ເອເຊກຽນ ບົດທີ 8 ໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມນ່າສະອິດສະອົມອັນເພີ່ມທະວີຂຶ້ນສີ່ປະການ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສີ່ຊົ່ວຄົນຂອງລາໂອດີເຊຍນ ແອັດເວັນຕິສຶມ. ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຜະລິດສິ່ງປອມຂຶ້ນມາແທນແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ອາໂຣນໄດ້ສ້າງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງອັນປອມຂຶ້ນມາ ໂດຍຜ່ານລູກງົວຄຳຂອງທ່ານ ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງປະທານແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການແກ່ໂມເຊ. ເມື່ອລາໂອດີເຊຍນ ແອັດເວັນຕິສຶມ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນງານແຫ່ງການຍົກອອກຄວາມຈິງພື້ນຖານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຄວາມຝັນຂອງ William Miller, ຜູ້ນຳຂອງຊົ່ວຄົນທຳອິດໄດ້ເລີ່ມປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະຄຳພີ ແລະຕໍ່ມາກໍປະຕິເສດພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ການກະບົດໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຮອດຈຸດໜຶ່ງທີ່ວິນຍານນິຍົມ (pantheism) ຂອງ Kellogg ໄດ້ເຂົ້າມາໃນປະຫວັດຂອງພວກເຂົາ ກ່ອນໜ້າປີ 1888 ພຽງເລັກນ້ອຍ.

ໃນການກະບົດປີ 1888, ລັດທິນິຍົມຝ່າຍວິນຍານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫ້ອງແຫ່ງພາບລວງຕາຂອງເອເຊກຽນ ໄດ້ໄປເຖິງຈຸດທີ່ບັນດາຜູ້ສົ່ງສານຈາກ Minneapolis, ທັງສາດສະດາຍິງ ແລະແມ່ນແຕ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ກໍຖືກປະຕິເສດ.

“ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນໃນປະສົບການຂອງພວກເຮົາວ່າ ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສົ່ງລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຈາກປະຕູທີ່ເປີດຢູ່ຂອງພຣະວິຫານມາຫາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຊາຕານກໍປັ່ນປ່ວນຈິດໃຈຂອງຫຼາຍຄົນ. ແຕ່ຈຸດຈົບຍັງບໍ່ມາເຖິງ. ຈະມີຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານຄວາມສະຫວ່າງ ແລະກົດຂີ່ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຊ່ອງທາງຂອງພຣະອົງໃນການສື່ສານຄວາມສະຫວ່າງ. ສິ່ງຝ່າຍວິນຍານບໍ່ໄດ້ຖືກຈຳແນກດ້ວຍວິນຍານ. ຍາມເຝົ້າລະວັງທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ກ້າວທັນກັບການຊົງນຳອັນກຳລັງເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຂ່າວສານແທ້ຈິງທີ່ມາຈາກສະຫວັນ ພ້ອມທັງຜູ້ສົ່ງຂ່າວທັງຫຼາຍ ກໍຖືກເບິ່ງໝິ່ນ.”

“ຈະມີຜູ້ຊາຍອອກໄປຈາກການປະຊຸມນີ້ ຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າຕົນຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ ແຕ່ກຳລັງຫໍ່ຫຸ້ມຈິດວິນຍານຂອງຕົນດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ບໍ່ໄດ້ທໍຂຶ້ນໃນກີ່ທໍຂອງສະຫວັນ. ວິນຍານທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບຢູ່ທີ່ນີ້ ຈະຖືກນຳຕິດຕົວໄປກັບເຂົາ. ຂ້າພະເຈົ້າຕົກສະທ້ານເພາະອະນາຄົດຂອງພາລະກິດຂອງເຮົາ. ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້ ບໍ່ຍອມຈຳນົນຕໍ່ຫຼັກຖານທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ ຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງໃຊ້. ເຂົາຈະເຮັດໃຫ້ຫຍຸ້ງຍາກຢ່າງຫນັກ ເມື່ອໂອກາດມາເຖິງ ຊຶ່ງເຂົາສາມາດດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແລະ ຜັກດັນຕໍ່ໄປຂ້າງໜ້າ ດ້ວຍສົງຄາມຊະນິດດຽວກັນທີ່ຈົນເຖິງບັດນີ້ເຂົາໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະມີໂອກາດທີ່ຈະຖືກຊັກຊວນໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຂົາໄດ້ກຳລັງຕໍ່ສູ້ຕ້ານພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບາງຄົນຈະຖືກຊັກຊວນໃຫ້ເຊື່ອ; ແຕ່ຄົນອື່ນໆຈະຍຶດຖືວິນຍານຂອງຕົນເອງໄວ້ຢ່າງແນ່ນຫນາ. ເຂົາຈະບໍ່ຕາຍຕໍ່ຕົວເອງ ແລະ ບໍ່ຍອມໃຫ້ອົງພຣະເຢຊູເຂົ້າມາໃນໃຈຂອງເຂົາ. ເຂົາຈະຖືກຫລອກລວງຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ຫຼາຍຂຶ້ນອີກ ຈົນກະທັ່ງບໍ່ສາມາດຈຳແນກຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມຊອບທຳໄດ້. ພາຍໃຕ້ອີກວິນຍານໜຶ່ງ ເຂົາຈະສະແຫວງຫາທີ່ຈະນຳແບບພິມໜຶ່ງມາຄອບໃສ່ເທິງພາລະກິດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງອະນຸມັດ; ແລະ ເຂົາຈະພະຍາຍາມສຳແດງອອກຕາມລັກສະນະຂອງຊາຕານ ໂດຍການຍຶດກຳອຳນາດເໜືອຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງຄວບຄຸມພາລະກິດ ແລະ ກິດທັງຫມົດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

“ຖ້າບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງເຮົາໄດ້ອົດອາຫານ ແລະອະທິຖານ ແລະໄດ້ຖ່ອມໃຈຂອງຕົນລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນການປະຊຸມນີ້ ແລະໄດ້ນັ່ງລົງຢ່າງສະຫງົບເພື່ອຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຮ່ວມກັນ, ແລ້ວພຣະເຈົ້າຄົງຈະໄດ້ຮັບພຣະສະຫງ່າຣາສີ. ແຕ່ຈິດວິນຍານແຫ່ງອະຄະຕິທີ່ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນການປະຊຸມນັ້ນໄດ້ປິດປະຕູຕໍ່ພຣະພອນອັນອຸດົມທີ່ສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ມີຈິດວິນຍານນີ້ຈະບໍ່ຢູ່ໃນສະພາບອັນເໝາະສົມທີ່ຈະເຫັນແສງສະຫວ່າງ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະກັບໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະມີຄວາມສຳນຶກບາງຢ່າງວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃກ້ພຽງໃດຕໍ່ການໝິ່ນປະໝາດພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະການມີອີກຈິດວິນຍານໜຶ່ງ.” The 1888 Materials, 832.

ຫຼັງຈາກປີ 1888 ນາງວາຍທ໌ “ໄດ້ຕົກໃຈສັ່ນກົວເພື່ອອະນາຄົດຂອງ” ຄຣິສຕະຈັກແລະພະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ນາງໄດ້ເຫັນວ່າການປະຊຸມນັ້ນຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດສົງຄາມຝ່າຍວິນຍານທີ່ດໍາເນີນຕໍ່ເນື່ອງທ່າມກາງບັນດາບຸລຸດຜູ້ເປັນຜູ້ນໍາແຫ່ງອັດເວັນຕິສຕ໌ແບບລາໂອດີເຊຍ, ແລະຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງ “the daily” ກໍເປັນຫຼັກຖານວ່າຄໍາພະຍາກອນຂອງນາງໄດ້ສໍາເລັດລົງເໜືອຄົນຮຸ່ນນັ້ນໂດຍແທ້. ໃນເວລານັ້ນ ສົງຄາມໄດ້ຖືກດໍາເນີນໂດຍບັນດາຊາຍຜູ້ບໍ່ “ຍອມຈໍານົນຕໍ່ຫຼັກຖານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານ” ເພື່ອຢືນຢັນ “ຂ່າວສານແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຖືກສົ່ງມາຈາກສະຫວັນ,” ແລະບັນດາຊາຍເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ທໍາສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານ “ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.” ຄົນຮຸ່ນທີສອງໄດ້ເບິ່ງເຫັນໂຮງພິມແລະສະຖານພະຍາບານຖືກເຜົາຜານຈົນຮາບເປັນໜ້າກອງດ້ວຍໄຟແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າ.

“ໃນວັນນີ້ ຂ້ອຍໄດ້ຮັບຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງຈາກຜູ້ເຖົ້າ Daniells ກ່ຽວກັບການທຳລາຍສຳນັກງານ Review ໂດຍໄຟ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເສົ້າໃຈຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອຂ້ອຍພິຈາລະນາເຖິງຄວາມສູນເສຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ພະລາຊະກິດ. ຂ້ອຍຮູ້ວ່າ ນີ້ຄົງເປັນເວລາແຫ່ງການທົດລອງຢ່າງໜັກສຳລັບບັນດາພີ່ນ້ອງຜູ້ຮັບຜິດຊອບໃນວຽກງານ ແລະ ສຳລັບພະນັກງານຂອງສຳນັກງານ. ຂ້ອຍທຸກທໍລະມານຮ່ວມກັບຜູ້ທັງປວງທີ່ທຸກທໍລະມານ. ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ປະຫລາດໃຈຕໍ່ຂ່າວອັນໂສກເສົ້ານີ້ ເພາະໃນນິມິດຍາມຄ່ຳຄືນ ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງຢືນຢູ່ ຖືດາບດັ່ງເປັນໄຟ ຍືດອອກຢູ່ເໜືອ Battle Creek. ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນເວລາກາງເວັນ ໃນຂະນະທີ່ປາກກາຂອງຂ້ອຍຍັງຢູ່ໃນມື ຂ້ອຍໄດ້ສິ້ນສະຕິໄປ ແລະ ມັນເຫມືອນກັບວ່າດາບແຫ່ງແປວໄຟນີ້ກຳລັງຫັນໄປທາງໜຶ່ງກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງໄປອີກທາງໜຶ່ງ. ໄພພິບັດເຫມືອນຈະຕິດຕາມຫຼັງໄພພິບັດ ເພາະພຣະເຈົ້າຖືກລົບຫລູ່ ໂດຍການຄິດປະດິດຂອງມະນຸດ ເພື່ອຍົກຊູ ແລະ ສັນລະເສີນຕົນເອງ.”

ໃນເຊົ້ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ອະທິຖານຢ່າງຈິງໃຈຍິ່ງ ເພື່ອວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງນຳພາທຸກຄົນທີ່ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງກັບສຳນັກງານ Review and Herald ໃຫ້ຄົ້ນຫາຢ່າງຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຫັນວ່າ ໃນສິ່ງໃດແດ່ພວກເຂົາໄດ້ເມີນເສີຍຕໍ່ຂ່າວສານຈຳນວນຫຼາຍທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້.

“ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ພວກພີ່ນ້ອງທີ່ຫ້ອງການ Review ໄດ້ຂໍຄໍາປຶກສາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງອາຄານອີກຫຼັງໜຶ່ງ. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ ຖ້າຜູ້ທີ່ເຫັນດີໃຫ້ເພີ່ມອາຄານອີກຫຼັງໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ຫ້ອງການ Review and Herald ມີອະນາຄົດຖືກວາງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ, ຖ້າພວກເຂົາສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າຈະມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນໃນ Battle Creek, ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີຄໍາຖາມໃດໆເລີຍກ່ຽວກັບການກໍ່ສ້າງອາຄານອີກຫຼັງໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ພຣະວັດຈະນະຂອງເຮົາຖືກໝິ່ນປະໝາດແລ້ວ; ແລະເຮົາຈະຫັນກັບ ແລະຄວໍ່າລົງ.’”

“ໃນການປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນ ທີ່ໄດ້ຈັດຂຶ້ນທີ່ Battle Creek ໃນປີ 1901, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານຫຼັກຖານແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງກຳລັງຊົງເອີ້ນໃຫ້ມີການປະຕິຮູບ. ຈິດໃຈທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳນຶກຜິດ, ແລະຫົວໃຈທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກສຳພັດ; ແຕ່ງານອັນລະອຽດຖີ່ຖ້ວນຫາໄດ້ຖືກກະທຳບໍ່. ຖ້າໃນເວລານັ້ນ ຫົວໃຈທີ່ດື້ດ້ານໄດ້ແຕກຫັກລົງໃນການກັບໃຈຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ກໍຈະໄດ້ປາກົດການສຳແດງແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດປະການໜຶ່ງ ທີ່ເຄີຍໄດ້ປາກົດມາ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າມິໄດ້ຮັບການຖວາຍພຣະກຽດ. ຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່. ມະນຸດທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ແຍກຕົນອອກຈາກການປະພຶດທັງຫຼາຍທີ່ຂັດແຍ້ງຢ່າງຊັດເຈນຕໍ່ຫຼັກການແຫ່ງຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທຳ ຊຶ່ງຄວນຖືກທະນຸຖະໜອມໄວ້ຢູ່ໃນພຣະລາຊະກິດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ເປັນນິດ.”

“ຂໍ້ຄວາມທັງຫຼາຍທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊ ແລະ ເຖິງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຊາດິດ ໄດ້ຖືກທວນຊ້ຳແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຫຼາຍເທື່ອ ໂດຍພຣະອົງຜູ້ປະທານຄຳຊີ້ນຳແກ່ຂ້າພະເຈົ້າສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ‘ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກເອເຟໂຊວ່າ; ພຣະອົງຜູ້ຊົງຖືດວງດາວເຈັດດວງໄວ້ໃນພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊົງດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງຄັນປະທີບຄຳເຈັດຄັນ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຫື່ອຍຍາກ ແລະ ຄວາມອົດທົນຂອງເຈົ້າ ແລະ ວ່າເຈົ້າທົນຄົນຊົ່ວບໍ່ໄດ້; ເຈົ້າໄດ້ທົດລອງພວກທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນອັກຄະສາວົກ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ ແລະ ໄດ້ພົບວ່າພວກເຂົາເປັນຄົນມຸສາ: ເຈົ້າໄດ້ອົດທົນ ແລະ ມີຄວາມພາກພຽນ ແລະ ໄດ້ລຳບາກເພາະເຫັນແກ່ນາມຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ອ່ອນລ້າ. ແຕ່ເຮົາມີຂໍ້ໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າ ຄື ເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມຮັກເດີມຂອງເຈົ້າ. ສະນັ້ນ ຈົ່ງລະນຶກເຖິງບ່ອນທີ່ເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງມາ ແລະ ຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃໝ່ ແລະ ຈົ່ງເຮັດການງານເດີມ; ມິສະນັ້ນ ເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າໂດຍໄວ ແລະ ຈະຍົກຄັນປະທີບຂອງເຈົ້າອອກຈາກບ່ອນຂອງມັນ ຖ້າເຈົ້າບໍ່ກັບໃຈ.’ ພຣະນິມິດ 2:1–5.”

“‘ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດຂອງຄຣິດຕະຈັກໃນເມືອງຊາດິດວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດາວທັງເຈັດ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າວ່າ ເຈົ້າມີຊື່ສຽງວ່າມີຊີວິດຢູ່ ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວເຈົ້າຕາຍແລ້ວ. ຈົ່ງຕື່ນຢູ່ ແລະຈົ່ງເສີມກຳລັງສິ່ງທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ ຊຶ່ງກຳລັງຈະຕາຍນັ້ນໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ: ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ພົບວ່າ ການງານຂອງເຈົ້າສົມບູນຄົບຖ້ວນຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ສະນັ້ນ ຈົ່ງລະນຶກເຖິງວ່າ ເຈົ້າໄດ້ຮັບ ແລະໄດ້ຍິນມາແນວໃດ, ຈົ່ງຍຶດຖືໄວ້ໃຫ້ໝັ້ນ ແລະຈົ່ງກັບໃຈເສຍໃໝ່. ເຫດສະນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າບໍ່ເຝົ້າລະວັງ ເຮົາຈະມາເຖິງເຈົ້າເໝືອນຢ່າງໂຈນ ແລະເຈົ້າຈະບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ ເຮົາຈະມາເຖິງເຈົ້າໃນໂມງໃດ.’ ພຣະນິມິດ 3:1–3.”

“ພວກເຮົາກຳລັງເຫັນການສຳເລັດຕາມຄຳເຕືອນເຫຼົ່ານີ້. ບໍ່ເຄີຍມີເທື່ອໃດທີ່ພຣະຄຳພີໄດ້ສຳເລັດຢ່າງເຄັ່ງຄັດຍິ່ງໄປກວ່າເຫຼົ່ານີ້.”

“ມະນຸດອາດຈະກໍ່ສ້າງອາຄານທີ່ອອກແບບຢ່າງລະມັດລະວັງທີ່ສຸດ ແລະທົນໄຟໄດ້, ແຕ່ພຽງການແຕະຕ້ອງພຽງຄັ້ງດຽວຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຽງປະກາຍໄຟໜຶ່ງດວງຈາກສະຫວັນ, ກໍຈະກວາດລ້າງທີ່ລີ້ໄພທຸກແຫ່ງໄປ.”

“ໄດ້ມີການຖາມວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າມີຄໍາແນະນໍາອັນໃດຈະໃຫ້ຫຼືບໍ່. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ໂດຍຫວັງວ່າຈະປ້ອງກັນການຕົກລົງມາຂອງດາບໄຟອັນກໍາລັງແຂວນຢູ່ເທິງ Battle Creek. ບັດນີ້ ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫວາດຫວັ່ນກໍໄດ້ມາເຖິງ—ຂ່າວການໄໝ້ຂອງອາຄານ Review and Herald. ເມື່ອຂ່າວນີ້ມາເຖິງ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ສຶກປະຫຼາດໃຈແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ມີຖ້ອຍຄໍາໃດຈະເວົ້າ. ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕ້ອງກ່າວເປັນຄໍາເຕືອນຢູ່ເປັນຄັ້ງເປັນຄາວນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເກີດຜົນອັນໃດນອກໄປຈາກການເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນມີໃຈແຂງກະດ້າງຫນັກຂຶ້ນ ແລະບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວໄດ້ແຕ່ພຽງວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າເສຍໃຈຫຼາຍ, ເສຍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງໃຫ້ການຕີສອນຄັ້ງນີ້ມາເຖິງ. ແສງສະຫວ່າງໄດ້ຖືກປະທານຢ່າງພຽງພໍແລ້ວ. ຖ້າໄດ້ຖືກປະຕິບັດຕາມ ແສງສະຫວ່າງເພີ່ມຕື່ມກໍຈະບໍ່ຈໍາເປັນ.” Testimonies, volume 8, 97–99.

ຊົນລຸ້ນທີສອງຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິດບໍ່ແມ່ນໄຊຊະນະ, ແລະຕາມການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນໃນບົດທີແປດແຫ່ງເອເຊກຽນ, ການກະບົດນັ້ນມີແຕ່ຈະທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຕໍ່ໄປ.

“ໂດຍຂໍ້ຄວາມທີ່ຂຽນໄວ້ ແລະ ໂດຍໄຟ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະອົງປະສົງໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຍ້າຍອອກຈາກ Battle Creek. ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຊ່ວຍເຮົາໃຫ້ໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງ. ການທີ່ສະຖາບັນໃຫຍ່ສອງແຫ່ງຂອງພວກເຮົາໃນ Battle Creek ຖືກໄຟກວາດຜ່ານໄປນັ້ນ ບໍ່ມີຄວາມໝາຍອັນໃດແກ່ພວກເຮົາເລີຍຫລື? ທ່ານອາດເວົ້າວ່າ, ‘ແຕ່ສະຖານພັກຟື້ນໃໝ່ນັ້ນມີຄົນເຈັບຫຼາຍ.’ ແມ່ນແລ້ວ; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ຖ້າມີຄົນເຈັບຢູ່ທີ່ນັ້ນຫຼາຍພັນຄົນ ສິ່ງນັ້ນກໍຈະບໍ່ເປັນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໃດໆທີ່ສະໜັບສະໜູນໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາສ້າງບ້ານເຮືອນໃນ Battle Creek ແລະ ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.”

“ການລໍ້ລວງກໍາລັງເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ. ມະນຸດກໍາລັງປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານມາໃນຄໍາພະຍານທັງຫຼາຍແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາກໍາລັງເລືອກການຄິດປະດິດຂອງຕົນເອງ ແລະແຜນການຂອງຕົນເອງ. ມະນຸດຈະຍັງຄົງແຍກຕົນເອງອອກຈາກພຣະເຈົ້າຕໍ່ໄປອີກຫຼື? ຈໍາເປັນຫຼືທີ່ພຣະອົງຈະຊົງສໍາແດງຄວາມບໍ່ພໍພຣະທັຍຂອງພຣະອົງໃນລັກສະນະທີ່ເດັ່ນຊັດຍິ່ງກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທໍາແລ້ວຫຼື?” Pamphlets, SpTB06, 45.

ມະນຸດໄດ້ “ເລືອກຕາມສິ່ງປະດິດຂອງຕົນເອງ ແລະຕາມແຜນການຂອງຕົນເອງ,” ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພວກຜູ້ເຖົ້າເຈັດສິບຄົນໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 8, ຜູ້ຊຶ່ງປະກາດວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງເຫັນພວກເຮົາ.” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຍົກຜູ້ພະຍາກອນຍິງຄົນໜຶ່ງຂຶ້ນ ແລະຊົງປະທານ “ນິມິດທີ່ເປີດເຜີຍ” ແກ່ນາງເປັນເວລາສີ່ສິບປີພໍດີ ຈົນເຖິງປີ 1884. ພຣະອົງຊົງປະທັບລາຍເຊັນຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງຂອງປະທານນີ້, ເພາະພຣະອົງຊົງປະທານມັນ ແລະຊົງໃຫ້ມັນສິ້ນສຸດລົງໃນເມືອງທີ່ຊື່ ພອດແລນ, ແລະພຣະອົງຊົງປະທານມັນເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ກ່ອນໜ້າການຢຸດລົງຂອງ “ນິມິດທີ່ເປີດເຜີຍ” ພຽງເລັກນ້ອຍ, ພວກບຸລຸດໂບຮານໄດ້ເລີ່ມບ່ອນທຳລາຍອຳນາດຂອງພຣະຄຳພີ ແລະຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໃນປີ 1881 ແລະ 1882. ຈາກນັ້ນ “ນິມິດທີ່ເປີດເຜີຍ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1884, ແລະພາຍໃນສີ່ປີ ການກະບົດຂອງ ໂຄຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນທີ່ປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນປີ 1888.

ການກະບົດໃນປີ 1888 ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຍົກລະດັບຂອງການກະບົດ ຊຶ່ງໄດ້ເຫັນການແຊກແຊງໂດຍກົງຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດຂອງອັດເວັນຕິດລາໂອດີເຊຍ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜົນງານການພິມ ແລະ ພາລະກິດດ້ານສຸຂະພາບ. ແຕ່ການພິພາກສາໂດຍກົງເຫຼົ່ານັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ຫຍຸດຢັ້ງການກະບົດທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່. ໃນປີ 1919 ໄດ້ມີກອງປະຊຸມພຣະຄຳພີໜຶ່ງຈັດຂຶ້ນ, ບ່ອນທີ່ໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ກະບົດຫຼັກຂອງຄົນຮຸ່ນທີສອງ, William Warren Prescott, ນັກທິດສະດີສາດຜູ້ໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນຢູ່ໃນມະຫາວິທະຍາໄລຂອງໂປເຕສຕັງຜູ້ຫຼົງຈາກຄວາມຈິງ, ເປັນຜູ້ນຳຫຼັກໃນການຜັກດັນທັດສະນະຂອງຊາຕານທີ່ອ້າງວ່າ “the daily,” ເປັນຕົວແທນພະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານນະມັດສະການ ໄດ້ນຳສະເໜີຄຳບັນຍາຍຫຼາຍຊຸດ.

ປະຫວັດສາດໄດ້ຊີ້ຊັດວ່າ ໃນກອງປະຊຸມພຣະຄຳພີຄັ້ງນັ້ນໃນປີ 1919, Prescott ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດໜຶ່ງທີ່ປະກອບດ້ວຍການລົບລ້າງຄຳສອນທຸກປະການແຫ່ງຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນຂອງພວກ Millerites. ທ່ານຍັງໄດ້ພະຍາຍາມລົບລ້າງເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນດ້ວຍ, ແຕ່ກໍບໍ່ສາມາດເຮັດສຳເລັດໄດ້. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດໜຶ່ງທີ່ປາສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພວກ Millerites ຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານຖືກປະຕິເສດໃນທີ່ປະຊຸມ, ແຕ່ຜູ້ນຳທີ່ຕາບອດເຫຼົ່ານັ້ນກໍຍັງຕັດສິນໃຈນຳຊຸດຄຳນຳສະເໜີຂອງທ່ານໄປຮຽບຮຽງເປັນປຶ້ມຫົວຂໍ້ The Doctrine of Christ. ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການມາເຖິງຂອງລັດທິ Adventism ແຫ່ງ Laodicea ຮຸ່ນທີສາມ.

ປຶ້ມເຫຼັ້ມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອີກຢ່າງໜຶ່ງ ທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຂ່າວປະເສີດແບບມິນເລີໄທ໌ແຫ່ງ Habakkuk ບົດທີ 2, ແລະໂປໂລໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ຂ່າວປະເສີດອື່ນໃດກໍຕາມ ບໍ່ແມ່ນຂ່າວປະເສີດເລີຍ.

ຂ້າພະເຈົ້າປະຫລາດໃຈວ່າ ພວກທ່ານໄດ້ຫັນໜີໄປຈາກພຣະອົງຜູ້ຊົງເອີ້ນພວກທ່ານເຂົ້າສູ່ພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄປຫາຂ່າວປະເສີດອື່ນໄດ້ໄວເຊັ່ນນີ້: ຊຶ່ງອັນທີ່ຈິງບໍ່ແມ່ນອີກຂ່າວປະເສີດໜຶ່ງ; ແຕ່ມີບາງຄົນທີ່ກໍ່ຄວາມວຸ່ນວາຍແກ່ພວກທ່ານ ແລະປາຖະໜາຈະບິດເບືອນຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາເອງ ຫຼືທູດສະຫວັນຈາກຟ້າສະຫວັນ ຈະມາປະກາດຂ່າວປະເສີດອື່ນແກ່ພວກທ່ານ ນອກເໜືອຈາກທີ່ພວກເຮົາໄດ້ປະກາດແກ່ພວກທ່ານແລ້ວ, ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ. ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນແລ້ວ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວຊ້ຳອີກວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດປະກາດຂ່າວປະເສີດອື່ນແກ່ພວກທ່ານ ນອກເໜືອຈາກທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຮັບໄວ້ແລ້ວ, ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຖືກສາບແຊ່ງ. ຄາລາເຕຍ 1:6–9.

ຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິ່ງນ່າກຽດຊັງປະການທີສາມໃນເອເຊກຽນ ບ່ອນທີ່ພວກແມ່ຍິງກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອທາມມຸດ. ທາມມຸດເປັນເທບພະເຈົ້າແຫ່ງເມໂຊໂປເຕເມຍ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແລະ ວົງຈອນຂອງພືດພັນ. ບາງຄັ້ງທາມມຸດຖືກພັນລະນາເປັນຜູ້ລ້ຽງແກະ ຫຼື ຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງ ທີ່ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບການປ່ຽນຜັນຂອງລະດູການ ແລະ ການເຕີບໃຫຍ່ຂອງພືດຜົນ. ການຕາຍຂອງທາມມຸດ ແລະ ການຟື້ນຄືນມາພາຍຫຼັງຂອງລາວ ຖືກຜູກໂຍງໄວ້ກັບປະຕິທິນກະສິກຳ. ຕາມຕຳນານ ທາມມຸດຈະຕາຍ ຫຼື ຫາຍໄປໃນຊ່ວງເດືອນລະດູຮ້ອນ ຊຶ່ງຖືກເຫັນວ່າເປັນພາບແທນຂອງການຫ່ຽວແຫ້ງຂອງພືດພັນໃນລະດູທີ່ຮ້ອນ ແລະ ແຫ້ງແລ້ງ. ການຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອທາມມຸດເປັນພິທີໄວ້ທຸກ ທີ່ປະກອບດ້ວຍການຄ່ຳຄວນເຖິງການຕາຍ ຫຼື ການຫາຍໄປຂອງທາມມຸດໃນຊ່ວງເດືອນລະດູຮ້ອນ ຕາມດ້ວຍການຊື່ນຊົມຍິນດີໃນການຟື້ນຄືນມາຂອງລາວ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການຟື້ນຟູຂອງພືດພັນ ແລະ ຊີວິດທາງກະສິກຳ.

ການຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອທຳມຸດ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍປອມ ຊຶ່ງກໍຄືສິ່ງທີ່ຂ່າວປະເສີດຂອງ W. W. Prescott ເປັນຕົວແທນ. ການຖອນຮາກຖານຄຳພະຍາກອນອອກ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນການກະບົດປີ 1863 ໄດ້ມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນປີ 1919 ທີ່ Adventism ແບບ Laodicean ຍອມໃຫ້ຂ່າວປະເສີດປອມຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ. ຂ່າວປະເສີດປອມນັ້ນ ມີພື້ນຖານຢ່າງສົມບູນເທິງວິທີການຂອງ Protestantism ທີ່ເສື່ອມຖອຍ. ຜູ້ອອກແບບດັ້ງເດີມຂອງມັນແມ່ນ W. W. Prescott, ແລະເຊັ່ນດຽວກັບ William Miller ຂ່າວປະເສີດຂອງຊາຍທັງສອງຄົນກໍຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບ “the daily,” ໃນພຣະທຳດານີເອນ. ຂ່າວປະເສີດທັງສອງນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຂໍ້ຄວາມ 2 Thessalonians ບ່ອນທີ່ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບເປັນຄັ້ງທຳອິດວ່າ “the daily,” ເປັນຕົວແທນຂອງ paganism. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ມີຊົນຊັ້ນໜຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Miller ຜູ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ໂປໂລໄດ້ນຳສະເໜີ ແລະອີກຊົນຊັ້ນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ມີຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງ.

ຄົນພວກໜຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Miller, “ຮັບຮູ້” ແລະຮັບຝົນປາຍລະດູ, ແລະຄົນອີກພວກໜຶ່ງ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Prescott, ຮັບການລໍ້ລວງອັນແຮງກ້າ. ການລໍ້ລວງອັນແຮງກ້າທີ່ພວກເຂົາຮັບນັ້ນ ອາໄສຢູ່ເທິງຂ່າວປະເສີດອັນປອມ, ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນຂ່າວປະເສີດເລີຍ, ແລະມັນຊີ້ບອກເຖິງຂ່າວສານອັນປອມຂອງຝົນປາຍລະດູ. ດັ່ງນັ້ນ, ສິ່ງອັນໜ້າສະອິດສະອືນປະການທີສາມໃນເອເຊກຽນ ຄື ແມ່ຍິງທັງຫຼາຍ (ຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍຂອງ Laodicean Adventism), ທີ່ກໍາລັງຮ້ອງໄຫ້ໃຫ້ແກ່ Tammuz. ນ້ຳຕາແຫ່ງລະດູຮ້ອນ (ຝົນ) ຂອງພວກນາງ ມີໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເກີດຜົນແຫ່ງການກ່ຽວກ່ຽວ.

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູສອງປະເພດນັ້ນແຜ່ຊຶມຢູ່ທົ່ວພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງຊ້ຳໆ ວ່າຝົນຖືກກັກໄວ້ຈາກປະຊາຊົນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ.

ເຂົາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ, ຖ້າຊາຍຄົນໜຶ່ງປະຖິ້ມເມຍຂອງຕົນ ແລະນາງໄດ້ຈາກເຂົາໄປ ແລະຕົກເປັນຂອງຊາຍອື່ນ, ເຂົາຈະກັບໄປຫານາງອີກໄດ້ຫຼື? ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ມົນທິນຢ່າງຫນັກຫຼື? ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ເປັນຍິງໂສເພນີກັບຄົນຮັກຫຼາຍຄົນ; ເຖິງກະນັ້ນ ຈົ່ງກັບຄືນມາຫາເຮົາ, ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້. ຈົ່ງຍົກຕາຂອງເຈົ້າຂຶ້ນໄປຍັງບ່ອນສູງທັງຫຼາຍ ແລະເບິ່ງວ່າມີບ່ອນໃດທີ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນອນຮ່ວມ. ຕາມຂ້າງທາງ ເຈົ້າໄດ້ນັ່ງຄອຍພວກເຂົາ, ເໝືອນດັ່ງຊາວອາຣາເບຍໃນຖິ່ນກັນດານ; ແລະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປື້ອນເປິະດ້ວຍການຫລິ້ນຊູ້ ແລະດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ ຝົນຫ່າໃຫຍ່ຈຶ່ງຖືກຫ້າມໄວ້ ແລະບໍ່ມີຝົນປາຍລະດູ; ແລະເຈົ້າມີໜ້າຜາກຂອງຍິງໂສເພນີ, ເຈົ້າປະຕິເສດທີ່ຈະລະອາຍ. ເຢເຣມີຢາ 3:1–3.

passage unavailable

This passage is not yet available in .

“ຝົນປາຍລະດູຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, April 21, 1891.

ເມື່ອຝົນທ້າຍລະດູໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງ Adventism ຂອງລາວໂອດີເຊຍຈະບໍ່ຮັບຮູ້ວ່ານັ້ນແມ່ນຝົນທ້າຍລະດູ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຖືກຝັງໃຈດ້ວຍຂ່າວສານເລື່ອງຝົນທ້າຍລະດູອັນເປັນເທັດ ຊຶ່ງເອເຊກຽນໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໂດຍຮູບພາບເຖິງພວກຜູ້ຍິງທີ່ກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ຫາ Tammuz ແລະໃນການນຳມາປະຍຸກຕ໌ນັ້ນແມ່ນເປັນຂ່າວສານແຫ່ງສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພ.

“ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດສອດຄ່ອງກັບຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຕົນໄດ້ຮັບເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຈະໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ. ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ກ້າວໜ້າທຸກວັນໃນການສະແດງອອກເຖິງຄຸນຄວາມດີຄຣິດສະຕຽນອັນມີຊີວິດແລະເຄື່ອນໄຫວ ພວກເຮົາຈະບໍ່ຮັບຮູ້ການສຳແດງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃນຝົນປາຍ. ມັນອາດກຳລັງຕົກລົງເທິງໃຈທັງຫຼາຍຮອບຂ້າງພວກເຮົາ ແຕ່ພວກເຮົາຈະບໍ່ຈຳແນກຫຼືຮັບມັນໄດ້.” Testimonies to Ministers, 507.

ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບຜູ້ອາລັກຂາປະຊາຊົນທີ່ຈະຮັບຮູ້ການມາເຖິງຂອງຝົນປາຍ, ເພາະຂ່າວປະເສີດອັນທຽມເທັດຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບຝົນປາຍອັນທຽມເທັດນັ້ນ ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການສຳແດງໃດໆແຫ່ງລິດເດດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ເຄີຍມີຢູ່ໃນຍຸກກ່ອນໆ.

“ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ ຈະມີການສຳແດງອັນອັດສະຈັນແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ມັນຈະບໍ່ມາສະທ້ອນເທິງຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະບໍ່ໄດ້ເປີດປະຕູແຫ່ງຈິດໃຈໂດຍການສາລະພາບບາບແລະການກັບໃຈ. ໃນການສຳແດງແຫ່ງລິດອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງສ່ອງແສງໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາຈະເຫັນພຽງແຕ່ບາງສິ່ງທີ່ໃນຄວາມຕາບອດຂອງຕົນ ພວກເຂົາຄິດວ່າເປັນອັນຕະລາຍ, ບາງສິ່ງທີ່ຈະປຸກເຮົ້າຄວາມຢ້ານກົວຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະຕຽມຕົນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານມັນ. ເນື່ອງຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງກະທຳການຕາມແນວຄິດແລະຄວາມຄາດໝາຍຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະຄັດຄ້ານພຣະລາຊກິດນັ້ນ. ‘ເປັນຫຍັງ,’ ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ‘ພວກເຮົາຈຶ່ງຈະບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນພຣະລາຊກິດນີ້ມາຫຼາຍປີແລ້ວ?’—ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕອບສະໜອງຕໍ່ຄຳເຕືອນ ແລະຄຳວິງວອນໃນຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຍັງດື້ດຶງເວົ້າຢ່າງບໍ່ຍອມລົດລະວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍມັ່ງມີ ແລະເພີ່ມພູນດ້ວຍຊັບສິນ ແລະບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ.’ ຄວາມສາມາດ ຫຼື ປະສົບການອັນຍາວນານ ຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ມະນຸດເປັນຊ່ອງທາງແຫ່ງແສງສະຫວ່າງ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພວກເຂົາຈະນຳຕົນເອງໄປຢູ່ໃຕ້ລຳແສງອັນເຈີດຈ້າຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ແລະໄດ້ຮັບການເອີ້ນ, ການຊົງເລືອກ, ແລະການຕຽມພ້ອມ ໂດຍການປະທານຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເມື່ອມະນຸດຜູ້ຈັດການກັບສິ່ງອັນບໍລິສຸດ ຈະຖ່ອມຕົນລົງພາຍໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນ. ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນມະນຸດແຫ່ງການຢັ່ງຮູ້—ເປັນມະນຸດທີ່ມັ່ງຄັ່ງໃນພຣະຄຸນແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງ. ລັກສະນະນິໄສອັນແຂງກະດ້າງ ແລະເຫັນແກ່ຕົວຢ່າງແຮງກ້າຂອງພວກເຂົາ, ຄວາມດື້ດ້ານຂອງພວກເຂົາ, ຈະຖືກເຫັນໃນແສງທີ່ສ່ອງອອກມາຈາກພຣະສະຫວ່າງຂອງໂລກ. ‘ເຮົາຈະມາຫາເຈົ້າໂດຍໄວ, ແລະຈະຍົກເອົາຄັນປະທີບຂອງເຈົ້າອອກຈາກທີ່ຂອງມັນ, ຖ້າເຈົ້າບໍ່ກັບໃຈ.’ ຖ້າຫາກທ່ານສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍສຸດໃຈຂອງທ່ານ ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ທ່ານພົບ.” Review and Herald, December 23, 1890.

ພວກຜູ້ເຖົ້າໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ ບົດທີ 8 ໄດ້ຍອມຮັບຂ່າວປະເສີດແຫ່ງສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພໃນປີ 1919, ແລະເມື່ອວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ມາເຖິງ ຜົນແຫ່ງການກະບົດທີ່ທະວີຂຶ້ນນັ້ນກໍໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນຄວາມບໍ່ສາມາດຂອງພວກເຂົາທີ່ຈະຮັບຮູ້ການມາເຖິງຂອງຝົນປາຍລະດູ. ໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989, ພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທຳຊ້ຳຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ຢ່າງກົງທຸກຕົວອັກສອນ. ມິນເລີເປັນສັນຍາລັກຂອງເອລີຢາ, ແລະເອລີຢາໄດ້ກ່າວແກ່ອາຮາບຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ ຈະບໍ່ມີຝົນ ນອກຈາກຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງເອລີຢາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງເຮົາກ່ຽວກັບຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ Adventism ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“ຊົນຊັ້ນທີ່ບໍ່ຮູ້ສຶກເສົ້າໂສກເນື່ອງດ້ວຍການຖອຍຕົກທາງຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ໄວ້ທຸກເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງຄົນອື່ນ ຈະຖືກປ່ອຍໄວ້ໂດຍບໍ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມອບຫມາຍແກ່ບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະອົງ ຄືບັນດາຊາຍຜູ້ຖືອາວຸດສັງຫານຢູ່ໃນມືຂອງຕົນວ່າ: ‘ຈົ່ງໄປຕາມຫຼັງເຂົາຜ່ານທົ່ວນະຄອນ ແລະ ຈົ່ງຟາດຟັນ: ຢ່າໃຫ້ຕາຂອງເຈົ້າໄວ້ຊີວິດ ແລະ ຢ່າມີຄວາມສົງສານເລີຍ: ຈົ່ງຂ້າໃຫ້ສິ້ນເຊີງທັງຄົນເຖົ້າແລະຄົນຫນຸ່ມ ທັງຍິງສາວ ແລະ ເດັກນ້ອຍ ແລະ ບັນດາແມ່ຍິງ: ແຕ່ຢ່າເຂົ້າໃກ້ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມີເຄື່ອງຫມາຍຢູ່ເທິງຕົນ; ແລະ ຈົ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະຖານນະມັດສະການຂອງເຮົາ.’ ແລ້ວພວກເຂົາກໍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ ຜູ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະນິເວດ.”

“ໃນທີ່ນີ້ ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ຄຣິດຈັກ—ພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ຮູ້ສຶກເຖິງການຕີສອນແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຊາຍຊະລາ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ເຂົາ ແລະເຄີຍຢືນຢູ່ໃນຖານະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຜົນປະໂຫຍດຝ່າຍວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ, ໄດ້ຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາ. ເຂົາໄດ້ຖືເອົາຈຸດຍືນວ່າ ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄອຍຖ້າຫາການອັດສະຈັນ ແລະການສຳແດງອັນເດັ່ນຊັດແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງໃນວັນກ່ອນ. ຍຸກສະໄໝໄດ້ປ່ຽນໄປແລ້ວ. ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຍິ່ງເສີມຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງເຂົາໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ, ແລະເຂົາກ່າວວ່າ: ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ກະທຳດີ ແລະພຣະອົງກໍຈະບໍ່ກະທຳຮ້າຍ. ພຣະອົງຊົງປະກອບດ້ວຍພຣະເມດຕາຫຼາຍເກີນໄປທີ່ຈະລົງໂທດປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍການພິພາກສາ. ດັ່ງນັ້ນ ‘ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມປອດໄພ’ ຈຶ່ງເປັນສຽງຮ້ອງຂອງບັນດາຄົນທີ່ຈະບໍ່ຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນອີກດັ່ງສຽງແກເພື່ອຊີ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນການລ່ວງລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບເຫັນບາບຂອງເຂົາ. ຫມາໃບ້ເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ບໍ່ຍອມເຫົ່າ ຄືຜູ້ທີ່ຈະຮັບຮູ້ການແກ້ແຄ້ນອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືກກະທຳໃຫ້ພຣະພິໂລດ. ທັງຜູ້ຊາຍ, ຍິງສາວ, ແລະເດັກນ້ອຍເລັກໆ ຕ່າງພາກັນພິນາດໄປພ້ອມກັນ.”

“ຄວາມອັນໜ້າກຽດຊັງທັງຫຼາຍທີ່ບັນດາຜູ້ຊື່ສັດໄດ້ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍນັ້ນ ແມ່ນທັງໝົດທີ່ສາຍຕາອັນຈຳກັດຂອງມະນຸດສາມາດມອງເຫັນໄດ້; ແຕ່ບາບອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດໂດຍຫ່າງໄກ, ຄືບາບທີ່ກະຕຸ້ນຄວາມຫຶງຫວງແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍລິສຸດແລະບໍ່ມີມົນທິນ, ນັ້ນຍັງບໍ່ຖືກເປີດເຜີຍ. ພຣະອົງຜູ້ຊົງສຳຫຼວດຈິດໃຈທັງປວງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊົງຊາບບາບທຸກປະການທີ່ຖືກກະທຳຢ່າງລັບໆໂດຍບັນດາຜູ້ປະກອບຄວາມຊົ່ວ. ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ມາເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກວ່າຕົນປອດໄພໃນການຫລອກລວງຂອງຕົນ ແລະເນື່ອງຈາກພຣະອົງຊົງອົດທົນຍາວນານ ຈຶ່ງກ່າວວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງເຫັນ, ແລ້ວກໍປະພຶດຮາວກັບວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງລະທິ້ງໂລກແລ້ວ. ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງເປີດໂປງຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຂອງເຂົາ ແລະຈະຊົງເປີດເຜີຍຕໍ່ໜ້າຄົນອື່ນເຖິງບາບເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ເຂົາໄດ້ລະມັດລະວັງປົກປິດໄວ້ຢ່າງຍິ່ງ.”

“ບໍ່ມີຄວາມເໜືອກວ່າໃນລຳດັບຊັ້ນ, ກຽດສັກສີ, ຫຼືປັນຍາຝ່າຍໂລກ; ບໍ່ມີຕຳແໜ່ງໃດໃນພະລາຊະກິດອັນສັກສິດ ທີ່ຈະຮັກສາມະນຸດໄວ້ຈາກການຍອມສະລະຫຼັກການ ເມື່ອພວກເຂົາຖືກປະໄວ້ໃຫ້ແກ່ຫົວໃຈອັນຫຼອກລວງຂອງຕົນເອງ. ຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກນັບຖືວ່າສົມຄວນແລະຊອບທຳ ກັບພິສູດວ່າເປັນຫົວໂຈກໃນການກະບົດຫຼັງ ແລະເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຄວາມເພີກເຉີຍ ແລະແຫ່ງການນຳພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າໄປໃຊ້ຜິດ. ພຣະອົງຈະບໍ່ທົນຕໍ່ວິຖີຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ, ແລະໃນພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈັດການກັບພວກເຂົາໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ.”

“ດ້ວຍຄວາມຝືນພຣະທັຍ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຖອນການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງອອກຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະໄດ້ສຳຜັດອຳນາດຂອງພຣະວັດຈະນະໃນການປະຕິບັດພັນທະກິດແກ່ຜູ້ອື່ນ. ຄັ້ງໜຶ່ງພວກເຂົາເຄີຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານດ້ວຍການສະຖິດຢູ່ ແລະການຊົງນຳຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີຈາກພຣະອົງ ແລະໄດ້ນຳພາຜູ້ອື່ນໃຫ້ໄປສູ່ຄວາມຜິດພາດ ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃຕ້ຄວາມບໍ່ໂປດປານຈາກສະຫວັນ.” Testimonies, volume 5, 211, 212.