ພຣະທຳດານີເອນ - ບົດທີ ຊາວຫົກ

ສັນຍາລັກຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ນັ້ນນ່າພິສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. “ເຈັດກາລະ” ຂອງທ່ານ ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຊ່ວງເວລາທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາ (the daily), ແລະລັດທິສັນຕະປາປາ (the transgression of desolation), ໄດ້ຢຽບຍໍ່າສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ.

ການຢຽບຍ່ຳລົງຂອງ “ທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ພົນໂຍທາ,” ທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຊຶ່ງເປັນຄວາມພິໂລດສອງຄັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງສຸດທ້າຍ; ແລະ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຊຶ່ງເປັນຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ທັງສອງຖືກນຳສະເໜີໃນທາງຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນເສັ້ນດຽວກັນ.

ດານີເອນ ບົດທີ່ 8 ແລະ ຂໍ້ທີ່ 13 ກໍາລັງກ່າວເຖິງເສັ້ນທາງທີສອງແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກນໍາມາເໜືອອານາຈັກພາກໃຕ້ຄື ຢູດາ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນທາງແຫ່ງພຣະພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກນໍາມາເໜືອອານາຈັກພາກເໜືອຄື ອິດສະຣາເອນ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາໄດ້ຢຽບຍ່ໍາສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ ຕາມດ້ວຍໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ໍາສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນ.

ລະບົບສັນຕະປາປານິຍົມ ກໍແມ່ນພຽງແຕ່ລັດທິຄົນນອກສາສະໜາທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍການປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິດສະຕຽນ. ເປັນເໝືອນ “ລັດທິຄົນນອກສາສະໜາທີ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ” ນັ້ນເອງ. ໃນຄາທອລິກສາສະໜາ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼື ຂອງຄຣິດສະຕຽນສາສະໜາ. ໂລກໄດ້ຮຽນຮູ້ຄວາມຈິງນັ້ນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຍຸກມືດ, ແຕ່ນັບແຕ່ປີ 1798 ເປັນຕົ້ນມາ ໂລກໄດ້ຫຼົງລືມໄປແລ້ວ. ອຳນາດສັນຕະປາປາມີຫົວໃຈດຽວກັນກັບລັດທິຄົນນອກສາສະໜາ. ສາສະໜານັ້ນ ແລະ ພິທີກຳຂອງບັນດາສາສະໜາເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍເໝືອນກັນທຸກປະການ. ຄຳພິພາກສາ “ເຈັດວາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ປະກອບດ້ວຍການທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຫົວໃຈຂອງສັດຮ້າຍ. ຫົວໃຈຂອງສັດຮ້າຍທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບນັ້ນ ແມ່ນຫົວໃຈທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສາສະໜາລັດທິຄົນນອກສາສະໜາ ບໍ່ວ່າຈະເປັນລັດທິຄົນນອກສາສະໜາຢ່າງເປີດເຜີຍ ຫຼື ລັດທິຄົນນອກສາສະໜາທີ່ຖືກປົກບັງໄວ້ໃນຮູບແບບຂອງຄາທອລິກສາສະໜາ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ມັງກອນໃນ Revelation ບົດ 12 ແມ່ນຊາຕານ, ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍຮອງລົງມາ ມັນແມ່ນໂຣມັນນອກສາສະໜາ.

ສັດຮ້າຍທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ເປັນຕົວແທນນັ້ນຕະຫຼອດ “ເຈັດວາລະ,” ແມ່ນສັດຮ້າຍຂອງມັງກອນຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນສັດຮ້າຍຂອງຄາທໍລິກອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດແລ້ວກໍແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນທຽມ. ໃນທາງພະຍາກອນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ ຊຶ່ງເປັນອຳນາດສາມຊັ້ນທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ແລະເປັນຜູ້ນຳໂລກໄປສູ່ອາລະມາເກດດອນ. ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດທັງສາມປະການທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ສັນຍະລັກທີ່ພຶ່ງຖືກລະບຸນັ້ນ ສິ່ງສຳຄັນຄືຕ້ອງກຳນົດທີ່ຕັ້ງຂອງເນບູກາດເນດຊາໃນປີ 1798 ເສຍກ່ອນ ເມື່ອລາຊະອານາຈັກຂອງລາວໄດ້ຮັບການຟື້ນຄືນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ “ເຈັດເວລາ.” ພວກເຮົາຈະສະຖາປະນາຫຼັກໝາຍນີ້ໄວ້ໃນດານີເອນບົດທີສີ່ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະເລີ່ມດຳເນີນໄປຕາມບົດນັ້ນຢ່າງເປັນລະບົບຫຼາຍຂຶ້ນ.

ໃນ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ໃນປີ 1798, ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະເມື່ອນັ້ນພຣະທຳນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງຂອງມັນໃນການນຳສະເໜີແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ ຊຶ່ງຈະທົດສອບ, ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ການເປີດຜະນຶກພຣະທຳດານີເອນເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລານັ້ນ.

ຈຸດປະສົງເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງການເປີດຜະນຶກໜັງສືທີ່ປະກອບດ້ວຍໜັງສືດານີເອນ ແລະ ໜັງສືພຣະນິມິດ ຄືເພື່ອທົດສອບຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດທີ່ໜັງສືນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກ. ໃນດານີເອນບົດ 12 ມີຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາຢູ່ສາມປະການທີ່ຖືກລະບຸໄວ້. ປະການທຳອິດຄືໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດຈະຖືກກະຈັດກະຈາຍ.

ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກສອງໄລຍະໃນບົດທີສິບສອງ ຄື ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ ແລະ ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ຄຳວ່າ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງສອງຄັ້ງ ແລະຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍວ່າເປັນຈຸດເວລາທີ່ຖ້ອຍຄຳຂອງດານີເອນຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ຖ້ອຍຄຳທີ່ເປັນເນື້ອຫາຂອງການຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ຄື ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງສາມ ຄື ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ (ໜຶ່ງວາລະ, ສອງວາລະ, ແລະເຄິ່ງວາລະ), ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບ, ແລະ ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າ. ສອງໃນສາມຊ່ວງເວລານີ້ຖືກກຳນົດວ່າເປັນ “ວັນ.” ສອງໃນສາມຊ່ວງເວລານີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ແລະຊ່ວງທີສາມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນຕອນທ້າຍສຸດຂອງປີ 1843. ມັນຄືໃນຕອນທ້າຍສຸດຂອງປີ 1843 ນັ້ນເອງ, ເພາະວ່າຂໍ້ພຣະຄຳພີກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງ…”

ຄໍາວ່າ “cometh” ໝາຍວ່າ ແຕະຕ້ອງ. ເຫດສະນັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະຍັງແຕະຕ້ອງວັນທຳອິດຂອງປີ 1844 ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerite, ແລະການຜິດຫວັງນັ້ນໄດ້ມາເຖິງໃນວັນສຸດທ້າຍແທ້ໆຂອງປີ 1843, ແລະວັນສຸດທ້າຍແທ້ໆຂອງປີ 1843 ກໍແຕະຕ້ອງວັນທຳອິດແທ້ໆຂອງປີ 1844. ພຣະພອນແຫ່ງການຄອຍຖ້າໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ.

ຍັງມີເນື້ອຫາອີກຫຼາຍປະການໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວເຖິງ, ແຕ່ປະເດັນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາໃນທີ່ນີ້ຄື ບົດບາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ. ຈຸດປະສົງຂອງພຣະທຳດານີເອນ, ຊຶ່ງດານີເອນເປັນຕົວແທນໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ, ແມ່ນເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນເມື່ອພຣະທຳນັ້ນຖືກເປີດຜະນຶກ. ດານີເອນໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ໄປຕາມວິຖີຂອງຕົນຈົນກວ່າຈະເຖິງເວລາສຸດທ້າຍ ເມື່ອພຣະທຳນັ້ນຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ບົດສະຫຼຸບຂອງບົດນັ້ນເນັ້ນໜັກເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອເວລາສຸດທ້າຍມາເຖິງ.

ພຣະທຳດານີເອນຈະຕ້ອງຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນໃນທ້າຍແຫ່ງວັນເວລາພະຍາກອນຂອງດານີເອນ.

ໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ດານີເອນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສາມວ່າ “ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງບັນດາວັນເວລາ.” ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການຖືກເນລະເທດ “ເຈັດກາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ຊີ້ບອກເຖິງປີ 1798, ເພາະວ່າມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ “ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງບັນດາວັນເວລາ.”

ສຳນວນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1798. ໃນເວລານັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນອານາຈັກຂອງຕົນ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງລັດທິນອກຮີດ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາອີກຕໍ່ໄປ. ໃນຈຸດນັ້ນ ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດຜູ້ທີ່ກັບໃຈຢ່າງສົມບູນແລ້ວ, ແລະ ໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງເລີ່ມປົກຄອງໃນປີ 1798, ແລະ ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດຸດດັ່ງລູກແກະ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທີ່ສຸດມັນຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ ຊຶ່ງຈະປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍະລັກ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນ ເອຊາຢາ 23 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ເໝືອນດັ່ງອານາຈັກຕາມຕົວອັກສອນຂອງລາວໄດ້ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີຕາມຕົວອັກສອນ. ສັນຍະລັກນີ້ “ແນ່ນໜາຫາຊ່ອງໂຫວບໍ່ໄດ້.”

ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງສາຍເຊື່ອມໂຍງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງສາມອຳນາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 12 ແລະ 13. ໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນ ພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍຈາກທະເລ ແລະ ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກ. ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 16 ພວກມັນຖືກລະບຸວ່າເປັນສາມອຳນາດທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ. “ເຈັດກາລະ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ຜູກຮວບເອົາສັດຮ້າຍທັງສາມນັ້ນເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ເພາະວ່າ ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນພາບປະກອບຂອງ ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ແລະສາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສາຍດຽວກັນທີ່ປາກົດຢູ່ໃນພຣະທຳດານີເອນ ກໍຖືກຍົກຂຶ້ນມາດຳເນີນຕໍ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ເພາະວ່າພຣະທຳທັງສອງເລັ່ມເຕີມເຕັມຊຶ່ງກັນແລະກັນ.

ເນບູກາດເນັດຊາເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798 ໃນຖານະທີ່ເປັນສາຍເຊື່ອມທາງຄໍາພະຍາກອນລະຫວ່າງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນທຽມ. ປີ 1798 ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ສໍາລັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ແລະ ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌. William Miller ໄດ້ຖືກນໍາໃຫ້ວາງໂຄງສ້າງຄໍາພະຍາກອນທັງໝົດຂອງລາວໄວ້ເທິງການຮັບຮູ້ຂອງລາວວ່າ ມັງກອນແມ່ນລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ສັດຮ້າຍແມ່ນຄາທອລິກ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາແມ່ນສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນທຽມ. ລາວສາມາດເຫັນປະຫວັດສາດກ່ອນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປີ 1798, ແຕ່ອະນາຄົດກໍຍັງເປັນອະນາຄົດຢູ່. ໃນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປີ 1989, ອໍານາດທັງສາມນັ້ນຈຶ່ງຈະຖືກຮັບຮູ້.

ການເປີດຜະນຶກແຫ່ງການຮັບຮູ້ທາງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພະຍານາກ ແລະ ສັດຮ້າຍໃນປີ 1798 ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ. ການເປີດຜະນຶກແຫ່ງການຮັບຮູ້ທາງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມໃນປີ 1989 ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳຮິດເດເຄນໃນບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ. ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1798, ແລະ ລາວເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງເບນຊັດຊາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1989. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ.

“ເຈັດການເວລາ” ຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນປີ 1798 ພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນເຖິງການພິພາກສາທີ່ຈະມາເຖິງ. ໃນ “ຕອນສຸດທ້າຍແຫ່ງບັນດາວັນ,” ລາວເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ກັບໃຈແລ້ວ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງເຂົາອັນສັດປ່າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຝ່າຍສາທາລະນະລັດ ເມື່ອມັນຍັງຄ້າຍລູກແກະ. ໃນຂະນະດຽວກັນ ລາວຍັງເປັນຕົວແທນຂອງເຂົາຂອງສັດປ່າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຝ່າຍໂປຣເຕສຕັງແບບຟີລາເດນເຟຍ.

ໃນຖານະກະສັດອົງທຳອິດຂອງບາບີໂລນ ລາວເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງເບນຊັດຊາ ກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ. ການພິພາກສາຂອງລາວຖືກສະແດງເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການພິພາກສາຂອງນິມໂຣດ, ແລະໃນທາງກັບກັນກໍເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງການພິພາກສາເບນຊັດຊາ. ການພິພາກສາຂອງລາວເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດສາກຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ຄວາມຝັນນັ້ນເຮັດໃຫ້ເນບູກາດເນັດຊາຢ້ານກົວ, ແລະສັນຍະລັກໃນຄວາມຝັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຊຶ່ງບັນຊາມະນຸດທັງຫລາຍໃຫ້ “ຢ້ານຢຳພຣະເຈົ້າ.”

ຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດເປັນຂ່າວສານສາມຂັ້ນຕອນ; ຂັ້ນຕອນທຳອິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແມ່ນການຢຳເກງພຣະເຈົ້າ; ຂັ້ນຕອນທີສອງ ແມ່ນການຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະອົງ; ແລະຂັ້ນຕອນທີສາມ ຖືກແທນໂດຍໂມງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ. “ພຣະສິຣິ” ເປັນຕົວແທນຂອງລັກສະນະນິສັຍ, ແລະ “ລົງໄປ” ຄັ້ງທີສອງໃນເລື່ອງການກະບົດຂອງ Nimrod ແມ່ນຈຸດທີ່ລັກສະນະນິສັຍຂອງເມືອງແລະຫໍຄອຍໄດ້ຖືກສືບສວນພິຈາລະນາ. ນັ້ນແມ່ນການພິພາກສາແບບສືບສວນ. ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກແລະລັດ ແມ່ນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະຂັ້ນຕອນທີສອງຂອງ Nimrod ຄືການສະແດງອອກຮູບຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນ; ແຕ່ຂັ້ນຕອນທີສອງຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ກ່ອນໃຫ້ເກີດການຖວາຍພຣະສິຣິແກ່ລັກສະນະນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນຂອງ Nimrod.

ຄວາມຢ້ານກົວຂອງເນບູຄາດເນັດຊາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ການເລືອກຂອງດານີເອນທີ່ຈະບໍ່ກິນອາຫານຂອງບາບີໂລນກໍເປັນສັນຍາລັກນັ້ນເຊັ່ນກັນ, ເພາະດານີເອນຢ້ານເກງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາຮອດໃນປະຫວັດສາດໃນປີ 1798, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ຮັບອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຄວາມຝັນຂອງເນບູຄາດເນັດຊາຊີ້ບອກການມາຮອດຂອງຂ່າວສານອົງທຳອິດໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ ໃນປີ 1798.

ການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທຳອິດໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມຢ້ານກົວຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ໝາຍເຖິງຈຸດເວລາທີ່ພຣະທຳດານີເອນຈະຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກ.

ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອວດສານ”, ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ມາສືບສວນການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້, ແລະການເອີ້ນນັ້ນໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ຈຳພວກໜຶ່ງບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງສາມາດເຂົ້າໃຈ. ນັກປັນຍາຊົນແຫ່ງບາບີໂລນ, ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ພວກນັກມົນຄາຖາ, ພວກນັກໂຫລາສາດ, ພວກຄັນດີ, ແລະພວກຜູ້ທຳນາຍ” ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ດານີເອນເຂົ້າໃຈ. “ນັກປັນຍາຊົນ” ຂອງບາບີໂລນບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄົນອະທຳ. ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ມີປັນຍາ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນດານີເອນບົດທີສີ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.