ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ສາມສິບຫົກ

ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 1 ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 4 ກໍໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງເຊັ່ນກັນ ຕັ້ງແຕ່ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ແນ່ນອນວ່າ ສິ່ງນີ້ບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ ຫາກປາດສະຈາກວິທີວິທານແຫ່ງຝົນປາຍຂອງ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ.”

ເນບູກາດເນັດຊາ, ໃນບົດທີສີ່, ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊັບຊ້ອນຢ່າງຫຼາຍ. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເຕືອນໃຈຕົນເອງເຖິງສິ່ງທີ່ລາວເປັນຕົວແທນ ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາການເປີດຜະນຶກນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນປະຫວັດສາດຂອງ William Miller. ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ບໍ່ຕ່າງຈາກຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ William Miller, ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ແຫ່ງ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ, ຊຶ່ງເປັນສາຍດ້າຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖັກທໍພຣະຄຳພີດານີເອນທັງເລື່ອງເຂົ້າໄວ້ນຳກັນ. ເມື່ອດານີເອນໄດ້ຕີຄວາມຄວາມຝັນຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່, ທ່ານໄດ້ເຕືອນລາວເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂ່າວສານທູດອົງທຳອິດ ທີ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດໃນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນປີ 1798.

ເມື່ອການພິພາກສາທີ່ເນບູກາດເນດຊາໄດ້ຮັບການເຕືອນວ່າຈະມາເຖິງນັ້ນໄດ້ມາຮອດ, ການມາຮອດນັ້ນເປັນຕົວແທນລ່ວງໜ້າຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນບົດທີສີ່ ທັງຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນທີ່ດານີເອນໄດ້ໃຫ້ໄວ້, ແລະການມາຮອດຂອງການພິພາກສາທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນນັ້ນ, ຖືກແທນດ້ວຍຄໍາວ່າ “ຊົ່ວໂມງ”. “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາຂອງເນບູກາດເນດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນລ່ວງໜ້າຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອການພິພາກສາພາກບໍລິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເລີ່ມຂຶ້ນ. ຈາກນັ້ນ ສ່ວນໃນດານີເອນບົດທີສີ່ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການມາຮອດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1798, ແລະການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງຖືກສັນຍະລັກໂດຍຄໍາວ່າ “ຊົ່ວໂມງ”, ຈຶ່ງຖືກກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມຕໍ່ໄປ. ເຕັກນິກຂອງການກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມນີ້ ເປັນເຕັກນິກທາງພະຍາກອນທີ່ປາກົດຊ້ຳໆໃນຄໍາພະຍາກອນ, ແຕ່ໂດດເດັ່ນເປັນພິເສດໃນພຣະທໍາດານີເອນ.

ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ມາເຖິງ “ໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາ, “ເຈັດເວລາ” ຊຶ່ງເປັນການພິພາກສາຂອງລາວ ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ, ແລະໃນຖານະເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ໃນເວລານັ້ນລາວຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາທີ່ໄດ້ນຳມາເໜືອອານາຈັກອິສຣາເອນຝ່າຍເໜືອໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ລາວໄດ້ຮັບຫົວໃຈຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະສັດຮ້າຍໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງ, ແລະນັບຈາກປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງ 1798, ລາວເປັນຕົວແທນຂອງສອງຮູບແບບຂອງລັດທິນອກສາສະໜາທີ່ມັກຈະເປັນຫົວຂໍ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

ຕະຫຼອດເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ລາວໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທຳລາຍລ້າງແຫ່ງຄວາມເປັນນອກຮີດ; ແລະຈາກນັ້ນ ອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ລາວໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທຳລາຍລ້າງແຫ່ງສັນຕະປາປາ. ຫົວໃຈຂອງອຳນາດທຳລາຍລ້າງທັງສອງນັ້ນເປັນອັນດຽວກັນ, ເພາະລະບົບສັນຕະປາປາກໍແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມເປັນນອກຮີດທີ່ສວມໃສ່ຄຳປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິດສະຕຽນ.

ໃນ “ປາຍຂອງວັນທັງຫລາຍ,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກທີ່ລະບຸໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ໃນປີ 1798, ອານາຈັກຂອງລາວໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນໃຫ້ແກ່ລາວ. ຄຳພະຍານຂອງດານີເອນ 4, ແລະ ວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ລະບຸວ່າ ເມື່ອອານາຈັກຂອງລາວໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນໃຫ້ແກ່ລາວໃນ “ປາຍຂອງວັນທັງຫລາຍ,” ລາວເປັນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບການກັບໃຈແລ້ວ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ລາວຈຶ່ງກາຍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຄວາມຈິງສຳຄັນສີ່ປະການ. ລາວກາຍເປັນສາຍເຊື່ອມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງອຳນາດແຫ່ງມັງກອນຂອງລັດທິພາແກນ, ຊຶ່ງລາວເປັນຕົວແທນໃນເຄິ່ງທຳອິດຂອງ “ເຈັດເວລາ” ຂອງລາວ, ແລະອຳນາດແຫ່ງສັດຮ້າຍ, ຊຶ່ງລາວເປັນຕົວແທນໃນເຄິ່ງຫລັງຂອງ “ເຈັດເວລາ” ຂອງລາວ. ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສອງປະການນັ້ນ, ໂດຍຢືນຢູ່ເປັນອານາຈັກທີ່ຖືກຟື້ນຄືນໃນປີ 1798, ຕໍ່ຈາກນັ້ນລາວຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດທຳລາຍລ້າງປະການທີສາມ (ຜູ້ພະຍາກອນປອມ), ຊຶ່ງຈະປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນເຊິງສັນຍາລັກ, ໃນຂະນະທີ່ໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທຣ໌ຖືກຫລົງລືມ. ໃນຖານະເປັນກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ, ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງສາຍເຊື່ອມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງອຳນາດທັງສາມປະການທີ່ຈະກາຍເປັນບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນນຳໂລກໄປສູ່ອາຣມາເກດໂດນ.

ທ່ານຍັງໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເກີດຂຶ້ນຂອງສະຫະລັດໃນຖານະສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798 ເປັນດັ່ງລູກແກະ, ອັນເປັນສັນຍາລັກໂດຍປະສົບການແຫ່ງການກັບໃຈຂອງທ່ານ. ໃນເວລາດຽວກັນ ທ່ານຈະເປັນຕົວແທນຂອງສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນດ້ວຍ, ຊຶ່ງໃນຖານະເປັນ Republicanism ແລະ Protestantism ໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງກຳລັງຂອງສະຫະລັດ, ອັນເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ປະເທດນີ້ກາຍເປັນປະເທດທີ່ໄດ້ຮັບການໂຜດປານຫຼາຍທີ່ສຸດໃນໂລກ. ແຕ່ເມື່ອຄົບເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍະລັກນັ້ນ ສອງເຂົານັ້ນຈະຖືກເປັນຕົວແທນໃນຖານະ Republicanism ທີ່ເສື່ອມຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຈາກຄວາມເຊື່ອ, ໂດຍທັງສອງເຂົາຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ. ເຂົາແຫ່ງ Republicanism ຈະປະກອບດ້ວຍພັກ Democratic ທີ່ເມີນເຉີຍຢ່າງເປີດເຜີຍຕໍ່ຫຼັກການອັນສັກສິດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ແລະພັກ Republican ທີ່ອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້ພິທັກແລະແຊ້ມແຫ່ງລັດຖະທຳມະນູນ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງກັບປະຕິເສດຫຼັກການອັນສັກສິດຂອງລັດຖະທຳມະນູນ, ໃນຂະນະທີ່ເລືອກເອົາຂະນົບທຳນຽມ ແລະຈາຮີດປະເພນີມາແທນທີ່ຫຼັກການທີ່ຢູ່ໃນເອກະສານອັນສັກສິດນັ້ນ.

ສອງຝ່າຍນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍພວກຊາດູກາຍ ແລະ ພວກຟາຣິສີໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ຈິດວິນຍານຂອງພວກຊາດູກາຍ ແລະ ພວກຟາຣິສີ ຈະຖືກສະແດງອອກເຊັ່ນກັນໃນເຂົາຂອງໂປຣແຕສແຕນທີ່ຫລົງເສຍ, ໂດຍທີ່ຄົນຈຳພວກໜຶ່ງຈະຍຶດຖືການນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ ແລະ ອີກຈຳພວກໜຶ່ງຈະຍຶດຖືການນະມັດສະການໃນວັນຊະບາໂຕ. ສະພາບທີ່ໄດ້ກັບໃຈແລ້ວຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນ “ຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງວັນທັງຫລາຍ,” ໃນປີ 1798, ເປັນຕົວແທນໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະ ຂອງເຂົາທັງສອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ສັນຍະລັກທັງສາມ—ຄື ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ແລະ ສອງເຂົາຂອງມັນ—ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ປ່ຽນຈາກລູກແກະໄປເປັນມັງກອນ.

ເນບູກາດເນັດຊາ, ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງ “ເຈັດຄາວ” ຂອງລາວ, ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເຊື່ອມທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ອານາຈັກບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນຂອງລາວເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບີໂລນສະໄໝສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ລາວຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສາມອົງການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໂລກທີ່ມີສອງເຂົາ, ຊຶ່ງປ່ຽນຈາກລູກແກະໄປເປັນມັງກອນໃນລະຫວ່າງເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກທີ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຖືກຫຼົງລືມ. ເປັນເລື່ອງເລິກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງທີ່ອານາຈັກຕາມຕົວອັກສອນຂອງລາວເປັນອານາຈັກນັ້ນເອງທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງອານາຈັກທີ່ປົກຄອງເປັນເວລາເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກ.

ສັນຍະລັກຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ ຈະຕ້ອງນໍາມາວາງທັບເທິງບົດທີໜຶ່ງ. ເມື່ອມີການນໍາໃຊ້ເຊັ່ນນັ້ນ ມັນຈະຮວບຮວມໝຸດໝາຍຕ່າງໆຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄທ ແລະຢືນຢັນຄວາມຈິງຫຼາຍປະການຂອງນິມິດແມ່ນ້ຳອູໄລ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ. ພື້ນຖານ ແລະເສົາຄ້ຳກາງຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທ ແມ່ນຄໍາຖາມ ແລະຄໍາຕອບໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີແປດ ແລະຂໍ້ທີສິບສາມກັບສິບສີ່. ຄໍາຖາມນັ້ນຄື, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນ ແລະການລະເມີດອັນນໍາມາເຖິງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ເຮັດໃຫ້ທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະພົນໄພ່ຖືກຢຽບຍ່ຳຢູ່ໃຕ້ຕີນນັ້ນ ຈະດຳເນີນໄປອີກດົນເທົ່າໃດ?”

ໃນບັນດາຄໍາທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນພຣະຄໍາພີເປັນຫຼາຍຮ້ອຍ ຫາກບໍ່ເຖິງເປັນພັນຄໍານັ້ນ ມີແຕ່ຄໍາທີ່ເພີ່ມເຂົ້າຄໍາວ່າ “ການຖວາຍບູຊາ” ເທົ່ານັ້ນ ທີ່ການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກວ່າບໍ່ແມ່ນຂອງຕົວບົດ. ເມື່ອຄໍານັ້ນຖືກເອົາອອກຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍຈະເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງວ່າ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ ແລະ ການລະເມີດ” ແມ່ນອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ອັນແຍກຕ່າງຫາກຈາກກັນ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະວ່າ ຄໍາວ່າ “ການຖວາຍບູຊາ” ເປັນຄໍາທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໂດຍສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດ ແລະ ບໍ່ໃຊ້ກັບຕົວບົດ; ແລະ ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນ ນາງຍັງໄດ້ລະບຸອີກວ່າ ກຸ່ມມິນເລີໄລທ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງໃນການລະບຸວ່າ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ” ແມ່ນລັດທິນອກສາສະໜາ. ຄໍາສັບທາງໄວຍາກອນພາຍໃນຄໍາຖາມຂອງຂໍ້ທີສິບສາມ ໄດ້ຖືກພຣະຄຣິດຊີ້ບອກໄວ້ຢ່າງຮອບຄອບ ໂດຍຜ່ານບົດຂຽນຂອງ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌, ແລະ ເມື່ອຖືກກໍາກັບໂດຍຂໍ້ພຣະຄໍາພີ ແລະ ຄໍາແນະນໍາທີ່ດົນໃຈເພີ່ມເຕີມ ຄໍາຖາມນັ້ນກໍຄື, “ນິມິດກ່ຽວກັບອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ ທີ່ຈະຢຽບຍ່ຳທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ນັ້ນຈະຍາວນານເທົ່າໃດ?”

ເພາະສະນັ້ນ ເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ໃນປີ 1798 ທ່ານກໍກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຊາຍທີ່ກັບໃຈແລ້ວ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈເສົາຫຼັກກາງ ແລະ ຮາກຖານຂອງອັດເວັນຕິສຶມ. ການກັບໃຈຂອງທ່ານຊີ້ບອກເຖິງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຜູ້ເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້” ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ, ແຕ່ສັນຍາລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງທ່ານເອງ ກໍໄດ້ສະແດງປະຫວັດສາດໂດຍກົງ ຊຶ່ງເປັນຫົວຂໍ້ຂອງຄຳຖາມທີ່ວ່າ, “ນິມິດເກືອບເຖິງດົນປານໃດ ກ່ຽວກັບອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ອຳນາດສັນຕະປາປາ ທີ່ຈະຢຽບຍ່ຳປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ (ກອງທັບ), ແລະ ສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະອົງ?” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ຍິງພົມມະຈັນທີ່ມີປັນຍາ” ຜູ້ເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້,” ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງ William Miller, ເພາະວ່າ Miller ເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ “ມີປັນຍາ” ໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ໃນປີ 1798.

ເນບູກາດເນັດຊາເປັນສັນຍາລັກຂອງ waymark ແຫ່ງ “ເວລາສຸດທ້າຍ,” ແລະເມື່ອນຳໄປທັບຊ້ອນເທິງບົດທີໜຶ່ງ ລາວຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນເວລານັ້ນດ້ວຍ, ເພາະວ່າໃນບົດທີສີ່ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ດານີເອນມອບຂ່າວສານຄຳເຕືອນແກ່ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງເວລາທີ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງ, ແລະນັ້ນຄືປີ 1798. “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ການພິພາກສາຂອງເນບູກາດເນັດຊາມາເຖິງ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນການພິພາກສາສືບສວນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. waymarks ທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍສັນຍາລັກຂອງເນບູກາດເນັດຊາໃນບົດທີສີ່ ແມ່ນ 723 BC, 538, 1798 (ເວລາສຸດທ້າຍ) ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ໝຸດໝາຍຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄທ໌ໃນດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເຢໂຮຍາຄີມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ການປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທຳອິດ, ທີ່ຖືກແທນໂດຍເຢໂຮຍາຄີມ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ການພິຊິດເຢໂຮຍາຄີມເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງບາບີໂລນ, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພຣະລາຊະກຳນົດຂອງໄຊຣັດ. ບົດທີໜຶ່ງຂອງດານີເອນລະບຸເຖິງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ, ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນຮູບຂອງການທົດສອບດ້ານອາຫານ, ຕາມດ້ວຍການທົດສອບດ້ວຍການເບິ່ງເຫັນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທົດສອບຊີ້ຂາດ. ການທົດສອບທັງສາມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອຳນາດ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ເສດັດລົງມາຈາກສະຫວັນພ້ອມດ້ວຍໜັງສືນ້ອຍເລັ່ມໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງ “ກິນ” ມັນ, ດັ່ງທີ່ດານີເອນແລະສາມຜູ້ມີຄຸນຄ່າໄດ້ເລືອກກິນອາຫານປະເພດພືດ ແທນອາຫານຂອງບາບີໂລນ.

ການທົດສອບຄັ້ງທີສອງຂອງຂະບວນການນັ້ນໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປາກົດອອກຂອງການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງມິນເລີ (ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ) ຂອງບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນ, ເມື່ອໃນເວລານັ້ນສາມາດເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຂະບວນການມິນເລີໄທ ແລະ ບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນທີ່ໃນຂະນະນັ້ນໄດ້ເລີ່ມບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນໃນຖານະໂປຣແຕສແຕນຜູ້ຖອຍຫຼັງ. ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນສອງພວກນັ້ນເດັ່ນຊັດພໍໆກັບທີ່ເນື້ອກາຍຂອງດານີເອນ ແລະ ສາມສະຫາຍຜູ້ມີຄຸນຄ່າປາກົດງາມກວ່າ ແລະ ອ້ວນສົມບູນກວ່າ ເນື່ອງຈາກໄດ້ກິນອາຫານແຫ່ງສະຫວັນ ແທນອາຫານຂອງບາບີໂລນ. ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກຂີດໝາຍຢ່າງຊັດເຈນໃນຕອນທ້າຍຂອງປີຕາມພຣະຄຳພີ 1843 (19 ເມສາ 1844), ເມື່ອເວລາຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈາລີສິບຄົນໄດ້ມາເຖິງ.

ນອກເໜືອຈາກການຊີ້ບອກໝຸດໝາຍສະເພາະຕ່າງໆໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ແລ້ວ, ສອງບົດນີ້, ເມື່ອນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນ “line upon line,” ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຊີ້ບອກອຳນາດສອງປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ ເຊິ່ງເປັນຫົວຂໍ້ຂອງຫຼັກຄຳສອນພື້ນຖານເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ, ແລະຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນກະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຂອງດານີເອນ 12 ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນສະເໝີເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ.

ພວກເຂົາຍັງລະບຸອີກວ່າ ເນບູກາດເນັດຊາ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຄົນມີປັນຍາໃນປີ 1798 ຄວບຄູ່ກັບຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງລາວໃນບົດທີສີ່ ເປັນຕົວແທນຂອງ William Miller, ຜູ້ຊຶ່ງຂະບວນການຂອງລາວຈະກາຍເປັນເຂົາໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ. ພະລະກິດຂອງ William Miller, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານແຫ່ງລັດທິ Adventism, ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງຕາຕະລາງສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ, ແລະ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳໃນການຈັດທຳຕາຕະລາງສັກສິດທັງສອງນັ້ນ.

ມີຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການທີ່ Miller ບໍ່ໄດ້ເຫັນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພາະຈຸດຢືນຂອງລາວໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນບໍ່ເປີດໂອກາດໃຫ້ລາວຮັບຮູ້ວ່າ ມີອຳນາດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຢູ່ສາມປະການ; ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ paganism (the dragon), papalism (the beast), ແຕ່ຍັງມີ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຖອຍຈາກຄວາມເຊື່ອ (the false prophet) ດ້ວຍ. ໃນການຈັດຕຽມໂດຍພຣະຈັດສັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວາມເຂົ້າໃຈຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງ Miller ເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງຖືກຈຳກັດໂດຍຈຸດຢືນຂອງລາວໃນປະຫວັດສາດ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເທິງສອງແຜ່ນຕາຕະລາງສັກສິດຂອງ Habakkuk.

ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນບົດທີສີ່ຂອງພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງວິນລຽມ ມິນເລີ. ຄວາມຝັນທັງສອງກ່າວເຖິງ “ເຈັດເວລາ,” ແລະຄວາມຝັນຂອງມິນເລີຊີ້ບອກເຖິງການປະຕິເສດວຽກງານຂອງລາວ ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1863 ແລະທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຈົນເຖິງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຄວາມຝັນທັງສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍອານາຈັກທີ່ຖືກຟື້ນຟູຄືນ ຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງມິນເລີ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາໂດຍກົງເຖິງນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມຝັນຂອງ Miller ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

ຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນບົດນໍາຂອງຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ William Miller ຊຶ່ງຂຽນໂດຍ James White ເມື່ອລາວໄດ້ຕີພິມຄວາມຝັນຂອງ Miller ໃນ Advent Herald.