ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ຫ້າສິບເຈັດ

ຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງໄດ້ກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ແລະຄຳພະຍາກອນທັງໝົດກໍມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະທຳ Revelation. ໃນພຣະທຳ Revelation ນັ້ນ, ເສັ້ນແນວດຽວກັນໄດ້ຖືກສືບຕໍ່ຂຶ້ນດັ່ງທີ່ຢູ່ໃນພຣະທຳ Daniel, ເພາະວ່າພຣະທຳທັງສອງນັ້ນເປັນພຣະທຳດຽວກັນ. ຫຼັກການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ຢ່າງໜັກແໜ້ນໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ແລ້ວ. ໃນພຣະທຳ Revelation ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການພິສູດຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍນັ້ນ ມີຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ ແລະຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ນຳສະເໜີອົງປະກອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບຂ່າວສານໃນພຣະທຳ Revelation ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກ. ຂ່າວສານນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນພຽງປະການດຽວ, ແລະທຸກອົງປະກອບຂອງຂ່າວສານທີ່ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ລ້ວນຢູ່ໃນຂອບເຂດຂອງການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ຂ່າວສານນີ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນໄລຍະກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການປິດປະຕູແຫ່ງໂອກາດພຣະຄຸນຈະສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອ “ເວລາຢູ່ໃກ້ແລ້ວ.” ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ໂດຍສຳພັນກັບຄຳອະທິບາຍຈາກບົດຂຽນແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈະແຈ້ງຢ່າງຍິ່ງເກືອບກັບຂະບວນການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຜູ້ທີ່ຊົງກະທຳການເປີດຜະນຶກນັ້ນແມ່ນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ແລະ ເມື່ອພຣະອົງຊົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງຊົງໃຊ້ວິທີການອັນມີໂຄງສ້າງໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານ. ພຣະອົງຮັບຂ່າວສານນັ້ນມາຈາກພຣະບິດາ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີວ່າຊົງຖືພຣະຄຳພີຢູ່ ໃນຂະນະທີ່ມັນຖືກຜະນຶກໄວ້ດ້ວຍຜະນຶກເຈັດດວງ. ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງຮາກເຫງົ້າຂອງດາວິດ ແລະ ລູກແກະຜູ້ຖືກປະຫານ ໄດ້ຮັບເອົາໜັງສືນັ້ນຈາກພຣະບິດາ ແລະ ຊົງແກະຜະນຶກອອກ.

ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງປະທານຂ່າວສານນັ້ນແກ່ກາບຣິເອນ ຜູ້ຊຶ່ງພ້ອມທັງທູດສະຫວັນອື່ນໆ ໄດ້ຖ່າຍທອດຂ່າວສານນັ້ນແກ່ຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ຂຽນຂ່າວສານນັ້ນໄວ້ ແລະສົ່ງມັນໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ເມື່ອເຖິງເວລາທີ່ຈະເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ການເປີດຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ ຊຶ່ງທົດສອບຜູ້ທັງຫຼາຍພາຍໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຮັບສານເປົ້າໝາຍຂອງບົດຂຽນຂອງຜູ້ພະຍາກອນນັ້ນ, ແລະອີງຕາມການຕອບສະໜອງສ່ວນບຸກຄົນຂອງສະມາຊິກໃນຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາຍ່ອມກຳນົດວ່າຕົນຢູ່ໃນໜຶ່ງໃນສອງຈຳພວກ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບເອົາຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ອັນເກີດຂຶ້ນໂດຍຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ຖືກຈຳແນກວ່າເປັນ “ຜູ້ມີປັນຍາ,” ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັບເອົາ ດານີເອນເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ “ຄົນອະທຳ,” ແລະມັດທາຍເອີ້ນວ່າ “ຄົນໂງ່”.

ປັດໃຈທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເກັ່ງຂ້ອງກັບການເປີດຜະນຶກຄວາມລັບທາງຄຳພະຍາກອນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງແລະເນັ້ນຢ່າງແຈ້ງໃນຂໍ້ທີ່ເກົ້າຂອງພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ, ເພາະວ່າຂໍ້ນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ທີ່ຈະທົດສອບຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ. ມັນກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໂດຍການລະບຸວ່າ ຜູ້ທີ່ “ມີປັນຍາ” ເທົ່ານັ້ນຈະເຂົ້າໃຈຂ່າວສານທີ່ຕາມຫຼັງສັນຍານເຕືອນຂອງຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ.

“ຈິດໃຈທີ່ມີປັນຍາ” ຄືຈິດໃຈຂອງ “ຄົນມີປັນຍາ.” “ຄົນມີປັນຍາ” ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້, ແລະການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ທັນທີຫຼັງຈາກເຄື່ອງໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຈິງທີ່ຈະຖືກເຂົ້າໃຈໂດຍຄົນມີປັນຍາ ແລະຖືກປະຕິເສດໂດຍຄົນຊົ່ວ, ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ກ່ຽວພັນກັບອານາຈັກທັງຫຼາຍໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຕາມມາ. ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພາບປຽບທຽບສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະສິ່ງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນສຸດທ້າຍກໍຄື ອານາຈັກທັງແປດນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ແລ້ວເຊັ່ນກັນໃນພາບປຽບທຽບທຳອິດຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີໃນດານີເອນ ບົດ 2.

ການເປີດເຜີຍແຫ່ງຄວາມຈິງນີ້ຍຶດຖືທັດສະນະທີ່ຈຳກັດກ່ຽວກັບອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ອັນເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນອັນມະນີຂອງ Miller, ແຕ່ມັນສ່ອງແສງສົດໃສກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ ເພາະວ່າມັນຄອບຄອງຄວາມຈິງຫຼາຍກວ່າທີ່ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈຈາກຈຸດຍືນອັນຈຳກັດຂອງພວກເຂົາໃນປະຫວັດສາດ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທົດສອບ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນດ້ວຍເລກ “ສິບ,” ແລະໂດຍສັນຍານເຕືອນອັນແຈ້ງຊັດໃນຄຳເຕືອນເບື້ອງຕົ້ນວ່າ “ນີ້ແຫຼະຄືຈິດໃຈທີ່ມີປັນຍາ,” ຊຶ່ງໃນຄວາມໝາຍແບບຄຳພະຍາກອນຖືກຕີຄວາມວ່າ, ຄວາມຈິງຕໍ່ໄປນີ້ຈະທົດສອບບັນດາຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກສົ່ງຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກກ່ອນເວລາປິດແຫ່ງພຣະຄຸນເລັກນ້ອຍ.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 17 ໂຢຮັນໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຖິ່ນກັນດານແຫ່ງໄລຍະເວລາ 1,260 ປີຂອງຄວາມມືດແຫ່ງອຳນາດສັນຕະປາປາ. ທ່ານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ທີ່ປາຍສຸດຂອງໄລຍະເວລານັ້ນໃນປີ 1798, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດດຽວກັນຢ່າງແທ້ຈິງທີ່ທ່ານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 13.

“ຊາຍແຫ່ງທະເລ” ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1798, ເພາະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຍືນທາງປະຫວັດສາດຈາກທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນລະບົບສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍຈາກທະເລ) ໃນຮູບການອະດີດ, ແລະສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ) ກຳລັງລຸກຂຶ້ນ, ແລະໃນທີ່ສຸດຈະເວົ້າດັ່ງມັງກອນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ. ແລ້ວສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນຈະບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບ “ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ,” ຊຶ່ງຈະເວົ້າ ແລະບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດເໜືອໂລກທັງໝົດ.

ໂຢຮັນຖືກນຳໄປຍັງຈຸດຍືນມອງດຽວກັນໃນປະຫວັດສາດ ເພື່ອຮັບການນຳສະເໜີຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກຕ່າງໆແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໃນບົດທີສິບເຈັດ. ເມື່ອຢືນຢູ່ໃນຈຸດຍືນມອງນັ້ນ ອານາຈັກຕ່າງໆຖືກນຳສະເໜີອອກມາ. ກ່ອນອື່ນ ທ່ານໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ສັດຮ້າຍນັ້ນຄວບຄຸມທັງຄຣິດຈັກແລະລັດ ເພາະນາງນັ່ງຢູ່ເທິງບໍ່ພຽງແຕ່ເຈັດຫົວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຢູ່ເທິງເຈັດພູອີກດ້ວຍ. ການນັ່ງຢູ່ຂອງຍິງແພດໃຫຍ່ນັ້ນຊີ້ບອກວ່າ ນາງແມ່ນຜູ້ທີ່ຂີ່ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ທີ່ຂີ່ສັດຮ້າຍນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຄວບຄຸມສັດຮ້າຍ.

ຄໍາ​ວ່າ “ປົກຄອງ” ໝາຍ​ເຖິງ​ການ​ຍຶດ​ກຸມ​ແລະ​ປົກຄອງ​ເໜືອ. ຜູ້​ຂີ່​ສັດ​ນັ້ນ​ປົກຄອງ​ເໜືອ​ສັດ​ເດຍລະສານ​ໂດຍ​ການ​ກຳ​ບັງເຫີຍນ. ສັນຕະປາປາ​ປົກຄອງ​ເໜືອ​ເຈັດ​ຫົວ ແລະ​ຍັງ​ປົກຄອງ​ເໜືອ​ເຈັດ​ພູ​ອີກ​ດ້ວຍ. ໃນ​ພຣະທໍາ​ດານີເອນ ບົດ​ທີ 2 ດານີເອນ​ແຈ້ງ​ແກ່​ເນບູກາດເນັດຊາ​ວ່າ​ພະອົງ​ເປັນ “ຫົວ” ຄໍາ. ໃນ​ພຣະທໍາ​ເອຊາຢາ ບົດ​ທີ 7 “ຫົວ” ຍັງ​ໝາຍ​ເຖິງ​ກະສັດ, ນະຄອນຫຼວງ ຫຼື​ອານາຈັກ​ອີກ​ດ້ວຍ.

ລະບົບສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງແມ່ນຍິງທີ່ຂີ່ສັດຮ້າຍນັ້ນ, ປົກຄອງເໜືອກະສັດທັງປວງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນຖືກນໍາສະເໜີເປັນ “ກະສັດສິບອົງ,” ຊຶ່ງເປັນອໍານາດແຫ່ງມັງກອນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ພວກເຂົາແມ່ນກະສັດທີ່ໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທໂຣໄດ້ກະທໍາການລ່ວງປະເວນີກັບ. “ກະສັດສິບອົງ” ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບອໍານາດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ, ແຕ່ກະສັດເອກໃນບັນດາກະສັດສິບອົງນັ້ນແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ດັ່ງນັ້ນ ສະຫະລັດອາເມຣິກາຈຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີດ້ວຍໂດຍອາຮາບ, ກະສັດແຫ່ງສິບອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິສຣາເອນ. ຈໍານວນ “ເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄວາມສົມບູນຄົບຖ້ວນ,” ແລະເມື່ອລະບົບສັນຕະປາປາຖືກພັນລະນາວ່າກໍາລັງປົກຄອງເໜືອກະສັດທັງປວງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ນາງກໍກໍາລັງປົກຄອງເໜືອກະສັດສິບອົງເຊັ່ນກັນ ແລະນາງກໍນັ່ງຢູ່ເໜືອເຈັດຫົວ.

ນີ້ແມ່ນຈິດໃຈທີ່ມີສະຕິປັນຍາ, ເພາະວ່າຜູ້ມີປັນຍາໃນວາລະສຸດທ້າຍໃຊ້ວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ,” ແລະພວກເຂົາຮັບຮູ້ວ່າ ແຕ່ລະສັນຍະລັກແຫ່ງການປົກຄອງລັດທີ່ຍິງແພດນັ້ນຄອບງຳຢູ່ ລ້ວນຊີ້ບອກຄວາມຈິງອັນດຽວກັນ. ນາງຍັງປົກຄອງເທິງພູເຈັດລູກອີກດ້ວຍ, ແລະພວກ Millerites ໄດ້ຈຳແນກ “ພູ” ໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີວ່າເປັນສັນຍະລັກຂອງອານາຈັກໜຶ່ງ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຈຳແນກອີກດ້ວຍວ່າ ສັນຍະລັກຕ່າງໆມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງ.

ພູເຂົາຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກດ້ວຍ. “ພູເຂົາບໍລິສຸດອັນຮຸ່ງໂລດ” ໃນພຣະຄຳພີເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

“ເຮືອນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ, ແລະມັນເປັນ “ພູເຂົາ” ໜຶ່ງ. ຍິງແພດໃຫຍ່ນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງພູເຂົາເຈັດລູກ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່ານາງປົກຄອງເໜືອຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ນາງປົກຄອງເໜືອກະສັດທັງປວງ. ນາງຄວບຄຸມຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດ ແລະລັດທັງປວງໃນທົ່ວໂລກ.

ນິມິດທີ່ເອຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າໄດ້ມາເຖິງທ່ານ “ກ່ຽວກັບຢູດາ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ,” ທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ, ດຳເນີນຕໍ່ໄປ, ແລະມັນຍັງເປັນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນໃນບົດທີສີ່, ແລະຕາມທີ່ເອຊາຢາກ່າວ ມັນແມ່ນ “ວັນດຽວກັນ” ທີ່ຜູ້ຄົນເວົ້າວ່າ, “ມາເຖີດ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປຍັງພູເຂົາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໄປຍັງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຢາໂຄບ.” ໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ “ແມ່ຍິງເຈັດຄົນ” ຖືກລະບຸໄວ້.

“ວັນ” ທີ່ເປັນເນື້ອໃນແຫ່ງນິມິດຂອງອິຊາຢານັ້ນ ຄື “ໂມງ” ແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11. ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາທີ່ໄດ້ຍອມຮັບຄໍາຕັກເຕືອນໃຫ້ “ກັບຄືນ” ຈາກຄວາມຜິດຫວັງຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະໄດ້ບັນລຸຂໍ້ກໍານົດແຫ່ງ ພຣະບັນຍັດ ບົດທີ 26, ແລະຜູ້ທີ່ຖືກນໍາມາຮ່ວມກັນໂດຍຄໍາພະຍາກອນຄັ້ງທໍາອິດຂອງເອເຊກຽນ, ຈະຖືກປະທັບຕາເມື່ອພວກເຂົາຍອມຮັບຂ່າວສານຄັ້ງທີສອງຂອງເອເຊກຽນ ກ່ຽວກັບລົມທັງສີ່ຂອງອິສລາມ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍານ, ແລະບຸດຫຼານອື່ນໆ ຂອງພຣະເຈົ້າໃນບາບີໂລນ ກໍເລີ່ມຕອບສະໜອງຕໍ່ຄໍາເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຜ່ນດິນໄຫວ ອັນເປັນກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຝູງອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນຂ່າວສານໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ, ແລະພວກເຂົາປະກາດວ່າ, “ຈົ່ງມາເຖີດ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປຍັງພູເຂົາຂອງພຣະຢາເວ, ໄປຍັງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງຢາໂຄບ.”

ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ນັ້ນ ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ເລີ່ມຂັບຮ້ອງເພງຂອງນາງ ແລະກໍ່ການຫລິ້ນຊູ້ກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຊື່ຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍກໍຕິດຕາມຍິງໂສເພນີນັ້ນ ແລະຄຣິສຕະຈັກຂອງເຂົາກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງນາງ. ຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນຖືກອີຊາຢາເປັນຕົວແທນວ່າເປັນ “ຍິງເຈັດຄົນ.” “ຍິງເຈັດຄົນ” ເຫຼົ່ານັ້ນຄື “ພູເຈັດລູກ” ທີ່ຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາຈະປົກຄອງຢູ່ເທິງ, ໃນຂະນະທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາບັງຄັບໃຫ້ທົ່ວໂລກທັງໝົດຕັ້ງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍຂຶ້ນ ຊຶ່ງຈະທັງເວົ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ.

ບັນດາ “ແມ່ຍິງເຈັດຄົນຈະຈັບຍຶດຊາຍຄົນດຽວ,” ແລະ “ຊາຍ” ຜູ້ນັ້ນຄື “ຄົນ” ທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່າເປັນ “ຄົນແຫ່ງບາບ.” ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ຍັງຄົງຢູ່ “ໃນເຢຣູຊາເລັມ ຈະຖືກເອີ້ນວ່າບໍລິສຸດ ຄືທຸກຄົນທີ່ມີຊື່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນບັນດາຜູ້ມີຊີວິດໃນເຢຣູຊາເລັມ.” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຄືບັນດາຜູ້ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນທີ່ມີຊື່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ ຄືປຶ້ມຂອງພຣະເມສານ້ອຍຜູ້ຖືກປະຫານຕັ້ງແຕ່ກ່ອນການວາງຮາກຖານຂອງໂລກ. ອີກຈຳພວກໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ຈັບຍຶດ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນພຣະຄຳພີພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ ທີ່ນະມັດສະການຄົນແຫ່ງບາບ.

“ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຊຶ່ງຄືວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ແລະການພິພາກສານັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງວ່າຊື່ຂອງທ່ານຖືກພົບ ຫຼື ບໍ່ຖືກພົບວ່າໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ, ດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ຄົນສອງຈຳພວກທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມສຳພັນຕໍ່ປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງພາບເຫດການສຸດທ້າຍແທ້ໆຂອງການພິພາກສາ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຍຶດໝັ້ນໃນ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ປະກາດວ່າພວກເຂົາຈະ “ກິນ” “ເຂົ້າຈີ່ຂອງຕົນເອງ, ແລະ ສວມໃສ່” “ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນເອງ,” ແຕ່ຄວາມປາຖະໜາຫຼັກຂອງພວກເຂົາຄືການ “ໃຫ້ຖືກເອີ້ນດ້ວຍນາມຂອງທ່ານ”.

ພວກເຂົາຈະຍັງຄົງຮັກສາຖະແຫຼງຄຳສອນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນເອງໄວ້ (ກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງຕົນເອງ), ແລະຍັງຄົງຮັກສາການປະກາດຕົນຕາມນິກາຍຂອງຕົນ (ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນເອງ), ແຕ່ຈະຍອມຮັບນາມຂອງ “ຄົນແຫ່ງບາບ.” ນາມຂອງ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຄື “ຄາໂທລິກ”, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ສາກົນ”. ບັນດາຜູ້ທີ່ຈັບຍຶດ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ປາຖະໜາທີ່ຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ “ຄຣິສຕະຈັກສາກົນ”, ຊຶ່ງແມ່ນຄຣິສຕະຈັກຄາໂທລິກ. ພວກເຂົາປາຖະໜາຄວາມສຳພັນນັ້ນເພື່ອ “ເອົາອອກໄປ” ຊຶ່ງ “ຄວາມອັບອາຍ” ຂອງພວກເຂົາ.

“ການຕິຕຽນ” ໄດ້ກ່າວເຖິງສອງອົງປະກອບສຳຄັນຂອງສັດຮ້າຍທີ່ປົກຄອງເຫນືອຄຣິດຈັກທັງຫມົດ ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດທັງຫມົດໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນ Revelation ບົດ 11, “ວິບັດປະການທີສາມມາຢ່າງໄວ”. “ວິບັດປະການທີສາມ” ຄື ອິດສະລາມ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນ Revelation ບົດ 11, ແກສຽງທີເຈັດດັງຂຶ້ນ. ແກສຽງທີເຈັດແມ່ນ ອິດສະລາມ. ອິດສະລາມໂຈມຕີໃນ “ຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່,” ເພາະວ່າແກສຽງທັງຫມົດແມ່ນເຄື່ອງມືທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳໃຊ້ໃນການພິພາກສາເຫນືອການນະມັດສະການວັນອາທິດທີ່ຖືກບັງຄັບຕະຫຼອດປະຫວັດສາດໂລກ.

ເມື່ອ “ຄວາມພິນາດແຫ່ງຊາດ” ຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກນຳໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, “ບັນດາປະຊາຊາດຈະພາກັນໂກດແຄ້ນ.” ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ສາສະໜາອິສລາມເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດແຄ້ນ, ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການອ້າງອີງເຖິງສາສະໜາອິສລາມເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ.

“ຄວາມອັບອາຍ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄືສາສະໜາອິສລາມ. ຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍ ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດຂອງໂລກ ຈະຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງລະບຽບໂລກໃໝ່ຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງຖືກປົກຄອງໂດຍຄຣິດຕະຈັກຄາທອລິກ. ພະສັນຕະປາປາຈະປະທັບຢູ່ເທິງລະບົບໂລກດຽວນັ້ນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ Constantine ໄດ້ມອບທີ່ປະທັບແກ່ຕຳແໜ່ງພະສັນຕະປາປາໃນປີ 330. ບັນດາປະຊາຊາດຈະຕັດສິນວ່າ ຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາໃນການຈັດການກັບສົງຄາມທີ່ອິສລາມນຳມາຕໍ່ມະນຸດຊາດ ຈະສຳເລັດໄດ້ແຕ່ໂດຍຄວາມພະຍາຍາມອັນເປັນເອກະພາບເທົ່ານັ້ນ, ຊຶ່ງຈະຕ້ອງອາໄສການຢອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດທາງສິນທຳບາງປະການ, ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາຈະຍືນຍັນວ່າ ອຳນາດນັ້ນຄືຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນ. ເໝືອນດັ່ງທີ່ Justinian ໄດ້ມອບອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ຄຣິດຕະຈັກຄາທອລິກໃນປີ 533, ປະຫວັດສາດກໍຈະຖືກຊ້ຳຮອຍອີກ. ສະຫະລັດອາເມລິກາຈະບັງຄັບໂລກດ້ວຍອຳນາດທາງທະຫານຂອງຕົນໃຫ້ເຊື່ອຟັງ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ Clovis ໄດ້ກະທຳເພື່ອຄຣິດຕະຈັກຄາທອລິກໃນປີ 496. ປະຫວັດສາດຂອງ ພຣະນິມິດ 13:2 ຈະຖືກຊ້ຳຮອຍອີກ.

ເມື່ອຮູບປັ້ນນັ້ນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນແລ້ວ, ບັນດາກະສັດແຫ່ງໂລກ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກກະຕຸ້ນໃຫ້ໂກດແຄ້ນໂດຍການໂຈມຕີຂອງອິສລາມ, ຈະຮັບຮູ້ວ່າ “ການຕິຕຽນ” ສາກົນຕໍ່ອິສລາມ ທີ່ໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອນໍາໃຫ້ຮູບປັ້ນຂອງສັດຮ້າຍທົ່ວໂລກເກີດຂຶ້ນນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນ “ການຕິຕຽນ” ທີ່ “ຄົນແຫ່ງບາບ” (Jezebel) ເປັນຫ່ວງຢ່າງແທ້ຈິງ. ສາຍເກີນໄປ, ໂລກຈະພົບວ່າ Jezebel ບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈອັນໃດເລີຍກ່ຽວກັບອິສລາມ, ແຕ່ໃນໃຈຂອງນາງປາຖະໜາຈະຂ້າ Elijah, ດັ່ງທີ່ Herodias ໄດ້ຂ້າ John the Baptist.

“ຈິດໃຈທີ່ມີປັນຍາ” ແມ່ນ “ຈິດໃຈຂອງຜູ້ມີປັນຍາ,” ແລະ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຄືຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້” ທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ຊົງເປີດຕາຜະນຶກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ.

“ຫົວທັງເຈັດແມ່ນພູເຂົາເຈັດລູກ ທີ່ຍິງນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງ,” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ສັນຕະປາປາຈະປົກຄອງທັງຄຣິດຈັກ ແລະ ລັດ. ສັນຍາລັກມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຢ່າງ, ແລະ ສັນຍາລັກເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງຖືກກຳນົດແລະເຂົ້າໃຈຕາມບໍລິບົດຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ສັນຍາລັກໄດ້ຖືກນຳສະເໜີ. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເກີດຂຶ້ນວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ລະບຸວ່າຫົວແມ່ນພູເຂົາ, ດັ່ງນັ້ນ ຈະມີເຫດຜົນອັນໃດໃນການຈຳແນກລະຫວ່າງຫົວ (ການເມືອງຂອງລັດ) ແລະ ພູເຂົາ (ການປົກຄອງຂອງຄຣິດຈັກ)? ການຈຳແນກນັ້ນໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີເຈັດ ແລະ ແປດ. ໃນບົດທີເຈັດ ທັງໂຣມັນນອກຮີດ ແລະ ໂຣມັນພາຍໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຕ່າງອອກ” ຈາກສັດຮ້າຍທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້ານັ້ນ.

ເມື່ອນຳບົດທີເຈັດມາວາງເທິງບົດທີແປດ (ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ), ພວກເຮົາພົບໃນບົດທີແປດວ່າ ເຂົານ້ອຍຂອງໂຣມ ແກວ່ງໄກວລະຫວ່າງຜູ້ຊາຍ, ແມ່ຍິງ, ຜູ້ຊາຍ, ແມ່ຍິງ. ສັນຍະລັກອັນດຽວ (ເຂົານ້ອຍ) ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສອງອຳນາດ. ໃນບົດເຫຼົ່ານັ້ນ, ເຂົາໜຶ່ງອັນແມ່ນອານາຈັກໜຶ່ງ, ແລະອານາຈັກໜຶ່ງກໍເປັນຫົວໜຶ່ງດ້ວຍ. ໃນບົດທີແປດ, ເຂົານ້ອຍເປັນຕົວແທນຂອງສອງອານາຈັກ, ອານາຈັກທີສີ່ ແລະ ອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ເຂົານ້ອຍເປັນຕົວແທນໃນເຊີງສັນຍະລັກຂອງສອງອານາຈັກ, ແລະສອງອານາຈັກທີ່ມັນເປັນຕົວແທນນັ້ນແມ່ນອານາຈັກທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຮ່ວມກັນຂອງອຳນາດລັດ ແລະ ອຳນາດສາສະໜາຈັກ. ຫົວທັງເຈັດ, ຊຶ່ງກໍເປັນພູເຂົາທັງເຈັດດ້ວຍ, ເປັນຕົວແທນຂອງສອງອານາຈັກ, ແລະອານາຈັກໜຶ່ງແມ່ນອຳນາດສາສະໜາຈັກ ແລະ ອີກອານາຈັກໜຶ່ງແມ່ນອຳນາດລັດ.

ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ມີພະຍານອີກປະການໜຶ່ງຕໍ່ສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້, ເພາະໃນບົດນັ້ນ ອານາຈັກສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງພວກມິນເລີໄຣທ໌ເຂົ້າໃຈວ່າເປັນອານາຈັກທີສີ່ຄືໂຣມ, ຖືກແທນຄ່າດ້ວຍເຫຼັກແລະດິນເຜົາ. ເຫຼັກແລະດິນເຜົານັ້ນຖືກນຳມາລວມກັນ, ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ເຫຼັກບໍ່ອາດປະສົມເຂົ້າກັບດິນເຜົາໄດ້. ແຕ່ເມື່ອຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໃຫ້ຄຳອະທິບາຍກ່ຽວກັບ “ເຫຼັກແລະດິນເຜົາ,” ນາງລະບຸວ່າມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສາສະໜາແລະອຳນາດລັດ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍເຂົານ້ອຍໃນບົດທີແປດ, ແລະບັນດາຫົວໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ ຊຶ່ງເປັນພູເຂົາດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.