊ້າຍຈະເປັນ “ດັ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງປຶ້ມທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້.” ຖ້າປາສະຈາກຂ່າວສານແຫ່ງຝົນຊ້າຍ ປະສົບການທີ່ຂ່າວສານນັ້ນກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນຍ່ອມເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບ. ວິທີການນັ້ນຄືຂະບວນການນຳເອົາເສັ້ນຄຳພະຍາກອນມາວາງຊ້ອນເທິງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ, ຈາກບ່ອນນີ້ໃນພຣະຄຳພີ ແລະຈາກບ່ອນນັ້ນໃນພຣະຄຳພີ. ການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບວິທີການໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອຂ່າວສານທຳອິດໄດ້ຮັບການປະທານພະລັງ ທັງໃນປະຫວັດຕອນຕົ້ນ ແລະຕອນທ້າຍຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ.

ໃນປະຫວັດຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ ການໂຕ້ວາທີໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະໄດ້ຖືກຊ້ຳອີກໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດນັ້ນ ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ແຫ່ງຟິລາເດນເຟຍໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ການໂຕ້ວາທີໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນອີກຄັ້ງໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການລາໂອດີເຊຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະມັນໄດ້ຖືກຊ້ຳອີກໃນຕອນທ້າຍຂອງຂະບວນການນັ້ນ ເມື່ອຂະບວນການລາໂອດີເຊຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຂະບວນການຟິລາເດນເຟຍຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນການທົດສອບເບື້ອງຕົ້ນຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ແລະໃນການທົດສອບຕອນທ້າຍຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ການທົດສອບນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວິທີການຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວເອລີຢາ. ພຣະເຢຊູ ໃນຖານະເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ ຊົງສະແດງຕອນຈົບໂດຍຜ່ານຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ.

ວິທີການນຳເສັ້ນເທິງເສັ້ນມາວາງຕໍ່ກັນນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ບັດນີ້ພວກເຮົາຈະນຳມາໃຊ້ ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາດານີເອນ ບົດທີ 4 ແລະ 5 ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.