ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ, ຄວາມລັບທາງຄຳພະຍາກອນສຸດທ້າຍຖືກເປີດຜະນຶກໂດຍສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະຜູ້ມີປັນຍາເທົ່ານັ້ນທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນຈາກການເປີດຜະນຶກນັ້ນ. ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດໄດ້ສ່ອງແສງໃສ່ບາງສ່ວນຂອງສິ່ງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ.
ນີ້ແມ່ນປັນຍາ. ໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈນັບຈໍານວນຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນ: ເພາະວ່າມັນເປັນຈໍານວນຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງ; ແລະຈໍານວນຂອງມັນແມ່ນ ຫົກຮ້ອຍຫົກສິບຫົກ. … ແລະນີ້ແມ່ນຈິດໃຈທີ່ມີປັນຍາ. ຫົວທັງເຈັດນັ້ນຄືພູເຂົາເຈັດລູກ, ທີ່ຍິງນັ້ນນັ່ງຢູ່ເທິງ. ພຣະນິມິດ 13:18, 17:9.
“ອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄຣິສຕະຈັກ ແລະພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ,” ຄື ສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ມັນເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ແລະໂຄງສ້າງແຫ່ງອານາຈັກຂອງມັນກໍເປັນໂຄງສ້າງດຽວກັນ (ຮູບລັກ), ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນຢູ່ໃນອານາຈັກທີຫ້າແຫ່ງຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ມັນກາຍເປັນອານາຈັກທີ່ຄຣິສຕະຈັກປົກຄອງເໜືອລັດ, ແລ້ວບັງຄັບໃຫ້ທົ່ວໂລກຍອມຮັບລະບຽບການດຽວກັນນັ້ນ. ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດໄດ້ຮັບການພັດທະນາຢ່າງສົມບູນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້າ.
“‘ຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ’ ໝາຍເຖິງຮູບແບບນັ້ນຂອງສາດສະໜາໂປຣແຕສຕັງທີ່ເສື່ອມຖອຍຈາກຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງຈະຖືກພັດທະນາຂຶ້ນເມື່ອຄຣິດຕະຈັກໂປຣແຕສຕັງທັງຫຼາຍສະແຫວງຫາການອຸປະຖຳຈາກອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງເພື່ອບັງຄັບໃຊ້ຫຼັກຄຳສອນຂອງຕົນ. ‘ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ’ ຍັງຄົງຕ້ອງໄດ້ຮັບການນິຍາມຕໍ່ໄປ.” The Great Controversy, 445.
ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແມ່ນສັນຍະລັກສອງຢ່າງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ວ່າກໍແມ່ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນເອງ ທີ່ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໄດ້ບັນລຸການພັດທະນາຢ່າງສົມບູນຂອງມັນ.
“ການບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນອາທິດໂດຍຝ່າຍຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັນ ເປັນການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການລະບົບສັນຕະປາປາ—ຄືສັດຮ້າຍ. ຜູ້ທີ່, ເມື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ແລ້ວ, ຍັງເລືອກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕທີ່ບໍ່ແທ້ແທນວັນຊະບາໂຕທີ່ແທ້ຈິງ, ດ້ວຍການນັ້ນກໍກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນອຳນາດດຽວທີ່ໄດ້ສັ່ງບັນຊາເຊັ່ນນັ້ນ. ແຕ່ໃນການກະທຳອັນເປັນການບັງຄັບໜ້າທີ່ທາງສາສະໜາໂດຍອຳນາດຝ່າຍໂລກນັ້ນ, ຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍເອງຈະສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ; ສະນັ້ນ ການບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ກໍຈະເປັນການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຈຳລອງຂອງມັນ.” The Great Controversy, 448, 449.
ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກປະກາດໃຊ້, ລັດຖະທຳມະນູນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາກໍຖືກລົ້ມລ້າງຢ່າງສົມບູນ ແລະ ຊາດນັ້ນໄດ້ແຍກຕົນອອກຈາກຄວາມຊອບທຳຢ່າງສົມບູນແລ້ວ. ຈາກນັ້ນ, ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຢ່າງເຕັມສ່ວນຂອງຊາຕານ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບລະບົບສາສນາຈັກແລະລັດແບບດຽວກັນກັບທີ່ຫາກໍໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ລັດຖະບານໂລກຄືສະຫະປະຊາຊາດ ແລະ ສາສນາຈັກໂຣມັນແມ່ນສາສນາຈັກທີ່ປົກຄອງເໜືອຄວາມສຳພັນນັ້ນ.
“ໂລກນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍພາຍຸ ແລະ ສົງຄາມ ແລະ ຄວາມແຕກແຍກ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ຫົວໜຶ່ງ—ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ—ປະຊາຊົນຈະຮ່ວມເປັນໜຶ່ງເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໃນບຸກຄົນຂອງພະຍານຂອງພຣະອົງ.” Testimonies, volume 7, 182.
ລະບົບແຫ່ງສາສະໜາຈັກ ແລະ ລັດ ທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຄໍາພະຍາກອນວ່າເປັນຮູບຂອງສັດຮ້າຍນັ້ນ ກໍເປັນສະຫະພັນສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນເທັດ. ກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ສິບເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນຫົວທີເຈັດ, ເປັນຕົວແທນຂອງອໍານາດຂອງມັງກອນ.
“ກະສັດ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ສຳເລັດລາດຊະການ ໄດ້ນຳເອົາເຄື່ອງໝາຍຂອງປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດມາສວມໃສ່ຕົນເອງ ແລະ ຖືກນຳສະເໜີເປັນມັງກອນຜູ້ອອກໄປສູ້ຮົບກັບພວກທຳມະສິດ—ຄືກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມີຄວາມເຊື່ອແຫ່ງພຣະເຢຊູ.” Testimonies to Ministers, 38.
“ກະສັດສິບອົງ” ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງສາສະໜາຂອງມັນແມ່ນລັດທິຕິດຕໍ່ກັບວິນຍານ, ແລະສາສະໜາຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມແມ່ນໂປຣແຕສຕັງທີ່ເສື່ອມຖອຍຈາກຄວາມເຊື່ອ, ແລະສາສະໜາຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນຄາທອລິກ, ຊຶ່ງໂດຍແທ້ແລ້ວກໍແມ່ນລັດທິຕິດຕໍ່ກັບວິນຍານທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍການປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ.
“ໂດຍພຣະບັນຍັດທີ່ບັງຄັບໃຊ້ສະຖາປະນາລະບົບສັນຕະປາປາ ອັນເປັນການລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊາດຂອງເຮົາຈະຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກຄວາມຊອບທຳຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອໂປຣເຕສແຕນຈະຍື່ນມືຂອງນາງຂ້າມຊ່ອງຫ່າງເພື່ອໄປຈັບມືຂອງອຳນາດໂຣມັນ, ເມື່ອນາງຈະເອື້ອມຂ້າມຫ້ວຍເລິກເພື່ອປະສານມືກັບລັດທິວິນຍານນິຍົມ, ເມື່ອພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງສະຫະພັນສາມປະການນີ້ ປະເທດຂອງເຮົາຈະປະຕິເສດທຸກຫຼັກການແຫ່ງລັດຖະທຳມະນູນຂອງຕົນໃນຖານະເປັນລັດຖະບານໂປຣເຕສແຕນແລະສາທາລະນະລັດ, ແລະຈະຈັດຫາມາດຕະການເພື່ອການເຜີຍແຜ່ຄວາມຜິດພາດແລະຄວາມລວງຫຼອກຂອງສັນຕະປາປາ, ເມື່ອນັ້ນເຮົາອາດຈະຮູ້ໄດ້ວ່າ ເວລາແຫ່ງການກະທຳອັນນ່າພິສະດານຂອງຊາຕານໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ແລະວ່າຈຸດຈົບກໍຢູ່ໃກ້ແລ້ວ.” Testimonies, volume 5, 451.
ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ການຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວສາມປະການຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ກໍສຳເລັດລົງ. ໃນເວລານັ້ນ ສະຫະລັດອາເມຣິກາບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບລັດຖະບານໂລກດຽວຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ເພາະວ່າໂລກຖືກໂຍນເຂົ້າສູ່ວິກິດການອັນໃຫຍ່ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອອິດສະລາມນຳການພິພາກສາມາເໜືອສະຫະລັດອາເມຣິກາເນື່ອງຈາກການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການດວງອາທິດ. ແລ້ວຊາຕານກໍປາກົດຕົວໂດຍປອມເປັນພຣະຄຣິດ, ແລະ ໃນຂະນະທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບການປະສົມປະສານໂລກດຽວລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດ, ມັນກໍບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບວັນອາທິດເປັນວັນພັກຜ່ອນ. ຂະບວນການທົດສອບອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຈາກນັ້ນກໍຖືກນຳມາເໜືອໂລກທັງໝົດ.
“ບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງປະເທດຈະປະຕິບັດຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ເຖິງແມ່ນວ່ານາງຈະເປັນຜູ້ນຳໜ້າ, ແຕ່ວິກິດການອັນດຽວກັນນັ້ນຈະມາເຖິງເໜືອປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃນທຸກພາກສ່ວນຂອງໂລກ.” Testimonies, volume 6, 395.
ຫຼັກການທີ່ວ່າ ການຫລົງຫາຍຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງຊາດ ຍ່ອມຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ແຕ່ລະປະເທດ ເມື່ອພວກເຂົາຍອມຮັບວັນຂອງດວງອາທິດເປັນວັນແຫ່ງການນະມັດສະການ. ວິກິດການທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນນັ້ນ ແມ່ນ “ໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ” ທີ່ກະສັດສິບອົງປົກຄອງຮ່ວມກັບສັນຕະປາປາ, “ມະນຸດແຫ່ງບາບ”. ພວກເຂົາເຫັນດີທີ່ຈະມອບອານາຈັກທີເຈັດຂອງຕົນແກ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ, ເພາະພວກເຂົາຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ອຳນາດທາງສິນທຳຂອງລະບົບສັນຕະປາປາເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ເພື່ອຮວບຮວມໂລກໃຫ້ເປັນອັນໜຶ່ງ ເພື່ອຕໍ່ຕ້ານສົງຄາມທີ່ກຳລັງທະວີຂຶ້ນຕໍ່ອິສລາມ. ໃນປີ 1798, ສະຫະປະຊາຊາດຍັງບໍ່ທັນປາກົດເຂົ້າສູ່ໜ້າປະຫວັດສາດ.
ແລະເຂົາສັດສິບເຂົາທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນນັ້ນ ແມ່ນກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອານາຈັກເທື່ອ; ແຕ່ຈະໄດ້ຮັບອຳນາດເປັນກະສັດຮ່ວມກັບສັດຮ້າຍເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ມີຈິດໃຈດຽວກັນ ແລະຈະມອບອຳນາດແລະກຳລັງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານພຣະເມສານ້ອຍ ແລະພຣະເມສານ້ອຍຈະຊະນະເຂົາທັງຫຼາຍ; ເພາະພຣະອົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອເຈົ້າທັງປວງ ແລະເປັນກະສັດເໜືອກະສັດທັງປວງ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນ ແລະຖືກຄັດເລືອກ ແລະສັດຊື່. ພຣະນິມິດ 17:12–14.
ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາຕະຫຼອດກ່ຽວກັບສັນຕະປາປາ, ບັນດາກະສັດຈະສະໜອງອໍານາດໃຫ້ແກ່ລະບົບສັນຕະປາປາເພື່ອດໍາເນີນການຂົ່ມເຫັງຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະກໍແມ່ນກະສັດສິບອົງນັ້ນທີ່ເຮັດສົງຄາມກັບພຣະເມສານ້ອຍ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນຕາມຄໍາບັນຊາຂອງ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ.” “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ກໍແມ່ນ “ຊາຍ” ຜູ້ທີ່ຄຣິດຈັກເຈັດແຫ່ງເຂົ້າຍຶດໝັ້ນໄວ້ໃນເອຊາຢາບົດທີ 4.
ແລະໃນວັນນັ້ນ ຍິງເຈັດຄົນຈະຈັບຊາຍຄົນດຽວໄວ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາຈະກິນເຂົ້າຂອງພວກເຮົາເອງ ແລະນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພວກເຮົາເອງ: ຂໍແຕ່ໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຖືກເອີ້ນຕາມຊື່ຂອງທ່ານເທົ່ານັ້ນ ເພື່ອຈະໄດ້ລົບຄວາມອັບອາຍຂອງພວກເຮົາອອກໄປ. ໃນວັນນັ້ນ ໜໍ່ຂອງພຣະຢາເວຈະງາມສະຫງ່າ ແລະມີສະຫງ່າລາສີ ແລະຜົນແຫ່ງແຜ່ນດິນຈະດີເລີດແລະງາມສົມ ສໍາລັບບັນດາຜູ້ທີ່ລອດພົ້ນຂອງອິສຣາເອນ. ເອຊາຢາ 4:1, 2.
“ແມ່ຍິງເຈັດຄົນ” ເປັນຕົວແທນວ່າ ລະບົບສັນຕະປາປາ (ຊາຍແຫ່ງບາບ) ມີອຳນາດຄວບຄຸມເໜືອຄຣິສຕະຈັກທັງປວງໃນໂລກ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ເຂົາມີອຳນາດຄວບຄຸມເໜືອຊາດທັງປວງ. “ຄວາມອັບອາຍ” ທີ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍປາຖະໜາຈະຫຼີກລ້ຽງນັ້ນ ຄື “ຄວາມອັບອາຍ” ຈາກການປະຕິເສດຂໍ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ. ບັນດາຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕຢ່າງຊື່ສັດຈະຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກຄວາມຊື່ສັດຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ອິສລາມກໍຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຖືປະຕິບັດວັນແຫ່ງດວງອາທິດເຊັ່ນກັນ. ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ສະຫະລັດຈັດໃຫ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງລະບົບສັນຕະປາປາ ແລະ ສະຫະປະຊາຊາດ ກໍຄືວ່າ ອຳນາດທາງສິນທຳຂອງຊາຍແຫ່ງບາບນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຈຳເປັນເພື່ອນຳພາໂລກໃຫ້ຍອມຮັບການສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານອິສລາມ ເພື່ອສະຖາປະນາສັນຕິພາບເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.
ແຕ່ເລື່ອງເວລາແລະລະດູການນັ້ນ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນໃຫ້ຂ້ອຍຂຽນເຖິງທ່ານ. ເພາະວ່າທ່ານເອງກໍຮູ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງແລ້ວວ່າ ວັນແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນຈະມາເໝືອນຂະໂມຍໃນຍາມກາງຄືນ. ເພາະເມື່ອພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, “ສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພ,” ເມື່ອນັ້ນຄວາມພິນາດຢ່າງກະທັນຫັນຈະມາເຖິງເຂົາ, ເໝືອນກັບຄວາມເຈັບປວດແຫ່ງການຄອດບຸດມາເຖິງຍິງທີ່ກຳລັງມີຄັນ; ແລະພວກເຂົາຈະໜີບໍ່ພົ້ນ. ແຕ່ພວກທ່ານ, ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄວາມມືດ ຈົນວ່າວັນນັ້ນຈະມາເຖິງທ່ານດັ່ງຂະໂມຍ. ທ່ານທັງຫລາຍເປັນບຸດແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງທັງສິ້ນ, ແລະເປັນບຸດແຫ່ງກາງວັນ: ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຝ່າຍກາງຄືນ ຫລືຝ່າຍຄວາມມືດ. 1 ເທຊະໂລນິກ 5:1–5
ຂໍ້ຄວາມ “ສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພ” ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີຢູ່ສະເໝີວ່າເປັນຂໍ້ຄວາມເທັດ ຍ່ອມມີເຫດຜົນໄດ້ກໍແຕ່ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ບໍ່ມີສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພ. ບໍ່ມີເຫດຜົນອັນໃດເລີຍທີ່ຈະນຳສະເໜີຂໍ້ຄວາມ “ສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພ” ເມື່ອສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພມີຢູ່. ອິສລາມໄດ້ກຳຈັດສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພທັງໝົດ. “ຄວາມພິນາດຢ່າງກະທັນຫັນ” ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຂໍ້ຄວາມເທັດນັ້ນ ແມ່ນຄວາມພິນາດທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ເພາະວ່າມັນເປັນດັ່ງ “ແມ່ຍິງ” ທີ່ຢູ່ໃນ “ຄວາມເຈັບຄອດ.” ການເຈັບຄອດຄັ້ງທຳອິດຂອງວິບັດປະການທີສາມ ແມ່ນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001.
ໃນແນວສາຍຄຳພະຍາກອນຂອງເອລີຢາ ແລະ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ການລວງລໍ້ຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນ. ເມື່ອອາຮັບເດີນທາງກັບໄປຍັງຊາມາເຣຍເພື່ອແຈ້ງແກ່ເຢເຊເບນວ່າ ພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ນຳໄຟລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ, ແລ້ວອາຮັບຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ເຢເຊເບນໄດ້ຫຼອກລວງເຂົາກ່ຽວກັບຄວາມກຽດຊັງຂອງນາງຕໍ່ເອລີຢາ. ຄວາມກຽດຊັງ ແລະ ການລວງລໍ້ດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງອອກເມື່ອເຮໂຣດໄດ້ສັນຍາວ່າຈະຍົກອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຊາໂລເມໃນງານສະຫຼອງວັນເກີດຂອງຕົນ. ຊາໂລເມເປັນບຸດສາວຂອງເຮໂຣເດຍສ໌, ດັ່ງນັ້ນ ເຮໂຣດແມ່ນມັງກອນ, ເຮໂຣເດຍສ໌ແມ່ນສັນຕະປາປາ ແລະ ຊາໂລເມແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນປອມ.
ໃນເຣື່ອງນີ້ ອໍານາດແຫ່ງການຫລອກລວງຂອງການຟ້ອນຂອງຊາໂລເມ ໄດ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອຊັກນໍາເຮໂຣດ (ກະສັດສິບອົງ) ໃຫ້ມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຄຣິດຕະຈັກ (ແມ່ຍິງຄົນໜຶ່ງ). ແມ່ຍິງຄົນນັ້ນ (ຊາໂລເມ) ຢູ່ໃຕ້ການຊີ້ນໍາຂອງແມ່ຂອງນາງ (ຄາທອລິກ), ແລະເຮໂຣດຈຶ່ງຮູ້ຊ້າເກີນໄປວ່າ ທ່າທີຂອງເຮໂຣເດຍຕໍ່ຢອນ ກໍເປັນຢ່າງດຽວກັນກັບທີ່ເຢເຊເບນມີຕໍ່ເອລີຢາ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕຈະຕ້ອງຕາຍ.
ອິດສະລາມໄດ້ຄ່ອຍໆ ແຕ່ຢ່າງຮວດເລັວ ກຳຈັດສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພອອກຈາກໂລກນີ້, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນກໍໄດ້ນຳມະນຸດຊາດໃຫ້ມາຮ່ວມກັນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານອິດສະລາມ. ສົງຄາມທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຢ່າງຮວດເລັວຂອງອິດສະລາມ ເປັນຕົວແທນຂອງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສະຖາປະນາຮູບສັດຮ້າຍທົ່ວໂລກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການຫລອກລວງທີ່ຖືກນຳມາເຫນືອໂລກ (ກະສັດສິບອົງ) ນັ້ນ, ຖືກນຳມາໂດຍສະຫະລັດອາເມຣິກາ (Salome), ແລະມັນນຳໂລກໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງສາມັກຄີກັນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານອິດສະລາມ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍພົບຊ້າເກີນໄປວ່າ ການຈັດຕັ້ງນັ້ນເປັນພຽງກົນອຸບາຍທີ່ຖືກໃຊ້ເພື່ອຂົ່ມເຫັງຜູ້ຮັກສາວັນສະບາໂຕ. ການຫລອກລວງນັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງເຫດຜົນທີ່ກະສັດສິບອົງກຽດຊັງໂສເພນີຍິງນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າເມື່ອຢູ່ໃຕ້ຄວາມກົດດັນ ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງຍົກອານາຈັກທີເຈັດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ນາງ.
ແລະເຂົາທັງສິບເຂົາທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ ຈະກຽດຊັງຍິງໂສເພນີນັ້ນ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ນາງກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າແລະເປືອຍກາຍ ແລະຈະກິນເນື້ອຂອງນາງ ແລະຈະເຜົານາງດ້ວຍໄຟ. ເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃສ່ໄວ້ໃນໃຈຂອງເຂົາໃຫ້ກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ເຫັນພ້ອມກັນ ແລະມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ ຈົນກວ່າພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດ. ພຣະນິມິດ 17:16, 17.
ພວກໂກລບາລິດແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ “ກະສັດ” ຂອງແຜ່ນດິນໂລກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຖືກນໍາສະເໜີເປັນ “ພໍ່ຄ້າ” ອີກດ້ວຍ; ດັ່ງນັ້ນ ພວກໂກລບາລິດຈຶ່ງປະກອບມີອໍານາດທາງການເມືອງແລະອໍານາດທາງເສດຖະກິດ. ເຫດຜົນທີ່ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ ຜູ້ໄດ້ນໍານິມິດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີ 17 ແລະ 18 ມາໃຫ້ແກ່ໂຢຮັນ, ກໍເພື່ອຈະສະແດງໃຫ້ໂຢຮັນເຫັນການພິພາກສາຂອງຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ແຫ່ງເມືອງຕີໂຣ. ພວກໂກລບາລິດທັງສອງປະເພດນີ້ ໄວ້ທຸກຕໍ່ການຕາຍຂອງສັນຕະປາປາ.
ເຫດສະນັ້ນ ພະຍາດທັງຫລາຍຂອງນາງຈະມາເຖິງໃນວັນດຽວ ຄື ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະ ຄວາມອຶດຫິວ; ແລະ ນາງຈະຖືກເຜົາດ້ວຍໄຟຢ່າງສິ້ນເຊີງ: ເພາະວ່າພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ພິພາກສານາງນັ້ນ ມີລິດເດດແຂງກ້າ. ແລະ ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຜູ້ໄດ້ກະທຳການລ່ວງປະເວນີ ແລະ ດຳລົງຊີວິດຢ່າງຫລູຫລາກັບນາງ ຈະຮ້ອງໄຫ້ເພາະນາງ ແລະ ຄ່ຳຄວນເພາະນາງ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນຄວັນແຫ່ງການຖືກເຜົາຂອງນາງ, ຢືນຢູ່ແຕ່ໄກເພາະຄວາມຢ້ານຕໍ່ການທໍລະມານຂອງນາງ ແລະ ເວົ້າວ່າ, ວິບັດ, ວິບັດແກ່ນະຄອນໃຫຍ່ບາບີໂລນນັ້ນ, ນະຄອນອັນມີອຳນາດນັ້ນ! ເພາະວ່າໃນຊົ່ວໂມງດຽວ ການພິພາກສາຂອງເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ແລະ ບັນດາພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ໂສກເສົ້າເພາະນາງ; ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊື້ສິນຄ້າຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 18:8–11.
ບັນດາພໍ່ຄ້າແລະບັນດາກະສັດຕ່າງກໍຢືນຢູ່ໄກ ແລະຮ້ອງວ່າ “ວິບັດ, ວິບັດ.” ຄຳວ່າ “ວິບັດ” ໃນພາສາກຣີກ ໄດ້ຖືກແປເປັນ “ວິບັດ” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 8.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງ, ແລະໄດ້ຍິນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງບິນຜ່ານກາງທ້ອງຟ້າ, ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ວິບັດ, ວິບັດ, ວິບັດ ແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເນື່ອງດ້ວຍສຽງແກອື່ນໆອີກຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ທີ່ຍັງຈະຕ້ອງເປົ່າຢູ່!” ພຣະນິມິດ 8:13
ວິບັດທັງສາມປະການເປັນຕົວແທນຂອງແກທີຫ້າ, ທີຫົກ ແລະ ທີເຈັດ, ແລະມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ. ກະສັດ, ພໍ່ຄ້າ ແລະ ນາຍເຮືອທັງຫມົດຕ່າງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ “ວິບັດ, ວິບັດ” ສາມເທື່ອໃນບົດທີສິບແປດ.
ແລະບັນດາກະສັດທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຜູ້ໄດ້ກະທຳການຫລິ້ນຊູ້ ແລະດຳລົງຊີວິດໃນຄວາມສຸກສຳລານກັບນາງ ຈະຄ່ຳຄວນເຖິງນາງ ແລະຄຳຄວນເພື່ອນາງ ເມື່ອເຂົາເຫັນຄວັນໄຟແຫ່ງການເຜົາໄຫມ້ຂອງນາງ, ຢືນຢູ່ໄກໆເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານຕໍ່ຄວາມທໍລະມານຂອງນາງ ແລະກ່າວວ່າ, ວິບັດເອີຍ, ວິບັດເອີຍ, ບາບີໂລນ ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ນະຄອນທີ່ຊົງອຳນາດນັ້ນ! ເພາະວ່າໃນຊົ່ວໂມງດຽວ ການພິພາກສາຂອງເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. … ພວກພໍ່ຄ້າແຫ່ງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ຜູ້ທີ່ຮັ່ງມີຂຶ້ນດ້ວຍນາງ ຈະຢືນຢູ່ໄກໆເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານຕໍ່ຄວາມທໍລະມານຂອງນາງ, ຮ້ອງໄຫ້ ແລະຄ່ຳຄວນ, ແລະກ່າວວ່າ, ວິບັດເອີຍ, ວິບັດເອີຍ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ແລະສີມ່ວງ, ແລະສີແດງເຂັ້ມ, ແລະປະດັບດ້ວຍຄຳ, ແລະເພັດພອຍອັນມີຄ່າ, ແລະໄຂ່ມຸກ! ເພາະວ່າໃນຊົ່ວໂມງດຽວ ຄວາມຮັ່ງມີອັນໃຫຍ່ຫລວງເຊັ່ນນີ້ໄດ້ກາຍເປັນສູນ. ແລະນາຍເຮືອທຸກຄົນ, ແລະບັນດາຜູ້ໂດຍສານໃນເຮືອ, ແລະພວກກະລາສີ, ແລະທຸກຄົນທີ່ຄ້າຂາຍທາງທະເລ, ໄດ້ຢືນຢູ່ໄກໆ, ແລະຮ້ອງຂຶ້ນເມື່ອເຂົາເຫັນຄວັນໄຟແຫ່ງການເຜົາໄຫມ້ຂອງນາງ, ກ່າວວ່າ, ມີນະຄອນໃດເໝືອນດັ່ງນະຄອນໃຫຍ່ນີ້! ແລະເຂົາໄດ້ໂຮຍຝຸ່ນໃສ່ຫົວຂອງຕົນ, ແລະຮ້ອງຂຶ້ນ, ຮ້ອງໄຫ້ ແລະຄ່ຳຄວນ, ກ່າວວ່າ, ວິບັດເອີຍ, ວິບັດເອີຍ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ທີ່ໃນນັ້ນທຸກຄົນຜູ້ມີເຮືອຢູ່ໃນທະເລໄດ້ຮັ່ງມີຂຶ້ນເນື່ອງຈາກຄວາມມີຄ່າສູງຂອງນາງ! ເພາະວ່າໃນຊົ່ວໂມງດຽວ ນາງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ. ພຣະນິມິດ 18:9-10, 15–19.
“ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ການພິພາກສາຕໍ່ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ສຳເລັດລົງນັ້ນ ແມ່ນ “ຊົ່ວໂມງ” ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ນັ້ນເອງ ຄື “ຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ແລະມັນເປັນຕົວແທນເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ. ບັນດາ globalists ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງຍິງໂສເພນີນັ້ນ ແຕ່ຍັງເຫັນດີທີ່ຈະມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ນາງເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ ບໍ່ພຽງແຕ່ຮ້ອງຊ້ຳວ່າ “ວິບັດ, ວິບັດ” (ອະນິຈັງ, ອະນິຈັງ) ສາມເທື່ອເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຖາມຄຳຖາມນີ້ດ້ວຍວ່າ, “ເມືອງໃດຈະເໝືອນດັ່ງເມືອງໃຫຍ່ນີ້?” ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຖາມຄຳຖາມນັ້ນໃນພຣະທຳເອເຊກຽນດ້ວຍ.
ແລະພວກເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ສຽງຂອງຕົນໄດ້ຍິນຕໍ່ເຈົ້າ, ແລະຈະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ, ແລະຈະໂຍນຝຸ່ນຂຶ້ນເທິງຫົວຂອງຕົນ, ພວກເຂົາຈະກິ້ງຕົນຢູ່ໃນຂີ້ເຖົ່າ: ແລະພວກເຂົາຈະໂກນຫົວຂອງຕົນຈົນກ້ຽງໝົດເພາະເຈົ້າ, ແລະຄາດຕົນດ້ວຍຜ້າກະສອບ, ແລະຈະຮ້ອງໄຫ້ເພາະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນແຫ່ງໃຈ ແລະດ້ວຍການຄໍ່າຄວນຢ່າງຂົມຂື່ນ. ແລະໃນການຄໍ່າຄວນຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈະຕັ້ງຄຳຄໍ່າຄວນເພື່ອເຈົ້າ ແລະຄໍ່າຄວນເຖິງເຈົ້າໂດຍກ່າວວ່າ, ມີນະຄອນໃດເໝືອນຕີໂຣ ຄືດັ່ງນະຄອນທີ່ຖືກທຳລາຍຢູ່ທ່າມກາງທະເລ? ເມື່ອສິນຄ້າຂອງເຈົ້າອອກໄປຈາກທະເລທັງຫຼາຍ ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊົນຊາດຫຼາຍຊົນອິ່ມໜຳ; ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຮັ່ງມີ ດ້ວຍຄວາມມັ່ງຄັ່ງຫຼວງຫຼາຍ ແລະດ້ວຍສິນຄ້າຂາຍຂອງເຈົ້າ. ໃນເວລາທີ່ເຈົ້າຈະຖືກທະເລທັງຫຼາຍທຳລາຍ ໃນທີ່ເລິກແຫ່ງນ້ຳ, ສິນຄ້າຂອງເຈົ້າ ແລະບໍລິວານທັງສິ້ນຂອງເຈົ້າ ທີ່ຢູ່ທ່າມກາງເຈົ້າ ຈະລົ້ມລົງ. ຊາວເກາະທັງປວງຈະຕົກຕະລຶງເພາະເຈົ້າ, ແລະບັນດາກະສັດຂອງພວກເຂົາຈະຫວາດກົວຢ່າງຍິ່ງ, ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາຈະວຸ່ນວາຍ. ບັນດາພໍ່ຄ້າທ່າມກາງປະຊາຊາດຈະສົ່ງສຽງເຢາະເຍີ້ຍໃສ່ເຈົ້າ; ເຈົ້າຈະເປັນຄວາມໜ້າຫວາດສະພຶງ, ແລະຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ. ເອເຊກຽນ 27:30–36.
ເອເຊກີເອນໄດ້ລະບຸເມືອງນັ້ນວ່າ “ເທຣັສ,” ຜູ້ຊຶ່ງ “ຖືກທຳລາຍຢູ່ທ່າມກາງທະເລ” ຫຼື? ອິຊາຢາ, ເມື່ອກ່າວເຖິງຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີເຣ (ເທຣັສ), ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະນິມິດ, ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກ, ແລະຍັງໄດ້ລະບຸນາງວ່າເປັນເມືອງຜູ້ສວມມົງກຸດອີກດ້ວຍ.
ນີ້ແມ່ນນະຄອນແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານຂອງເຈົ້າບໍ, ຊຶ່ງມີຄວາມເກົ່າແກ່ມາແຕ່ວັນບູຮານ? ຕີນຂອງນາງເອງຈະພານາງໄປໄກ ເພື່ອຈະໄປອາໄສຢູ່ຕ່າງແດນ. ຜູ້ໃດໄດ້ວາງແຜນການນີ້ຕໍ່ສູ້ເມືອງຕີເຣ, ນະຄອນຜູ້ສວມມົງກຸດ, ຊຶ່ງພໍ່ຄ້າຂອງນາງເປັນເຈົ້ານາຍ, ແລະບັນດາຜູ້ຄ້າຂາຍຂອງນາງເປັນຜູ້ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກ? ພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ, ເພື່ອທຳໃຫ້ຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີທັງປວງມົວໝອງໄປ, ແລະເພື່ອນຳຄວາມມີກຽດຂອງບັນດາຜູ້ມີກຽດໃນແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ກາຍເປັນທີ່ດູໝິ່ນ. ເອຊາຢາ 23:7–9
ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມແມ່ນ “ນະຄອນທີ່ສວມມົງກຸດ,” ເພາະວ່ານາງນັ້ນເອງທີ່ອ້າງວ່ານັ່ງເປັນລາຊິນີເຫນືອສະຫະພັນສາມປະການ.
ນາງໄດ້ຍົກຍ້ອງຕົນເອງ ແລະ ດຳລົງຊີວິດຢ່າງຟຸ່ມເຟືອຍຫຼາຍເທົ່າໃດ, ກໍຈົ່ງໃຫ້ຄວາມທໍລະມານ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າແກ່ນາງຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ; ເພາະນາງເວົ້າໃນໃຈຂອງນາງວ່າ, “ເຮົານັ່ງເປັນພະລາຊິນີ ແລະ ບໍ່ແມ່ນແມ່ໝ້າຍ, ແລະ ຈະບໍ່ເຫັນຄວາມໂສກເສົ້າເລີຍ.” ພຣະນິມິດ 18:7
ເອເຊກຽນໄດ້ກ່າວວ່າ ການພິພາກສາຍິງໂສເພນີນັ້ນສຳເລັດລົງ “ໃນທ່າມກາງທະເລ,” ໃນຄຳຄ່ຳຄວນຂອງທ່ານສຳລັບເມືອງຕີໂຣ.
ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, ບັດນີ້ ເຈົ້າບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງກ່າວຄຳຄໍ່າຄວນເຖິງເມືອງໄທເຣ. … ເຮືອຂອງທາຊິດໄດ້ຮ້ອງເພງຖຶງເຈົ້າໃນຕະຫຼາດຄ້າຂອງເຈົ້າ; ແລະເຈົ້າໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ແລະມີສະຫງ່າລາສີຢ່າງຍິ່ງ ຢູ່ທ່າມກາງທະເລ. ຝີພາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ນຳເຈົ້າເຂົ້າໄປສູ່ນ້ຳເລິກອັນກວ້າງໃຫຍ່: ລົມຕາເວັນອອກໄດ້ຫັກທຳລາຍເຈົ້າຢູ່ທ່າມກາງທະເລ. ເອເຊກຽນ 27:1, 2, 25, 26.
ແມ່ນ “ລົມຕາເວັນອອກ” ທີ່ນຳການພິພາກສາມາເໜືອໂສເພນີແຫ່ງເມືອງໄທເຣ, ນະຄອນຜູ້ສະຖາປະນາມົງກຸດ, ແລະ “ລົມຕາເວັນອອກ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ. ສົງຄາມທີ່ກະທຳຕໍ່ອິດສະລາມໂດຍກະສັດທັງສິບ ຄືສິ່ງທີ່ທຳລາຍຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ການຕະໜັກຮູ້ຂອງກະສັດທັງສິບວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກຫຼອກລວງ ກໍກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວຂຶ້ນໃນໃຈຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.
ພູເຂົາຊີໂອນງົດງາມຕາມທີ່ຕັ້ງຂອງມັນ, ເປັນຄວາມຊື່ນບານຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ, ຢູ່ທາງດ້ານເໜືອ, ເປັນນະຄອນຂອງກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນພຣະລາຊະວັງຂອງນາງວ່າເປັນທີ່ລີ້ໄພ. ເພາະເບິ່ງແມ, ກະສັດທັງຫລາຍໄດ້ຊຸມນຸມກັນ, ພວກເຂົາໄດ້ຜ່ານໄປດ້ວຍກັນ. ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນແລ້ວ, ແລະກໍປະຫລາດໃຈ; ພວກເຂົາຖືກຄວາມຫວາດຫວັ່ນຮົບກວນ, ແລະຮີບຫນີໄປ. ຄວາມຢ້ານກົວໄດ້ຄອບງຳພວກເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະຄວາມເຈັບປວດດັ່ງຍິງທີ່ກຳລັງເຈັບຄັນຈະຄອດ. ພຣະອົງຊົງທຳລາຍເຮືອຂອງທາຊີດ້ວຍລົມຕາເວັນອອກ. ດັ່ງທີ່ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນ, ພວກຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ເຫັນເຊັ່ນນັ້ນໃນນະຄອນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາ, ໃນນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ: ພຣະເຈົ້າຈະຊົງສະຖາປະນາມັນໄວ້ເປັນນິດ. ເຊລາ. ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 48:2–8.
ພວກສາກົນນິຍົມໄດ້ເບິ່ງໄປຍັງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແຕ່ໄດ້ເລືອກ “ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ” ຄື ບາບີໂລນ ເປັນຫົວຂອງຕົນ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງພິພາກສານະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ, ພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ແລະຄ່ຳຄວນ ເມື່ອໄດ້ຕະໜັກວ່າພວກເຂົາສູນເສຍແລ້ວ, ເພາະນະຄອນໃຫຍ່ທີ່ພວກເຂົາເລືອກນັ້ນຖືກທຳລາຍຢູ່ທ່າມກາງທະເລ ໂດຍສົງຄາມທີ່ອິສະລາມ (ລົມຕາເວັນອອກ) ໄດ້ນຳມາເໜືອພວກເຂົາ. ແລະສົງຄາມນັ້ນເປັນສົງຄາມທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນເປັນລຳດັບ, ເພາະມັນເປັນດັ່ງຍິງທີ່ກຳລັງເຈັບທ້ອງຄອດ.
ອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຂົ່ມເຫັງເນື່ອງເພາະສັນຕະປາປານັ້ນ ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 2 ບ່ອນທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ໃນ “ສະໄໝຂອງກະສັດ [globalist] ເຫຼົ່ານີ້” ພຣະເຈົ້າຈະສະຖາປະນາອານາຈັກນິລັນດອນຂອງພຣະອົງ.
ແລະໃນສະໄໝຂອງກະສັດເຫຼົ່ານີ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນຈະສະຖາປະນາອານາຈັກໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍເປັນນິດ; ແລະອານາຈັກນັ້ນຈະບໍ່ຕົກເປັນຂອງຊົນຊາດອື່ນ, ແຕ່ຈະບົດທຳລາຍແລະກຳຈັດບັນດາອານາຈັກເຫຼົ່ານີ້ເສຍສິ້ນ, ແລະມັນຈະຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດ. ດານີເອນ 2:44.
ພວກ Millerites ເຊື່ອວ່າພວກເຂົາກໍາລັງດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນ “ວັນເວລາຂອງກະສັດເຫຼົ່ານີ້,” ແຕ່ກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດບົດ 17 ຍັງບໍ່ທັນປາກົດເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ເວລານີ້ພວກມັນພຽງແຕ່ກໍາລັງປາກົດໃຫ້ເຫັນເທົ່ານັ້ນ. ພວກ Millerites ເຂົ້າໃຈຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ວິໄສທັດຂອງພວກເຂົາຍັງຈໍາກັດ. ລາຊະອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງກະສັດໃນພຣະນິມິດບົດ 17 ແລະ 18 ນັ້ນ, ແມ່ນຊ່ວງເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ.
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທຸກສິ່ງກຳລັງເຝົ້າມອງຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນ ແລະ ຍືດຄວາມຄິດຂອງຕົນອອກໄປສູ່ວິກິດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກມັນ. ບາບທັງຫຼາຍຂອງອິສຣາເອນຈະຕ້ອງຖືກນຳໄປພິພາກສາກ່ອນ. ທຸກບາບຈະຕ້ອງຖືກສາລະພາບທີ່ສະຖານບໍລິສຸດ, ແລ້ວພະລາຊະກິດນັ້ນຈຶ່ງຈະເຄື່ອນໄປ. ມັນຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃນບັດນີ້. ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກຈະຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ປະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍ?”
“ຝົນປາຍລະດູກຳລັງຈະມາເຖິງເຫນືອຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ—ເມື່ອນັ້ນທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບມັນດັ່ງເຊັ່ນໃນຄາວກ່ອນ.”
“ເມື່ອທູດສະຫວັນທັງສີ່ປ່ອຍມື, ພຣະຄຣິດຈະສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຝົນປາຍ ນອກຈາກຜູ້ທີ່ກຳລັງເຮັດທຸກຢ່າງເທົ່າທີ່ຕົນຈະເຮັດໄດ້. ພຣະຄຣິດຈະຊົງຊ່ວຍເຫຼືອພວກເຮົາ. ທຸກຄົນສາມາດເປັນຜູ້ມີໄຊໄດ້ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍຜ່ານພຣະໂລຫິດຂອງພຣະເຢຊູ. ສະຫວັນທັງສິ້ນສົນໃຈໃນພະລະກິດນີ້. ທູດສະຫວັນທັງຫຼາຍກໍສົນໃຈເຊັ່ນກັນ.” Spalding and Magan, 3.
ໃນເວລາແຫ່ງຝົນຊ້າ, ເມື່ອທູດສະຫວັນປ່ອຍລົມທັງສີ່, ຊຶ່ງໃນ “ວັນເວລາຂອງກະສັດເຫຼົ່ານີ້,” ພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ຝົນຊ້ານັ້ນດຳເນີນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ແລະໄດ້ເລີ່ມໂປຍລົງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອວິບັດທີສາມໄດ້ເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດ, ແຕ່ການເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດໂກດເຄືອງນັ້ນຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ໃນທັນທີ. ມັນຍັງຄົງເພີ່ມທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຕໍ່ໄປ, ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເມື່ອມັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງຊາດ. ແລ້ວການພິພາກສາທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນນັ້ນກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປ ເມື່ອທຸກປະເທດອື່ນພາກັນຕິດຕາມແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດ, ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຮັບທຸກການພິພາກສາອັນດຽວກັນ. ມັນເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ມັນຄືບໜ້າໄປດັ່ງຍິງທີ່ກຳລັງເຈັບຄັນຈະຄອດ.
ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນການພິຈາລະນາຕໍ່ໄປເກືອບກັບຜູ້ທີແປດ ຊຶ່ງເປັນຂອງເຈັດ ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ຕາບໃດທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຄວາມຈິງຍັງກໍາລັງຮັບໃຊ້ຊາຕານຢູ່, ເງົາອັນມືດມົນແຫ່ງນະລົກຂອງມັນຈະຕັດຂາດທັດສະນະຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າແລະສະຫວັນ. ເຂົາທັງຫຼາຍຈະເປັນດັ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮັກແຮກຂອງຕົນ. ເຂົາບໍ່ອາດເຫັນຄວາມເປັນຈິງອັນນິລັນດອນໄດ້. ສິ່ງຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຕຽມໄວ້ສໍາລັບພວກເຮົານັ້ນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນພຣະທໍາເຊກາຣີຢາ ບົດ 3 ແລະ 4, ແລະ 4:12–14 ວ່າ: ‘ແລະຂ້ານ້ອຍຕອບອີກ ແລະທູນວ່າແກ່ທ່ານ, ກິ່ງໝາກກອກສອງກິ່ງນີ້ແມ່ນຫຍັງ, ຊຶ່ງໂດຍຜ່ານທໍ່ຄໍາສອງອັນໄດ້ເທນໍ້າມັນຄໍາອອກຈາກຕົນເອງ? ແລະທ່ານຕອບຂ້ານ້ອຍວ່າ, ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫລືວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, ບໍ່ຮູ້, ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ. ແລ້ວທ່ານກ່າວວ່າ, ສອງທ່ານນີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມໄວ້, ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.’”
“ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊົງບໍລິບູນດ້ວຍທຸກສິ່ງ. ພຣະອົງບໍ່ຊົງຂາດແຄນເຄື່ອງມື ຫຼື ວິທີການໃດໆ. ເປັນເພາະການຂາດຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມຕິດຢູ່ກັບໂລກຂອງພວກເຮົາ, ຄໍາເວົ້າອັນເບົາບາງໄຮ້ຄຸນຄ່າຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ, ຊຶ່ງສະແດງອອກໃນການສົນທະນາຂອງພວກເຮົາ, ທີ່ເຮັດໃຫ້ເງົາອັນມືດມົນມາຊຸມລ້ອມພວກເຮົາ. ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຖືກສຳແດງອອກ ໃນຖ້ອຍຄໍາ ຫຼື ໃນອຸປະນິໄສ ໃນຐານະພຣະອົງຜູ້ຊົງງາມພ້ອມສົມບູນທັງສິ້ນ ແລະ ສູງສົ່ງກວ່າຄົນນັບໝື່ນ. ເມື່ອຈິດວິນຍານພໍໃຈທີ່ຈະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູ່ຄວາມອະນິຈັງໄຮ້ສາລະ, ພຣະວິນຍານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍຈະຊົງເຮັດໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍເພື່ອຈິດວິນຍານນັ້ນ. ສາຍຕາອັນສັ້ນຂອງພວກເຮົາເຫັນແຕ່ເງົາ ແຕ່ບໍ່ອາດເຫັນສະຫງ່າລາສີທີ່ຢູ່ເຫນືອໄປກວ່ານັ້ນ. ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງຍຶດກຸມລົມທັງສີ່ໄວ້, ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາເໝືອນມ້າດຸຮ້າຍຕົວໜຶ່ງທີ່ພະຍາຍາມຈະຫຼຸດຫນີ ແລະ ແລ່ນກວາດໄປເທິງໜ້າພິພົບທັງສິ້ນ, ນຳເອົາການທຳລາຍ ແລະ ຄວາມຕາຍໄປຕາມເສັ້ນທາງຂອງມັນ.”
“ພວກເຮົາຈະນອນຫລັບຢູ່ໃນຂອບເຂດອັນໃກ້ທີ່ສຸດຂອງໂລກນິລັນດອນບໍ? ພວກເຮົາຈະຊາເຢັນ ແລະ ຕາຍດ້ານຈິດວິນຍານບໍ? ໂອ, ຂໍໃຫ້ໃນບັນດາຄຣິດຕະຈັກຂອງພວກເຮົາມີພຣະວິນຍານ ແລະ ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກພັດເຂົ້າໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ ແລະ ມີຊີວິດ. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ທາງນັ້ນແຄບ ແລະ ປະຕູນັ້ນຄັບແຄບ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຮົາຜ່ານປະຕູຄັບແຄບນັ້ນໄປແລ້ວ ຄວາມກວ້າງຂອງມັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້.” Manuscript Releases, volume 20, 217.