ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກສີ່ສິບເກົ້າ

ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອນິມິດເກືອບແມ່ນ້ຳອູໄລຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798 ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບທີ່ບັນລຸຈຸດສູງສຸດຂອງມັນໃນຂະບວນການແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປີ 1844. ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໃນບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດສາດນັ້ນ, ແລະລວມເອົາຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບອັນດຽວກັນກັບຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ເພາະວ່າຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນທີ່ໃນບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ແມ່ນການຟື້ນຟູອັນລ້ຳຄ່າຂອງ Miller.

ຫົວຂໍ້ຫຼັກຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຄຳຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນທາງຄຳພະຍາກອນໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາ ແມ່ນບົດບາດຂອງອິສລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມ. ວິບັດທັງສາມຂອງອິສລາມລ້ວນແຕ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ເທິງສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ. ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ໄດ້ເລີ່ມຖືກເປີດຜະນຶກໃນຄວາມຜິດຫວັງເມື່ອວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ເມື່ອເວລາຄອຍຖ້າແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງ. ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຄຳຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງຜູ້ຕິດຕາມມິນເລີ ໄດ້ຖືກພັດທະນາຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ຂ່າວສານແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍກໍຖືກພັດທະນາຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈົນກວ່າຈະບັນລຸຈຸດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກພົມຈັນຍ່ອມມີນ້ຳມັນ ຫຼືບໍ່ມີ.

ຖ້ອຍຄໍາປະກາດຄວາມວິບັດຂອງເອຊາຢາຕໍ່ບັນດາຄົນຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍທີ່ປົກຄອງປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ຊີ້ວ່ານິມິດນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນສໍາລັບຄົນຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມດັ່ງປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້. ໃນຂໍ້ຄວາມຂອງເອຊາຢາ, ການງານແຫ່ງການປ່ຽນສັນຍະລັກຝ່າຍຊາຕານໃຫ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກຝ່າຍພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສໍາເລັດລົງໃນປະຫວັດຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ພຶງຖືວ່າເປັນດິນເຜົາໃນມືຊ່າງປັ້ນ. ການງານນັ້ນຄືການສ້າງຄໍາຈໍາກັດຄວາມຂອງ “the daily” ໃຫ້ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວມັນເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາຕານ. ເມື່ອດານີເອນໄດ້ນໍາໃຊ້ຄໍາວ່າ “tamid” ເປັນສັນຍະລັກຂອງລັດທິຕ່າງສາສະໜາ ທ່ານໄດ້ເລືອກໃຊ້ຄໍານັ້ນເພື່ອຈຸດປະສົງເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ເພາະວ່າຄໍານັ້ນມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຕໍ່ເນື່ອງ”.

ມີອຳນາດສາມປະການທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ Armageddon, ແລະອຳນາດປະການທຳອິດໃນສາມປະການນັ້ນຄື ມັງກອນ (ລັດທິນອກຮີດ). ມັງກອນໄດ້ເລີ່ມສົງຄາມຂອງມັນຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໃນສະຫວັນ. ມັງກອນດຳເນີນສົງຄາມນັ້ນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຕອນສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງພັນປີ, ເມື່ອມັນຖືກທຳລາຍໃນທີ່ສຸດ.

ສັດຮ້າຍ (ອຳນາດຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ) ຊຶ່ງເປັນອຳນາດທີສອງໃນບັນດາສາມອຳນາດທີ່ນຳພາໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ, ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ) ຊຶ່ງເປັນອຳນາດທີສາມໃນບັນດາສາມອຳນາດນັ້ນ, ທັງສອງໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດພາຍຫຼັງປະຫວັດສາດແຫ່ງການຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະ ທັງສອງຈະຖືກທຳລາຍໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.

ເມື່ອດານີເອນເລືອກໃຊ້ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ຕໍ່ເນື່ອງ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິນອກຮີດ (ຊາຕານ), ທ່ານໄດ້ເລືອກຄຳທີ່ຊີ້ບອກຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ ຊາຕານນັ້ນເອງເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຕໍ່ສູ້ຕ້ານພຣະເຈົ້າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງມາຕະຫຼອດ. ອຳນາດອີກສອງປະການນັ້ນ ມີການເຄື່ອນໄຫວໃນສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເທົ່ານັ້ນ. ການທີ່ດານີເອນເລືອກໃຊ້ຄຳວ່າ “tamid” (ຕໍ່ເນື່ອງ) ນັ້ນ ເປັນໄປດ້ວຍເຈດຈຳນົງ ແລະ ຖືກຕ້ອງ.

ເມື່ອບົດບັນທຶກຂອງອິຊາຢາກ່ຽວກັບວິບັດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ພຣະເຢໂຫວາໄດ້ທົ່ມເທພຣະວິນຍານແຫ່ງການຫຼັບລຶກໃສ່ ແລະປິດຕາຂອງເຂົາ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈາກບົດທີຊາວແປດເຂົ້າສູ່ບົດທີສາມສິບ, ທ່ານໄດ້ບັນທຶກວ່າ:

“ຕາຕະລາງ” ທີ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນຕາຕະລາງໃນພຣະທັມຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະສາມາດ “ແລ່ນ” ແລະເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານນັ້ນ. “ໜັງສື” ທີ່ໄດ້ບັນທຶກ “ຕາຕະລາງ” ນັ້ນໄວ້ ຄື ພຣະທັມຮາບາກຸກ. “ຕາຕະລາງ” ຈາກ “ໜັງສື” ຂອງຮາບາກຸກ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການທົດສອບຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງເຖິງ “ຊົນຊາດທີ່ກະບົດ, ລູກທີ່ມຸສາ, ລູກທີ່ບໍ່ຍອມຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຢໂຮວາ.” “ຊົນຊາດທີ່ກະບົດ” ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະ “ຟັງ” ນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນພຣະທັມເຢເຣມີຢາ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະຟັງສຽງແກຂອງຍາມເຝົ້າ.

ຜູ້ທີ່ກະບົດແມ່ນບັນດາຜູ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງອິຊາຢາ ແລະຍັງໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຟັງ.

ພວກກະບົດທີ່ຫູໜວກໃນພຣະຄຳອິຊາຢາສາມາດ “ໄດ້ຍິນ,” ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ “ໄດ້ຍິນ,” ແລະການປະຕິເສດທີ່ຈະ “ໄດ້ຍິນ” ຂອງພວກເຂົາຊີ້ບອກວ່າພວກເຂົາ “ບໍ່ເຂົ້າໃຈ.” ຄົນອະທຳໃນພຣະຄຳດານີເອນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ເຂົາໃນພຣະຄຳມັດທາຍ, ແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ອັນຖືກເປັນສັນຍາລັກໄວ້ໃນ “ໂຕະ” ທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນ “ໜັງສື” ຂອງຮາບາກຸກ. ຖ້າພວກກະບົດຫູໜວກໃນພຣະຄຳອິຊາຢາຈະຟັງ, ພວກເຂົາກໍອາດຈະກັບໃຈໃໝ່ ແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍ, ແຕ່ໃຈຂອງພວກເຂົາອ້ວນໜາ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທານພະຍານອີກປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບພວກກະບົດຫູໜວກ.

ຜູ້ມີປັນຍາເຂົ້າໃຈຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄຳອຸປະມາ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນບັນທັດເທິງບັນທັດ. ຜູ້ມີປັນຍາເປັນສຸກ ເພາະພວກເຂົາເຫັນແລະໄດ້ຍິນ, ແລະທັງຜູ້ມີປັນຍາແລະຜູ້ເປັນສຸກຕ່າງກໍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 12. “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຄືຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈ (ດ້ວຍໃຈຂອງພວກເຂົາ) ການເພີ່ມພູນຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ໂຕະ” ທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໃນ “ປຶ້ມ” ຂອງຮາບາກຸກ, ແລະ “ຜູ້ເປັນສຸກ” ຄືຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ.

ພວກ Millerite ໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອລັດທິນອກສາສະໜາ (“ການຖວາຍປະຈໍາວັນ”) ຖືກ “ຍົກອອກໄປ” ໃນປີ 508. ພຣະພອນໄດ້ຖືກສັນຍາໄວ້ແກ່ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຄອຍຖ້າຢູ່ໃນປີ 1843. ຄໍາວ່າ “cometh” ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ໝາຍເຖິງ “ສໍາຜັດເຖິງ.” ປີ 1843 ໄດ້ “ສໍາຜັດເຖິງ” ປີ 1844 ເມື່ອມັນສິ້ນສຸດລົງ. ເມື່ອປີ 1843 ສິ້ນສຸດລົງ, “ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ” ຂອງ Habakkuk ກໍໄດ້ມາເຖິງ, ແລະພຣະພອນໄດ້ຖືກປະກາດເໜືອຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າຕາມທີ່ຖືກບັນຊາໄວ້ໃນ “ໜັງສື” ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງ “ແຜ່ນຈາລຶກ.” “ໜັງສື” ຂອງ Habakkuk ໄດ້ບັນຊາໃຫ້ຜູ້ຄົນ “ຄອຍຖ້າ” ນິມິດນັ້ນ.

ດານີເອນໄດ້ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດຂອງປີ 1798 (ເວລາແຫ່ງອະວະສານ), ເມື່ອໜັງສືຂອງທ່ານຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ແລະໃນເວລານັ້ນໄດ້ມີຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນເກີດຂຶ້ນ (ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະທົດລອງ). ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ບັນລຸຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນໃນການສຳແດງປະກົດຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນັ້ນຄື ຫຼັກໝາຍສາມປະການຂອງຄວາມຈິງ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່. ພຣະພອນແຫ່ງການມາຮອດຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844.

ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1798 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ມີພຣະພອນອັນໜຶ່ງຖືກຊົງສັນຍາໄວ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້ານິມິດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຊັກຊ້າໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. “ຄົນສະຫລາດ” ໃນດານີເອນ 12 ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຮັບພອນ” ແລະ “ຄອຍຖ້າ.” ຄົນຊົ່ວຮ້າຍແມ່ນຜູ້ທີ່ບໍ່ “ໄດ້ຍິນ” ດ້ວຍໃຈຂອງຕົນ ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ “ເຫັນ.” ປະສົບການທັງໝົດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ ຖືກສະຫຼຸບໄວ້ໃນສີ່ຂໍ້ພຣະຄຳຂອງດານີເອນ, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງການປະທັບຕາພວກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນສີ່ຂໍ້ນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເທິງການເຂົ້າໃຈເຖິງການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ, ແລະການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງລະບຸໄວ້ ເມື່ອພຣະອົງຊົງສັ່ງສອນດ້ວຍວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ”. ພຣະອົງຊົງນຳສະເໜີຄຳອຸປະມາແລ້ວອຸປະມາເລົ່າ ເພື່ອອະທິບາຍຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃຫ້ແກ່ “ຜູ້ມີປັນຍາ”. “ຄົນຊົ່ວ” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ແລະໃນ 2 ເທຊະໂລນິກາ ບົດທີ 2, ການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາຖືກເປັນຕົວແທນວ່າເປັນການຊັງຄວາມຈິງ, ຊຶ່ງນຳມາສູ່ຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າ. ຄວາມຈິງທີ່ຄົນຊົ່ວບໍ່ຮັກໃນຈົດໝາຍຂອງໂປໂລນັ້ນ ແມ່ນ “the daily,” ແລະໃນສີ່ຂໍ້ຂອງດານີເອນ ຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະ ກໍແມ່ນ “the daily.”

ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດກັບພວກສາວົກວ່າພວກເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ຖືກອວຍພອນ, ແລະໃນການກະທຳດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງວາງພວກເຂົາໃຫ້ຕົງກັນຂ້າມກັບບັນດາຜູ້ໃນເອຊາຢາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນແລະໄດ້ຍິນ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ກັບໃຈ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກອວຍພອນໃນດານີເອນ ບົດ 12 ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ. ສີ່ຂໍ້ໃນດານີເອນ ບົດ 12, ແລະທັງການສຳເລັດຂອງຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະທັງຄວາມຕົງກັນຂ້າມໃນເອຊາຢາກັບຊົນຈຳພວກໜຶ່ງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດທີ່ຈະໄດ້ຍິນແລະເຫັນ, ແລະທັງການຈຳແນກດຽວກັນນັ້ນລະຫວ່າງສອງຈຳພວກໂດຍພຣະຄຣິດ, ລ້ວນແຕ່ຊີ້ນຳໄປຂ້າງໜ້າສູ່ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ຂະບວນການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກທຳຊ້ຳອີກ. ບາງຄົນຈະເຫັນ, ແລະຄົນອື່ນໆຈະປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນ.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຖືກນຳພາໂດຍທູດສະຫວັນໃຫ້ເຂົ້າໃຈວ່າ “ສິ່ງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງປະຈຳວັນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຢືນຢັນໂດຍກົງວ່າ ລາວຖືກຕ້ອງໃນຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງ “ແຜ່ນຕາຕະລາງ” ທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນ “ໜັງສື” ຂອງຮາບາກຸກ ແມ່ນ “ສຳລັບເວລາທີ່ຈະມາ.” ການເປີດຜະນຶກຂອງ “ໜັງສື” ນັ້ນ ສະແດງໃຫ້ປະຈັກເຖິງ “ບຸດຫຼານທີ່ກະບົດ ແລະ ມຸສາ”. “ບຸດຫຼານ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ ດັ່ງນັ້ນ “ເວລາທີ່ຈະມາ” ໃນຂໍ້ຄວາມຂອງອິຊາຢາ ຈຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະວ່າ ເປັນວັນສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ.

ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວວ່າ “ບັນດາລູກທີ່ມັກຕົວະ” ຈະປະຕິເສດຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງ “ໂຕະ” ຊຶ່ງຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນ “ໜັງສື,” ເພາະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ “ແກ່ຜູ້ເຫັນນິມິດວ່າ, ຢ່າເຫັນ; ແລະແກ່ຜູ້ພະຍາກອນວ່າ, ຢ່າພະຍາກອນແກ່ພວກເຮົາເຖິງສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຈົ່ງເວົ້າແກ່ພວກເຮົາແຕ່ສິ່ງທີ່ຮາບລື່ນ, ຈົ່ງພະຍາກອນການຫລອກລວງ.” ໃນປີ 1863 ແອດເວນຕິສມ໌ແຫ່ງເລົາດີເຊຍໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນໃນການເຮັດໃຫ້ຄຳຮ້ອງຂໍຂອງບັນດາລູກທີ່ມັກຕົວະນັ້ນສຳເລັດ. ງານນັ້ນໄດ້ຖືກເອຊາຢາເປັນຕົວແທນວ່າເປັນການປະຕິເສດທາງເກົ່າແກ່ແຫ່ງຮາກຖານຂອງມິນເລີ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປເສຍຈາກທາງ, ຈົ່ງຫັນອອກເສຍຈາກວິຖີ, ຈົ່ງໃຫ້ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນຢຸດເສຍຈາກຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາ.” ວິຖີນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນທາງ ແມ່ນທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ.

ການປະຕິເສດ “ທາງເກົ່າ” ຂອງເຢເຣມີຢາໂດຍ “ບຸດຫຼານທີ່ມຸສາ” ຄືການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ພົບ “ການພັກຜ່ອນ”, ແລະກໍເປັນ “ການພັກຜ່ອນແລະຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ” ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງໃນເອຊາຢາ, ຊຶ່ງກໍເປັນຄວາມຊຸ່ມຊື່ນແຫ່ງຂ່າວສານຝົນປາຍ. ຂ່າວສານນັ້ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະຖືກສະແດງໄວ້ເທິງ “ແຜ່ນຈາລຶກ” ທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນ “ປຶ້ມ” ເລັ່ມໜຶ່ງ. ການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໂດຍບຸດຫຼານທີ່ມຸສາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມປາຖະໜາຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະ “ໃຫ້ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນຫາຍໄປຈາກຕໍ່ໜ້າ” ພວກເຂົາ. ນິມິດຄັ້ງທຳອິດຂອງ Ellen White, ຊຶ່ງ Alpha ແລະ Omega ຈະນຳໃຊ້ຢ່າງແນ່ນອນເພື່ອເປັນຕົວແທນແກ່ວາລະສຸດທ້າຍ, ໄດ້ລະບຸເສັ້ນທາງຂອງຄົນຊອບທຳ, ໂດຍໝາຍແສງສະຫວ່າງໄວ້ທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນ ແລະລະບຸວ່າຜູ້ໃດເປັນຜູ້ນຳ “ຄົນມີປັນຍາ” ໄປຈົນເຖິງປາຍທາງ.

ມັນແມ່ນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ທັງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດ. ພຣະເຢຊູ (ອົງບໍຣິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ) ຄືຜູ້ທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາໃຫ້ເຊົາຈາກການຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາ. ແສງສະຫວ່າງຈາກພຣະກອນຂວາອັນມີສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຢຊູ ແມ່ນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງ “ຕາຕະລາງ” ທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນ “ປຶ້ມ”. ການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຂອງພຣະຄຣິດ ຂອງ “ລູກຫຼານຜູ້ມຸສາ,” ແລະທາງທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງດຳເນີນໄປນັ້ນ ໄດ້ນຳການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າມາເທິງພວກເຂົາ ເມື່ອພວກເຂົາຕົກລົງຈາກທາງນັ້ນ. “ກຳແພງສູງ” ທີ່ຖືກທຳລາຍລົງຢ່າງກະທັນຫັນນັ້ນ ແມ່ນ “ກຳແພງ” ແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດ ທີ່ຖືກທຳລາຍໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ການພິພາກສານັ້ນມາ “ຢ່າງກະທັນຫັນໃນທັນໃດນັ້ນ,” ແລະມັນຈະເປັນ “ເໝືອນການແຕກຫັກຂອງພາຊະນະຂອງຊ່າງປັ້ນ ທີ່ຖືກທຳລາຍເປັນຊິ້ນໆ.” ນີ້ຄືການພິພາກສາທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການກັບຫົວກັບຫາງຂອງສັນຍະລັກຊາຕານຄື “the daily,” ແລະການຊີ້ບອກວ່າມັນເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ.

“ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ແມ່ນຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເຊື່ອມໂຍງສີ່ຂໍ້ໃນດານີເອນບົດທີ 12 ເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ອັນເປັນຂໍ້ທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນອະທຳກັບຄົນມີປັນຍາ. “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງແຮງໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ກຽດຊັງ. “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງ “ລູກຫລານທີ່ມຸສາ” ທີ່ຈະໃຫ້ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນຫຼີກອອກໄປໃຫ້ພົ້ນທາງຂອງພວກເຂົາ. ແລະ ການລົງໂທດຂອງພວກເຂົາຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການແຕກຫັກຂອງພາຊະນະຂອງຊ່າງປັ້ນໝໍ້, ແລະ ສິ່ງທີ່ເຫຼືອຢູ່ນັ້ນເປັນພາບປະກອບແຫ່ງສະພາບທີ່ສູນເສຍຂອງພວກຍິງພົມມະຈາລີໂງ່, ເພາະວ່າດ້ວຍຊິ້ນສ່ວນທີ່ແຕກຫັກແລະເຫຼືອຢູ່ຂອງພາຊະນະຂອງຊ່າງປັ້ນໝໍ້ທີ່ແຕກກະຈາຍນັ້ນ, “ຈະບໍ່ພົບ” “ແມ່ນແຕ່ເສດພາຊະນະອັນໜຶ່ງເພື່ອຄີບເອົາໄຟຈາກເຕົາ, ຫຼື ເພື່ອຕັກນ້ຳອອກຈາກບໍ່.”

ທັງ “ໄຟ” ແລະ “ນ້ຳ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບນ້ຳມັນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ເມື່ອ “ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ” ມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນໃນຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນການປະຊຸມຄ່າຍເອັກເຊເຕີ ໃນເດືອນສິງຫາ ຄ.ສ. 1844 ນັ້ນ ຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ “ບຸດຫຼານຜູ້ມຸສາ” ຈະຊອກຫານ້ຳມັນໃດໆ (ນ້ຳ ຫຼື ໄຟ) ໄດ້. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ “ກັບຄືນ” ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ເໝືອນດັ່ງເຢເຣມີຢາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພາລະກິດແຫ່ງການແຍກ “ສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້າ,” ເພື່ອຈະ “ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະເປັນດັ່ງ “ປາກ” ຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ດານີເອນໃນບົດທີ່ເກົ້າເປັນຕົວແທນ, ຄືຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈສະພາບແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງຕົນ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ອະທິຖານຄຳອະທິຖານໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີ່ຊາວຫົກ. ພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ດານີເອນ, ເຢເຣມີຢາ ແລະຍາບາກຸກ ໄດ້ເປັນຕົວແທນໃນຖານະຍາມເຝົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບ “ບຸດທີ່ມຸສາ.” “ບຸດທີ່ມຸສາ” ນັ້ນ ກໍໄດ້ຖືກ “ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິສຣາເອນ” ເອີ້ນເຊັ່ນກັນ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ໃນການກັບຄືນມາ ແລະໃນການພັກສະຫງົບ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ; ໃນຄວາມສະຫງົບງຽບ ແລະໃນຄວາມວາງໃຈ ຈະເປັນກຳລັງຂອງພວກເຈົ້າ: ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມ”.

ອັນມະນີຂອງມິລເລີ ແມ່ນຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບແຫ່ງຂ່າວຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ອັນກ່ອຍໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ສັນຍະລັກຂອງການກະບົດທີ່ຖືກສຳແດງອອກຕໍ່ຕ້ານອັນມະນີເຫຼົ່ານັ້ນຄື “the daily.” ມິລເລີໄດ້ເຂົ້າໃຈ “the daily” ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວຖືກຈຳກັດໂດຍປະຫວັດການທີ່ລາວດຳລົງຊີວິດຢູ່, ແລະອັນມະນີທີ່ລາວເຄີຍນຳໄປວາງໄວ້ເທິງໂຕະໃນກາງຫ້ອງຂອງລາວ ບັດນີ້ກຳລັງສ່ອງປະກາຍສວ່າງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ ຫຼາຍກວ່າເມື່ອຄັ້ງທີ່ມິລເລີໄດ້ນຳພວກມັນໄປວາງໄວ້ເທິງໂຕະຂອງລາວເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ບັດນີ້ ພວກມັນຢູ່ໃນຫີບໃບໜຶ່ງທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ ເພາະວ່າບັດນີ້ຫີບນັ້ນເປັນຕົວແທນບໍ່ແຕ່ພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນໃນສະໄໝຂອງມິລເລີ ແຕ່ບັດນີ້ຍັງເປັນຕົວແທນທັງພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກດ້ວຍ.

ພະຍານສອງອົງນີ້ແຫຼະທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການທົດສອບໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະພະຍານສອງອົງນີ້ແຫຼະທີ່ກາຍເປັນສະໜາມຮົບສຳຄັນແຫ່ງໜຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍ. Miller ໄດ້ເຫັນການຕໍ່ສູ້ນັ້ນ, ເພາະໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ ພວກເຂົາໄດ້ເອົາຫີບຂອງລາວ (ພຣະຄຳພີ) ແລະຈີກມັນເປັນຊິ້ນໆ. ໂຢຮັນ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ, “ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າປາດໂມ ເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.” ໂຢຮັນກຳລັງຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະການເຊື່ອໃນຂ່າວສານທັງຂອງພຣະຄຳພີ ແລະຂອງບົດຂຽນຕ່າງໆຂອງ Ellen White.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນການພິຈາລະນາຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກສະແດງໂດຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798 ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.