ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີ ເຈັດສິບຫ້າ

ເມື່ອອິຊາຢານຳສະເໜີຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໂດຍຫົກສິບຫ້າປີ (ບົດທີເຈັດ, ຂໍ້ທີແປດ) ແກ່ຜູ້ນຳທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຢຣູຊາເລັມ, ທ່ານໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ຂ້າງ “ທົ່ງນາຂອງຊ່າງຊັກຜ້າ” ແລະ “ປາຍທໍ່ນ້ຳຂອງສະນ້ຳເທິງ,” ໃນປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ປີ 742 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນຂອງປີ 1863, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອພາບປະກອບຈຸດສິ້ນສຸດຢູ່ສະເໝີ. ສ່ວນການກະບົດໃນປີ 1863 ນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຂອງສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອພາບປະກອບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ປີ 1863 ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກອັດເວັນຕິສລາວດີເຊຍທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນຕາມກົດໝາຍ, ແລະຄຣິສຕະຈັກນັ້ນຈະຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ຮ້າງເປົ່າໃນເວລາ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ນິຕິບຸກຄົນໜຶ່ງທີ່ຢູ່ໃຕ້ການປົກຄອງຕາມກົດໝາຍໂດຍລັດ (ບໍ່ແມ່ນກົງກັນຂ້າມຄືຄຣິສຕະຈັກຄວບຄຸມລັດ) ຈະຍັງສາມາດຍຶດຖືວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຕໍ່ໄປໄດ້ຢ່າງໃດ ໃນເວລາທີ່ລັດຖະບານດຽວກັນນັ້ນກຳລັງຫ້າມການນະມັດສະການໃນວັນທີເຈັດຕາມກົດໝາຍ?

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດຂອງພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ, ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານ. ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທຳອິດ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊີ້ວ່າພວກຜູ້ນຳໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ພຣະນิเวດຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ” ເປັນຖ້ຳຂອງໂຈນ, ແຕ່ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ວ່າ “ເຮືອນຂອງພວກເຂົາ” ຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແກ່ພວກເຂົາ. ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນພາບປຽບຂອງອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່. ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຕັ້ງແລະຊຳລະພຣະວິຫານຂອງພວກ Millerite ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism, ແຕ່ໃນການຊຳລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ຄືການຊຳລະຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, Adventism ແບບ Laodicean ຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ, ແລະ “ເຮືອນຂອງພວກເຂົາ” ຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ.

ເມື່ອອິຊາຢາເຜີຍໜ້າຕໍ່ກະສັດອາຮາດ ທ່ານຢູ່ທີ່ທົ່ງນາຂອງຜູ້ຊຳລະຜ້າ. ທົ່ງນາຂອງຜູ້ຊຳລະຜ້ານັ້ນເປັນສັນຍາລັກແທນການຊຳລະໃຫ້ສະອາດຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍພະຜູ້ສົ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະຊຳລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ສະອາດດັ່ງດ້ວຍ “ສະບູຂອງຜູ້ຊຳລະຜ້າ.” ການຊຳລະໃຫ້ສະອາດນີ້ໄດ້ຖືກກະທຳໃນຕອນຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອັດເວັນຕິສ ແລະມັນຈະຖືກກະທຳອີກຄັ້ງໃນຕອນທ້າຍ.

ເອຊາຢາໄດ້ໄປພົບອາຮາດ ພ້ອມກັບໝາຍສຳຄັນໃນຕົວບຸດຂອງຕົນ ຊຶ່ງຊື່ຂອງເຂົາເປັນສັນຍະລັກວ່າ ໃນວາລະສຸດທ້າຍ “ຊາກທີ່ເຫຼືອຈະກັບຄືນມາ.” ຊາກທີ່ເຫຼືອນັ້ນຄືຜູ້ທີ່ “ກັບຄືນມາ.” ເອຊາຢາໄດ້ພົບກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດການຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ໃນປີ 1844 ແລະໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດໂດຍການບໍ່ເຊື່ອຟັງໃນປີ 1863. ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ການຊຳລະນັ້ນແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງການປະທັບຕາຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຖ້າຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ໄດ້ດຳເນີນຕາມການຊົງນຳອັນເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງປີ 1844 ພວກເຂົາຄົງຈະເຮັດພາລະກິດນັ້ນໃຫ້ສຳເລັດ.

ຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນການ “ດຳເນີນຕໍ່ໄປຢ່າງເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວໃນພຣະການຊົງນຳແຫ່ງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງເປີດເຜີຍ,” ໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ສະພາບລາໂອດີເກຍພາຍໃນປີ 1856, ແລະການກະບົດທີ່ຕິດຕາມມາໃນປີ 1863 ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພະເນຈອນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ອັນໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບຢ່າງໂດຍອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາສອບບໍ່ຜ່ານການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກພິພາກສາໃຫ້ຕາຍໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຕະຫຼອດສີ່ສິບປີທີ່ຕິດຕາມມາ.

ບຸດຊາຍຂອງອິຊາຢາໄດ້ໃຫ້ຄໍາສັນຍາວ່າ ໃນການຊໍາລະພຣະວິຫານຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍ “ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຈະກັບຄືນມາ.” ການ “ກັບຄືນ” ຂອງພວກເຂົາໄດ້ຖືກພັນລະນາໂດຍເຢເຣມີຢາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາວ່າ ຖ້າຫາກລາວ “ກັບຄືນ,” ລາວຈະກາຍເປັນຍາມເຝົ້າຂອງພຣະເຈົ້າ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາຈາກຄວາມຜິດຫວັງ.

ຜູ້ທີ່ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງ ແລະໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍພວກພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດໃນປະຫວັດສາດ Millerite, ແລະໃນທັງປະຫວັດສາດເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ ໄມ້ສອງອັນຖືກນຳມາປະສານເຂົ້າເປັນຊາດດຽວ ໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.

ກະສັດອາຮາດຜູ້ອະທຳ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພາວະຜູ້ນຳຂອງຢູດາ ຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຍິນຂ່າວສານນັ້ນ ແຕ່ປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ອິຊາຢາໄດ້ນຳສະເໜີ, ແລະໂດຍການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງ “ສະດຸດ, ແລະລົ້ມລົງ, ແລະຖືກຫັກແຕກ, ແລະຖືກດັກຈັບ, ແລະຖືກຈັບໄປ.” ພວກເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ “ສະແຫວງຫາບັນດາຜູ້ມີວິນຍານຄຸ້ນເຄີຍ, ແລະຫາພວກໝໍຜີຜູ້ກະຊິບແລະພຶມພຳ,” ອັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະສົບການຝ່າຍຈິດວິນຍານທີ່ພວກເຂົາຍອມຈຳນົນຕໍ່ມັນ ເມື່ອພວກເຂົາຮັບເອົາຄວາມຫຼົງຜິດອັນແຮງກ້າຂອງ 2 Thessalonians. ການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງອິຊາຢາໂດຍອາຮາດໃນປີ 742 BC ສອດຄ່ອງກັບປີ 1863 ເມື່ອຂ່າວສານຂອງ Miller ຖືກປະຕິເສດ. ອິຊາຢາເປັນຕົວແບບຂອງ Miller, ແລະຂ່າວສານຂອງທັງອິຊາຢາແລະ Miller ຕັ້ງຢູ່ເທິງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງພົບຈຸດຍຶດໝັ້ນຂອງມັນໃນຂໍ້ທີ່ແປດ ຂອງອິຊາຢາບົດທີ່ເຈັດ. ບຸດຊາຍຂອງ Miller (ບຸດຊາຍຂອງອິຊາຢາ) ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຂະບວນການເອລີຢາ ຊຶ່ງມາໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ການປະກາດຄຳພິພາກສາຕໍ່ Ahaz ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດຂອງລາວ ໄດ້ລວມເອົາການພະຍາກອນວ່າລາວຈະຖືກພິຊິດໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ຜູ້ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍແມ່ນສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງ Rome ສະໄໝໃໝ່ ອັນຖືກປົກຄອງໂດຍຕຳແໜ່ງ papacy.

ເອຊາຢາໄດ້ໄປພົບກັບກະສັດອາຮາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ທີ່ປາຍທໍ່ສົ່ງນ້ຳຂອງສະນ້ຳເທິງ; ແລະເຖິງແມ່ນວ່າ ໃນບັນດານັກປະຫວັດພຣະຄຳພີ ແລະນັກບູຮານຄະດີ ຍັງມີຄວາມບໍ່ແນ່ນອນວ່າ ສະນ້ຳເທິງນັ້ນແມ່ນສະນ້ຳດຽວກັນກັບສະນ້ຳຊີໂລອາມໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດຫຼືບໍ່, ແຕ່ບໍລິບົດຂອງຄຳພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມສົງໄສທັງສິ້ນ, ເພາະວ່າ ເອຊາຢາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ກະສັດຈາກຝ່າຍເໜືອຈະຍົກມາເໜືອອາຮາດ, ເນື່ອງຈາກວ່າ ທ່ານໄດ້ປະຕິເສດນ້ຳແຫ່ງຊີໂລອາ ທີ່ໄຫຼຢ່າງອ່ອນໂຍນ. “ຊີໂລອາ” ແມ່ນຊື່ໃນພຣະສັນຍາເດີມຂອງ “ຊີໂລອາມ” ໃນພຣະສັນຍາໃໝ່.

ຢູ່ທີ່ສະນ້ຳສີໂລອາມນັ້ນພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຮັກສາຄົນຕາບອດ, ແລະກະສັດອາຫາດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ນຳລາໂອດີເກຍຜູ້ຕາບອດ, ທັງໃນປີ 1863 ແລະໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຜູ້ຊຶ່ງປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບການຮັກສາ. “Shiloah” ແລະ “Siloam” ລ້ວນໝາຍຄວາມວ່າ “ຖືກສົ່ງມາ,” ແລະຂ່າວສານໜຶ່ງໄດ້ຖືກສົ່ງມາຈາກພຣະບິດາໄປຫາພຣະບຸດ, ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາໄດ້ປະທານມັນແກ່ກາບຣີເອນ ແລະທູດສະຫວັນບໍລິສຸດທັງຫຼາຍເພື່ອນຳໄປຖ່າຍທອດແກ່ອິຊາຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳຂ່າວສານທີ່ “ຖືກສົ່ງມາ” ຈາກສະຫວັນໄປຫາຜູ້ນຳລາໂອດີເກຍຜູ້ຕາບອດ.

ທໍ່ນໍ້າຈາກສະນ້ຳເບື້ອງເທິງ ບ່ອນທີ່ອິຊາຢາໄດ້ນຳສານນັ້ນມາສະແດງ ເປັນຕົວແທນຂອງສະຖານທີ່ທີ່ຝົນແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກຖ່າຍທອດມາຍັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທໍ່ຄຳໃນນິມິດຂອງເຊກາຣິຢາ ຫຼື ບັນໄດໃນຄວາມຝັນຂອງຢາໂຄບ.

“ນ້ຳມັນຄຳ” ແມ່ນຂ່າວສານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄຫຼລົງມາຈາກອ່າງເກັບນ້ຳເບື້ອງເທິງ ຜ່ານທໍ່ນຳສົ່ງ ອັນເປັນທໍ່ຄຳສອງອັນ ຊຶ່ງເປັນພະຍານສອງປະການ ຄື ພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຫຼື ພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່, ຫຼື ພຣະບັນຍັດ ແລະ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຫຼື ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ.

ຂ່າວສານທີ່ອາຮາດກໍາລັງປະຕິເສດນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຈະໄດ້ບັນລຸຈຸດສູງສຸດໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ ຖ້າຫາກວ່າຜູ້ນໍາຂອງລາວໂອດີເຊຍໄດ້ຮັບຂ່າວສານເຖິງລາວໂອດີເຊຍທີ່ໄດ້ຖືກ “ສົ່ງ” ມາເຖິງພວກເຂົາໃນປີ 1856. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ່າວສານນັ້ນຈະຂະຫຍາຍຕົວຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍຈະໄດ້ເຮັດພະລະກິດໃຫ້ສໍາເລັດ ແລະຢູ່ໃນສັນຕິສຸກ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ພວກເຂົາໄດ້ກັບໄປຫາສິ່ງເປື້ອນທີ່ພວກເຂົາເຄີຍຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນອອກມາແລ້ວ.

ອິຊາຢາ ແລະ ອາຮາດ ຖືກນຳສະເໜີວ່າກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແຫ່ງທົ່ງນາຂອງຄົນຊັກຟອກ, ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໂດຍຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນມາລາກີບົດທີສາມ. ພວກເຂົາຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນເຊີງສັນຍາລັກຢູ່ບ່ອນທີ່ “ນ້ຳມັນ” (ຂ່າວສານໜຶ່ງ) ກຳລັງຖືກເທອອກໃນນິມິດຂອງເຊຄາຣີຢາ, ແລະ ໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຂ່າວສານຂອງອິຊາຢາທີ່ມີເຖິງອາຮາດນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງອິສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ; ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ; ມັນແມ່ນຂ່າວສານທີ່ວ່າອົງທີແປດນັ້ນມາຈາກທັງເຈັດ; ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ; ມັນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ,” ຊຶ່ງທັງໝົດນີ້ເປັນອົງປະກອບແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຕາມທີ່ທົ່ງນາຂອງຄົນຊັກຟອກເປັນຕົວແທນ.

ມັນເຄີຍເປັນ ແລະ ຍັງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ດ້ວຍ, ຊຶ່ງໄດ້ປ່ຽນຈາກຫີນຮາກຖານຂອງ Miller ໄປເປັນຫົວມຸມ, ເພາະມັນເປັນຄວາມຈິງປະການທໍາອິດ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງເປັນຄວາມຈິງປະການສຸດທ້າຍ. ປີ 1863 ໄດ້ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະ ໃນທີ່ສຸດໄດ້ໄປເຖິງແສງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນປີ 1856. ໃນປີ 1844 ແສງແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ແຕ່ຄວາມຕາບອດແບບ Laodicean ໃນຕອນຕົ້ນ ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດ ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນຄວາມສໍາພັນຂອງນິມິດທັງສອງ. ປີ 1863 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນສະເໝີເມື່ອຂ່າວສານໜຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1844 ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນແສງສະຫວ່າງອັນດຽວໂດດດ່ຽວ; ມັນແມ່ນສິ່ງທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າເປັນ “ແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” ແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844 ແລະຍັງຄົງກ້າວຫນ້າຕໍ່ໄປຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ; ແຕ່ເມື່ອມັນມາເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ ແລະເມື່ອມັນສິ້ນສຸດລົງໃນທີ່ສຸດນັ້ນ ມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບອັນຈຳເພາະຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບເຫຼົ່ານັ້ນ ທັງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການທົດສອບອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ພັນລະນາວ່າເປັນ “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ,” ຊຶ່ງນັ້ນກໍແມ່ນແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເຊັ່ນກັນ.

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1844, ແລະແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້ານັ້ນໄດ້ເພີ່ມພູນໃນຄວາມຮູ້ຈົນກວ່າຈະບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນໃນປີ 1856. ແສງສະຫວ່າງໃນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ແສງສະຫວ່າງໃນບັ້ນປາຍຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ຄືນິມິດທັງສອງໃນດານີເອນບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກກາງຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ.

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844. ຈາກນັ້ນໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ແລະໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນຈຸດນັ້ນ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງ ແລະໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າ Adventism ແບບ Laodicean ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປີ 1863.

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສໍາລັບອາດເວັນຕິດແບບ Millerite ມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດ, ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນກັບຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງດຽວກັນ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງຍົກຕົວຢ່າງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ການເປີດເຜີຍຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄື ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການປະກົດ (“mareh” vision) ຂອງຂໍ້ສິບສີ່ໃນບົດທີແປດຂອງດານີເອນ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວຫນ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄື ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການຢຽບຍໍ່າລົງເທິງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ກອງທັບ (the “chazon” vision), ຂອງຂໍ້ສິບສາມ. ນິມິດທັງສອງນີ້ຖືກປະສານກັນຢ່າງພະຍາກອນ.

ແກ້ວສຽງທີ່ຈະຕ້ອງເປົ່າໃນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ, ຊຶ່ງແມ່ນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ປີ 1844, ແມ່ນແກ້ວສຽງແຫ່ງປີຢູບິລີ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງວົງຈອນອັນສັກສິດຂອງເຈັດປີ, ຊຶ່ງລວມເປັນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍຈະນຳພາອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍກົງ, ແຕ່ການກະບົດຂອງເຂົາໄດ້ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍຈະນຳພາອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍກົງ, ແຕ່ການກະບົດກໍໄດ້ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ. ຖ້າຫາກອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຕໍ່ແສງສະຫວ່າງອັນກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ພວກເຂົາຄົງໄດ້ເຕືອນໂລກ, ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄົງໄດ້ສະເດັດກັບມາແລ້ວຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຮ້ອຍປີ.

ເພື່ອໃຫ້ສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕ້ອງຊົງກະທຳການປ່ຽນແປງທ່າມກາງພວກມິນເລີໄຣດ, ແລະການປ່ຽນແປງນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າເປັນຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າຫາກວ່າລັດທິແອັດເວັນຕິດໄດ້ຕິດຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລ້ວສຽງແກຂອງປີຢູບີລີຈະໄດ້ດັງຂຶ້ນຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າໃນວັນເວລາທີ່ແກອັນທີເຈັດກຳລັງດັງຂຶ້ນນັ້ນ, ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກໍສຳເລັດ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ, ແກນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນແກແຫ່ງປີຢູບີລີ, ແລະເປັນແກແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມດ້ວຍ, ໄດ້ເລີ່ມດັງຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແຫ່ງການທົດສອບ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຊຶ່ງເປັນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ໄດ້ເລີ່ມດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14, ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງຈາກພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13. ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄໍາຕອບຂອງຂໍ້ 14, ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄໍາຖາມຂອງຂໍ້ 13.

ສິບເກົ້າປີນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານຄຳເຕືອນຂອງອິຊາຢາເຖິງອາຮາດກະສັດແຫ່ງຢູດາຕາມຕົວອັກສອນ ໃນລະຫວ່າງສົງຄາມກາງເມືອງລະຫວ່າງຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້. ສິບເກົ້າປີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໂດຍກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ ນຳອິສຣາເອນເຂົ້າໄປເປັນທາດ. ສິບເກົ້າປີນັ້ນເປັນແບບຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປີ 1844 ຈົນເຖິງການກະບົດໃນປີ 1863. ແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຂອງອິຊາຢາ.

ການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ກຳລັງກ້າວໜ້ານັ້ນ ໄດ້ນຳມາຊຶ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການມິນເລີ ແລະໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ ຂະບວນການມິນເລີແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍໄດ້ປ່ຽນຜ່ານເຂົ້າສູ່ຄຣິດຕະຈັກລາໂອດິເຊຍ. ສິບເກົ້າປີທີ່ເລີ່ມໃນປີ 742 BC ແລະ ສິບເກົ້າປີທີ່ເລີ່ມໃນປີ 1844 ຕ່າງກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບແລະການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງກໍຄືຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງການທົດສອບຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ກຳລັງກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ໃນຂະບວນການທົດສອບສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ, ຫັນກັບຄືນ ແລະ ຖືກປະທັບຕາ.

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນສຸດທ້າຍ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຢູ່ບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອພຣະເຢຊູຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະປະກາດວ່າ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.” ຄຳປະກາດນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອແກທີເຈັດໄດ້ປະກາດປີຢູບິລີ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງວົງຈອນສັກສິດແຫ່ງເລກເຈັດ. ວົງຈອນເຈັດປີ ທີ່ຖືກທຳຊ້ຳເຈັດຄັ້ງ ແມ່ນສີ່ສິບເກົ້າປີຢ່າງແທ້ຈິງ ຫຼື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ.

ປີ 1989 ໝາຍເຖິງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະ ປີ 1989 ຍັງໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການກະບົດໃນປີ 1863. ການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ພ້ອມດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເພາະວ່າ ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກ ເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນແມ່ນເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງ ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ.

ພຣະເຢຊູຊົງເປັນຕົວແທນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງຄຽງຄູ່ກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ, ແລະການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເຄື່ອນໄຫວຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ. ວັນເວລາແຫ່ງການເປົ່າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ, ເມື່ອຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດລົງ, ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສາມວັນເຄິ່ງແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ແກສຽງທີເຈັດ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນວິບັດທີສາມດ້ວຍ, ໄດ້ດັງໂນ້ດທີສອງຂອງມັນໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ແລະບັດນີ້ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງສຳເລັດລົງ, ຕາມທີ່ “ພຣະອົງໄດ້ປະກາດແກ່ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືພວກຜູ້ພະຍາກອນ.” ການສິ້ນສຸດຂອງການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເຊັ່ນດຽວກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການເຄື່ອນໄຫວອັນດຽວກັນນັ້ນ.

ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798, “ເຈັດເທື່ອ” ແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ອານາຈັກເໜືອໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ການປະຕິເສດຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ໝາຍເຖິງການກະບົດໃນປີ 1863. ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງຢູ່ສະເໝີ, ແລະຂະບວນການຂອງທູດອົງທຳອິດ (ພວກມິນເລີໄຣຕ໌) ສະແດງໃຫ້ເຫັນຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມ (ຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ). ທັງສອງຂະບວນການເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ “ເຈັດເທື່ອ.” ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະປັ້ນແຕ່ງຂຶ້ນເອງໄດ້.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.