ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ພາກທີ ສາມສິບສາມ

“ຕາປະທັບ” ຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ສາມາດເຫັນໄດ້ ຖືກປະທັບໄວ້ໃນເວລາທີ່ມີການປະກາດກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ດານີເອນໄດ້ຮັບຕາປະທັບທີ່ສາມາດເຫັນໄດ້ ເມື່ອລາວຖືກໂຍນລົງໃນຖ້ຳສິງໂຕ; ດັ່ງນັ້ນ ບົດນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະລາຊະກຳນົດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ເລື່ອງລາວນັ້ນບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງພຽງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນສິ້ນສຸດລົງໃນບ່ອນທີ່ມັນເລີ່ມຕົ້ນ. ແນວເຫດການໃນດານີເອນບົດທີຫົກ ສະແດງໃຫ້ເຫັນພັນທະມິດຮ່ວມສະພາບທີ່ຖືກນຳພາເປັນຫຼັກໂດຍເຈົ້ານາຍຮ້ອຍຊາວຄົນ, ແລະປະທານທີ່ຕ່ຳກວ່າສອງຄົນ, ແຕ່ກໍລວມເອົາບັນດາທີ່ປຶກສາ, ນາຍທະຫານ ແລະຜູ້ປົກຄອງທັງຫຼາຍ. ພັນທະມິດຫ້າປະການນີ້ໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອຫລອກລວງກະສັດໃຫ້ຂົ່ມເຫັງດານີເອນ. ເລື່ອງລາວສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການພິພາກສາຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາກຳລັງສະແດງເຖິງການພິພາກສາພິເສດຢ່າງໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ; ການພິພາກສາທີ່ບໍ່ໄດ້ມຸ່ງໄປຫາຜູ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງດານີເອນ ຫຼືກະສັດ, ແຕ່ມຸ່ງໄປຫາຜູ້ທີ່ໄດ້ຫລອກລວງກະສັດ.

ໃນພາບການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ກໍແມ່ນຄຣິດຕະຈັກຢູ່ສະເໝີທີ່ຫລອກລວງລັດ, ແລະ ບົດທີຫົກກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການຫລອກລວງທີ່ໄດ້ກະທຳຕໍ່ກະສັດ. ຫລັງຈາກອາຫັບໄດ້ເຫັນການສຳແດງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າເທິງພູເຂົາກາເມນ, ເອລີຢາໄດ້ນຳເພິ່ນກັບຄືນໄປຫາເຢເຊເບນທ່າມກາງສາຍຝົນ. ອາຫັບບໍ່ມີເຫດຜົນໃດເລີຍທີ່ຈະຄິດວ່າເຢເຊເບນຈະບໍ່ປະທັບໃຈຕໍ່ຄຳພະຍານອັນຊົງພະລັງແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ອາຫັບໄດ້ຖືກຫລອກລວງໃນເລື່ອງຄວາມຊັງຊາອັນຢັ່ງຮາກເລິກຂອງເຢເຊເບນທີ່ມີຕໍ່ເອລີຢາ. ເລື່ອງຂອງເອລີຢາໃນການເຜີຍໜ້າກັບອາຫັບ ແລະ ເຢເຊເບນ ໄດ້ຖືກນຳມາຊ້ຳອີກຄັ້ງໃນເລື່ອງຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ (ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອລີຢາ), ແລະ ເຮໂຣດ ແລະ ເຮໂຣເດຍ.

ເມື່ອໃນວັນເກີດຂອງຕົນ ເຮໂຣດຜູ້ເມົາເຫຼົ້າໄດ້ສັນຍາຈະຍົກອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຊາໂລເມ (ທິດາຂອງນາງເຮໂຣເດຍ) ນັ້ນ, ລາວບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດວ່ານາງເຮໂຣເດຍຈະຮຽກຮ້ອງເອົາຫົວຂອງໂຢຮັນ. ບັນດາກະສັດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນອາຮາບ, ເຮໂຣດ ຫຼື ດາຣິອຸສ, ລ້ວນແຕ່ຖືກຫລອກລວງໂດຍແມ່ຍິງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ ຜ່ານການເຕັ້ນລຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມຂອງເຢເຊເບນ, ຫຼື ການເຕັ້ນລຳຂອງທິດານາງເຮໂຣເດຍ, ຫຼື ສະຫະພັນຫ້າຝ່າຍໃນເລື່ອງຂອງດານີເອນ. ປີລາດກໍຖືກຫລອກລວງເຊັ່ນກັນໂດຍຖານະປະໂລຫິດທີ່ເນົ່າເປື່ອຍ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄຣິດຈັກ” ຂອງພວກຢິວ, ແລະ ຄຣິດຈັກກໍເປັນສັນຍະລັກເຖິງແມ່ຍິງ.

ການຫຼອກລວງເປັນລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງພາບການຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ, ແລະ ອິດສະລາມໃນວິບັດປະການທີສາມ ແມ່ນຄວາມຕົວະທີ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຫຼອກລວງສະຫະປະຊາຊາດໃນວາລະສຸດທ້າຍຜ່ານຄວາມຢ້ານກົວ. ທັງ “ການຫຼອກລວງ” ແລະ “ຄວາມຕົວະ” ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຫຼອກລວງນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ບົດບາດຂອງອິດສະລາມ, ແລະ ຕຳແໜ່ງຂອງສັນຕະປາປາທີ່ກາຍເປັນຫົວທີແປດຂອງເຈັດຫົວ, ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ແລ້ວວ່າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວາລະສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງກໍຄື ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເພາະສະນັ້ນ ການເປີດໂປງການຫຼອກລວງຂອງດາຣິອຸສໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີຫົກ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂ່າວສານທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ການຫຼອກລວງແມ່ນອົງປະກອບທີ່ເຮັດໃຫ້ບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍໄດ້ຮັບການຮັກສາຢ່າງສົມບູນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສັນຕະປາປາຟື້ນຄືນມາເປັນອານາຈັກທີແປດ ແລະ ອັນສຸດທ້າຍ. ໃນການຫຼອກລວງຂອງດາຣິອຸສ, ປະທານສອງຄົນທີ່ຫັນຫຼັງ ແລະ ເຈົ້ານາຍຮ້ອຍຊາວຄົນ ແມ່ນຕົວແທນຂອງສະຫະພັນແຫ່ງການຫຼອກລວງ ຊຶ່ງຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບດານີເອນ.

ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວເປັນສັນຍະລັກຂອງບັນດາສາວົກຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນເພນເຕຄອດ.

ເພນເຕກອດເປັນແບບຢ່າງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດເມື່ອການປະທັບຕາຖືກປະທັບລົງ, ແລະເຈົ້ານາຍໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຄົນຜູ້ຫຼອກລວງດາຣິອຸສ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຖານະປະໂລຫິດອັນຈອມປອມໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຜູ້ທີ່ຫຼອກລວງກະສັດມີສອງປະເພດ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍປະທານຜູ້ຫຼົ້ມຫຼັງສອງຄົນ ແລະເຈົ້ານາຍຜູ້ຫຼົ້ມຫຼັງໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຄົນ. ປະທານສອງຄົນນັ້ນຖືກຈັດຢູ່ໃນພວກດຽວກັບດານີເອນ, ຜູ້ເປັນສາດສະດາ. ຄົນສອງພວກທີ່ຫຼອກລວງດາຣິອຸສນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງກຸ່ມຜູ້ພະຍາກອນປອມກຸ່ມໜຶ່ງ ແລະກຸ່ມປະໂລຫິດທີ່ຖືກຄວາມເສື່ອມຊົ່ວກັດກິນອີກກຸ່ມໜຶ່ງ.

“ປີແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມ” ຂອງເຢເຣມີຢາ ແມ່ນການພິພາກສາພວກສົມຄົບຄິດທີ່ໄດ້ຫລອກລວງດາຣິອັດ. ການພິພາກສາພວກຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ແລະ ພວກປະໂລຫິດ ເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງການພະຍາກອນ. ແລະດັ່ງທີ່ລະບົບປະໂລຫິດທີ່ເສື່ອມຊາມໄດ້ນໍາພາອອກໄປ ແລະ ຫລອກລວງບັນດາຜູ້ມີອໍານາດຂອງໂຣມັນໃຫ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ດັ່ງນັ້ນການສົມຄົບຄິດໃນດານີເອນ 6 ກໍາລັງກ່າວເຖິງຄວາມຈິງແຫ່ງການພະຍາກອນນັ້ນເອງ.

ເສັ້ນສາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນ ບົດທີ 5 ໄດ້ສະແດງເຖິງການພິພາກສາຝ່າຍບໍລິຫານທີ່ຖືກດຳເນີນເໜືອເຂົາສັດຝ່າຍສາທາລະນະລັດ ແລະ ຊາດສະຫະລັດອາເມລິກາ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການພິພາກສານັ້ນຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດໂດຍອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ, ຊຶ່ງໄດ້ລັກລອບເຂົ້າມາໃນອານາຈັກຜ່ານກຳແພງທາງທິດໃຕ້ທີ່ບໍ່ມີການເຝົ້າລະວັງ. ເສັ້ນສາຍຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນດານີເອນ ບົດທີ 3 ລະບຸວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍແກ່ໂລກທັງປວງໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ. ບົດທີ 6 ກຳລັງມຸ່ງເນັ້ນໄປທີ່ການພິພາກສາທີ່ຖືກດຳເນີນເໜືອຜູ້ພະຍາກອນປອມໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ.

ໃນເລື່ອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເຂົາສັດປະທ້ວງທີ່ຫຼົງຖອຍອອກນັ້ນປະກອບມີສອງຈຳພວກ: ຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ຍຶດຖືວັນອາທິດເປັນວັນນະມັດສະການ, ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ປະກາດຢ່າງເປົ່າປ່າວວ່າຍຶດຖືວັນຊະບາໂຕເປັນວັນນະມັດສະການ. ຄູ່ຂະໜານຂອງພວກເຂົາພາຍໃນເຂົາຝ່າຍຣີພັບລິກັນ ຄື ພັກເດໂມແຄຣັດ ແລະ ພັກຣີພັບລິກັນ. ເຂົາທີ່ຫຼົງຖອຍອອກທັງສອງເຂົານີ້ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍພວກຊາດູກາຍ ແລະ ພວກຟາຣີຊາຍໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ປະທານສອງຄົນທີ່ຫຼົງຖອຍ ແລະ ປະໂລຫິດໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຄົນໃນການຫຼອກລວງຂອງດາຣິອຸດ ກໍເປັນຕົວແທນເຊັ່ນກັນຂອງສອງປະເພດແຫ່ງເຂົາທີ່ຫຼົງຖອຍອອກຂອງຝ່າຍໂປຣແຕສຕັງ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນເວລາທີ່ເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ພວກເຂົາແທ້ຈິງແລ້ວເປັນບຸກຄົນທາງການເມືອງ, ແຕ່ບໍລິບົດທາງຄຳພະຍາກອນຊີ້ບອກວ່າ ອຳນາດທາງສາສະໜາທີ່ຫຼົງຖອຍອອກນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ຫຼອກລວງລັດ.

ເລື່ອງນີ້, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນຢູ່ທີ່ພູຄາເມນ, ຊີ້ບອກເຖິງຜູ້ພະຍາກອນປອມສອງພວກ; ຄື ຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນຂອງດົງເຈົ້າແມ່ (ອາຊຕາໂຣດ). ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງແທນເຖິງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ, ເພາະວ່າພະບາອານເປັນເທບພະເຈົ້າເພດຊາຍ ແລະ ອາຊຕາໂຣດເປັນເທບທິດາເພດຍິງ. ໃນທີ່ສຸດ ເອລີຢາໄດ້ປະຫານຜູ້ພະຍາກອນປອມແຫ່ງພູຄາເມນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ພັນທະມິດໃນດານີເອນບົດທີ 6 ຖືກໂຍນລົງໃນຖໍ້າສິງ.

ໃນເລື່ອງດຽວກັນຂອງພູເຂົາກາເມນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແທນໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ອໍານາດທີ່ຫລອກລວງນັ້ນແມ່ນລູກສາວ. ທັງສອງເລື່ອງຊີ້ບອກວ່າຜູ້ຫລອກລວງແມ່ນຜູ້ເຕັ້ນລໍາ ບໍ່ວ່າຈະເຕັ້ນຢູ່ຮອບເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາເທິງພູເຂົາກາເມນ ຫຼືໃນງານວັນເກີດຂອງເຮໂຣດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມຶນເມົາ ບ່ອນທີ່ຊາໂລເມໄດ້ສະແດງການເຕັ້ນລໍາແຫ່ງການຫລອກລວງຂອງນາງ. ເມື່ອນໍາສອງເສັ້ນນີ້ມາຮ່ວມກັນ ພວກມັນຊີ້ບອກເຖິງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ ທີ່ກໍ່ຮ່າງສໍາເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕົກອອກຈາກຄວາມເຊື່ອໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ແມ່ນບັນດາລູກສາວຂອງເຮໂຣດີອາດ ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນເຢເຊເບນ ຊຶ່ງທັງສອງຕ່າງເປັນຕົວແທນຂອງຄາທອລິກ. ວັນເກີດຂອງເຮໂຣດໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີຫົກຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ກໍໝາຍເຖິງວັນເກີດຂອງອານາຈັກທີເຈັດໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ (ສະຫະປະຊາຊາດ).

ໃນຄໍາສັນຍາທີ່ໃຫ້ແກ່ຊາໂລເມນັ້ນເອງ, ເຮໂຣດໄດ້ຍິນຍອມຈະມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຊາໂລເມ, ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າອານາຈັກທີເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງ ແລະ ລັດເຄິ່ງໜຶ່ງ. ອານາຈັກນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຫົວຂອງໂຢຮັນຖືກນໍາມາມອບໃຫ້ແກ່ເຮໂຣເດຍ. ເພາະເຫດນີ້, ອານາຈັກທີເຈັດຈຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີໃນ Revelation ບົດທີສິບເຈັດ ວ່າດໍາລົງຢູ່ແຕ່ໄລຍະສັ້ນໜ່ອຍ. ການປະສານເປັນໜຶ່ງສາມຝ່າຍຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະທີ່ນັ້ນກະສັດທັງສິບໄດ້ເຫັນພ້ອມກັນທີ່ຈະມອບອານາຈັກອັນສັ້ນຊົ່ວຄາວຂອງພວກເຂົາແກ່ສັດຮ້າຍເປັນເວລາໜຶ່ງ “ຊົ່ວໂມງ.” ໜຶ່ງ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ ຄື “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນສະຫະລັດ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ.

ກະສັດທັງສິບ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຮໂຣດ, ໄດ້ເຫັນພ້ອມກັນໃນວັນເກີດຂອງອານາຈັກທີເຈັດທີ່ຈະມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ ໃນຊ່ວງວິກິດກົດວັນອາທິດ, ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ.” ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ, ອັກສອນທີ່ຂຽນດ້ວຍພຣະຫັດໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເທິງຝາຂອງເບນຊັດຊາ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ, ຊັດຣາກ, ເມຊາກ ແລະ ອາເບດເນໂກ ຖືກໂຍນເຂົ້າໃນເຕົາໄຟ ແລະ ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນເມກ ເໝືອນດັ່ງພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ. ສະຫະພັນສາມຝ່າຍຖືກນຳມາຮ່ວມກັນໂດຍການຫລອກລວງທີ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໄດ້ກະທຳ, ຊຶ່ງມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ໄຟລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນຕໍ່ໜ້າມະນຸດທັງຫລາຍ.

ໂລກໄດ້ຖືກຫລອກລວງ ບໍ່ແມ່ນຫຼາຍເທົ່າໃດໂດຍອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ, ແຕ່ໂດຍ “ວິທີການແຫ່ງອັດສະຈັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ຊຶ່ງມັນໄດ້ຮັບອຳນາດໃຫ້ກະທຳ. ວະລີ “ວິທີການແຫ່ງອັດສະຈັນເຫຼົ່ານັ້ນ” ເປັນຂໍ້ຄວາມທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາ, ແຕ່ມັນໄດ້ວາງນ້ຳໜັກທີ່ຖືກຕ້ອງໄວ້ເທິງອັດສະຈັນເຫຼົ່ານັ້ນ, ຊຶ່ງຄວນຖືກສັງເກດຢ່າງຮອບຄອບ. ວິທີທີ່ຂ່າວສານອັນເປັນເທັດ (ໄຟຈາກຟ້າສະຫວັນ), ຫລອກລວງໂລກ ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຄວນຕະໜັກຮູ້, ເພາະບັດນີ້ພວກເຮົາກຳລັງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດຢ່າງແທ້ຈິງ ທີ່ບັນດາປະຊາກອນແຫ່ງດາວໂລກ ກຳລັງຖືກສະກົດຈິດຜ່ານ “ທາງດ່ວນຂໍ້ມູນຄວາມຮູ້ລະດັບສູງ” ຊຶ່ງຖືກຄວບຄຸມ ແລະ ຊັກໃຍໂດຍພໍ່ຄ້າໂລກາພິວັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ເລື່ອງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະພັກໄວ້ກ່ອນຈົນກວ່າບົດຄວາມພາຍຫຼັງ, ແຕ່ໃນເວລານີ້ ພວກເຮົາພຽງແຕ່ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການຫລອກລວງຂອງບັນດາປະທານາທິບໍດີ ແລະ ເຈົ້ານາຍ ທີ່ໄດ້ກະທຳຕໍ່ດາຣິອຸດ, ເປັນຫົວຂໍ້ພະຍາກອນອັນຈຳເພາະ, ຊຶ່ງບັນຈຸອົງປະກອບຫຼາຍປະການທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນ ແລະ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຕະໜັກຮູ້.

ການຮ່ວມສາມຝ່າຍນັ້ນໄດ້ຖືກນໍາໃຫ້ມາລວມກັນໂດຍການຫລອກລວງແຫ່ງການຟ້ອນຢ່າງຍົ່ວຢວນຂອງຊາໂລເມ ຕໍ່ໜ້າບັນດາຜູ້ປົກຄອງໃນງານລ້ຽງວັນເກີດຂອງເຮໂຣດ. ການຫລອກລວງທີ່ຖືກບີບບັງຄັບໃຫ້ຕົກແກ່ປີລາດນັ້ນ ມີລັກສະນະສອງປະການ ຄື ການກ່າວຫາວ່າພຣະຄຣິດກໍ່ໃຫ້ເກີດແລະສົ່ງເສີມການກະບົດຕໍ່ອໍານາດແຫ່ງລັດ ແລະອີກປະການໜຶ່ງ ຄື ວ່າພຣະອົງໄດ້ໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ອໍານາດທາງສາສະໜາ. ໃນປະຫວັດການນັ້ນ ຄູ່ປະປັກສາມຝ່າຍໄດ້ມາຮ່ວມກັນ. ອໍານາດໂຣມັນ (ລັດ), ບາຣັບບາສ, ພຣະຄຣິດປອມ (ຜູ້ພະຍາກອນປອມ), ແລະຄຣິສຕະຈັກຢິວທີ່ເສື່ອມຖອຍ (ສັດຮ້າຍ). ຄຣິສຕະຈັກທີ່ເສື່ອມຖອຍນັ້ນໄດ້ຫລອກລວງອໍານາດໂຣມັນ (ລັດ) ດ້ວຍຄໍາຕົວະສອງປະການ ຄື ການກະບົດ ແລະ ການໝິ່ນປະໝາດ.

ເມື່ອສຸດທ້າຍດາຣິອຸດໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຕະໜັກເຖິງແຮງຈູງໃຈຂອງຜູ້ຫຼອກລວງລາວ, ລາວກໍຖືກບັງຄັບໃຫ້ໂຍນດານີເອນເຂົ້າໄປໃນຖ້ຳສິງ. ດານີເອນໄດ້ຝ່າຝືນກົດໝາຍຂອງລັດໂດຍການເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຳຕົວະທີ່ນຳສະເໜີຕໍ່ດາຣິອຸດນັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດຜົນໂດຍການຍົກຊູຄວາມຈອງຫອງຂອງດາຣິອຸດຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຂັດຂວາງລາວບໍ່ໃຫ້ຮັບຮູ້ແຮງຈູງໃຈຂອງຜູ້ຫຼອກລວງລາວ. ຄຳຕົວະແລະການຫຼອກລວງໃນເລື່ອງຂອງດານີເອນແລະຖ້ຳສິງ ຊີ້ບອກວ່າການເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າເປັນການໝິ່ນປະໝາດແລະການກະບົດຕໍ່ລັດ, ຊຶ່ງເປັນການຫຼອກລວງສອງປະການດຽວກັນກັບທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ແລະໝຸດໝາຍທາງຂອງໄມ້ກາງແຂນກໍສອດຄ່ອງກັບໝຸດໝາຍທາງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ການລົງໂທດຂອງອຳນາດທາງສາສະໜາທີ່ຫຼອກລວງເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າອຳນາດທາງສາສະໜານັ້ນຫຼອກລວງອຳນາດຂອງລັດ.

ພວກຜູ້ນຳທາງສາສະໜາຈະຖືກຫັນເຂົ້າໂຈມຕີຫຼັງຈາກເວລາແຫ່ງການທົດສອບໄດ້ປິດລົງ, ເພາະຝູງຊົນຂອງເຂົາຈະຮັບຮູ້ວ່າຕົນໄດ້ຖືກຫລອກລວງດ້ວຍຄຳຕົວະທີ່ບັນດາຜູ້ນຳທາງສາສະໜາໄດ້ເຜີຍແຜ່. ບັນດາປະທານແລະເຈົ້ານາຍ ພ້ອມທັງຄອບຄົວຂອງເຂົາ, ລ້ວນແຕ່ປະສົບກັບການພິພາກສາຕອບແທນອັນດຽວກັນ ສຳລັບຄຳຕົວະທີ່ເຂົາໄດ້ເຜີຍແຜ່. ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ປະຫານບັນດາຜູ້ພະຍາກອນເທັດຢູ່ພູເຂົາກາເມນ, ການຕອບແທນອັນດຽວກັນນັ້ນຖືກເປັນພາບແທນໄວ້ໃນ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ເມື່ອ “ເຈັດພັນຄົນ” ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ.

ໃນການສຳເລັດຂອງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ແຫ່ງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ, ເຈັດພັນຄົນທີ່ຖືກສັງຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງລາຊະວົງຂອງຝຣັ່ງ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເຈັດພັນຄົນທີ່ຖືກສັງຫານນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຊາວ Seventh-day Adventists ຜູ້ກົ້ມລົງຕໍ່ໂຣມ, ເພາະວ່າມີແຕ່ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດມາເຖິງ.

“ເຈັດພັນ” ຄົນທີ່ຖືກທຳລາຍລົ້ມລົງໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່, ນັ້ນຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຍັງຖືກວາງຄຽງຄູ່ກັບ “ເຈັດພັນ” ຄົນທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຄຸກເຂົ່າລົງຕໍ່ໜ້າ Jezebel ໃນສະໄໝຂອງ Elijah.

ການອ້າງອີງຄັ້ງທຳອິດເຖິງເຈັດພັນ ຊີ້ບອກເຖິງກຸ່ມຜູ້ສັດຊື່ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມກົ້ມກາບຕໍ່ເຢເຊເບນ, ແລະການອ້າງອີງຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ເຫຼືອຢູ່ກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຍອມກົ້ມກາບຕໍ່ເຢເຊເບນ. ເມື່ອສັນຕະປາປາຄອງພິຊິດແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ (ຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ), ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊົນຊັ້ນໜຶ່ງຖືກ “ຄວ່ຳລົງ” ແລະອີກຊົນຊັ້ນໜຶ່ງຫຼຸດພົ້ນຈາກມືແຫ່ງການຄວບຄຸມຂອງບາບີໂລນ, ເພາະວ່າຂ່າວສານໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລານັ້ນ.

ຄຳວ່າ “countries” ເປັນຄຳທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາ ເພາະວ່າ ຫຼາຍປະເທດບໍ່ໄດ້ຖືກ “ຄວ່ຳລົງ” ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແຕ່ສະມາຊິກເປັນລາຍບຸກຄົນຈຳນວນຫຼາຍຂອງຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist ຖືກຄວ່ຳລົງ ເພາະວ່າໃນຈຸດນັ້ນ ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກຖືວ່າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ພວກເຂົານີ້ແຫຼະແມ່ນ “ຄົນຈຳນວນຫຼາຍ” ເພາະວ່າພວກເຂົາເຄີຍເປັນຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຢູ່ໃນຈຳພວກຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດການຊົງເອີ້ນນັ້ນ.

ການຫຼອກລວງຂອງບັນດາເຈົ້ານາຍ ແລະ ປະທານໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີຫົກ ແມ່ນການຊີ້ບອກເຖິງການລົງໂທດອຳນາດທາງສາສະໜາທີ່ຫຼອກລວງອຳນາດຂອງລັດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ພຣະທຳດານີເອນໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.