ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີສາມ

ໃນເວລານີ້ ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 26 ທີ່ປາກົດຢູ່ໃນພຣະທຳດານີເອນ. ສິ່ງນີ້ຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ເລືອກຈະປິດຕາຂອງຕົນ, ແຕ່ມັນກໍມີຢູ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເຫັນ. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ແລະ ຂໍ້ທີ 13.

ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຜູ້ບໍຣິສຸດອົງໜຶ່ງກ່າວຂຶ້ນ ແລະຜູ້ບໍຣິສຸດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ບໍຣິສຸດອົງນັ້ນຜູ້ທີ່ກ່າວຢູ່ວ່າ, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ ແລະການລະເມີດທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມານັ້ນ ຈະດຳເນີນໄປອີກດົນປານໃດ ຈົນທັງສະຖານບໍຣິສຸດແລະກອງທັບຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃຕ້ຕີນ?” ດານີເອນ 8:13

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳວ່າ “ແລ້ວຕໍ່ມາ,” ແລະກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ດານີເອນພຶ່ງໄດ້ເຫັນໃນສິບຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້. ຂໍ້ທີໜຶ່ງແລະຂໍ້ທີສອງຂອງບົດນີ້ ລະບຸປີທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບນິມິດ ແລະຍັງລະບຸອີກວ່າ ລາວໄດ້ຮັບນິມິດນັ້ນຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳອູໄລ. ຈາກຂໍ້ທີສາມຮອດຂໍ້ທີສິບສອງ ລາວ “ເຫັນ” ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ. “ແລ້ວຕໍ່ມາ” ລາວ “ໄດ້ຍິນ” ການສົນທະນາໃນສະຫວັນຊຶ່ງປະກອບມີຄຳຖາມແລະຄຳຕອບ. ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ ລາວເລີ່ມສະແຫວງຫາວ່າ ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ລາວພຶ່ງໄດ້ “ເຫັນ” ນັ້ນ ມີຄວາມໝາຍເຖິງຫຍັງ. ການຮັບຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງນິມິດທີ່ດານີເອນ “ໄດ້ເຫັນ” ໃນຂໍ້ທີສາມຮອດຂໍ້ທີສິບສອງ ກັບການສົນທະນາໃນສະຫວັນທີ່ລາວ “ໄດ້ຍິນ” ນັ້ນ ເປັນເລື່ອງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ—ເພາະວ່າທັງສອງເປັນນິມິດຄົນລະຢ່າງກັນ.

ແຕ່ຕາຂອງທ່ານທັງຫລາຍເປັນສຸກ ເພາະວ່າພວກມັນໄດ້ເຫັນ; ແລະຫູຂອງທ່ານທັງຫລາຍກໍເປັນສຸກ ເພາະວ່າພວກມັນໄດ້ຍິນ. Matthew 13:16.

ຄໍາຖາມໃນຂໍ້ສິບສາມແມ່ນ “ນິມິດນີ້ຈະດົນປານໃດ,” ແລະຄໍາທີ່ແປວ່າ “ນິມິດ” ນັ້ນເປັນຄໍາພາສາເຮັບເຣີອີກຄໍາໜຶ່ງ ທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ” ໃນຂໍ້ສິບຫົກ.

ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງມະນຸດຄົນໜຶ່ງຢູ່ລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງຂອງແມ່ນ້ຳອູລາຍ ຜູ້ຊຶ່ງຮ້ອງເອີ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, ກາບຣີເອນ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນ. ດານີເອນ 8:16.

ໂດຍການແປຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນເປັນຄຳພາສາອັງກິດຄຳດຽວວ່າ “vision,” “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດທີ 26 ຈຶ່ງກາຍເປັນ “ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຢ່າງປາກົດແຈ້ງ”. ນັກສຶກສາພຣະຄຳພີທີ່ພໍໃຈພຽງແຕ່ອ່ານຜ່ານພື້ນຜິວ ຖືວ່າຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳນີ້ເປັນຄຳດຽວກັນ, ແຕ່ພວກເຂົາກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໂດຍຄວາມເສຍງອັນຕະລາຍແກ່ຕົນເອງ.

“ການອ່ານຜ່ານພຽງແຕ່ຜິວໜ້າຈະບໍ່ເກີດຜົນດີຫຼາຍປານໃດ. ຈໍາເປັນຕ້ອງມີການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງໄຕ່ຕອງ ແລະ ການສຶກສາຢ່າງຈິງຈັງທີ່ໃຊ້ຄວາມພາກພຽນ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈພຣະຄໍານັ້ນ. ໃນພຣະວັດຈະນະມີຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນດັ່ງສາຍແຮ່ອັນລ້ໍາຄ່າຊຶ່ງຖືກປິດຊ່ອນຢູ່ໃຕ້ຜິວໜ້າ. ໂດຍການຂຸດຄົ້ນຫາພວກມັນ ດັ່ງທີ່ມະນຸດຂຸດຫາຄໍາແລະເງິນ ຂຸມຊັບອັນຊ່ອນເຮັ້ນຈຶ່ງຖືກຄົ້ນພົບ. ຈົ່ງແນ່ໃຈວ່າ ຫຼັກຖານຂອງຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ໃນພຣະຄໍາພີເອງ. ພຣະຄໍາພີຂໍ້ໜຶ່ງເປັນກະແຈສໍາລັບໄຂພຣະຄໍາພີຂໍ້ອື່ນໆ. ຄວາມໝາຍອັນມັ່ງຄັ່ງແລະຊ່ອນເຮັ້ນນັ້ນຖືກເປີດເຜີຍໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຊົງເຮັດໃຫ້ພຣະວັດຈະນະແຈ້ງຊັດແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຮົາວ່າ: ‘ການເປີດເຜີຍຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະອົງນໍາແສງສະຫວ່າງມາ; ມັນໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ຄົນງ່າຍ.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ “ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງລ້ວນມີນ້ຳໜັກແລະຄວາມສຳພັນຂອງມັນເອງ” ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຖ້າພວກເຮົາເລືອກທີ່ຈະເມີນເສີຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ໃນບົດທີແປດມີຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳທີ່ແປວ່າ “ນິມິດ” ແຕກຕ່າງກັນ, ພວກເຮົາກໍຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການນຳຄວາມຕາບອດແບບ Laodicean ມາໃສ່ຕົນເອງ. ສຸພາສິດເກົ່າກ່າວໄວ້ວ່າ, “ບໍ່ມີຜູ້ໃດຕາບອດໄດ້ຫຼາຍເທົ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເບິ່ງ.”

ພຣະຄຳພີບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍຫຼັກການທັງປວງທີ່ມະນຸດຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການຈັດເຕີຍມໃຫ້ເໝາະສົມ ສຳລັບທັງຊີວິດນີ້ ຫຼືສຳລັບຊີວິດທີ່ຈະມາ. ແລະຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ທຸກຄົນອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ມີຈິດໃຈເຫັນຄຸນຄ່າແຫ່ງຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີ ແລ້ວອ່ານພຽງຂໍ້ຄວາມດຽວຈາກພຣະຄຳພີ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບແນວຄວາມຄິດອັນເປັນປະໂຫຍດບາງປະການຈາກຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ແຕ່ຄຳສອນອັນມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດຂອງພຣະຄຳພີ ຈະບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຈາກການສຶກສາເປັນບາງຄັ້ງ ຫຼືແບບບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ. ລະບົບຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນລັກສະນະທີ່ຜູ້ອ່ານຢ່າງຮີບຮ້ອນ ຫຼືສະເພາະເລີນຈະມອງເຫັນໄດ້. ສົມບັດຈຳນວນຫຼາຍຂອງພຣະຄຳພີຢູ່ເລິກລົງໄປພາຍໃຕ້ຜິວໜ້າຫຼາຍ, ແລະຈະໄດ້ມາກໍຕໍ່ເມື່ອຄົ້ນຄວ້າຢ່າງພາກພຽນ ແລະພະຍາຍາມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນອົງລວມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກສືບຄົ້ນອອກມາ ແລະຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້, “ບ່ອນນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະບ່ອນນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.” ເອຊາຢາ 28:10.

“ເມື່ອໄດ້ຄົ້ນຄວ້າຢ່າງລະອຽດແລະນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ, ຈະພົບວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນສອດປະສານກັນຢ່າງສົມບູນຄົບຖ້ວນ. ພຣະກິດຕິຄຸນແຕ່ລະເຫຼັ້ມເປັນສ່ວນເຕີມເຕັມໃຫ້ແກ່ເຫຼັ້ມອື່ນ, ຄຳພະຍາກອນທຸກຂໍ້ເປັນຄຳອະທິບາຍຂອງອີກຂໍ້ໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງທຸກປະການເປັນການຄລີ່ຄາຍຂະຫຍາຍຂອງຄວາມຈິງອື່ນບາງປະການ. ແບບເງົາຂອງລະບົບພິທີຂອງຊາວຢິວໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໂດຍພຣະກິດຕິຄຸນ. ຫຼັກການທຸກປະການໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າມີບ່ອນຂອງມັນ, ຂໍ້ເທັດຈິງທຸກປະການກໍມີນ້ຳໜັກແລະຄວາມໝາຍຂອງມັນ. ແລະໂຄງສ້າງອັນສົມບູນຄົບຖ້ວນນັ້ນ, ທັງໃນແບບແຜນແລະໃນການດຳເນີນການ, ເປັນພະຍານຕໍ່ພຣະຜູ້ປະພັນຂອງມັນ. ໂຄງສ້າງເຊັ່ນນີ້ ບໍ່ມີຈິດໃຈໃດນອກຈາກພຣະຈິດຂອງອົງອະນັນ ທີ່ຈະສາມາດຄິດຄົ້ນຫຼືສ້າງຂຶ້ນໄດ້.” Education, 123.

ຄໍາວ່າ “ນິມິດ” ປາກົດຢູ່ສິບຄັ້ງໃນພຣະທັມດານີເອນ ບົດທີແປດ, ແຕ່ສິບຄັ້ງນັ້ນປະກອບດ້ວຍຄໍາພາສາເຮັບເຣີສອງຄໍາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະຄວາມໝາຍຂອງຄໍາທັງສອງນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນຢ່າງດຽວກັນ. ຖ້າຫາກວ່າມັນໝາຍເຖິງສິ່ງດຽວກັນ, ດານີເອນກໍຈະໃຊ້ພຽງຄໍາດຽວໃນແຕ່ລະໜຶ່ງໃນສິບຄັ້ງນັ້ນ. ດານີເອນໄດ້ຂຽນສອງຄໍາ, ເພາະຄໍາທັງສອງນັ້ນຕ່າງກໍມີຄວາມໝາຍສະເພາະຂອງຕົນເອງ, ແລະຄໍາໜຶ່ງແທນນິມິດທີ່ດານີເອນ “ໄດ້ເຫັນ”, ສ່ວນອີກຄໍາໜຶ່ງແທນນິມິດທີ່ທ່ານ “ໄດ້ຍິນ”. ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ, ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ” ຄື châzôn, ແລະມັນມີຄວາມໝາຍວ່າ “ສິ່ງທີ່ເຫັນ”, ຫຼື “ນິມິດ”, “ຄວາມຝັນ” ຫຼື “ຖ້ອຍຄໍາພະຍາກອນ”. ຂ້າພະເຈົ້າເອີ້ນມັນວ່າ “ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ” ຕາມຄໍານິຍາມຂອງມັນ ແລະຕາມວິທີທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄໍານີ້.

ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ຂອງດານີເອນບົດທີແປດ ດານີເອນກ່າວວ່າ “ນິມິດໜຶ່ງໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້ານ້ອຍ,” ແລະໃນຂໍ້ທີສອງ ທ່ານໄດ້ກ່າວຊ້ຳສອງຄັ້ງວ່າທ່ານ “ໄດ້ເຫັນໃນນິມິດ.” ຕໍ່ມາໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ກໍມີການຕັ້ງຄຳຖາມຂຶ້ນວ່າ “ນິມິດນັ້ນຈະດົນປານໃດ.” ການໃຊ້ຄຳທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີ “châzôn.” ແລ້ວໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ ພວກເຮົາມາເຖິງເວລາທີ່ອາດຈະສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ດານີເອນໄດ້ໃຊ້ຄຳດຽວກັນນັ້ນ ເພາະທ່ານກ່າວວ່າ, “ເມື່ອຂ້ານ້ອຍ”…“ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ ແລະຊອກຫາຄວາມໝາຍຂອງມັນ.” ຫຼັງຈາກທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນນິມິດ châzôn ແລ້ວ ທ່ານປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈວ່າມັນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. ນີ້ເປັນຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ມີນ້ຳໜັກຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການຊ່ອນໄວ້ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີນິຕິບົດທີຊາວຫົກ ພາຍໃນບົດນັ້ນ.

ທ່ານຍັງໃຊ້ຄໍາວ່າ châzôn ໃນຂໍ້ທີສິບເຈັດ ແລະ ຊາວຫົກອີກດ້ວຍ. ຄໍາວ່າ “ນິມິດ” ປາກົດຂຶ້ນສິບເທື່ອໃນດານີເອນບົດທີແປດ, ແລະ ຄໍາວ່າ châzôn ແທນເຈັດໃນບັນດາການປາກົດເຫຼົ່ານັ້ນ. ດານີເອນໃຊ້ອີກຄໍາໜຶ່ງໃນພາສາເຮັບເຣີ ທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ” ສີ່ເທື່ອ. ອີກຄໍາໜຶ່ງໃນພາສາເຮັບເຣີນັ້ນຄື mar’eh, ແລະ ໝາຍຄວາມວ່າ “ການປາກົດ”.

ຄໍາວ່າ Châzôn ປາກົດຢູ່ເຈັດຄັ້ງໃນດານີເອນບົດທີແປດ, ແລະ mar’eh ປາກົດຢູ່ສີ່ຄັ້ງ, ແລະເມື່ອນໍາມາຮ່ວມກັນແລ້ວ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງສິບຄັ້ງທີ່ຄໍາພາສາອັງກິດ “vision” ປາກົດຢູ່ໃນດານີເອນບົດທີແປດ. ເຈັດບວກສີ່ເປັນສິບເອັດ, ເພາະໃນໜຶ່ງໃນຄັ້ງທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄໍາ mar’eh ນັ້ນ, ມັນໄດ້ຖືກແປຕາມຄວາມໝາຍຂອງມັນໂດຍກົງ; ເພາະໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ, ເມື່ອດານີເອນ “ສະແຫວງຫາຄວາມໝາຍ” ຂອງນິມິດ châzôn ທີ່ເປັນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນ, ກໍມີຜູ້ໜຶ່ງ “ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ” ທ່ານ “ເໝືອນດັ່ງຮູບລັກຂອງມະນຸດ.” ຄໍາວ່າ “ຮູບລັກ” ຄື mar’eh. ດັ່ງນັ້ນ, mar’eh ຖືກດານີເອນໃຊ້ສີ່ຄັ້ງໃນດານີເອນ 8, ແລະມັນຖືກແປໜຶ່ງຄັ້ງໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມໝາຍຫຼັກຂອງມັນວ່າ “ຮູບລັກ,” ແລະອີກສາມຄັ້ງນັ້ນຖືກແປເປັນ “vision.”

ຂ້າພະເຈົ້າມິໄດ້ກຳລັງສະເໜີຄຳວິພາກວິຈານໃດໆຕໍ່ບຸລຸດຜູ້ໄດ້ແປພຣະຄຳພີ King James. ແຕ່ກໍຄວນສັງເກດວ່າ ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ພົບຄຳທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າພຽງຄຳດຽວໃນພຣະຄຳພີ King James ຄື “sacrifice” ຊຶ່ງການດົນໃຈໄດ້ລະບຸຢ່າງແນ່ນອນວ່າ “ບໍ່ໄດ້ເປັນສ່ວນຂອງຂໍ້ຄວາມ.” ການດົນໃຈຍັງໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄປອີກວ່າ ຄຳທີ່ຖືກເພີ່ມນັ້ນ “ໄດ້ຖືກເພີ່ມໂດຍປັນຍາຂອງມະນຸດ.” ໃນບົດດຽວກັນນັ້ນເອງ ຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ກັບຖືກແປທັງສອງເປັນຄຳພາສາອັງກິດຄຳດຽວກັນ. ເຫດຜົນທີ່ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຄຳນີ້ ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງລຶກຊຶ້ງເປັນຢ່າງຍິ່ງ.

ແລະເຫດກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍ, ຄືຂ້ານ້ອຍດານີເອນ, ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນແລະສະແຫວງຫາຄວາມໝາຍຂອງມັນ, ແລ້ວ ເບິ່ງແມ, ມີຜູ້ໜຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍ ມີຮູບລັກສະນະດັ່ງມະນຸດ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຂອງມະນຸດຈາກລະຫວ່າງຝັ່ງທັງສອງຂອງອູໄລ, ຜູ້ຊຶ່ງຮ້ອງເອີ້ນແລະກ່າວວ່າ, ກາບຣີເອນ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຊາຍຜູ້ນີ້ເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນ. ດານີເອນ 8:15, 16.

ເມື່ອດານີເອນ “ສະແຫວງຫາຄວາມໝາຍ” ຂອງ “ນິມິດ châzôn” ທີ່ລາວພຶ່ງ “ເຫັນ,” ພຣະຄຣິດກໍຊົງແຈ້ງແກ່ກາບຣີເອນໃຫ້ “ເຮັດໃຫ້” ດານີເອນເຂົ້າໃຈ “ນິມິດ mar’eh” ທີ່ລາວພຶ່ງ “ໄດ້ຍິນ”. ດານີເອນຕ້ອງການເຂົ້າໃຈນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຂໍ້ທີສິບສາມໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ Palmoni (ນັກບຸນທ່ານນັ້ນຜູ້ໄດ້ກ່າວ), ໄດ້ຊົງສັ່ງກາບຣີເອນໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ “ນິມິດ mar’eh”, ບໍ່ແມ່ນ “ນິມິດ châzôn”. ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ ແລະ ສິບຫົກ, ຈຸດປະສົງທີ່ລະບຸໄວ້ສຳລັບກາບຣີເອນຄື ລາວຈະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ “ນິມິດ mar’eh”, ຊຶ່ງເປັນຄຳທີ່ແປວ່າ “ນິມິດ” ແຕ່ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ການປະກົດ,” ບໍ່ແມ່ນນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ດານີເອນຕ້ອງການເຂົ້າໃຈ. ຫາກບໍ່ຮັບຮູ້ການມອບໝາຍໜ້າທີ່ຂອງກາບຣີເອນ, “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພວກເລວີ ບົດ 26 ກໍຖືກເຊື່ອງໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດ.

ໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທັງສອງຄໍາທີ່ຖືກແປເປັນ “ນິມິດ” ຢູ່ໃນຂໍ້ດຽວກັນ, ແລະຂໍ້ນັ້ນກໍກາຍເປັນໜຶ່ງໃນກະແຈສໍາຄັນຫຼັກໆ ສໍາລັບເປີດເຜີຍຄວາມຈິງແຫ່ງຄໍາພະຍານຂອງດານີເອນເກືອບກັບ “ເຈັດເວລາ.”

ແລະນິມິດເລື່ອງຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າທີ່ໄດ້ຖືກບອກນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ; ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງປິດຜະນຶກນິມິດນັ້ນໄວ້; ເພາະວ່າມັນຈະເປັນສໍາລັບອີກຫຼາຍວັນຂ້າງໜ້າ. Daniel 8:26.

ໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ, “ນິມິດແຫ່ງຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ແມ່ນນິມິດ mar’eh, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ “ຮູບປະກົດ,” ແຕ່ນິມິດທີ່ຈະຕ້ອງ “ຖືກປິດໄວ້” ນັ້ນ ແມ່ນນິມິດ châzôn ແຫ່ງປະຫວັດສາດພະຍາກອນ. ສຳນວນ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ຄືສິ່ງທີ່ແຍກແລະຊີ້ບອກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງ. ມັນເຮັດເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍຕົວຢ່າງອີກປະການໜຶ່ງຂອງປັດໄຈຝ່າຍມະນຸດໃນການຜະລິດພຣະຄຳພີ. ປັດໄຈຝ່າຍມະນຸດນັ້ນປະກອບມີທັງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ບັນທຶກຖ້ອຍຄຳໃນພຣະຄຳພີ, ແຕ່ກໍລວມເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ແປພຣະຄຳພີດ້ວຍ. ພຣະຄຳພີ, ດັ່ງເຊັ່ນພຣະຄຣິດ, ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມກັນຂອງພຣະພາບແລະຄວາມເປັນມະນຸດ. ຄວາມເປັນມະນຸດນັ້ນໄດ້ສືບຕໍ່ລົງມາຕາມປະຫວັດສາດ ຈາກອາດາມພາຍຫຼັງຈາກລາວໄດ້ເຮັດບາບ ໄປຈົນເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ບັນທຶກແລະແປພຣະຄຳພີ. ພຣະຄຣິດແລະພຣະຄຳພີຕ່າງກໍເປັນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍລິສຸດ, ເພາະພຣະພາບໃນການປະສົມກັນນັ້ນໄດ້ຢູ່ເໜືອຂໍ້ຈຳກັດໃດໆທີ່ມີຢູ່ໃນເນື້ອໜັງສະເໝີ.

ໂປໂລ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ທີ່ຖືກຮຽກໃຫ້ເປັນອັກຄະສາວົກ, ຖືກແຍກຕັ້ງໄວ້ສໍາລັບຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າ, (ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ກ່ອນໂດຍບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງໃນພຣະຄໍາພີບໍລິສຸດ,) ກ່ຽວກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ຜູ້ຊຶ່ງຕາມເນື້ອຫນັງໄດ້ບັງເກີດມາຈາກເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ. ໂຣມ 1:1–3.

ຄໍາສະແດງອອກວ່າ “ຕອນແລງ ແລະ ຕອນເຊົ້າ” ພົບເຫັນຊ້ຳໆຢູ່ໃນພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະມັນຖືກແປຢູ່ສະເໝີວ່າ “ຕອນແລງ ແລະ ຕອນເຊົ້າ,” ດັ່ງທີ່ເປັນໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ, ແລະດັ່ງທີ່ມັນຖືກແປເລື້ອຍໆໃນເລື່ອງການຊົງສ້າງໃນປະຖົມມະການ ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວຊ້ຳໆວ່າ, “ແລະມີຕອນແລງ ແລະ ມີຕອນເຊົ້າເປັນ….” ແທ້ຈິງແລ້ວ, ແລະທຸກຂໍ້ເທັດຈິງຍ່ອມມີນ້ຳໜັກຂອງມັນເອງ (ແລະຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນຕໍ່ການເຂົ້າໃຈ), ບ່ອນດຽວໃນພຣະຄໍາພີທີ່ຄໍາສະແດງອອກ “ຕອນແລງ ແລະ ຕອນເຊົ້າ” ບໍ່ຖືກແປວ່າ “ຕອນແລງ ແລະ ຕອນເຊົ້າ” (ດັ່ງທີ່ເປັນໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ) ຄືຢູ່ໃນ Daniel ແປດ ຂໍ້ສິບສີ່. ທີ່ນັ້ນ, ແລະທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນໃນພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ວະລີ “ຕອນແລງ ແລະ ຕອນເຊົ້າ” ຖືກແປພຽງແຕ່ວ່າ “ວັນ.”

ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົນເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດນັ້ນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ. ດານີເອນ 8:14

ສິບສອງຂໍ້ຕໍ່ມາ, ໃນບົດດຽວກັນຂອງດານີເອນ, ວະລີພາສາເຮັບຣູ “ແລງແລະເຊົ້າ” ຖືກແປດັ່ງທີ່ມັນຖືກແປຢູ່ສະເໝີ; ແຕ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງແລະຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິດ, ວະລີນັ້ນກັບຖືກແປພຽງແຕ່ວ່າ “ມື້.” ອິດທິພົນອັນໃດໄດ້ນຳພາໃຫ້ຜູ້ແປພຣະຄຳພີຄິງເຈມສ໌ກະທຳຄວາມຂັດແຍ້ງອັນແຈ້ງຊັດເຊັ່ນນີ້? ພວກເຂົາໄດ້ແປວະລີນັ້ນໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການປາກົດອື່ນທຸກແຫ່ງຂອງວະລີນັ້ນໃນພຣະຄຳພີທັງໝົດ. ແຕ່ສິບສອງຂໍ້ກ່ອນຂໍ້ທີຊາວຫົກ, ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່, ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ວາງຄວາມແຕກຕ່າງອັນພິເສດໄວ້ເໜືອຄຳຕອບຕໍ່ຄຳຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມ. ແລະໃນຄຳຖາມຂອງຂໍ້ທີສິບສາມນັ້ນ ມີຄຳຄຳໜຶ່ງຖືກລວມໄວ້ດ້ວຍ ຄື (ການຖວາຍບູຊາ), ຊຶ່ງບໍ່ຄວນຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນພຣະຄຳພີ. ພຣະເຈົ້າປະສົງໃຫ້ຂໍ້ທີສິບສີ່ ໂດດເດ່ນອອກມາຢ່າງເລິກຊຶ້ງແລະຈຳແນກຢ່າງຊັດເຈນຫຼາຍ. ໂດຍການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງຍັງໄດ້ຊີ້ບອກດ້ວຍວ່າ ສິ່ງໃດຄືສິ່ງທີ່ກາບຣິເອນໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ.

ໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງບັນຊາກາເບຣີເອນໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດ mar’eh ເຖິງແມ່ນວ່າດານີເອນກຳລັງສະແຫວງຫາຄວາມເຂົ້າໃຈນິມິດ châzôn ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນກໍຕາມ. ຂໍ້ທີຊາວຫົກກ່າວວ່າ “ນິມິດເລື່ອງຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າທີ່ໄດ້ຖືກບອກນັ້ນ” ເປັນ “ຄວາມຈິງ.” ນິມິດ châzôn ເຄີຍເປັນ “ພາບທີ່ໄດ້ເຫັນ” ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ແຕ່ນິມິດ mar’eh ເປັນສິ່ງທີ່ “ໄດ້ຖືກບອກ” ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກກ່າວອອກມາ. ມັນໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ ເມື່ອປານໂມນີໄດ້ກ່າວວ່າ “ຈົນຄົບສອງພັນສາມຮ້ອຍຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ; ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ.” ໃນຂໍ້ທີຊາວຫົກ ໄດ້ໃຊ້ສຳນວນ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ເມື່ອລະບຸວ່ານີ້ແມ່ນນິມິດທີ່ “ໄດ້ຖືກກ່າວ” ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງນິມິດທັງສອງໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີແປດ. ນິມິດກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ດານີເອນ “ໄດ້ເຫັນ” ແລະທີ່ດານີເອນປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈນັ້ນ ແຕກຕ່າງຈາກນິມິດທີ່ “ໄດ້ຖືກກ່າວ” ຊຶ່ງດານີເອນ “ໄດ້ຍິນ”. ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ນິມິດທີ່ດານີເອນ “ໄດ້ຍິນ” ນັ້ນແມ່ນນິມິດທີ່ກາເບຣີເອນຈະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ.

ມະນຸດທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຈັດທຳພຣະຄຳພີບໍລິສຸດໄດ້ບັນທຶກຄຳວ່າ “ນິມິດ” ໄວ້ສິບເທື່ອໃນດານີເອນບົດທີ່ແປດ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ປົກປິດຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງນິມິດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ “ເຫັນ” ແລະອີກນິມິດໜຶ່ງທີ່ໄດ້ “ຍິນ”. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈຸດເນັ້ນທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະຄຣິດຊົງປະສົງໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດທີ່ລາວໄດ້ “ຍິນ” ເໜືອກວ່າການເຂົ້າໃຈນິມິດທີ່ລາວໄດ້ “ເຫັນ”, ຖືກບັງໄວ້. ບັດນີ້ ພວກເຮົາສາມາດພິຈາລະນາວ່າ ກາບຣີເອນໄດ້ກະທຳສິ່ງໃດເພື່ອໃຫ້ການມອບໝາຍໜ້າທີ່ຂອງຕົນສຳເລັດ.

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ບ່ອນທີ່ຂ້ານ້ອຍຢືນຢູ່; ແລະເມື່ອທ່ານເຂົ້າມາ ຂ້ານ້ອຍກໍຢ້ານກົວ ແລະຊົບໜ້າລົງ; ແຕ່ທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໃຈເຖີດ, ໂອ ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ; ເພາະນິມິດນີ້ຈະເປັນໄປໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ.” ບັດນີ້ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍກໍຢູ່ໃນອາການຫຼັບເລິກ ຊົບໜ້າລົງສູ່ພື້ນດິນ; ແຕ່ທ່ານໄດ້ແຕະຕ້ອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຕັ້ງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຢືນຂຶ້ນຕົງ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍຈະໃຫ້ທ່ານຮູ້ວ່າ ອັນໃດຈະເກີດຂຶ້ນໃນບັ້ນປາຍສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະພິໂລດນັ້ນ; ເພາະວ່າ ວາລະສິ້ນສຸດຈະມາເຖິງໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້.” ດານີເອນ 8:17–19

ບັດນີ້ ກາບຣີເອນເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດຂອງຕົນ ໃນການເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍຄ່ຳແລະເຊົ້າ ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງ. ກ່ອນອື່ນ ທ່ານແຈ້ງແກ່ລາວວ່າ ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດແບບຄຳພະຍາກອນ ຄືນິມິດ châzôn ຈະຢູ່ໃນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ.” ຕໍ່ມາ ໃນຂະນະທີ່ດານີເອນຢູ່ໃນການຫຼັບແບບຄຳພະຍາກອນ ກາບຣີເອນໄດ້ແຕະຕ້ອງດານີເອນ ແລະໃຫ້ລາວລຸກຢືນຕົງ. ທ່ານແຈ້ງແກ່ລາວວ່າ “ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້.”

ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ Palmoni (ພຣະຄຣິດ), ໄດ້ບອກໃຫ້ Gabriel ເຮັດ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, “Gabriel, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ເຂົ້າໃຈນິມິດ mar’eh” ວ່າດ້ວຍຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ. Gabriel ກ່າວວ່າ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ Daniel “ຮູ້ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນໃນວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະພິໂລດ.” ຢູ່ນັ້ນແຫຼະ! ນັ້ນຄື “ເຈັດເທົ່າ” ໃນ Leviticus ບົດ 26! ມັນຖືກຊ່ອນໄວ້ໂດຍເທັກນິກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເອງ ຊຶ່ງ Gabriel ໄດ້ນຳພາບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໃຫ້ເປັນພະຍານຢືນຢັນແລະນຳໃຊ້ຢ່າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນບົດຂຽນຂອງພວກເຂົາ! ເທັກນິກນັ້ນຄື “ບັນທັດເທິງບັນທັດ, ນີ້ນິດໜຶ່ງ ແລະ ທີ່ນັ້ນນິດໜຶ່ງ”.

ໃນປຶ້ມ “Thoughts on Daniel and the Revelation” ຂອງ Uriah Smith (ຊຶ່ງຊາວ Adventist ທຸກຄົນ, ແລະແມ່ນແຕ່ເພື່ອນບ້ານຂອງເຂົາດ້ວຍ, ຄວນຈະຄຸ້ນເຄີຍກັບມັນ), Smith ໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນຕໍ່ຂໍ້ທີສິບເຈັດຫາສິບເກົ້າຂອງດານີເອນ ບົດທີແປດ ວ່າ:

“ໂດຍການກ່າວໄວ້ຢ່າງທົ່ວໄປວ່າ ໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນ ວາລະສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ, ແລະວ່າ ພຣະອົງຈະໃຫ້ເຂົາຮູ້ວ່າ ໃນບັ້ນປາຍສຸດທ້າຍຂອງພຣະພິໂລດນັ້ນຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ, ທ່ານຈຶ່ງເລີ່ມເຂົ້າສູ່ການຕີຄວາມນິມິດ. ຄຳວ່າ ພຣະພິໂລດ ຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າຄອບຄຸມໄລຍະເວລາໜຶ່ງ. ແມ່ນເວລາໃດ? ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກຊົນຊາດອິສຣາເອນຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຈະເທລົງພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງເທິງພວກເຂົາ ເນື່ອງຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາ; ແລະດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ປະທານຄຳຊີ້ແນະກ່ຽວກັບ ‘ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງອິສຣາເອນຜູ້ຊົ່ວຊ້າ ແລະເປັນມົນທິນ’ ວ່າ: ‘ຈົ່ງຍົກມົງກຸດສວມຫົວອອກ ແລະຖອດມົງກຸດລາຊອອກ.... ເຮົາຈະຄວ່ຳມັນ, ຄວ່ຳມັນ, ຄວ່ຳມັນ; ແລະມັນຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າຜູ້ທີ່ມີສິດອັນຊອບທຳໃນມັນຈະມາ; ແລະເຮົາຈະມອບມັນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ.’ ເອເຊກຽນ 21:25–27, 31.”

“ນີ້ແມ່ນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງຊົນຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃຕ້ຕີນ. ມົງກຸດຫົວໄດ້ຖືກຍົກອອກ ແລະມົງກຸດລາຊາໄດ້ຖືກຖອດລົງ ເມື່ອອິດສະຣາເອນຖືກໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອານາຈັກບາບີໂລນ. ມັນໄດ້ຖືກພິກຄືນອີກໂດຍພວກມີເດຍແລະເປີເຊຍ, ອີກໂດຍພວກກຣີກ, ອີກໂດຍພວກໂຣມັນ, ສອດຄ່ອງກັບສາມເທື່ອທີ່ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ຊ້ຳ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກຢິວ, ເມື່ອໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດແລ້ວ, ໃນໄມ່ຊ້າກໍຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປທົ່ວພື້ນພິພົບໂລກ; ແລະອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ເຊື້ອສາຍຕາມເນື້ອຫນັງ; ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງໂລກ, ແລະຈະເປັນດັ່ງນັ້ນຈົນກວ່າບັນລັງຂອງດາວິດຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນອີກ,—ຈົນກວ່າພຣະອົງຜູ້ເປັນທາຍາດໂດຍຊອບທຳຂອງບັນລັງນັ້ນ, ຄືພຣະເມຊີອາ, ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ຈະສະເດັດມາ, ແລະເມື່ອນັ້ນບັນລັງນັ້ນຈະຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງ. ເມື່ອນັ້ນຄວາມພິໂລດນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ. ສ່ວນສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນບັ້ນປາຍຂອງຊ່ວງເວລານີ້ ບັດນີ້ທູດສະຫວັນຈະເຮັດໃຫ້ດານີເອນຮູ້.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

“ຄວາມພິໂລດ” ທີ່ Smith ກຳລັງລະບຸນັ້ນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອ Manasseh ຖືກຊາວ Assyria ກວາດຕ້ອນໄປຍັງ Babylon ໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນທີ່ໜ້າເສຍດາຍ, Smith ໄດ້ນຳການຖືກໂຄ່ນລົ້ມຂອງ Zedekiah ໃນປີ 586 ກ່ອນ ຄ.ສ. ມາກຳນົດໃຫ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະ “ຄວາມພິໂລດ” ໃນຂໍ້ທີສິບເກົ້າ. Smith ບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາເລີຍວ່າ ການທີ່ຂໍ້ພຣະຄຳກ່າວວ່າ “ບັ້ນປາຍສຸດຂອງຄວາມພິໂລດ” ນັ້ນມີຄວາມໝາຍວ່າຢ່າງໃດ. ລາວປະຕິບັດຕໍ່ຖ້ອຍຄຳນັ້ນເສມືອນວ່າເປັນພຽງ “ຄວາມພິໂລດ” ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຖ້າມີ “ບັ້ນປາຍສຸດ” ຂອງຄວາມພິໂລດ, ຫຼັກໄວຍາກອນແລະເຫດຜົນຍ່ອມຮຽກຮ້ອງວ່າ ຢ່າງນ້ອຍທີ່ສຸດກໍຕ້ອງມີ “ບັ້ນຕົ້ນ” ຂອງຄວາມພິໂລດເຊັ່ນກັນ. Smith ຮູ້ວ່າເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນເລີ່ມຕົ້ນຈາກການໂຈມຕີຄັ້ງທຳອິດຂອງ Nebuchadnezzar ຕໍ່ Jehoiakim ໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແຕ່ກໍຍັງຕັດສິນວ່າຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະຄວາມພິໂລດແມ່ນການໂຈມຕີຄັ້ງທີສາມຂອງ Nebuchadnezzar, ຊຶ່ງໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ Zedekiah ກະສັດແຫ່ງຢູດາຄົນສຸດທ້າຍ.

“ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາມີບັນທຶກຢ່າງລະອຽດກວ່າເກືອບຈະທຸກຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໃດ ກ່ຽວກັບຊີວິດໃນວັຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງລາວ [ດານີເອນ] ກໍຕາມ, ແຕ່ການເກີດ ແລະ ວົງຕະກູນຂອງລາວກັບຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດມົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ນອກຈາກວ່າລາວເປັນຜູ້ມາຈາກສາຍພະລາຊະວົງ, ເປັນໄປໄດ້ວ່າຈາກເຊື້ອສາຍຂອງວົງຕະກູນດາວິດ, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍຈຳນວນຫຼາຍຢ່າງຍິ່ງ. ລາວປາກົດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນຖານະໜຶ່ງໃນບັນດາເຊື້ອສາຍຜູ້ສູງສັກແຫ່ງຢູດາທີ່ຖືກກວາດເປັນເຊີຍ, ໃນປີທຳອິດຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ໃນເວລາເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເປັນເຊີຍເຈັດສິບປີ, BC 606. ເຢເຣມີຢາ ແລະ ຮາບາກູກຍັງຄົງປະກາດຄຳພະຍາກອນຂອງພວກທ່ານຢູ່. ເອເຊກຽນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນໄມ່ຊ້າຫຼັງຈາກນັ້ນ, ແລະ ຕໍ່ມາອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ, ໂອບາດີຢາ; ແຕ່ທັງສອງທ່ານນີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດພັນທະກິດຂອງຕົນຫຼາຍປີກ່ອນທີ່ຊ່ວງຊີວິດອັນຍາວນານແລະໂດດເດັ່ນຂອງດານີເອນຈະສິ້ນສຸດລົງ. ມີພຽງສາມຜູ້ພະຍາກອນເທົ່ານັ້ນທີ່ມາພາຍຫຼັງລາວ, ຄື ຮັກກາຍ ແລະ ເຊກາຣີຢາ, ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ພະຍາກອນໃນໄລຍະສັ້ນໆໃນເວລາດຽວກັນ, BC 520–518, ແລະ ມາລາຄີ, ຜູ້ພະຍາກອນອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະຄຳພີເດີມ, ຜູ້ມີຊີວິດແລະພັນທະກິດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆປະມານ BC 397.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

ສະມິດໄດ້ລະບຸ “ຄວາມພິໂລດ” ໃນຂໍ້ສິບເກົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນໄລຍະເວລາໜຶ່ງ. ທ່ານໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລານັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນບໍລິວານ ສອດຄ່ອງກັບດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13, ແລະທ່ານກໍໄດ້ລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າແມ່ນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ຄ.ສ. 1844.

Smith ເຂົ້າໃຈຖືກບາງສ່ວນ, ແຕ່ໄດ້ພາດຈາກຄວາມຈິງໄປ ໂດຍກະທຳສິ່ງທີ່ເປັນລັກສະນະປະຈຳໃນການນຳຄຳພະຍາກອນໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຂອງລາວ. ລາວໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ປະຫວັດສາດນຳພາການຕີຄວາມຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແທນທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນຳພາຄວາມເຂົ້າໃຈປະຫວັດສາດຂອງລາວ. ຖ້າພວກເຮົາຍອມໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຜູ້ກຳນົດປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ເມື່ອນັ້ນພວກເຮົາຈະມີຂໍ້ມູນທີ່ຖືກຕ້ອງເພື່ອເຂົ້າໃກ້ປະຫວັດສາດ.

ພຣະຄຳພີສອນວ່າ ມະນຸດຖືກສິ່ງໃດຊະນະ, ມະນຸດນັ້ນກໍເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງສິ່ງນັ້ນ.

ໃນຂະນະທີ່ເຂົາທັງຫຼາຍສັນຍາເສລີພາບແກ່ພວກເຂົາ, ແຕ່ເຂົາເອງກັບເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ແຫ່ງຄວາມເນົ່າເປື່ອຍ; ເພາະວ່າຜູ້ໃດຖືກສິ່ງໃດເອົາຊະນະ, ຜູ້ນັ້ນກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດຂອງສິ່ງນັ້ນ. 2 ເປໂຕ 2:19

ມະນັດເຊຖືກນຳເປັນເຊີຍໄປຍັງບາບີໂລນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງທີ່ຢູດາໄດ້ຖືກເອົາຊະນະແລະຖືກນຳເຂົ້າສູ່ພັນທະນາການ. ນີ້ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນທັງແຜນພາບປີ 1843 ແລະ 1850, ຊຶ່ງ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຮອງວ່າຖືກຕ້ອງ. ສະມິດໄດ້ເລີ່ມການຢຽບຍ່ຳລົງຂອງດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ດ້ວຍເຊເດກີຢາ, ກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ. ເຊເດກີຢາແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາອັນຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ ແລະບໍ່ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ບອກວ່າ ການຖືກນຳເປັນເຊີຍຂອງມະນັດເຊໄປບາບີໂລນເປັນ “ເງິນມັດຈຳ” ຂອງສິ່ງທີ່ຈະມາພາຍຫຼັງ. “ເງິນມັດຈຳ” ແມ່ນການຈ່າຍລ່ວງໜ້າສ່ວນໜຶ່ງ, ແລະເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຊື້ທີ່ຍັງຈະມີການຊຳລະອື່ນໆຕາມມາອີກ.

“ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ສືບຕໍ່ຄຳເຕືອນແລະຄຳຕັກເຕືອນຂອງຕົນຢ່າງສັດຊື່; ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ມານາເຊແລະຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງລາວຢ່າງບໍ່ຫວາດຫວັ່ນ; ແຕ່ຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເຍາະເຍີ້ຍ; ຢູດາຜູ້ຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າບໍ່ຍອມຮັບຟັງ. ເພື່ອເປັນເຄົ້າລາງຢ່າງຈິງຈັງເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດແກ່ປະຊາຊົນຖ້າພວກເຂົາຍັງດື້ດຶງບໍ່ກັບໃຈຕໍ່ໄປ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ກະສັດຂອງພວກເຂົາຖືກຈັບໂດຍກອງທະຫານອັດຊີເຣຍກຸ່ມໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງ ‘ໄດ້ລ່າມລາວໄວ້ດ້ວຍໂສ້ຕວນ ແລະພາລາວໄປບາບີໂລນ,’ ອັນເປັນນະຄອນຫຼວງຊົ່ວຄາວຂອງພວກເຂົາ. ຄວາມທຸກລຳບາກນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດຮູ້ສຶກຕົວ; ‘ລາວໄດ້ວິງວອນຕໍ່ພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າຂອງລາວ ແລະຖ່ອມຕົນລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ ແລະອະທິຖານຕໍ່ພຣະອົງ: ແລະພຣະອົງກໍຊົງຮັບຄຳວິງວອນຂອງລາວ ແລະຊົງຟັງຄຳອ້ອນວອນຂອງລາວ ແລະນຳລາວກັບຄືນສູ່ເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າສູ່ລາຊະອານາຈັກຂອງລາວອີກ. ແລ້ວມານາເຊຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ພຣະເຢໂຫວານັ້ນຄືພຣະເຈົ້າ.’ 2 ຂ່າວຄາວ 33:11–13. ແຕ່ການກັບໃຈນີ້ ເຖິງແມ່ນວ່ານ່າສັງເກດເພີງໃດກໍຕາມ ກໍມາຊ້າເກີນໄປທີ່ຈະຊ່ວຍອານາຈັກໃຫ້ພົ້ນຈາກອິດທິພົນອັນເສື່ອມຊາມຂອງຫຼາຍປີແຫ່ງການປະພຶດການບູຊາຮູບເຄົາລົບ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ສະດຸດແລະລົ້ມລົງ ໂດຍບໍ່ມີວັນລຸກຂຶ້ນອີກ.” Prophets and Kings, 382.

ມານາເຊໄດ້ໝາຍເຖິງ “ເງິນມັດຈຳ” ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ຂອງ “ເຈັດເທົ່າ,” ຊຶ່ງເປັນ “ຄວາມພິໂລດ” ຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າ “ຄວາມພິໂລດ” ຄັ້ງທຳອິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວ ເມື່ອອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອໂຢອາກີມຖືກໂຄ່ນລົ້ມ ແລະດານີເອນຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍ, ໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍ ທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ລະບຸໄວ້ ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 606 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສອງກະສັດຖັດຈາກໂຢອາກີມ, ເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍ ແລະ ເຊເດກີຢາ, ກະສັດຢູດາອົງສຸດທ້າຍ, ໄດ້ເຫັນບຸດຊາຍຂອງຕົນຖືກສັງຫານຕໍ່ໜ້າຕົນ, ແລ້ວຕາຂອງລາວກໍຖືກຄວັກອອກ ແລະລາວຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍຍັງບາບີໂລນ.

ສະມິດໄດ້ມອບການພິພາກສາແບບກ້າວໜ້າທັງໝົດໃຫ້ແກ່ເຊເດກີຢາ ແລະໄດ້ນຳການພິພາກສາເຊເດກີຢາມາໃຊ້ເປັນຂໍ້ພິສູດຫຼັກສຳລັບຂໍ້ສັນນິຖານຂອງລາວ. ການພິພາກສາເຊເດກີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ເຈົ້ານາຍທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະຫມິ່ນປະໝາດ,” ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າມົງກຸດຂອງຢູດາຈະຖືກຍົກອອກໄປຈົນກວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາເພື່ອສະຖາປະນາອານາຈັກໜຶ່ງ. ສະມິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມໃຕ້ບັງຄັບຂອງອຳນາດຝ່າຍໂລກ, ແລະຈະເປັນຢູ່ເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າບັນລັງຂອງດາວິດຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນອີກ,—ຈົນກວ່າພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນທາຍາດອັນຊອບທຳຂອງບັນລັງນັ້ນ, ຄືພຣະເມຊີອາ, ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງສັນຕິສຸກ, ຈະສະເດັດມາ, ແລະເມື່ອນັ້ນມັນຈະຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງ.” ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນ ບົດ 7, ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ສຳເລັດບັນລຸ, ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກສະແດງເປັນບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ໄດ້ສະເດັດເຂົ້າເຝົ້າພຣະບິດາເພື່ອຮັບອານາຈັກ.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນນິມິດຍາມຄ່ຳຄືນ, ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງ, ມີຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງບຸດແຫ່ງມະນຸດ ມາກັບເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ທ່ານໄດ້ມາເຖິງຜູ້ຊົງພຣະຊົນອັນດົນນານ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນຳທ່ານເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະອົງ. ແລະ ອຳນາດການປົກຄອງ, ພຣະສະຫງ່າລາສີ, ແລະ ອານາຈັກ ກໍໄດ້ຖືກປະທານແກ່ທ່ານ, ເພື່ອວ່າຊົນຊາດທັງປວງ, ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ, ແລະ ພາສາທັງປວງ ຈະຮັບໃຊ້ທ່ານ: ອຳນາດການປົກຄອງຂອງທ່ານເປັນອຳນາດການປົກຄອງອັນເປັນນິດ, ຊຶ່ງຈະບໍ່ຜ່ານພົ້ນໄປ, ແລະ ອານາຈັກຂອງທ່ານເປັນອານາຈັກທີ່ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍ. ດານີເອນ 7:13, 14.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຢືນຢັນວ່າ ດານຽນ ບົດທີ 7 ແລະ ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

“ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ ເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊຳລະພຣະວິຫານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ນຳມາໃຫ້ເຫັນໃນ ດານີເອນ 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດເຂົ້າຫາຜູ້ຊົງພຣະຊັນມານິລັນດອນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນ ດານີເອນ 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ມາລາກີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນ ລ້ວນເປັນຄຳບັນຍາຍເຖິງເຫດການດຽວກັນ; ແລະສິ່ງນີ້ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວເຂົ້າສູ່ການອະພິເສກສົມລົດ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງສາວພົມຈັນສິບຄົນ ໃນ ມັດທາຍ 25.” The Great Controversy, 426.

ສະມິດບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງອົງປະກອບສໍາຄັນຂອງ “ປາຍສຸດທ້າຍແຫ່ງຄວາມພິໂລດ.” ລາວໄດ້ຫຼີກເວັ້ນຫຼັກການຕາມພຣະຄໍາພີທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ຢູດາໄດ້ຖືກພິຊິດໃນສະໄໝຂອງມະນາເສ, ແລະວ່າການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນສອງກະສັດກ່ອນເຊເດກີຢາ ກໍເປັນຕົວແທນດ້ວຍວ່າ ຢູດາໄດ້ຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງບາບີໂລນແລ້ວ ກ່ອນທີ່ເຊເດກີຢາຈະປະສົບຊະຕາກໍາຂອງຕົນ. ເຖິງແມ່ນມີການລະເວັ້ນອັນແຈ້ງຊັດເຫຼົ່ານີ້ ລາວກໍຍັງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ຄືໄລຍະເວລາແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ; ໄລຍະເວລາທີ່ພຣະວິຫານແລະກອງທັບຈະຖືກຢຽບຍໍ່າລົງໃຕ້ຕີນ.” ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງ “ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ” ເຂົ້າກັບຄໍາຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13. ຄໍາຕອບໃນຂໍ້ 14 ຄື ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ການກະຈັດກະຈາຍເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນທາດໃນບາບີໂລນເປັນປະຫວັດສາດທີ່ດຳເນີນໄປເປັນລຳດັບ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະສືບຕໍ່ໄປຈົນເຖິງປີ 1844. ໄລຍະເວລານັ້ນເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ຊຶ່ງແນ່ນອນກໍຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. ການສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844 ໄດ້ຈັດຫາພະຍານທີສອງໃຫ້ແກ່ດານີເອນສຳລັບ “ນິມິດ mar’eh” ຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍຄ່ຳແລະເຊົ້າ.

ກາເບຣຽນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນ, ແລະສິ່ງທີ່ກາເບຣຽນໄດ້ກະທໍາກໍຄື ການໃຫ້ພະຍານຄົນທີສອງແກ່ວັນທີສິ້ນສຸດ ຄືວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ມິໃຊ່ແຕ່ພຽງວ່າເຂົາໄດ້ໃຫ້ພະຍານຄົນທີສອງເພື່ອຢືນຢັນວັນທີແຫ່ງການສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນເວລາທັງສອງ, ແຕ່ດັ່ງທີ່ Smith ໄດ້ຊີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ໄລຍະເວລາທີ່ສຳພັນກັບພະຍານຄົນທີສອງແກ່ປີ 1844 ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ວ່າເປັນໄລຍະເວລາທີ່ພະວິຫານແລະພົນບໍລິວານຈະຖືກຢຽບຢໍ່າຢູ່ໃຕ້ຕີນ. ຄໍາຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມຄື, “ນິມິດກ່ຽວກັບການຖວາຍບູຊາປະຈໍາວັນ, ແລະການລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ທີ່ໃຫ້ທັງພະວິຫານແລະພົນບໍລິວານຖືກຢຽບຢໍ່າຢູ່ໃຕ້ຕີນ ຈະດໍາເນີນຢູ່ເຖິງດົນປານໃດ?” ໄລຍະເວລານັ້ນຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພວກເລວີ ບົດ 26.

ສິ່ງທີ່ Smith ບໍ່ໄດ້ເຫັນ ຫຼືຫຼີກເວັ້ນທີ່ຈະຊີ້ບອກ ກໍຄືວ່າ “ຄວາມພິໂລດ” ໃນຂໍ້ທີສິບເກົ້າ ແມ່ນ “ບັ້ນປາຍ” ຂອງຄວາມພິໂລດນັ້ນ. ຖ້າມີ “ບັ້ນປາຍ” ກໍຍ່ອມມີ “ບັ້ນຕົ້ນ” ດ້ວຍ, ແລະ Daniel ໄດ້ລະບຸວ່າ “ຄວາມພິໂລດບັ້ນຕົ້ນ” ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອໃດ ໃນບົດທີສິບເອັດ. ທ່ານກໍາລັງຊີ້ເຖິງອໍານາດສັນຕະປາປາທີ່ປົກຄອງໃນຊ່ວງຍຸກມືດ, ແລະທ່ານກ່າວວ່າອໍານາດສັນຕະປາປານັ້ນຈະຈະເລີນຂຶ້ນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດນັ້ນຈະສໍາເລັດ ຫຼືສິ້ນສຸດລົງ.

ແລະກະສັດນັ້ນຈະກະທຳຕາມໃຈປາດຖະນາຂອງຕົນ; ແລະລາວຈະຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະຍົກຕົນໃຫ້ໃຫຍ່ຍິ່ງກວ່າພະທຸກອົງ, ແລະຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນປະຫລາດຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າແຫ່ງພະທັງປວງ, ແລະຈະຈະເລີນຈົນກວ່າຄວາມພິໂລດນັ້ນຈະສຳເລັດລົງ: ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້ແລ້ວນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກກະທຳ. ດານີເອນ 11:36.

ຂໍ້ທີສາມສິບຫົກເປັນທີ່ເຂົ້າໃຈກັນຢ່າງກວ້າງຂວາງວ່າເປັນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຖອດຄວາມໄວ້ໃນຈົດໝາຍສະບັບທີສອງຂອງທ່ານເຖິງຊາວເທສະໂລນິກາ.

ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດລໍ້ລວງທ່ານໂດຍວິທີໃດໆເລີຍ: ເພາະວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ ນອກຈາກວ່າຈະມີການຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອເກີດຂຶ້ນກ່ອນ ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ, ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຂັດຂວາງ ແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ເປັນທີ່ນະມັດສະການ; ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງກັບວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ, ສະແດງຕົນເອງວ່າເຂົາເປັນພຣະເຈົ້າ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:3, 4.

“ຄົນແຫ່ງບາບ” ຂອງໂປໂລ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ” ດ້ວຍ, ຜູ້ທີ່ “ຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ຫຼື ເປັນສິ່ງທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ,” ກໍເປັນ “ກະສັດ” ອົງນັ້ນດ້ວຍ ຜູ້ທີ່ “ຈະກະທຳຕາມໃຈຕົນ; ແລະ ລາວຈະຍົກຕົນຂຶ້ນ ແລະ ຂະຫຍາຍຕົນໃຫ້ເໜືອພຣະທຸກອົງ.” ຂໍ້ຄວາມທັງສອງຕອນນີ້ໝາຍເຖິງສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ. ດານີເອນຂຽນວ່າ ສັນຕະປາປາຈະຈະເລີນກ້າວໜ້າ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າຈະຜັກດັນຕໍ່ໄປ, ຈົນກວ່າ “ຄວາມພິໂລດຈະສຳເລັດ.” ຄວາມພິໂລດໃນຂໍ້ສາມສິບຫົກນັ້ນໄດ້ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” ແລ້ວ. ຄຳວ່າ “ກຳນົດໄວ້” ໝາຍຄວາມວ່າ “ເຮັດໃຫ້ເກີດບາດແຜ”.

ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບ “ບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍ” ໃນປີ 1798, ແລະໃນຈຸດນັ້ນ “ຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ” ກໍໄດ້ສຳເລັດລົງ ຫຼື ຖືກຍຸດລົງ. ຄຳວ່າ “ສຳເລັດ” ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດ ຫຼື ຢຸດເຊົາ. ການສິ້ນສຸດຂອງ “ຄວາມພິໂລດ” ໃນບົດທີແປດ ແລະ ຂໍ້ທີສິບເກົ້າ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ກອງທັບ ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ແຕ່ “ຄວາມພິໂລດ” “ຄັ້ງທຳອິດ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798.

“ພຣະພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ຫຼັງຈາກສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີນັບແຕ່ກະສັດມານາເຊຖືກຊາວອັດຊີເຣຍພາໄປບາບີໂລນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. “ພຣະພິໂລດຄັ້ງທໍາອິດ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ຫຼັງຈາກສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີນັບແຕ່ອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອຖືກຊາວອັດຊີເຣຍພາໄປເປັນທາດໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ຍັງມີສິ່ງທີ່ຈະກ່າວອີກຫຼາຍກ່ຽວກັບ “ເຈັດຄັ້ງ” ທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນັ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງພວກເຮົາ.

“ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກຊາວລາໂອດີເຊຍວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ເປັນອາແມນ ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ແລະແທ້ຈິງ ຜູ້ເປັນປະຖົມແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ ວ່າເຈົ້າບໍ່ເຢັນ ແລະບໍ່ຮ້ອນ: ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ. ສະນັ້ນ ເນື່ອງຈາກເຈົ້າອຸ່ນໆ ແລະບໍ່ເຢັນ ຫຼື ຮ້ອນ ເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ. ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ເຮົາຮັ່ງມີແລ້ວ ແລະມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍຊັບສິນ ແລະບໍ່ຂາດເຂີນສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນນ່າສັງເວດ ໜ້າສົມເພດ ຍາກຈົນ ຕາບອດ ແລະເປືອຍກາຍ.”

“ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນທີ່ນີ້ຊົງສະແດງໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ຂ່າວສານທີ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນໃຫ້ຕັກເຕືອນປະຊາຊົນຕ້ອງນໍາໄປສູ່ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ບໍ່ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພ. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພາກທິດສະດີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນພາກປະຕິບັດໃນທຸກລາຍລະອຽດ. ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນຂ່າວສານເຖິງຊາວ Laodiceans ວ່າຢູ່ໃນສະພາບແຫ່ງຄວາມປອດໄພຕາມເນື້ອໜັງ. ພວກເຂົາຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ ໂດຍເຊື່ອວ່າຕົນເອງຢູ່ໃນສະພາບອັນສູງສົ່ງແຫ່ງຄວາມຈະເລີນຝ່າຍວິນຍານ. ‘ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຮ່ຳຮວຍແລ້ວ, ມີຊັບສິນຫຼາຍຂຶ້ນ, ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ; ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າ ເຈົ້າເປັນຄົນທຸກຍາກ, ນ່າສົມເພດ, ຂັດສົນ, ຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ.’”

“ຈະມີການຫລອກລວງອັນໃດອີກທີ່ໃຫຍ່ຫລວງກວ່າການທີ່ຈິດໃຈຂອງມະນຸດວາງໃຈວ່າຕົນເອງຖືກຕ້ອງ ໃນເວລາທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວພວກເຂົາຜິດໝົດທຸກປະການ! ຂ່າວສານຂອງພະຍານທີ່ສັດຊື່ພົບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນການຫລອກລວງອັນນ່າເສົ້າໂສກ ແຕ່ກໍຊື່ສັດຢູ່ໃນການຫລອກລວງນັ້ນ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າສະພາບຂອງຕົນເປັນທີ່ນ່າສັງເວດໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກກ່າວເຖິງກຳລັງຍົກຍ້ອງຕົນເອງວ່າພວກຕົນຢູ່ໃນສະພາບຝ່າຍວິນຍານອັນສູງສົ່ງ, ຂ່າວສານຂອງພະຍານທີ່ສັດຊື່ໄດ້ທຳລາຍຄວາມຮູ້ສຶກປອດໄພຂອງພວກເຂົາ ດ້ວຍຄຳປະນາມອັນນ່າຕົກໃຈກ່ຽວກັບສະພາບແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ ຄືຄວາມຕາບອດຝ່າຍວິນຍານ, ຄວາມຍາກຈົນ, ແລະຄວາມທຸກເວດນານ່າສົມເພດ. ຄຳພະຍານນີ້ທີ່ຄົມກ້າແລະຮຸນແຮງຍິ່ງ ຈະເປັນຄວາມຜິດພາດບໍ່ໄດ້, ເພາະຜູ້ທີ່ກ່າວນັ້ນຄືພະຍານທີ່ສັດຊື່, ແລະຄຳພະຍານຂອງພຣະອົງຈຳຕ້ອງຖືກຕ້ອງ.” Testimonies, volume 3, 252.