ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກສີ່ສິບ

ດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງ ເມື່ອນຳມາທັບຊ້ອນກັບ ດານີເອນ ບົດທີສີ່ ຍ່ອມເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຫາ 1844. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ສ່ວນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນຄື ບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ. “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ບົດທີໜຶ່ງ, ສີ່ ແລ້ວຈຶ່ງເຈັດເຖິງເກົ້າ ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຫວັດສາດແຫ່ງຂະບວນການມິນເລີຣາຍທ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ.

ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ (1798 ຫາ 1844) ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງຂະບວນການແອັດເວັນຕິສຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະໃນທີ່ສຸດຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ເທິງແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843. ຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ໃນດານີເອນບົດ 2 ຢູ່ໃນແຜນພູມນັ້ນ. ນິມິດໃນດານີເອນບົດ 7 ແລະ 8 ກໍຢູ່ໃນແຜນພູມນັ້ນ. “ເຄື່ອງບູຊາເປັນນິດ” ໃນບົດ 8 ກໍຖືກນໍາສະແດງໄວ້, ເໝືອນກັນກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີນິຕິບົດ 26. ວິບັດທັງສາມຂອງອິດສະລາມ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ນໍາສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດ 9, ກໍຢູ່ໃນນັ້ນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຕືອນລ່ວງໜ້າຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກໂຈມຕີ.

ວຽກງານຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ, ຊຶ່ງຈະຕ້ອງຖືກສຳເລັດໂດຍການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ກໍໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍອິຊາຢາເຊັ່ນກັນ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງປະຊາຊົນໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະ ວຽກງານທີ່ພວກເຂົາຖືກເອີ້ນໃຫ້ເຮັດ, ເພາະວ່າຮາກຖານທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວໃຫ້ຖືກຝັງກົບໄວ້ດ້ວຍຄວາມຜິດພາດກ່ອນວັນສຸດທ້າຍຈະມາເຖິງ.

“ບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່” ໝາຍເຖິງຄວາມຈິງທາງຫຼັກຄຳສອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບອຳນາດສອງປະການແຫ່ງການທຳໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ຄື ຄວາມນອກຮີດນອກຄອງ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ. ອຳນາດສອງປະການແຫ່ງການທຳໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ຄື ຄວາມນອກຮີດນອກຄອງ ຊຶ່ງຕໍ່ມາຖືກສືບຕໍ່ໂດຍລັດທິສັນຕະປາປາ ແມ່ນສິ່ງທີ່ William Miller ໄດ້ນຳໃຊ້ເປັນໂຄງຮ່າງສຳລັບຄຳພະຍາກອນທຸກຂໍ້ທີ່ທ່ານໄດ້ນຳສະເໜີ.

ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີເປັນກອບນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດແລະຄວາມສຳພັນຂອງອຳນາດທັງສອງນັ້ນ. ການຟື້ນຟູ “ທາງຫົນເພື່ອຢູ່ອາໄສ” ຄືການຟື້ນຟູກອບຂອງ Miller ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຄວາມຝັນຂອງລາວໂດຍວຽກງານຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ. Isaiah ໄດ້ໃຊ້ອຸປະມາເຖິງປະຫວັດຂອງ Ezra ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາຈາກ Babylon ແລະໄດ້ສ້ອມແປງ Jerusalem ເພື່ອຊີ້ບອກເຖິງການຟື້ນຟູບັນດາບ່ອນຮ້າງເປົ່າແຕ່ກ່ອນ.

ເອຊະຣາ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້ອມແປງເຢຣູຊາເລັມ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຢູ່” ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຟື້ນຟູບັນດາທາງເດີນເພື່ອໃຫ້ອາໄສຢູ່ໄດ້, ແລະ ພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ກຳລັງປະກອບພາລະກິດນັ້ນພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄຳອະທິຖານໃນ ເລວີນິຕິ 26, ຊຶ່ງເອຊະຣາໄດ້ອ້າງເຖິງວ່າ “ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາມາ ພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນການລ່ວງລະເມີດຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຈົນເຖິງວັນນີ້; ແລະ ເພາະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາ, ກະສັດຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ປະໂລຫິດຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນທັງຫຼາຍ, ໃຫ້ແກ່ດາບ, ແກ່ການຖືກກວາດຕ້ອນເປັນເຊລີຍ, ແກ່ການຖືກປຸ້ນເອົາ, ແລະ ແກ່ຄວາມອັບອາຍຂາຍໜ້າ.” “ວັນ” ທີ່ລາວກຳລັງກ່າວເຖິງນັ້ນ ຄື “ວັນ” ທີ່ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຢູ່” ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ຟື້ນຟູບັນດາທາງເດີນເພື່ອໃຫ້ອາໄສຢູ່ໄດ້.

ຜູ້ເຫຼືອຢູ່ຂອງເອຊຣາແມ່ນພະຍານສອງຄົນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຄືນຊີວິດໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງ, ແລະເຮັດໃຫ້ຄຳອະທິຖານໃນເລວີນິຕິບົດ ບົດທີ 26 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 9. ເມື່ອເອຊຣາແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ກັບຄືນມາຈາກການເປັນເຊີຍ ແລະໄດ້ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່, ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງພາລະກິດການຟື້ນຟູອັນລ້ຳຄ່າຂອງ Miller, ຊຶ່ງເປັນພາລະກິດແຫ່ງການຟື້ນຟູຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ Miller. ດ້ວຍເຫດນີ້ ການເຂົ້າໃຈກອບໂຄງຂອງພາລະກິດຂອງ Miller ຈຶ່ງເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ.

ໃນທັງສອງຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳອິຊາຢາ, ວຽກງານນັ້ນຄືການຍົກຂຶ້ນຟື້ນຟູຮາກຖານແລະບ່ອນຮ້າງເປົ່າຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ອິຊາຢາກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງວຽກງານຝ່າຍວິນຍານຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍວຽກງານຕາມຕົວອັກສອນ. ຮາກຖານເຫຼົ່ານັ້ນຄວນຖືກພິທັກຮັກສາ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ໃນທີ່ສຸດມັນໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ຢ່າງໝົດສິ້ນໂດຍຮາກຖານເທັດອັນປອມແປງທີ່ທໍາດ້ວຍອັນມະນີປອມ. ບຸກຄົນທີ່ອິຊາຢາລະບຸເຖິງນັ້ນ ກໍາລັງຟື້ນຟູຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານຂອງພວກ Millerites, ບໍ່ແມ່ນອິດແລະຫີນຕາມຕົວອັກສອນ. ສັນຍາລັກຂອງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ ຄືກອບແນວຄວາມຄິດຂອງ Miller ກ່ຽວກັບອໍານາດທີ່ທໍາໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າສອງປະການ ຊຶ່ງໄດ້ຢຽບຍໍ່າສະຖານນະມັດສະການແລະກອງທັບ ເປັນເວລາ “ເຈັດເທື່ອ.”

ວຽກງານແຫ່ງການຟື້ນຟູນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນການຍົກຂຶ້ນ “ຮາກຖານ” ແລະ “ບ່ອນຮ້າງເປົ່າຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ,” ແລະມັນໝາຍເຖິງວຽກງານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນການຟື້ນຄືນຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານ ໂດຍຜ່ານວິທີການທີ່ນໍາເອົາເສັ້ນຄໍາພະຍາກອນຕໍ່ເສັ້ນຄໍາພະຍາກອນ, ນິດໜຶ່ງຈາກທີ່ນີ້ ແລະ ນິດໜຶ່ງຈາກທີ່ນັ້ນ. ວຽກງານແຫ່ງການສະຖາປະນາຂຶ້ນໃໝ່ຊຶ່ງຮາກຖານ ແລະ ບ່ອນຮ້າງເປົ່າ ແມ່ນວຽກງານແຫ່ງການນໍາສະເໜີ ແລະ ປົກປ້ອງຄວາມຈິງເດີມ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນແຜນພູມຂອງຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850, ຊຶ່ງແມ່ນຕາຕະລາງສອງແຜ່ນໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງ. ແລະ ວຽກງານນີ້ສໍາເລັດລົງດ້ວຍວິທີການແຫ່ງຝົນປາຍລະດູຂອງ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ”. ມັນແມ່ນວຽກງານແຫ່ງການຫວນກັບໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ ທ່າມກາງຂໍ້ຂັດແຍ້ງກັບບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະຄໍ້າຈຸນຮາກຖານປອມ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັນຍະມະນີປອມໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ.

“ພະລະກິດແຫ່ງການຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງໃຫ້ສາມາດຢືນຢູ່ໄດ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ,” ແມ່ນພະລະກິດທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຄຳພະຍາກອນສອງປະການຂອງ Ezekiel ໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ. ຂ່າວສານໜຶ່ງຖືກປະກາດໂດຍສຽງຂອງ Isaiah ໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະຂ່າວສານທຳອິດຂອງ Ezekiel ໄດ້ນຳຜູ້ທີ່ໄດ້ຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນແຫ່ງເມືອງ Sodom ແລະ Egypt ເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງໃຫ້ມາຮວມກັນ. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງຕະໜັກວ່າພວກເຂົາໄດ້ຢູ່ໃນເວລາຄອຍຖ້າຂອງ Matthew ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຍິນການເອີ້ນທີ່ຖືກປະທານແກ່ Jeremiah ໃຫ້ແຍກສິ່ງປະເສີດອອກຈາກສິ່ງຕໍ່າຊ້າ ຖ້າພວກເຂົາປາຖະໜາຈະກັບຄືນ. ພວກເຂົາຍັງຕະໜັກອີກດ້ວຍວ່າຄຳອະທິຖານຂອງ Daniel ໃນບົດທີເກົ້າເປັນຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າແລະເມື່ອພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະກັບຄືນ ໂດຍການຍອມຮັບແລະປະຕິບັດໃຫ້ສຳເລັດຕາມເງື່ອນໄຂແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຂ່າວສານທີສອງຂອງ Ezekiel ແລະຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນເອງ ເປັນກອງທັບອັນເກຣງຂາມ.

“ພາລະກິດແຫ່ງການຕຽມປະຊາຊົນໜຶ່ງໃຫ້ຢືນຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ” ສຳເລັດລົງໂດຍຜ່ານວິທີການແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຄື “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ.” ພາລະກິດນັ້ນປະກອບມີວຽກງານແຫ່ງການຟື້ນຟູຄວາມຈິງຂອງພວກ Millerite ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ແຜນພູມທັງສອງນັ້ນແມ່ນຕາຕະລາງສອງອັນຂອງ Habakkuk ແລະພວກມັນຈະຕ້ອງຖືກວາງທັບກັນ (ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ), ແລະໂດຍການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ແຜນພູມທັງສອງຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຈະຖືກຟື້ນຟູໃນວັນສຸດທ້າຍໂດຍຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ.

ເມື່ອນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ພວກມັນຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດພາດໃນແຜນພາບປີ 1843, ຊຶ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ຖືກແກ້ໄຂໃນແຜນພາບປີ 1850. ເມື່ອພິຈາລະນາເປັນຕາຕະລາງດຽວ (ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ) ແລ້ວ, ພວກມັນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນທັງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ເພາະວ່າເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນການຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ໄລຍະເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະການຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

ມັນແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ເປັນປະຫວັດສາດອັນຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ນີ້ແມ່ນໂຄງສ້າງຂອງຄວາມຈິງ, ເພາະວ່າຄວາມຈິງຕັ້ງຢູ່ເທິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ຕົວອັກສອນຕົ້ນ ແລະ ຕົວອັກສອນສຸດທ້າຍຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີ “truth” ເປັນຢ່າງດຽວກັນກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຕົວອັກສອນກາງ ແລະ ຕົວອັກສອນທີສິບສາມ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ແຜນພາບທັງສອງ ເມື່ອຖືກນຳມາລວມກັນແລ້ວ ກໍຈັດໃຫ້ມີພະຍານສອງປາກຕໍ່ຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພວກ Millerites ຊຶ່ງຈະຖືກຟື້ນຟູໂດຍຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງຊີ້ບອກປະສົບການທີ່ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າແຫ່ງປະສົບການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນທຸງສັນຍານ (ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ) ໄດ້ປະເຊີນກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກເຂົາໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະຕໍ່ມາໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023 ພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຂໍ້ຄວາມຈາກສຽງໜຶ່ງທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ສຽງນັ້ນໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນໃຫ້ພວກເຂົາກັບຄືນ.

ໃນຈຸດນີ້ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ການກະບົດຈະຖືກສຳແດງອອກ, ເພາະຫຼັກໝາຍຖັດໄປແມ່ນເວລາທີ່ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນໄດ້ຮວບຮວມເພັດພອຍ ແລະໂຍນພວກມັນເຂົ້າໃສ່ຫີບ. ແລ້ວພວກມັນກໍສ່ອງແສງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນສິບເທົ່າ. ໃນຈຸດນັ້ນ Miller ໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນ. ເມື່ອພວກພົມມະຈາຣີ (Miller) ຕື່ນຂຶ້ນ, ກໍສາຍເກີນໄປແລ້ວ. ການຟື້ນຟູບ່ອນຮ້າງເປົ່າຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ ແມ່ນເປັນພາລະກິດທີ່ພະຍານທັງສອງຈະຕ້ອງມີສ່ວນຮ່ວມ. ພາລະກິດນັ້ນກຳລັງຖືກດຳເນີນຢູ່ໃນບັດນີ້.

ໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງ William Miller ທີ່ຖືກສະແດງໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ, ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດ 7, 8 ແລະ 9 ນັ້ນ ແມ່ນອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ລັດທິສັນຕະປາປາ; ແລະ ໂຄງຮ່າງສໍາລັບ Future for America ແມ່ນ ລັດທິນອກສາສະໜາ (ມັງກອນ), ຕິດຕາມດ້ວຍ ລັດທິສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍ) ແລະ ໂປຣແຕສະແຕນທີ່ຫລົງຖອຍ (ຜູ້ພະຍາກອນປອມ). ກຸນແຈທີ່ສະຖາປະນາທັງສອງໂຄງຮ່າງນີ້ ຄື ບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລ. ອັກຄະສາວົກໂປໂລແມ່ນສຽງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ເຊື່ອມໂຍງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເຂົ້າກັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ກ່ອນການກັບໃຈຂອງທ່ານ, ໂປໂລມີຊື່ວ່າ Saul, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຖືກເລືອກສັນ” ຫຼື “ຖືກຈັດຕັ້ງອອກມາ”.

ໂປໂລໄດ້ຖືກເລືອກ (ຄັດສັນ) ໃຫ້ເປັນອັກຄະສາວົກແກ່ຊາວຕ່າງຊາດ, ແລະນອກຈາກສິ່ງອື່ນແລ້ວ ທ່ານຍັງຖືກເລືອກເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານຕໍ່ພຣະຄຳພີເດີມ. ໃນການຂຽນພຣະຄຳພີໃໝ່ເປັນສ່ວນໃຫຍ່ນັ້ນ, ບໍ່ມີຜູ້ຂຽນຄົນໃດໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີເດີມເຊັ່ນດຽວກັບໂປໂລ. ທ່ານຖືກເລືອກໃຫ້ນຳໜ້າໃນການປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຊາວຕ່າງຊາດ, ແຕ່ທ່ານຍັງຖືກເລືອກໃຫ້ສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກຊ່ວງເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ. ປາສະຈາກຄຳພະຍານຂອງໂປໂລ ຄວາມເຂົ້າໃຈດ້ານຄຳພະຍາກອນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະຂອງ Future for America, ຈະບໍ່ມີຢູ່ເລີຍ. ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ອິສຣາເອນຕາມເນື້ອໜັງຖືກຢ່າຮ້າງຈາກການເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ, ໂປໂລໄດ້ຖືກເລືອກໃຫ້ຊີ້ບອກວ່າ ອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານນັ້ນ ເຖິງແມ່ນໃນເວລານັ້ນໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ກໍຍັງເປັນສັນຍະລັກຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຈຳເປັນສຳລັບຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສາມ ຕັ້ງຢູ່ເປັນຫຼັກເທິງບົດຂຽນຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລ.

ເນື່ອງດ້ວຍເຫດນີ້, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຫຼັກການບາງປະການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ ຊຶ່ງໄດ້ສົ່ງຜົນຕໍ່ຂ່າວສານຂອງພວກມິນເລີໄທ, ອັນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນໂຄງສ້າງຂອງອຳນາດສອງປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຮົາກໍຈະພິຈາລະນາດ້ວຍວ່າຫຼັກການເຫຼົ່ານັ້ນສົ່ງຜົນຕໍ່ໂຄງສ້າງຂອງອຳນາດສາມປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາແນວໃດ.

ໃນສິບຂໍ້ພຣະຄໍາພີສັ້ນໆ, ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ພິທີບັບຕິສະມາໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບລ່ວງໜ້າໃນການຂ້າມທະເລແດງ, ແລະວ່າ ພຣະສີລາທີ່ຕິດຕາມຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານນັ້ນ ເປັນ “ພຣະສີລາຝ່າຍວິນຍານ,” ແລະພຣະສີລານັ້ນຄືພຣະຄຣິດ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງສໍາລັບບັນດາຜູ້ທີ່ດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເປັນຄໍາເຕືອນ, ແລະຕອນນີ້ກໍເປັນປະເດັນແຫ່ງການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຍຶດຖືຄວາມຈິງ ແລະຜູ້ທີ່ຄັດຄ້ານຄວາມຈິງ. ນັກທິດສະດີສາດແອດເວັນຕິສທ໌ສອນວ່າ ໂປໂລພຽງແຕ່ກໍາລັງຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ສະແດງບົດຮຽນທາງສິນທໍາທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງໃຫ້ຜູ້ທີ່ດໍາລົງຊີວິດໃນວັນສຸດທ້າຍເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ພວກເຂົາຍືນຢັນວ່າ ໂປໂລບໍ່ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ປະຫວັດການຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຈະຕ້ອງຖືກຊ້ໍາອີກໂດຍອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ຊິດເຕີວາຍມັກໃຊ້ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເພື່ອຢືນຢັນຢ່າງແນ່ນອນວ່າ ສິ່ງໃດຄືຄວາມໝາຍທີ່ໂປໂລຕັ້ງໃຈຈະສື່.

ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ການດຳເນີນການອັນເຄັ່ງຂຶມໃນປະຫວັດສາດພຣະສັນຍາເກົ່າ “ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກ ແລະ ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້,” ນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ Sister White ສະຫຼຸບຄວາມໝາຍຂອງໂປໂລໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະບ່ອນທຳລາຍການລະບຸຂອງໂປໂລທີ່ວ່າ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນພາບສັນຍະລັກທີ່ສະແດງປະຫວັດຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ, ຊາຕານໄດ້ຍັດເຢັດການໂຈມຕີຫຼັກສອງປະການຕໍ່ຫຼັກການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້. ປະການທຳອິດ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄປແລ້ວ ແມ່ນຄຳອ້າງທີ່ວ່າ ໂປໂລພຽງແຕ່ກຳລັງລະບຸວ່າ ປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນເປັນບົດຮຽນທາງສິນທຳ. ຄຳສອນອັນຜິດນັ້ນເປັນຄວາມຈິງເພີຍເຄິ່ງໜຶ່ງ ແລະ ຄວາມຈິງເຄິ່ງໜຶ່ງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງເລີຍ. ເປັນຄວາມຈິງຢູ່ວ່າ ບົດຮຽນທາງສິນທຳທີ່ອາດຖອດອອກໄດ້ຈາກປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ນັ້ນມີໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ; ແຕ່ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປະຕິເສດວ່າ ປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນຍັງເປັນພາບປະກອບຂອງເຫດການທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກດ້ວຍ, ມັນກໍກາຍເປັນຄວາມຈິງເພີຍເຄິ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກອອກແບບມາເພື່ອປະຕິເສດຄວາມຈິງ.

ຄວາມຈິງຢ່າງໜຶ່ງບໍ່ຄວນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອປະຕິເສດຄວາມຈິງອີກຢ່າງໜຶ່ງ, ເພາະເມື່ອເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ມັນກໍປ່ຽນຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມຕົວະ.

ຄຳສອນທີ່ວ່າປະຫວັດສາດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນພຽງບົດຮຽນທາງສິນທຳເທົ່ານັ້ນ ມັກຖືກນັກທິດສະດີສາດແອັດເວັນຕິດນຳໃຊ້ເພື່ອທຳລາຍພຣະຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະມັນເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາຄວາມຈິງເຄິ່ງໜຶ່ງທີ່ຖືກລວມໄວ້ໃນອາຫານແຫ່ງນິທານປະດິດທີ່ຈັດຕຽມເພື່ອຫລອກລວງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຮັບເອົາຄຳຕົວະ, ແລະຄຳຕົວະທີ່ພວກເຂົາຮັບເອົານັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໃນບົດຂຽນຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລ.

ການໂຈມຕີຫຼັກອີກປະການໜຶ່ງຕໍ່ຫຼັກການທີ່ວ່າປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນໂບຮານເປັນພາບປະກອບຂອງປະຫວັດສາດອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ໄດ້ຖືກຄິດປະດິດຂຶ້ນໂດຍພວກເຢຊູອິດໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະຕິຮູບຕອບໂຕ້, ແລະມັນປະກອບດ້ວຍການຍອມຮັບແນວຄວາມຄິດວ່າປະຫວັດສາດຂອງອິສຣາເອນໂບຮານຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຄຳຕົວະຂອງພວກເຢຊູອິດກໍຄືວ່າ ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກເຮັດຊ້ຳຄືນຢ່າງຕາມຕົວອັກສອນ ບໍ່ແມ່ນຖືກເຮັດຊ້ຳຄືນໃນທາງຝ່າຍວິນຍານ. ຄຳຕົວະນັ້ນໄດ້ຖືກຄິດປະດິດຂຶ້ນເປັນວິທີໜຶ່ງເພື່ອຂັດຂວາງຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມແມ່ນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ເພາະຄຳສອນນັ້ນຍອມຮັບຄວາມຈິງວ່າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະມີປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ແຕ່ມັນໂຕ້ແຍ້ງວ່າປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດນັ້ນຖືກແທນຄວາມໂດຍອຳນາດທີ່ເປັນຕົວຈິງ, ບໍ່ແມ່ນອຳນາດຝ່າຍວິນຍານ. ດັ່ງນັ້ນ ຍິງໂສເພນີໃນພຣະນິມິດບົດ 17, ຜູ້ທີ່ມີຄຳວ່າ “ລຶກລັບ ບາບີໂລນ” ຂຽນຢູ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງນາງ, ກໍຈະເປັນຍິງໂສເພນີຜູ້ໜຶ່ງທີ່ລຸກຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ, ຊຶ່ງໃນປັດຈຸບັນຄືອີຣັກ.

ສັນຕະປາປາແມ່ນບຸກຄົນຈິງຕາມຕົວອັກສອນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດຈິງຕາມຕົວອັກສອນ (ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ) ແຕ່ທ່ານແລະອົງການຂອງທ່ານໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະຈະສາມາດຖືກລະບຸໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງກໍຕໍ່ເມື່ອຫົວຂໍ້ເລື່ອງປໍລະປັກແຫ່ງພຣະຄຣິດຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນການສຳເລັດຝ່າຍວິນຍານຂອງແບບຢ່າງຕາມຕົວອັກສອນ. ໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າ ອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນເປັນພາບປະກອບຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງທາງຄຳພະຍາກອນອັນໃໝ່ທີ່ທ່ານໄດ້ນຳສະເໜີ ເພາະວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານໂດຍທົ່ວໄປໄດ້ອີງຢູ່ເທິງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະຄຳພະຍານຂອງທ່ານກໍມີພື້ນຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເປັນພະຍານຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງເຊັ່ນທ່ານໂປໂລ ວ່າ ພຣະອານຟາແລະພຣະໂອເມກາ ໄດ້ຊົງກຳນົດບໍ່ພຽງແຕ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊົນຊາດບູຮານທັງປວງທີ່ມີຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ ໃຫ້ເປັນສັນຍາລັກເພື່ອສະແດງ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ” ເໜືອຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ທ່ານໂປໂລເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານໃນພຣະສັນຍາເດີມ ແລະທ່ານໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃຫ້ເປັນຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່ທາງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງຍຸກສະໄໝແຫ່ງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງທ່ານນັ້ນແຫຼະ ທີ່ໄດ້ນຳທາງຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນເວລາສຸດທ້າຍ ໃນປີ 1798 ແລະໃນປີ 1989 ດ້ວຍ.

ບາບີໂລນໃນສະໄໝບູຮານຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ, ບັນດາບຸດແຫ່ງຕາເວັນອອກໃນສະໄໝບູຮານ, ອີຢິບໃນສະໄໝບູຮານ, ກຣີກໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະອານາຈັກເມໂດ-ເປີເຊຍໃນສະໄໝບູຮານ ເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດຝ່າຍວິນຍານໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ສັນຍາລັກບູຮານເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນສິ່ງຕາມຕົວອັກສອນທີ່ມາກ່ອນ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານທີ່ຕິດຕາມມາພາຍຫຼັງ. ໂປໂລເຖິງຂັ້ນລະບຸວ່າ ອາດາມຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງອາດາມຝ່າຍວິນຍານ (ຜູ້ຊຶ່ງຄືພຣະຄຣິດ).

ມີບົດຮຽນອັນເລິກຊຶ້ງຫຼາຍປະການທີ່ໂປໂລກຳລັງສອນເກືອບກັບອາດາມຜູ້ທຳອິດແລະອາດາມຜູ້ສຸດທ້າຍ, ແຕ່ພວກເຮົາພຽງແຕ່ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຫຼັກການທີ່ທ່ານໄດ້ວາງໄວ້ຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງຫຼາຍໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານນັ້ນບໍ່ໄດ້ມາກ່ອນ, ແຕ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເປັນທຳມະຊາດ; ແລະພາຍຫຼັງຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ.” ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ລະບຸໃນທີ່ນີ້ວ່າເປັນ “ທຳມະຊາດ” ນັ້ນມາກ່ອນ, ແລະສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານແມ່ນມາພາຍຫຼັງ. ອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ມາກ່ອນ, ແລະເປັນຕາມທຳມະຊາດ, ແລະອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານມາ “ພາຍຫຼັງ.”

ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນເກີດຂຶ້ນກ່ອນບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ. ປະເດັນສໍາຄັນຖັດໄປທີ່ໄດ້ຮັບການເນັ້ນໃນບົດຂຽນຂອງໂປໂລ ຄືຈຸດເວລາໃນປະຫວັດສາດທີ່ການປ່ຽນຈາກຄວາມໝາຍຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ຄວາມໝາຍຝ່າຍວິນຍານຈະຕ້ອງຖືກນໍາມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້. ນັ້ນຄື ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົນທຸກເທິງໄມ້ກາງແຂນ ເມື່ອການປ່ຽນແປງທາງຄໍາພະຍາກອນຈາກຄວາມໝາຍຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ຄວາມໝາຍຝ່າຍວິນຍານຖືກຊີ້ບອກໄວ້.

ບໍ່ສຳຄັນວ່າສິດແຫ່ງການເກີດຂອງທ່ານຈະເປັນຢ່າງໃດ; ຖ້າແລະເມື່ອທ່ານຍອມຮັບພຣະຄຣິດ, ເມື່ອນັ້ນທ່ານກໍເປັນເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມ. ທ່ານບໍ່ແມ່ນອິດສະຣາເອນຕາມເນື້ອຫນັງ; ທ່ານແມ່ນອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ການຜ່ານຈາກສະພາບຕາມເນື້ອຫນັງໄປສູ່ສະພາບຝ່າຍວິນຍານນັ້ນ ຄື ໄມ້ກາງແຂນ. ໂປໂລໄດ້ແບ່ງມະນຸດຊາດອອກເປັນສອງຈຳພວກ. ແຕ່ລະຈຳພວກມີພັນທະສັນຍາຂອງຕົນເອງ, ແລະແຕ່ລະຈຳພວກກໍເປັນຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຈາກອັບຣາຮາມ. ແຕ່ລະຈຳພວກມີນະຄອນໜຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄອບຄົວແລະພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ລະຄົນຈະເປັນບຸດຂອງອາດາມຕາມເນື້ອຫນັງ ຫຼື ອາດາມຝ່າຍວິນຍານ.

ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວຈິງແບບດັ້ງເດີມໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່. ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຊີ້ແຈງຄວາມຈິງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ ຊຶ່ງໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ William Miller ສ້າງໂຄງຮ່າງຂອງອຳນາດສອງຝ່າຍຜູ້ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາສູ່ ໂດຍລາວໄດ້ອາໄສໂຄງຮ່າງນັ້ນເປັນພື້ນຖານສຳລັບຂໍ້ສະຫຼຸບຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງລາວ. ພາລະກິດດຽວກັນທີ່ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ກະທຳນັ້ນ ກໍແມ່ນສິ່ງທີ່ຊີ້ບອກອຳນາດສາມຝ່າຍຜູ້ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາສູ່ ຊຶ່ງເປັນໂຄງຮ່າງສຳລັບຂໍ້ສະຫຼຸບຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງ Future for America.

ໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງມິນເລີ ກ່ຽວກັບການເພີ່ມພູນຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີ່ເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເທິງການຄົ້ນພົບຂອງລາວວ່າ “ສິ່ງປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມນອກຮີດ. ລາວໄດ້ຄົ້ນພົບສິ່ງນັ້ນໃນຈົດໝາຍສະບັບທີສອງຂອງໂປໂລເຖິງຊາວເທສະໂລນິກາ. ຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງຫຼັກທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຄວາມສຳພັນກັບ “ຄວາມຕົວະ” ໃນຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມຫຼົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງຊາວແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ໃນບົດຕໍ່ໄປ ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມິດເລື່ອງແມ່ນ້ຳອູໄລ ໂດຍການພິຈາລະນາສິ່ງທີ່ Miller ໄດ້ຮັບຮູ້ໃນຈົດໝາຍຂອງໂປໂລ.