ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກແປດສິບເຈັດ

ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນໄດ້ສະແດງເຖິງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວັນຕິດ.

ຊາວແອັດເວັນຕິສຕ໌ແບບມິນເລີໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມານັ້ນສຳເລັດລົງຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນ.

ປະຫວັດຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຈຸດມຸ່ງໝາຍສຸດທ້າຍຂອງຄຳອຸປະມານັ້ນກໍຄືວ່າ ພວກພົມມະຈາລີມີນ້ຳມັນຫຼືບໍ່, ຊຶ່ງນັ້ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ.

“ນ້ຳມັນ” ໃນຄຳອຸປະມານີ້ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ອຸປະນິໄສ,” ແລະຍັງເປັນ “ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ” ອີກດ້ວຍ. ອຸປະນິໄສທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນໄດ້ແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ກິນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

“ນ້ຳມັນ” ຍັງໝາຍເຖິງຂ່າວສານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.

“ນ້ຳມັນ” ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ສື່ຖຶງການສະຖິດຢູ່ອັນຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຊຶ່ງກໍເປັນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີສອງດ້ວຍນັ້ນ, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຂອງ Jones ແລະ Waggoner ໃນການກະບົດປີ 1888.

ຂ່າວສານນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ.

ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຝົນປາຍໄດ້ເລີ່ມປະພອຍລົງ ແລະ ປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ແລະ ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ ກໍໄດ້ເລີ່ມຊ້ຳຮອຍຄືນອີກ. ໃນເວລານັ້ນເອງ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍໄດ້ກິນໜັງສືມ້ວນທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນ, ແລະ ໂດຍການກະທຳດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຖືກນຳກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ຂອງ Jeremiah, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນຄົນຍາມທີ່ຈະຕ້ອງເປົ່າແກເຕືອນໄພ. ຄຳເຕືອນໂດຍສຽງແກນັ້ນ ຄື ຂ່າວສານແຫ່ງ Laodicea ຊຶ່ງ Isaiah ໄດ້ເປັນຕົວແທນໄວ້ວ່າເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງ.

ຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສາມ ເລີ່ມຕົ້ນໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ.” ໃນຈຸດນັ້ນ ຈະມີ “ຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຊຶ່ງຈະທົດສອບຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນເວລານັ້ນ, ແຕ່ຈະເປັນໄປພຽງຫຼັງຈາກຄວາມຮູ້ນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດພິມເຜີຍແຜ່ເປັນຂ່າວສານທີ່ຖືກຈັດຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ່າວສານທີ່ຖືກຈັດຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການນັ້ນຈະ “ໄດ້ຮັບພະລັງ”, ແລະ ການໄດ້ຮັບພະລັງນັ້ນຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ. ການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນນັ້ນຊີ້ບອກການໂຕ້ວາທີຂອງຮາບາກຸກ ແລະ ຄົນສອງພວກເລີ່ມຈຳແນກຂ່າວສານໜຶ່ງ ຊຶ່ງອາດເປັນບໍ່ວ່າຂ່າວສານແທ້ ຫຼື ຂ່າວສານປອມຂອງຝົນປາຍລະດູ. ຈາກນັ້ນ ຜູ້ສັດຊື່ຈຶ່ງກາຍເປັນຍາມເຝົ້າຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງເລີ່ມເປົ່າສຽງແກເຕືອນໄພເປັນຂ່າວສານ.

ຂ່າວສານແຫ່ງແກທີ່ແທ້ຈິງ ຕັ້ງຢູ່ເທິງແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ເທິງສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ. ມັນເປັນຄຳເຕືອນແກ່ລາໂອດີເກຍ, ແລະເປັນຄຳເຕືອນທີ່ຊີ້ບອກບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການໂຕ້ວາທີທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເມື່ອຄົນກຸ່ມໜຶ່ງກາຍເປັນ “ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ,” ແລະຜູ້ເຝົ້າຍາມທີ່ແທ້ຈິງຖືກເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນສູ່ຄວາມຮ້ອນຮົນສຳລັບຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາເຄີຍສະແດງອອກມາກ່ອນຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນ. ເມື່ອຜູ້ເຝົ້າຍາມໄດ້ກັບຄືນມາ, ພວກເຂົາກໍຕະໜັກວ່າພວກເຂົາຢູ່ໃນ “ເວລາແຫ່ງການລໍຄອຍ”, ແລະວ່າຂ່າວສານທີ່ເບິ່ງຄືວ່າລົ້ມເຫຼວນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຈະສຳເລັດເປັນຈິງ, ແຕ່ຕາມລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຮັບການພັດທະນາຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໜຶ່ງ (ແຕ່ກໍຍັງເປັນຊ່ວງເວລາຢູ່ດີ), ແລະເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນມາເຖິງ ມັນຖືກເປັນຕົວແທນເປັນຂ່າວສານຂອງ “ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ”, ຊຶ່ງເປັນພຽງການເພີ່ມພູນຂອງຂ່າວສານທີ່ເລີ່ມໄດ້ຮັບພະລັງ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງນັ້ນໄດ້ລົງມາ.

ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນມາເຖິງ, ການແຍກອອກລະຫວ່າງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບຕຳແໜ່ງເປັນຍາມເຝົ້າໃນເວລາທີ່ທູດສະຫວັນລົງມາ ກັບບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດນັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ການແຍກອອກນັ້ນຊີ້ບອກຈຸດເວລາທີ່ຕາປະທັບຖືກປະທັບລົງເທິງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ລ່ວງໜ້າກ່ອນການເທລົງມາຂອງຝົນປາຍ ໂດຍປາສະຈາກ “ການວັດແທກ” ທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ເທິງຝົນປາຍຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນລົງມາ.

ປະຫວັດສາດຂອງພວກມິລເລີໄຣດ໌ເປັນຕົວຢ່າງປະກອບຂອງຝົນປາຍໃນລະຫວ່າງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ການໂຕ້ວາທີຂອງຮາບາກຸກໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍສອງຢ່າງ ຄື ຂ່າວສານທີ່ແທ້ ແລະ ຂ່າວສານທີ່ປອມ. ໂປໂລໄດ້ຈຳແນກຄົນກຸ່ມໜຶ່ງວ່າເປັນຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງ ແລະ ອີກກຸ່ມໜຶ່ງເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມລວງຫຼອກອັນແຮງກ້າ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮັກຕໍ່ຄວາມຈິງ ແລະ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອ “ຄຳມຸສາ.”

ຂະບວນການມິນເລີຣາຍທ໌ເປັນຕົວແທນຂອງການພັດທະນາແຫ່ງຄວາມຈິງ ຊຶ່ງເພີ່ມພູນຂຶ້ນໃນຄວາມຮູ້ແລະລິດເດດ ຕັ້ງແຕ່ “ເວລາແຫ່ງປາຍ” ຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຍາມ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ”. ຂະບວນການມິນເລີຣາຍທ໌ໄດ້ຈຳແນກໝຸດໝາຍສຳຄັນບາງປະການຢ່າງຈົງເຈາະ ທີ່ມີຄວາມຂະໜານກັນ ເຊັ່ນ “ເວລາແຫ່ງປາຍ”, ການ “ຈັດຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ” ຂອງຂ່າວສານ ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍ “ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້”, ການ “ຮັບພະລັງ” ຂອງຂ່າວສານ ທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາ, “ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ” ທີ່ນຳເຂົ້າຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນວ່າເປັນ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ”, ແລະຕໍ່ມາ “ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທີສອງ” ອັນເປັນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ທີ່ປະຕູແຫ່ງຍຸກການຈັດສັນພຣະຄຸນບານໜຶ່ງຖືກ “ປິດ” ແລະອີກປະຕູແຫ່ງຍຸກການຈັດສັນພຣະຄຸນບານໜຶ່ງຖືກ “ເປີດ”.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງມິນເລີ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ຜູກພັນຢູ່ໃນຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ໃນດານີເອນ ບົດ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14. “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ໄດ້ມາເຖິງເມື່ອສິ້ນສຸດ “ເຈັດເທື່ອ” ແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ອານາຈັກພາກເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ. ການຈັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງທາງການຂອງຂ່າວສານຂອງມິນເລີໃນປີ 1831 ໄດ້ມາເຖິງຫຼັງຈາກການຈັດພິມພຣະຄຳພີຄິງເຈມສ໌ເປັນເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ.

ການເຄື່ອນໄຫວໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1989 ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີນັບຈາກການກະບົດໃນປີ 1863. “ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງ “ເຈັດເວລາ.” ທັງສອງການເຄື່ອນໄຫວໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງ “ເຈັດເວລາ.”

ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ຖືກຈັດຮູບແບບໃຫ້ເປັນທາງການໃນປີ 1996 ໂດຍການຈັດພິມບົດຄວາມຊຸດໜຶ່ງທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ, The Time of the End, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມໃນວາລະສານທີ່ເອີ້ນວ່າ, Our Firm Foundation. ບົດຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຕີພິມສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກຄຳປະກາດເອກະລາດໃນປີ 1776. ຂໍ້ຄວາມຂອງທັງສອງການເຄື່ອນໄຫວໄດ້ຖືກຈັດຮູບແບບໃຫ້ເປັນທາງການ ສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກປະຫວັດສາດໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ຄວາມທີ່ມາເຖິງໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງສອງຮ້ອຍຊາວປີນັ້ນ.

ຈໍານວນ “ສອງຮ້ອຍຊາວ” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອມໂຍງ (ສາຍເຊື່ອມ) ລະຫວ່າງ “ເຈັດເທື່ອ” ແຫ່ງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ອານາຈັກພາກໃຕ້ແຫ່ງຢູດາ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນ ດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14 ໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈໍານວນສອງຮ້ອຍຊາວໄດ້ເຊື່ອມຄໍາພະຍາກອນທັງສອງເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະຄໍາພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນກໍໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີຮ່ວມກັນໃນຂໍ້ພື້ນຖານຂອງສາສະໜາອາດເວັນຕິສຕ໌, ຄື ດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14. ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍພຣະອົງເອງໃນເຊິງຄໍາພະຍາກອນວ່າເປັນ “ນັກບຸນຜູ້ໜຶ່ງນັ້ນ,” ຊຶ່ງເປັນຄໍາແປຈາກຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “Palmoni,” ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຜູ້ນັບຈໍານວນອັນມະຫັດສະຈັນ”.

ພຣະຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນໄດ້ນໍາສະເໜີນິມິດສອງປະການ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສອງແນວຂອງຄໍາພະຍາກອນ ໃນສອງຂໍ້ພຣະຄໍາພີນັ້ນເອງ ທີ່ Sister White ໄດ້ລະບຸວ່າເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງ Adventism. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັນໂດຍສາຍສັນຍະລັກຂອງສອງຮ້ອຍຊາວປີ ໄປຫາເວລາທີ່ພວກມັນບັນລຸຜົນໃນປີ 1844. Habakkuk ບົດທີສອງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຂໍ້ທີຊາວ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການກໍາໜົດໝາຍເລກ “ສອງຮ້ອຍຊາວ” ໄວ້ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອີກແບບໜຶ່ງໂດຍພຣະຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ, ເພາະວ່າຂໍ້ພຣະຄໍາພີນັ້ນໄດ້ລະບຸລັກສະນະສໍາຄັນປະການໜຶ່ງຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົ້ນແບບສໍາເລັດ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີນັ້ນ.

ສອງໄລຍະເວລາພະຍາກອນທີ່ເປັນເສົາຄໍ້າກາງຂອງ Adventism, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍກົງໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນ Wonderful Numberer, ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັນດ້ວຍສອງຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະພຣະເຢຊູ (Wonderful Numberer), ຜູ້ຊົງລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອີກສິ່ງໜຶ່ງສະເໝີ, ໄດ້ຊົງໝາຍຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາເຫຼົ່ານັ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ດ້ວຍຕົວເລກສອງຮ້ອຍຊາວ.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ເຊັ່ນດຽວກັບການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ “ເວລາສິ້ນສຸດ” (1798 ແລະ 1989 ຕາມລຳດັບ), ບ່ອນທີ່ “ເຈັດເທື່ອ,” ຂອງພຣະບັນຍັດເລວີ 26 ໄດ້ຖືກລະບຸ. ຫຼັກໝາຍຖັດໄປໃນທັງສອງປະຫວັດຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການສິ້ນສຸດລົງຂອງສອງຮ້ອຍຊາວປີ, ຊຶ່ງກໍເປັນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ເຊັ່ນກັນ, ເພາະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງນິມິດທັງສອງ (chazon ແລະ mareh) ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີທີ່ເຊື່ອມພວກມັນເຂົ້າດ້ວຍກັນ.

ການຈັດພິມພຣະຄຳພີ King James ໃນປີ 1611, ການຈັດໃຫ້ຂ່າວສານຂອງ Miller ເປັນທາງການດັ່ງທີ່ໄດ້ຕີພິມໃນໜັງສືພິມ Vermont Telegraph, ການຈັດພິມຄຳປະກາດເອກະລາດ, ແລະການຕີພິມ The Time of the End ໃນນິຕິຍະສານ Our Firm Foundation, ລ້ວນແຕ່ເປັນການຕີພິມທັງສິ້ນ. ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສອງຊ່ວງເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ ຕ່າງເປັນຕົວແທນຂອງການຕີພິມໃນຖານະເປັນໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດ. ຕົວເລກ “ສອງຮ້ອຍຊາວ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງສາຍເຊື່ອມທາງຄຳພະຍາກອນ, ແລະການຕີພິມທັງສີ່ນັ້ນຖືກເຊື່ອມໂຍງກັນ ໂດຍການເປັນການຕີພິມເໝືອນກັນ, ແລະຍັງໂດຍຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຖານະເປັນ “ການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້” ໃນປະຫວັດສາດຂອງແຕ່ລະຊ່ວງ.

ພຣະຄໍາພີໃນປີ 1611 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສື່ສານຂ່າວປະເສີດຈາກລານສະຫວັນໄປສູ່ມະນຸດຊາດ. ຂ່າວສານຂອງ Miller ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ, ແລະແຜນພາບອັນສັກສິດສອງສະບັບຂອງ Habakkuk ເຮັດໃຫ້ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຂ່າວສານຂອງ Miller ໄດ້ຖືກສະແດງໃນຮູບແບບກາຟິກໂດຍຜ່ານເສັ້ນສາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດ. “Vermont” ໝາຍເຖິງ “ພູເຂົາສີຂຽວ”, ແລະຕາມການດົນໃຈ “ສີຂຽວ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມເຊື່ອ.

ຂ່າວສານຂອງມິນເລີ ໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເປັນທາງການ ແລະຖືກປະກາດອອກມາຈາກຄຣິດຕະຈັກທີ່ສັດຊື່, ເພາະວ່າ “ພູເຂົາ” ໃນຍຸກສຸດທ້າຍແມ່ນ “ຄຣິດຕະຈັກ”.

ຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບທີ່ໄດ້ຮັບການຈັດຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການຂອງ Miller ໄດ້ອອກມາຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ສັດຊື່, ແລະສິ່ງພິມທີ່ມີຊື່ວ່າ The Telegraph ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຈາກສະຫວັນ ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະຄຳພີ King James, ເພາະວ່າຄຳວ່າ “telegraph” ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນຈາກສອງຄຳໃນພາສາກຣີກ ໝາຍເຖິງຂ່າວສານຈາກບ່ອນທີ່ຢູ່ໄກ. ຄຳທຳອິດ (tele) ໝາຍເຖິງ “ຫ່າງໄກ ຫຼື ຈາກບ່ອນທີ່ໄກ,” ແລະຄຳທີສອງ (grapho) ໝາຍເຖິງ “ຂຽນ ຫຼື ບັນທຶກ.” ເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນ ມັນມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຂຽນ ຫຼື ສົ່ງຕໍ່ໃນໄລຍະຫ່າງໄກ.” ໃນປີ 1611 ພຣະເຈົ້າ, ໂດຍຜ່ານການຈັດພິມພຣະຄຳພີ King James, ໄດ້ສົ່ງຕໍ່ຂ່າວສານຂອງພຣະອົງຈາກສະຫວັນ, ແລະເມື່ອຄົບສອງຮ້ອຍຊາວປີ, ຂ່າວສານຂອງ Miller, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຈັດຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1831 ໃນ Vermont Telegraph, ກໍໄດ້ສົ່ງຕໍ່ຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າຈາກສະຫວັນເຊັ່ນກັນ. ຂ່າວສານນັ້ນຄື “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ” ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃນ “ເວລາແຫ່ງປາຍການ” ໃນປີ 1798, ແລະຈາກນັ້ນກໍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນສຳລັບຄົນຮຸ່ນນັ້ນ. ປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດຂອງ Future for America.

ຖະແຫຼງການອິດສະຫຼະພາບໃນປີ 1776 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ. ມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະໂດຍການນັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຈຳກັດອິດສະຫຼະພາບໃນຕອນທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ຂ່າວສານຂອງ Future for America (ດັ່ງທີ່ຊື່ນັ້ນບົ່ງບອກ) ໄດ້ລະບຸເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດທີ່ໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ໂດຍການຕີພິມຖະແຫຼງການອິດສະຫຼະພາບ. ສອງຮ້ອຍຊາວປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1996 ພາລະກິດຮັບໃຊ້ທີ່ໄດ້ຈັດພິມນິຕິຍະສານ The Time of the End ໄດ້ຮັບນິຕິບຸກຄົນຕາມກົດໝາຍ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ຖືກຕັ້ງຊື່ວ່າ Future for America. ໃນປີນັ້ນ, ນິຕິຍະສານ The Time of the End, ຊຶ່ງປະກອບຂຶ້ນຈາກບົດຄວາມຕ່າງໆທີ່ເຄີຍລົງພິມໃນສິ່ງພິມທີ່ມີຊື່ວ່າ Our Firm Foundation, ໄດ້ຖືກຕີພິມ.

ຊື່ຂອງພັນທະກິດ Future for America ໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງຄໍາປະກາດເອກະລາດ, ເພາະວ່າສິ່ງພິມນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເປັນພາບປະກອບຂອງຈຸດຈົບສະເໝີ. ຊື່ຂອງສິ່ງພິມນັ້ນຄື The Time of the End ໄດ້ກ່າວເຖິງທັງ “the time of the end” ໃນປີ 1989, ແຕ່ຍັງກ່າວເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງເມື່ອ Michael ຍືນຂຶ້ນດ້ວຍ. ຂ່າວສານທີ່ຖືກຈັດຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການໃນສິ່ງພິມນັ້ນ (Daniel ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ຫາ 45) ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໂດຍການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989 (the time of the end), ແລະຂໍ້ພຣະຄໍາທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ນໍາສະເໜີລໍາດັບຂອງປະຫວັດສາດທີ່ດໍາເນີນຕໍ່ໄປຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງຂໍ້ທີ 1 ຂອງບົດທີ 12, ຊຶ່ງລະບຸເຖິງການທີ່ Michael ຍືນຂຶ້ນ ແລະການປິດລົງຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ການພິມເຜີຍແຜ່ໜັງສື Declaration of Independence ໃນປີ 1776 ຈົນເຖິງການພິມເຜີຍແຜ່ນິຕິຍະສານ The Time of the End ກິນເວລາເທົ່າກັບສອງຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນກັບຈຸດສິ້ນສຸດກໍກຳລັງກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ພະຍາກອນດຽວກັນ. ການພິມເຜີຍແຜ່ The Time of the End ໄດ້ຖືກຮຽບຮຽງຂຶ້ນຈາກບັນດາບົດທີ່ໄດ້ຖືກພິມເຜີຍແຜ່ເປັນບົດຄວາມໃນສິ່ງພິມ Our Firm Foundation ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ແລະສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງຝ່າຍພະຍາກອນທີ່ວ່າ ຖ້າປາດສະຈາກການຍຶດໝັ້ນໃນຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງຂະບວນການ Millerite (ຊຶ່ງກໍຄື “our firm foundation”), ກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້” ໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1989.

ໝຸດໝາຍທີ່ຖືກແທນໄວ້ເປັນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ແລະ ໝຸດໝາຍທີ່ແທນເຖິງການ “ເຮັດໃຫ້ເປັນຮູບແບບຢ່າງເປັນທາງການ” ຂອງຂ່າວສານໃນປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສາມ ທັງສອງລ້ວນບັນຈຸອົງປະກອບຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ. ໝຸດໝາຍຕໍ່ໄປໃນປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານແມ່ນການປະທານພະລັງແກ່ຂ່າວສານ ດັ່ງທີ່ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີສິບ ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຫຼື ທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີສິບແປດ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ການສຳເລັດສົມບູນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງໃນ Revelation ບົດທີເກົ້າ ໄດ້ນຳທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີສິບລົງມາ, ແລະ ການສຳເລັດສົມບູນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມໃນ Revelation ບົດທີສິບ ໄດ້ນຳທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີສິບແປດລົງມາ.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຂະໜານກັນນັ້ນ ຝົນປາຍລະດູເລີ່ມ “ພົ່ນລົງ” ໃນຈຸດທີ່ທູດສະຫວັນລົງມາ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຂ່າວສານໄດ້ຮັບ “ລິດອຳນາດ” ໂດຍການຢືນຢັນຂອງເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້. ສຳລັບພວກມິນເລີໄຣດ ມັນຄືການສິ້ນສຸດລົງຂອງອຳນາດເປັນໃຫຍ່ຂອງອອດໂຕມັນ ອັນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາກ່ຽວກັບອິສລາມ ຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ຂໍ້ 15. ສຳລັບຂະບວນການຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ມັນຄື “ການໂກດແຄ້ນຂອງປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ” ອັນເປັນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອິສລາມ ຂອງວິບັດຄັ້ງທີສາມ ຊຶ່ງຢູ່ໃນເວລາຂອງແກທີເຈັດໃນ ພຣະນິມິດ 10:7 ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງນະຄອນນິວຢອກຖືກທຳລາຍລົງ.

ແຕ່ລະຫຼັກໝາຍສຳຄັນໃນປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານນັ້ນ ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບພະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນ Wonderful Numberer, ຜູ້ຊົງປະທັບລາຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງນິມິດສອງປະການທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະ ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ຍາມເຝົ້າພະຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນເວລາການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນ ໄດ້ເປົ່າແກເຕືອນໄພ ຊຶ່ງລວມທັງຂ່າວສານເຖິງ Laodicea ດ້ວຍ; ແລະໃນປີ 1856 ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບການເປີດຜະນຶກແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂອງ “seven times.” ຫຼັກໝາຍຂອງຕາຕະລາງສອງແຜ່ນຂອງ Habakkuk, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850, ອັນທັງສອງໄດ້ສະແດງ “seven times” ໃນລັກສະນະທາງພາບ, ໄດ້ມາເຖິງໃນຊ່ວງລະຫວ່າງການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນ ແລະ “first disappointment” ໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານ.

ເຫດໝາຍທາງໃນຂອງ “ເວລາຊັກຊ້າ” ເຊື່ອມຕິດໂດຍກົງກັບການຄາດຄະເນທີ່ຜິດພາດໃນປີ 1843, ຊຶ່ງເປັນການຄາດຄະເນເຖິງການສຳເລັດບັນລຸຂອງທັງສອງຊ່ວງເວລາ, ຄື ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ແລະ ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ແມ່ນການບົ່ງຊີ້ການສຳເລັດບັນລຸອັນໃກ້ເຂົ້າມາຂອງສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ. “ປະຕູ” ແຫ່ງຍຸກການທີ່ຖືກປິດ ຢູ່ທີ່ເຫດໝາຍທາງໃນສຸດທ້າຍ ບົ່ງຊີ້ການສຳເລັດບັນລຸຂອງສອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ, ແລະ ກຳນົດຈຸດທີ່ແກທີເຈັດ ຫຼື ແກຢູບິລີ ເລີ່ມເປົ່າດັງຂຶ້ນ. ທຸກເຫດໝາຍທາງໃນໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດ ເຊື່ອມຕິດໂດຍກົງກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະ “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນເສັ້ນດ້າຍທີ່ຜູກຮ້ອຍທັງສອງປະຫວັດສາດເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະ ທັງສອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.