ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງ William Miller ໄດ້ຖືກປົກຄຸມໄວ້ຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງຂະບວນການ Adventism. ການຟື້ນຟູຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງທ່ານ, ແລະໄດ້ຖືກລະບຸຊ້ຳໆໃນພຣະຄໍາພີ ແລະ Spirit of Prophecy ວ່າເປັນພາລະກິດທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງບັນລຸ. ຄວາມຝັນຂອງ Miller ລະບຸວ່າ ເມື່ອຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນຟື້ນຟູອັນຍະມະນີທັງຫຼາຍຄືນມາ, ພວກມັນຈະສ່ອງປະກາຍແຈ້ງຍິ່ງກວ່າດວງອາທິດສິບເທົ່າ.

ໂຄງຮ່າງຂອງມິນເລີໄດ້ອີງຢູ່ເທິງການຮັບຮູ້ອຳນາດສອງປະການທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າມາສູ່ ຄື ລັດທິນອກສາສະໜາ ຊຶ່ງຕາມມາດ້ວຍລະບົບສັນຕະປາປາ, ແລະຄຳພະຍານຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລໃນ 2 ເທຊະໂລນີກາ ບົດ 2 ໄດ້ໃຫ້ຫຼັກຍຶດແກ່ໂຄງຮ່າງຂອງມິນເລີ. ໃນທີ່ນັ້ນ ໂປໂລໄດ້ຊີ້ວ່າ ໂຣມນອກສາສະໜາເຄີຍຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ອຳນາດສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ອຳນາດ ຈົນກວ່າໂຣມນອກສາສະໜາຈະຖືກຍົກອອກໄປ. ໃນ 2 ເທຊະໂລນີກາ ໂປໂລຍັງໄດ້ໃຫ້ຫຼັກຍຶດແກ່ໂຄງຮ່າງຂອງ Future for America ອີກດ້ວຍ ເມື່ອໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າ “ມະນຸດແຫ່ງຄວາມບາບ” ໃນບົດນັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເຊັ່ນດຽວກັນວ່າເປັນກະສັດຜູ້ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 36.

ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຫັນວ່າ ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທັງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສາມ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຄໍາພະຍານຂອງໂປໂລໃນບົດທີສອງຂອງເທຊະໂລນິກາ. ໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798 ແລະໃນປີ 1989 ເຊັ່ນກັນ ພຣະທໍາດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ອັນເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ. ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນຍ່ອມຜະລິດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກຢູ່ສະເໝີ ໃນປະຫວັດສາດທີ່ພຣະທໍາດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ. ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຫັນບົດຂຽນຂອງໂປໂລໃນຄວາມເກີ່ຍວພັນກັບການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ໃນເວລາສຸດທ້າຍ ເພາະຢູ່ໃນບົດນັ້ນເອງທີ່ໂປໂລເຕືອນວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັບເອົາ “ຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ” ຈະໄດ້ຮັບການຫຼອກລວງຢ່າງແຮງກ້າຈາກພຣະເຈົ້າ. ການຫຼອກລວງຢ່າງແຮງກ້ານັ້ນ ຄືສິ່ງທີ່ຖືກນໍາມາເໜືອຄົນອະທໍາໃນດານີເອນບົດທີສິບສອງ ຜູ້ປະຕິເສດການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້. ໃນທັງສອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ການຫຼອກລວງຢ່າງແຮງກ້າໄດ້ໝາຍເຖິງອັດເວັນຕິສຶມໂດຍກົງທີ່ສຸດ.

“ພຣະອົງຜູ້ຊົງເຫັນສິ່ງທີ່ຢູ່ໃຕ້ເປືອກນອກ ແລະຊົງອ່ານຈິດໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ຕັດພຣະດຳລັດເຖິງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ວ່າ: ‘ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ທຸກທົນ ແລະບໍ່ໄດ້ຕື່ນຕະລຶງເພາະສະພາບທາງສິນທຳ ແລະທາງວິນຍານຂອງຕົນ.’ ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທາງຂອງຕົນເອງ ແລະຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາກໍຊື່ນຊົມໃນສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາກໍຈະເລືອກຄວາມລວງຫຼອກຂອງພວກເຂົາເຊ່ນກັນ ແລະຈະນຳເອົາສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢ້ານກົວມາເຖິງພວກເຂົາ; ເພາະເມື່ອເຮົາເອີ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຕອບ; ເມື່ອເຮົາກ່າວ ພວກເຂົາບໍ່ຮັບຟັງ; ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳຄວາມຊົ່ວຕໍ່ໜ້າຕ່າພຣະເນດຂອງເຮົາ ແລະໄດ້ເລືອກສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ພໍພຣະໄທ.’ ‘ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສົ່ງຄວາມຫຼົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອຄວາມມຸສາ,’ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮອດຄວາມພົ້ນ,’ ‘ແຕ່ກັບພໍໃຈໃນຄວາມອະທຳ.’ ເອຊາຢາ 66:3, 4; 2 ເທຊະໂລນິກ 2:11, 10, 12.”

ພຣະອາຈານຈາກສະຫວັນໄດ້ຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ: ‘ມີການຫຼອກລວງອັນໃດອີກທີ່ແຂງແຮງກວ່າການສະແດງວ່າທ່ານກຳລັງກໍ່ສ້າງເທິງຮາກຖານທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຊົງຍອມຮັບການງານຂອງທ່ານ, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມເປັນຈິງ ທ່ານກຳລັງດຳເນີນຫຼາຍສິ່ງຕາມນະໂຍບາຍແຫ່ງໂລກ ແລະກຳລັງເຮັດບາບຕໍ່ພຣະເຢໂຮວາ? ໂອ, ນີ້ແມ່ນການຫຼອກລວງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ເປັນຄວາມລຸ່ມຫຼົງອັນຊວນໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ, ທີ່ເຂົ້າຄອບຄອງຈິດໃຈ ເມື່ອມະນຸດຜູ້ເຄີຍຮູ້ຈັກຄວາມຈິງແລ້ວ ກັບເຂົ້າໃຈຮູບແບບແຫ່ງຄວາມຊອບທຳວ່າເປັນພຣະວິນຍານ ແລະລິດອຳນາດຂອງມັນ; ເມື່ອພວກເຂົາຄິດວ່າຕົນຮັ່ງມີ ແລະມີຊັບສິນເພີ່ມພູນ ແລະບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດ, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມເປັນຈິງ ພວກເຂົາຂາດທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ.’

“ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງຕໍ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຮັກສາເສື້ອຜ້າຂອງຕົນໃຫ້ປາດສະຈາກມົນທິນ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນກຳລັງຮ້ອງວ່າ, ‘ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມປອດໄພ,’ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມພິນາດຢ່າງກະທັນຫັນກຳລັງມາເຖິງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ. ຖ້າປາດສະຈາກການກັບໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ຖ້າມະນຸດບໍ່ຖ່ອມໃຈຂອງຕົນລົງໂດຍການສາລະພາບ ແລະ ຮັບເອົາຄວາມຈິງຕາມທີ່ມັນເປັນໃນພຣະເຢຊູ, ເຂົາຈະບໍ່ມີວັນໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະຫວັນ. ເມື່ອການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເກີດຂຶ້ນໃນທ່າມກາງແຖວຂອງພວກເຮົາ, ເຮົາຈະບໍ່ນອນໃຈຢູ່ອີກຕໍ່ໄປ, ອວດອ້າງວ່າຕົນຮັ່ງມີ ແລະ ມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍຊັບສິນ, ບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ.”

“ຜູ້ໃດຈະສາມາດກ່າວຢ່າງສັດຈິງໄດ້ວ່າ: ‘ຄໍາຂອງພວກເຮົາໄດ້ຖືກພິສູດໃນໄຟແລ້ວ; ເສື້ອຜ້າຂອງພວກເຮົາປາສະຈາກມົນທິນແຫ່ງໂລກ’? ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະອາຈານຂອງພວກເຮົາຊົງຊີ້ໄປຍັງເສື້ອຜ້າແຫ່ງຄວາມຊອບທຳທີ່ເອີ້ນກັນເອງ. ເມື່ອຊົງຖອດມັນອອກ, ພຣະອົງກໍຊົງເປີດເຜີຍຄວາມເປິເປື້ອນທີ່ຢູ່ຂ້າງໃຕ້. ແລ້ວພຣະອົງຊົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ: ‘ເຈົ້າບໍ່ເຫັນດອກຫຼືວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ປົກປິດຄວາມເປິເປື້ອນ ແລະຄວາມເນົ່າເປື່ອຍແຫ່ງລັກສະນະຂອງຕົນ ດ້ວຍທ່າທາງໂອ້ອວດພຽງໃດ? ‘ເມືອງທີ່ສັດຊື່ໄດ້ກາຍເປັນຍິງໂສເພນີໄປໄດ້ຢ່າງໃດ!’ ເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໄດ້ກາຍເປັນເຮືອນແຫ່ງການຄ້າຂາຍ ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ພຣະສະຖິດ ແລະສະຫງ່າລາສີອັນຊົງສະຫງ່າໄດ້ຈາກໄປ. ເພາະເຫດນີ້ຈຶ່ງມີຄວາມອ່ອນແອ, ແລະກຳລັງກໍຂາດໄປ.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

ອັດເວນຕິສຶມເຄີຍເປັນ “ນະຄອນທີ່ສັດຊື່” ເມື່ອມັນໄດ້ປະກາດຂ່າວຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນປີ 1844. ຮອດປີ 1863, ມັນໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການປະຕິເສດ “ຮາກຖານ” ທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍຜ່ານພັນທະກິດຂອງ William Miller. ເມື່ອພວກເຂົາເລີ່ມວາງຖິ້ມຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປົກຄຸມມັນໄວ້ດ້ວຍເພັດພອຍແລະຫຼຽນອັນປອມ, ພວກເຂົາກໍກຳລັງກໍ່ສ້າງຮາກຖານໃໝ່. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ດຳເນີນການ, ແລະຍັງສືບຕໍ່ວຽກງານນັ້ນ ຖືກແທນຄວາມໄວ້ໃນບົດຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນ “ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.”

“ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ທີ່ພວກເຂົາເຄີຍໄດ້ຮັບນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ເປັນເພັດພອຍໃນຫີບ ຊຶ່ງມິນເລີໄດ້ວາງໄວ້ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງລາວ ທີ່ສ່ອງແສງແຈ້ງຍິ່ງກວ່າ “ດວງອາທິດ.” ໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງມານັ້ນ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸເຖິງ “ຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ແຕ່ “ໄດ້ເລືອກທາງຂອງຕົນເອງ.”

ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກທາງໃໝ່ໃນປີ 1863. ນາງກ່າວວ່າ ມັນແມ່ນ “ຄວາມຫຼົງຜິດອັນດຶງດູດໃຈ, ທີ່ເຂົ້າຄອບງຳຈິດໃຈເມື່ອມະນຸດຜູ້ເຄີຍຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ ເຂົ້າໃຈຜິດວ່າຮູບແບບແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບພຣະເຈົ້າແມ່ນພຣະວິນຍານແລະລິດອຳນາດຂອງມັນ; ເມື່ອພວກເຂົາຄິດວ່າຕົນເອງມັ່ງມີ ແລະເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດ, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາຂາດທຸກສິ່ງ.”

ນາງກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍ, ຊຶ່ງນາງແລະສາມີຂອງນາງໄດ້ລະບຸວ່າເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1856. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຖືກທົດສອບເປັນເວລາເຈັດປີ, ແຕ່ໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບໃນປີ 1863, ແລະໄດ້ເລີ່ມກໍ່ຕັ້ງຮາກຖານອັນປອມທີ່ນຳມາຊຶ່ງຄວາມລຸ່ມຫຼົງອັນຮຸນແຮງຕາມຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນຂອງໂປໂລໃນ Thessalonians. ຄຳເຕືອນຂອງໂປໂລໃນ Thessalonians ເປັນສະຫຼັກຍຶດສຳລັບທັງຂະບວນການໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Adventism, ແລະສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບຄວາມຝັນຂອງ Miller, ຊຶ່ງກ່າວເຖິງທັງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງ Adventism. ຄວາມຝັນຂອງລາວຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອວຽກງານແຫ່ງການຟື້ນຟູອັນຍະມະນີເດີມແຫ່ງຄວາມຈິງສຳເລັດລົງ, ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຈະສ່ອງແສງສະຫວ່າງຍິ່ງກວ່າເວລາທີ່ມັນໄດ້ສ່ອງແສງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນການຮ້ອງເອີ້ນຕອນທ່ຽງຄືນ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism ຮອດສິບເທົ່າ. ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດທີ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ໃນເວລານີ້ຈະສ່ອງແສງສະຫວ່າງຍິ່ງກວ່າເວລາທີ່ລາວໄດ້ຮັບຮູ້ຄວາມຈິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ?

ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນແຜນພະຍາກອນອັນສັກສິດສອງຜືນຂອງ ຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຄວາມຝັນຂອງ ມິນເລີ ເປັນອັນຍະມະນີທີ່ໃນທີ່ສຸດຈະຖືກນຳກັບຄືນມາໃນວັນສຸດທ້າຍ ກ່ອນໜ້າສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. ອັນຍະມະນີປອມທີ່ຖືກຂົນອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມໃນຄວາມຝັນຂອງ ມິນເລີ ເປັນຕົວແທນທັງຄຳສອນທີ່ຜິດຊຶ່ງຖືກນຳເຂົ້າມາໃນອັດເວັນຕິດສຶມ ເພື່ອສ້າງຮາກຖານອັນປອມ ແລະເພື່ອປິດບັງຮາກຖານອັນແທ້ຈິງ; ແຕ່ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະປ່ອຍວາງຄຳສອນອັນຜິດທີ່ປະກອບເປັນຮາກຖານອັນປອມນັ້ນ. “ສິ່ງປະຈຳວັນ” ແມ່ນສະມໍຫຼັກສຳລັບໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງ ວິນລຽມ ມິນເລີ ທີ່ໄດ້ສະຖາປະນາຮາກຖານເດີມ, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍ “ສິ່ງປະຈຳວັນ” ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ດັ່ງທີ່ ມິນເລີ ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຮາກຖານອັນປອມ.

ພຣະຄໍາພີ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະ ປະຫວັດສາດ ລ້ວນແຕ່ເປັນພະຍານວ່າ ສຽງປະກາດເລື່ອງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຫາ 1844 ນັ້ນ ແມ່ນການປະກາດຂ່າວສານທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ ແລະ ນຳສະເໜີ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຂະບວນການນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ຂະບວນການ Millerite. ຕາມເຫດຜົນແລ້ວ ການປະຕິເສດຂະບວນການນັ້ນ ກໍເທົ່າກັບການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະກົດຂຶ້ນໃນປີ 1798, ຊຶ່ງ Daniel ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້.

ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວເຖິງພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ ແລະໄດ້ຊີ້ຊັດວ່າ ພວກຂີ້ເມົາເຫຼົ່ານັ້ນຄືພວກຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ. ເອຊາຢາໄດ້ຊີ້ວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເມົາເຫຼົ້າອະງຸ່ນຕາມຕົວອັກສອນ ແຕ່ເມົາເຫຼົ້າອະງຸ່ນຝ່າຍວິນຍານ. ເຫຼົ້າອະງຸ່ນຝ່າຍວິນຍານໃນພຣະຄຳພີ ອາດໝາຍເຖິງຄຳສອນທີ່ແທ້ ຫຼືຄຳສອນທີ່ຜິດ ຂຶ້ນຢູ່ກັບບໍລິບົດ. ພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມເມົາຢູ່ໃນຄຳສອນທີ່ຜິດ ຊຶ່ງເປັນເຫຼົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງບາບີໂລນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຍິງແພດແຫ່ງເມືອງຕີໂຣໃນບົດທີສິບເຈັດ ຂອງພຣະນິມິດ ແລະໂດຍເບນຊັດຊາໃນຄືນສຸດທ້າຍແຫ່ງການລ້ຽງສະຫຼອງຂອງລາວ.

ອິຊາຢາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຜົນຂອງຄວາມມຶນເມົາຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງມາເຖິງບັນດາຄົນຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍທີ່ປົກຄອງປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ.

ຈົ່ງຢຸດຢືນຢູ່ ແລະປະຫລາດໃຈ; ຈົ່ງຮ້ອງອອກ ແລະຮ້ອງໄຫ້: ພວກເຂົາເມົາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ; ພວກເຂົາໂຊເຊ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍນ້ຳເມົາ. ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເທລົງເທິງພວກທ່ານດ້ວຍວິນຍານແຫ່ງການຫລັບເລິກ ແລະໄດ້ປິດຕາຂອງພວກທ່ານເສຍ: ບັນດາສາດສະດາ ແລະຜູ້ນຳຂອງພວກທ່ານ, ຄືບັນດາຜູ້ເບິ່ງນິມິດ ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມໄວ້. ແລະນິມິດທັງປວງໄດ້ກາຍເປັນສຳລັບພວກທ່ານດັ່ງຖ້ອຍຄຳໃນໜັງສືທີ່ປະທັບຕາໄວ້ ຊຶ່ງຄົນໄດ້ນຳໄປມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮູ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນໃຫ້ທ່ານອ່ານນີ້; ແລະເຂົາກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍອ່ານບໍ່ໄດ້; ເພາະວ່າມັນຖືກປະທັບຕາໄວ້: ແລະໜັງສືນັ້ນກໍຖືກນຳໄປມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນໃຫ້ທ່ານອ່ານນີ້; ແລະເຂົາກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້. ເຫດສະນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ເນື່ອງຈາກຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະດ້ວຍຮິມຝີປາກຂອງພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ກຽດແກ່ເຮົາ ແຕ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຂົາຫ່າງໄກຈາກເຮົາ ແລະຄວາມເກງກົວທີ່ພວກເຂົາມີຕໍ່ເຮົານັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຖືກສອນຕາມບັນຍັດຂອງມະນຸດ: ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະດຳເນີນການເຮັດການອັນອັດສະຈັນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ຄືການອັນອັດສະຈັນ ແລະເປັນທີ່ນ່າພິສູດໃຈ: ເພາະສະຕິປັນຍາຂອງບັນດາຄົນສະຫລາດຂອງພວກເຂົາຈະສູນສິ້ນໄປ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຄົນຮອບຄອບຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຊ່ອນໄວ້. ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ສະແຫວງຢ່າງເລິກລັບເພື່ອຊ່ອນແຜນການຂອງຕົນໄວ້ຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະການງານຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ໃຜເຫັນພວກເຮົາ? ແລະໃຜຮູ້ຈັກພວກເຮົາ? ແນ່ນອນ ການກັບຂວ້ຳຂອງສິ່ງທັງຫລາຍໂດຍພວກທ່ານຈະຖືກນັບວ່າເຫມືອນດິນໜຽວຂອງຊ່າງປັ້ນ: ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຈະກ່າວເຖິງຜູ້ສ້າງມັນໄດ້ຫລືວ່າ, ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ານ້ອຍ? ຫລືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນຫລືວ່າ, ລາວບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ? ອິຊາຢາ 29:9–16.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຍົກຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານີ້ຂຶ້ນອ້າງ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວເພີ່ມວ່າ:

“ທຸກຖ້ອຍຄຳຂອງສິ່ງນີ້ຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ມີຜູ້ຄົນຜູ້ບໍ່ຖ່ອມໃຈຂອງຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະຜູ້ບໍ່ຍອມດຳເນີນຢ່າງທ່ຽງທຳ. ພວກເຂົາປົກປິດຈຸດປະສົງທີ່ແທ້ຈິງຂອງຕົນ ແລະຍັງຄົງສາມັກຄີທຳກັບທູດສະຫວັນທີ່ຕົກຕ່ຳ ຜູ້ຮັກ ແລະກໍ່ກະທຳຄຳຕົວະ. ສັດຕູໄດ້ປະທັບວິນຍານຂອງມັນໃສ່ມະນຸດທັງຫຼາຍຜູ້ທີ່ມັນສາມາດໃຊ້ເພື່ອຫລອກລວງຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນຄວາມມືດບາງສ່ວນ. ບາງຄົນກຳລັງຖືກຊຶມຊາບເຂົ້າດ້ວຍຄວາມມືດທີ່ແຜ່ປົກຄອງຢູ່ ແລະກຳລັງວາງຄວາມຈິງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງເພື່ອເອົາຄວາມຜິດ. ວັນທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ໄວ້ນັ້ນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ພຣະເຢຊູຄຣິດບໍ່ຖືກເຂົ້າໃຈ. ພຣະເຢຊູຄຣິດເປັນພຽງນິທານສຳລັບພວກເຂົາ. ໃນຂັ້ນຕອນນີ້ແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ, ຫຼາຍຄົນປະພຶດຕົນເໝືອນຄົນເມົາ. ‘ຈົ່ງຢຸດຢູ່ ແລະພິສວງໃຈເຖີດ; ຈົ່ງຮ້ອງອອກ ແລະຮ້ອງໄຫ້ເຖີດ; ພວກເຂົາເມົາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ; ພວກເຂົາໂຊເຊ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫຼົ້າແຮງ. ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເທວິນຍານແຫ່ງການຫຼັບເລິກລົງເທິງພວກເຈົ້າ ແລະໄດ້ປິດຕາຂອງພວກເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືບັນດາຜູ້ເຫັນນິມິດ, ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມໄວ້.’ ຄວາມເມົາມາຍທາງວິນຍານຄອບງຳຢູ່ເທິງຫຼາຍຄົນ ຜູ້ທີ່ຄິດວ່າຕົນເປັນປະຊາຊົນຜູ້ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນສູງ. ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາຂອງພວກເຂົາເປັນຢ່າງດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຳຂໍ້ນີ້ໄດ້ພັນລະນາໄວ້. ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນນັ້ນ, ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດດຳເນີນຢ່າງຕົງໄດ້. ພວກເຂົາເຮັດທາງຄົດງໍໃນແນວທາງແຫ່ງການປະພຶດຂອງຕົນ. ຄົນໜຶ່ງແລ້ວອີກຄົນໜຶ່ງ, ພວກເຂົາໂຄນໄກວໄປມາ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທອດພຣະເນດພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມສົງສານຢ່າງຍິ່ງ. ທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກ. ພວກເຂົາເປັນນັກວາງກົນທາງວິຊາການ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ສາມາດ ແລະຄວນຈະໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອ, ເພາະມີສາຍຕາຝ່າຍວິນຍານອັນແຈ້ງຊັດ, ກໍກັບຖືກຫລອກລວງເສຍເອງ ແລະກຳລັງຄ້ຳຈູນກິດການອັນຊົ່ວຮ້າຍ.”

“ເຫດການພັດທະນາຕ່າງໆໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ ອີກບໍ່ດົນຈະປະກົດອອກຢ່າງແນ່ນອນ. ເມື່ອການຫລອກລວງຝ່າຍວິນຍານເຫຼົ່ານີ້ຖືກເປີດເຜີຍວ່າແທ້ຈິງແລ້ວເປັນຫຍັງ,—ຄືການເຄື່ອນໄຫວຢ່າງລັບຂອງວິນຍານຊົ່ວ,—ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນມັນ ຈະກາຍເປັນເໝືອນຄົນທີ່ໄດ້ສູນເສຍສະຕິສຳປະຊັນຍະ.”

“ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ ເພາະວ່າຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາດ້ວຍປາກຂອງເຂົາ ແລະໃຫ້ກຽດແກ່ເຮົາດ້ວຍຮິມຝີປາກຂອງເຂົາ ແຕ່ໃຈຂອງເຂົາໄດ້ຫ່າງໄກຈາກເຮົາ ແລະຄວາມຢຳເກງຂອງເຂົາຕໍ່ເຮົາເປັນພຽງຂໍ້ບັນຍັດຂອງມະນຸດທີ່ຖືກສອນກັນມາ ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະດຳເນີນການອັນອັດສະຈັນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້ ແມ່ນແທ້ ເປັນການອັດສະຈັນແລະເປັນທີ່ພິດສະດານ ເພາະສະຕິປັນຍາຂອງຄົນສະຫລາດຂອງເຂົາຈະພິນາດໄປ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນສຸຂຸມຮອບຄອບຂອງເຂົາຈະຖືກຊ່ອນໄວ້. ວິບັດແກ່ພວກທີ່ພະຍາຍາມເຊື່ອງແຜນການຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງເລິກລັບຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະການກະທຳຂອງເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະເຂົາກ່າວວ່າ ໃຜເຫັນພວກເຮົາ ແລະໃຜຮູ້ຈັກພວກເຮົາ? ແນ່ນອນ ການກັບຂວ້ຳຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກນັບດັ່ງດິນໜຽວໃນມືຊ່າງປັ້ນ; ເພາະວ່າ ຜົນງານຈະກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ອຍດອກຫລື? ຫລືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຈະກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ ລາວບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈດອກຫລື?”

“ໄດ້ມີການສະແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໃນປະສົບການຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາໄດ້ພົບ ແລະກຳລັງພົບກັບສະພາບການແບບນີ້ຢ່າງແທ້ຈິງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະສິດພິເສດອັນນ່າອັດສະຈັນ ໄດ້ຍຶດຖືຄຳເວົ້າຂອງບັນດາຜູ້ນຳທີ່ຄິດຕົນເອງວ່າມີປັນຍາ, ຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຄວາມໂຜດປານ ແລະພຣະພອນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຕ່ໄດ້ຖອນຕົນເອງອອກຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນແຖວຂອງສັດຕູ. ໂລກຈະຖືກຖ້ວມທົ່ວໄປດ້ວຍຄວາມເທັດອັນມີລັກສະນະນ່າເຊື່ອຖື. ຈິດໃຈມະນຸດດວງໜຶ່ງ ເມື່ອຍອມຮັບຄວາມເທັດເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ຈະໄປກະທົບຕໍ່ຈິດໃຈມະນຸດອື່ນໆ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກຳລັງບິດເບືອນຫຼັກຖານອັນລ້ຳຄ່າແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມຕົວະ. ບັນດາຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກທູດສະຫວັນທີ່ຕົກຕ່ຳຫຼອກລວງ, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຄວນຈະຢືນຢັດເປັນຜູ້ພິທັກທີ່ຊື່ສັດ, ເຝົ້າລະວັງເພື່ອຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍ, ດັ່ງຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງຖວາຍບັນຊີ. ພວກເຂົາໄດ້ວາງອາວຸດແຫ່ງສົງຄາມຂອງຕົນລົງແລ້ວ, ແລະໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ວິນຍານລໍ້ລວງ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຄຳປຶກສາຂອງພຣະເຈົ້າເສຍຜົນ ແລະວາງຄຳເຕືອນ ແລະຄຳຕຳໜິຂອງພຣະອົງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ, ແລະແນ່ນອນແລ້ວກໍຢູ່ຝ່າຍຊາຕານ, ໂດຍໃສ່ໃຈຕໍ່ວິນຍານລໍ້ລວງ ແລະຄຳສອນຂອງພວກຜີມານ.”

“ຄວາມເມົາມົວທາງວິນຍານບັດນີ້ໄດ້ຄອບງຳມະນຸດຜູ້ທີ່ບໍ່ຄວນຊະເຊໄປມາເໝືອນຄົນທີ່ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງນ້ຳເມົາຮຸນແຮງ. ອາຊະຍາກຳ ແລະຄວາມຜິດລະບຽບ, ການສໍ້ໂກງ, ການຫຼອກລວງ, ແລະການປະພຶດຢ່າງບໍ່ຍຸດຕິທຳໄດ້ເຕັມໄປທົ່ວໂລກ, ຕາມຄຳສັ່ງສອນຂອງຜູ້ນຳຜູ້ທີ່ໄດ້ກະບົດໃນລານສະຫວັນ.”

“ປະຫວັດສາດຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດລະບຸໄດ້ວ່າ ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ນີ້ຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ເວລານັ້ນຍັງບໍ່ມາເຖິງ. ຮູບປະກົດຂອງຄົນຕາຍຈະປາກົດຂຶ້ນ ໂດຍກົນອຸບາຍອັນແຍບຍົນຂອງຊາຕານ, ແລະຫຼາຍຄົນຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບຜູ້ທີ່ຮັກແລະກະທໍາຄວາມຕົວະ. ຂ້າພະເຈົ້າເຕືອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ ໃນທ່າມກາງພວກເຮົາເອງນີ້ ຈະມີບາງຄົນຫັນຫນີຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະໄປຟັງວິນຍານທີ່ຫຼອກລວງ ແລະຄໍາສອນຂອງພວກມານຮ້າຍ, ແລະໂດຍພວກເຂົານັ້ນ ຄວາມຈິງຈະຖືກກ່າວຮ້າຍ.” Battle Creek Letters, 123–125.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດ, ລວມທັງອິຊາຢາ ແລະ Sister White, ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງວັນສຸດທ້າຍ. ໃນວັນເຫຼົ່ານີ້ ບັນດາຜູ້ນຳຂອງ Adventism “ຢືນຢູ່ຂ້າງຊາຕານຢ່າງແນ່ນອນ, ໂດຍເອົາໃຈໃສ່ວິນຍານທີ່ຫຼອກລວງ ແລະ ຄຳສອນຂອງພວກຜີຮ້າຍ.” Sister White ໄດ້ວາງຄຳພະຍາກອນໄວ້ເມື່ອນາງກ່າວວ່າ, “ເມື່ອການຫຼອກລວງຝ່າຍວິນຍານເຫຼົ່ານີ້ຖືກເປີດເຜີຍວ່າເປັນຢ່າງທີ່ມັນເປັນແທ້ໆ,—ຄືການດຳເນີນງານຢ່າງລັບລັບຂອງວິນຍານຊົ່ວ,—ຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນນັ້ນຈະກາຍເປັນເໝືອນຄົນທີ່ໄດ້ສູນເສຍສະຕິ.” ພາວະການນຳຂອງ Adventism ຈະກາຍເປັນເໝືອນຄົນທີ່ໄດ້ສູນເສຍສະຕິ, ໃນຈຸດໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ເມື່ອຄວາມເມົາມົວຂອງພວກເຂົາຖືກເປີດເຜີຍວ່າເປັນ “ການດຳເນີນງານຢ່າງລັບລັບຂອງວິນຍານຊົ່ວ.”

ມີການເປີດເຜີຍວຽກງານຂອງບັນດາຄົນຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍທີ່ປົກຄອງປະຊາຊົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການເປີດເຜີຍນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ເມື່ອ Miller ອະທິຖານ ແລ້ວມີປະຕູບານໜຶ່ງຖືກເປີດອອກ. ມັນເກີດຂຶ້ນກ່ອນໜ້າທີ່ລາວຈະຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງຕອນຈົບຢ່າງແທ້ຈິງຂອງຂະບວນການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ການເປີດຂອງປະຕູບານໜຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງການປ່ຽນແປງຂອງຍຸກແຫ່ງການຈັດສັນ, ແລະໃນຈຸດນັ້ນ ຂະບວນການ Laodicean ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຂະບວນການ Philadelphian ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງໃນພຣະທຳອິຊາຢາ ມີການສະຫຼຸບເຖິງການກະທຳອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນທີ່ “ຄວນຈະຢືນຢູ່ເປັນຜູ້ພິທັກທີ່ສັດຊື່.” ການສະຫຼຸບນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກດັ່ງນີ້: “‘ແນ່ນອນ ການກັບຕາລະປັດຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກນັບວ່າເໝືອນດິນໜຽວຂອງຊ່າງປັ້ນ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຈະເວົ້າກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້າພະເຈົ້າ ຫຼື? ຫຼືວ່າສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈະເວົ້າກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ, ທ່ານບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ຫຼື?’”

ການລະບຸຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ທຸກວັນ” ວ່າເປັນບໍ່ວ່າຈະແມ່ນສາສະໜາແຫ່ງລັດທິນອກຮີດ ຫຼື ໂຣມນອກຮີດ ໃນທີ່ສຸດແລ້ວຍ່ອມເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາຕານ, ເພາະວ່າທັງຊາຕານ ແລະ ໂຣມນອກຮີດ ຕ່າງກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍຮູບຂອງມັງກອນ.

“ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂັ້ນປະຖົມ ມັງກອນເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານ ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍຂັ້ນຮອງ ມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ.” The Great Controversy, 439.

ເມື່ອກ່າວເຖິງບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ບາງຄົນກໍາລັງຖືກຊຸບຊຶມເຂົ້າດ້ວຍຄວາມມືດທີ່ກໍາລັງຄອບງໍາຢູ່, ແລະກໍາລັງວາງຄວາມຈິງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງເພື່ອຮັບເອົາຄວາມຜິດ. ວັນທີ່ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ນັ້ນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ພຣະເຢຊູຄຣິດບໍ່ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈ. ສໍາລັບເຂົາທັງຫຼາຍ ພຣະເຢຊູຄຣິດເປັນພຽງນິທານເລື່ອງໜຶ່ງ.” ໃນປີ 1901, ຜູ້ນໍາຄົນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການແອັດເວນຕິສຈາກປະເທດເຢຍລະມັນໄດ້ເລີ່ມນໍາເອົາທັດສະນະອັນຜິດຂອງໂປເຕສແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍ ກ່ຽວກັບ “the daily” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ. ທັດສະນະນັ້ນລະບຸວ່າ “the daily” ແທນຄວາມໝາຍເຖິງພັນທະກິດໃນສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະຄຣິດ, ຫຼືການເຂົ້າໃຈອັນໃກ້ຄຽງບາງຢ່າງກັບແນວຄິດນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າວ່າເປັນການເນັ້ນຫນັກບາງຢ່າງ ເພາະຕະຫຼອດປະຫວັດສາດທີ່ຕາມຫຼັງປີ 1901 ມານັ້ນ ໄດ້ມີການເນັ້ນຫນັກທີ່ແຕກຕ່າງກັນຕໍ່ຄວາມເທັດນັ້ນ, ແຕ່ທັດສະນະອັນຜິດເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມສະແດງອອກເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບຢ່າງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ ຄືວ່າ “the daily” ແທນຄວາມໝາຍເຖິງພຣະລາຊະກິດບາງປະການຂອງພຣະຄຣິດ.

ອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າທີ່ເປັນຄຳສອນເລື່ອງ “the daily,” ຊຶ່ງ Miller ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາຕານນັ້ນ, ໃນ Adventism ແຫ່ງຍຸກສຸດທ້າຍ ກັບກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ. ເມື່ອທັດສະນະນີ້ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນປີ 1901, ມີພຽງຈຳນວນໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ຍອມຮັບວ່າ “the daily” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນສັນຍາລັກຂອງຊາຕານ, ແຕ່ເມື່ອເຖິງທົດສະວັດ 1930 ອັນມະນີແຫ່ງຄຳສອນເລື່ອງ “the daily,” ຊຶ່ງ Miller ໄດ້ຂຸດຄົ້ນອອກມາຈາກສາຍແຮ່ແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ພົບໃນ 2 Thessalonians, ບົດທີສອງ, ກໍໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ເໝືອນດັ່ງທີ່ “seven times” ໃນ Leviticus ຊາວຫົກ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863. ບາງແຫ່ງໃນປະຫວັດສາດຈາກປີ 1863 ຈົນເຖິງທົດສະວັດ 1930, Adventism ໄດ້ປ່ຽນຜູ້ນຳຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຕະໜັກຮູ້ເລີຍ.

“ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນອັນຕະລາຍຂອງທ່ານ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖາມອີກຄັ້ງວ່າ, ພວກທ່ານຜູ້ທີ່ຫຼົງຜິດນັ້ນໄດ້ພະຍາຍາມປັບແກ້ສິ່ງທີ່ຜິດບໍ? ຈິດວິນຍານທັງຫຼາຍອາດກຳລັງສະດຸດໄປຕາມທາງ, ເດີນຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ເພາະພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ເຮັດທາງຂອງຕີນຂອງຕົນໃຫ້ຊື່ຕົງ. ຖ້າທ່ານຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງແຫ່ງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ, ຂ້າພະເຈົ້າຍິ່ງຂໍອ້ອນວອນຕໍ່ທ່ານດ້ວຍໃຈຈິງຍິ່ງຂຶ້ນ, ເພື່ອເຫັນແກ່ຈິດວິນຍານຂອງທ່ານເອງ ແລະເພື່ອເຫັນແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເບິ່ງມາຫາທ່ານເປັນຜູ້ນຳທາງ, ຈົ່ງກັບໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າສຳລັບທຸກຄວາມຜິດພາດທີ່ໄດ້ກະທຳ, ແລະຈົ່ງສາລະພາບຄວາມຜິດຂອງທ່ານ.”

“ຖ້າຫາກທ່ານປ່ອຍຕົນໃຫ້ໝົກມຸ່ນຢູ່ໃນຄວາມດື້ດ້ານແຫ່ງໃຈ, ແລະດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງກັບຄວາມຖືວ່າຕົນຊອບທຳບໍ່ຍອມຮັບສາລະພາບຄວາມຜິດຂອງຕົນ, ທ່ານຈະຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ການລໍ້ລວງຂອງຊາຕານ. ຖ້າເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສຳແດງຄວາມຜິດພາດຂອງທ່ານແລ້ວ ທ່ານບໍ່ກັບໃຈ ຫຼືບໍ່ຍອມຮັບສາລະພາບ, ການຊົງຈັດຕຽມໂດຍພຣະຄຸນຮອບຄອບຂອງພຣະອົງຈະນຳທ່ານກັບຄືນມາເທິງພື້ນດິນເດີມຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ທ່ານຈະຖືກປະໄວ້ໃຫ້ກະທຳຄວາມຜິດພາດທີ່ມີລັກສະນະຄ້າຍກັນ, ທ່ານຈະຍັງຄົງຂາດສະຕິປັນຍາ, ແລະຈະເອີ້ນຄວາມບາບວ່າຄວາມຊອບທຳ ແລະເອີ້ນຄວາມຊອບທຳວ່າຄວາມບາບ. ຄວາມຫລອກລວງອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຈະມີອຳນາດຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ຈະຫ້ອມລ້ອມທ່ານໄວ້, ແລະທ່ານຈະປ່ຽນຜູ້ນຳ ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວວ່າຕົນໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ.” Review and Herald, December 16, 1890.

ບັນດາຄົນທີ່ເຍາະເຢີ້ຍຜູ້ປົກຄອງເໜືອປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນ “ໃນຕຳແໜ່ງແຫ່ງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ,” ຈະ “ເອີ້ນຄວາມບາບວ່າເປັນຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເອີ້ນຄວາມຊອບທຳວ່າເປັນຄວາມບາບ,” ແລະ “ແນ່ນອນ ການພິກກັບສິ່ງຕ່າງໆຂອງພວກທ່ານນັ້ນ ຈະຖືກນັບດັ່ງດິນເໜຽວໃນມືຊ່າງປັ້ນ; ເພາະວ່າຜົນງານຈະກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ, ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້າພະເຈົ້າບໍ? ຫຼື ສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈະກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ, ລາວບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈບໍ?’” ໃນການກະບົດທີ່ດຳເນີນໄປຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງ Adventism, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງແຫ່ງຄວາມໄວ້ວາງໃຈໄດ້ປ່ຽນຜູ້ນຳ ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ຮູ້ຕົວ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຕົວ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມຜິດພາດຂອງຕົນຢ່າງຄ່ອຍໆ ແລະ ຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ. ໃນການກະບົດທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປນັ້ນ “ປັນຍາຂອງຄົນສະຫລາດຂອງພວກເຂົາຈະພິນາດໄປ, ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນຮອບຄອບຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຊ່ອນໄວ້.”

ພວກເຂົາຈະພິກປີ້ນສິ່ງທັງປວງ ແລະຈະເອີ້ນບາບວ່າຄວາມຊອບທໍາ ແລະເອີ້ນຄວາມຊອບທໍາວ່າບາບ. ສັນຍະລັກຂອງການກະບົດນີ້ຄືຄໍາສອນເລື່ອງ “the daily,” ຊຶ່ງສໍາລັບ Miller ແລ້ວເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາຕານ ແລະໃນປັດຈຸບັນ Adventism ລະບຸວ່າເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ. ສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນສະຫຼັກຍຶດໝັ້ນທີ່ສ້າງຕັ້ງໂຄງສ້າງແຫ່ງການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນຂອງ William Miller ບັດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມເມົາມາຍຂອງບັນດາຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ຜູ້ປົກຄອງເໜືອປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ. ສັນຍະລັກທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບ “the daily” ໃນພຣະທໍາດານີເອນໄດ້ສ່ອງສະຫວ່າງແຈ້ງດັ່ງດວງອາທິດ ເມື່ອຖືກຮັບຮູ້ໃນ casket ຂອງ Miller ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism, ແຕ່ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄວາມຈິງນັ້ນສ່ອງແສງແຮງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ ເພາະວ່າເລກສິບເປັນສັນຍະລັກຂອງການທົດສອບ ແລະສໍາລັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແມ່ນການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

ພວກຟາຣິຊາຍໃນຍຸກປັດຈຸບັນໄດ້ “ຍົກໃຫ້” “ພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດ” “ແກ່ອຳນາດຊາຕານ” ໂດຍຊີ້ບອກວ່າລັດທິນອກຮີດເປັນ “ພຣະອຳນາດອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

ພວກຟາຣິສີໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຄວາມສາມາດໃນການເວົ້າຂອງພວກເຂົາຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອດູຖູກພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ, ແລະທູດສະຫວັນຜູ້ບັນທຶກໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາໄວ້ໃນບັນດາປຶ້ມແຫ່ງສະຫວັນ. ພວກເຂົາໄດ້ຍົກອຳນາດບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງສຳແດງອອກໃນພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດ, ໃຫ້ເປັນການກະທຳຂອງອຳນາດຊາຕານ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫລີກເວັ້ນພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ, ຫຼືອະທິບາຍວ່າເກີດຈາກເຫດຕາມທຳມະຊາດ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ‘ນີ້ແມ່ນການກະທຳຂອງມານ.’ ໃນຄວາມບໍ່ເຊື່ອ ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າເຖິງພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນພຽງມະນຸດຄົນໜຶ່ງ. ບັນດາພຣະກິດແຫ່ງການຮັກສາທີ່ໄດ້ກະທຳຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ, ຊຶ່ງເປັນພຣະກິດທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມະນຸດຜູ້ໃດເຮັດໄດ້ ຫຼືສາມາດເຮັດໄດ້, ເປັນການສຳແດງແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວຫາພຣະຄຣິດວ່າຊົມຊອບຢູ່ກັບນະລົກ. ດື້ດ້ານ, ຂຸ່ນເຄືອງ, ແຂງກະດ້າງດັ່ງເຫຼັກ, ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈຈະປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຫຼັກຖານທັງປວງ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກະທຳບາບທີ່ອະໄພບໍ່ໄດ້.” Manuscript Releases, volume 4, 360.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງເຮົາເກື່ອງກັບການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.