ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກແປດສິບແປດ

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນລົງມາ ຖືກສະແດງໂດຍການທົດສອບວ່າຈະຮັບເອົາໜັງສືອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນແລ້ວກິນມັນຫຼືບໍ່. ຜູ້ທີ່ເລືອກກິນຂ່າວສານນັ້ນ ຈາກນັ້ນກໍຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບຄວາມຜິດຫວັງ ໃນຂະນະທີ່ກຸ່ມທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມກິນຖືກປະໄວ້ຂ້າງຫຼັງ. ໜັງສືນ້ອຍທີ່ຈະຕ້ອງກິນນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້” ກ່ຽວກັບຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ທີ່ຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງຄື 1798 ຫຼື 1989, ແລະຕໍ່ມາຈຶ່ງຖືກຈັດໃຫ້ເປັນຂ່າວສານຢ່າງເປັນທາງການ ຊຶ່ງຈະໃຫ້ຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນນັ້ນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນນັ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດໃດກໍຕາມ ເມື່ອຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບອິສລາມໄດ້ສຳເລັດບັນລຸແລ້ວ ຂ່າວສານທີ່ຈະຕ້ອງກິນຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນນັ້ນ ກໍຖືກຮັບໄວ້ຫຼືຖືກປະຕິເສດ. ຖ້າຂ່າວສານທີ່ໜັງສືນັ້ນເປັນຕົວແທນຖືກປະຕິເສດ ຜູ້ທີ່ເຮັດດັ່ງນັ້ນ ແລະຍັງພະຍາຍາມຮັກສາຄຳປະກາດຕົນວ່າຍັງເປັນຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກຢູ່ ກໍຖືກບັງຄັບໃຫ້ຜະລິດຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມຂຶ້ນ.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ການກະບົດໃນອະດີດຂອງບັນດາຊົນຮຸ່ນຂອງຂະບວນການ Adventism ໄດ້ຖືກນໍາກັບຄືນມາເປັນປະເດັນແຫ່ງການທົດສອບອີກຄັ້ງ. ພຣະຄຳພີຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ຊີ້ບອກເຖິງການໂຕ້ຖຽງຫນຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນເສັ້ນຄໍາພະຍາກອນຄູ່ຂະໜານກັບອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ເມື່ອຍາມເຝົ້າໄດ້ຖາມວ່າ ເຂົາຄວນຈະຕອບຢ່າງໃດໃນປະຫວັດສາດຂອງອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ, ເຂົາໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ “ຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໃນແຜ່ນຈາລຶກ.” ບັນດາຍາມເຝົ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້ຈັດທໍາແຜນພາບ 1843 ຂຶ້ນໃນປີ 1842, ແລະການຈັດທໍານັ້ນໄດ້ກາຍເປັນໝຸດໝາຍສໍາຄັນຫນຶ່ງ. ສິ່ງນັ້ນຄື “ນິມິດ” ໃນຮາບາກຸກ 2, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງໃນແຜ່ນຈາລຶກ ແລະຈະເປັນຜູ້ກ່າວໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

ໄມ່ດົນຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຕະໜັກເຫັນກິດຈະກຳຂອງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ ໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ກັບໄປສູ່ “ທາງເກົ່າ” ຂອງເຢເຣມີຢາ, ແລະໃຫ້ດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ. “ທາງເກົ່າ” ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ວິບັດທັງສາມໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ່ແປດ ຂໍ້ທີ່ສິບສາມ ເປັນຕົວແທນບົດບາດເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ. ໃນທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ, Future for America ໄດ້ເລີ່ມຜະລິດແຜນພູມສອງສະບັບຂອງຮາບາກຸກ ບົດທີ່ສອງ ໃນຈຸດດຽວກັນທຸກປະການໃນປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານຂອງພວກມິນເລີໄຣດ, ແຜນພູມທັງສອງນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນເປັນໝຸດໝາຍ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຈັດພິມແຜນພູມ 1843, ໃນປີ 1842.

ການພິມຄືນໃໝ່ຂອງແຜນພາບປີ 1843 ແລະ 1850 ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງທັນທີຫຼັງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ນັ້ນ ເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດ 2 ຫຼາຍພຽງເທົ່າກັນກັບການຕີພິມແຜນພາບປີ 1843 ໃນປີ 1842. ການຈັດທຳຕາຕະລາງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳບອກເລື່ອງໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດ 2, ແລະມັນຈຳເປັນຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກຄັ້ງໂດຍບັນດາແອດເວນຕິດຊາວລາໂອດີເຊຍຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມກັບຄືນໄປສູ່ “ທາງເກົ່າ” ຂອງເຢເຣມີຢາ.

ເຢເຣມີຢາຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການດຳເນີນໄປໃນ “ທາງເກົ່າແກ່” ຄືການພົບ “ການພັກຜ່ອນ” ແລະ ການພັກຜ່ອນນັ້ນຄື “ຝົນປາຍລະດູ” ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອບັນດາປະຊາຊາດພາກັນໂກດເຄືອງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກພັງທະລາຍລົງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ກິນຂ່າວສານນັ້ນ ກໍໄດ້ກາຍເປັນຍາມເຝົ້າຂອງຮາບາກຸກ ຜູ້ທີ່ຕ້ອງ “ຂຽນນິມິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດ”. ເຢເຣມີຢາຊີ້ເຖິງຍາມເຝົ້າກຸ່ມດຽວກັນນີ້ໂດຍກົງ ໃນໄລຍະເວລາຂອງ “ການພັກຜ່ອນ” ຊຶ່ງຄື “ຝົນປາຍລະດູ”.

ແກ້ວປະກາດທີ່ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເປົ່ານັ້ນ ແມ່ນແກ້ວປະກາດທີຫົກແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສອງໃນປະຫວັດສາດ Millerite, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍມັນແມ່ນແກ້ວປະກາດທີເຈັດແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ຜູ້ເຝົ້າຍາມຂອງຮາບາກຸກ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ເຝົ້າຍາມຂອງເຢເຣມີຢາ, ໄດ້ເປົ່າຂ່າວສານເຕືອນໄພອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນການກະບົດປີ 1888 ນັ້ນ ຖືກປະຕິເສດ. ແກ້ວປະກາດທີຫົກທີ່ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1888 ນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານເຖິງ Laodicea.

ຂໍ້ຄວາມຂອງແກສຽງແກສຽງທີ່ເຈັດໃນປີ 1888 ໄດ້ຖືກປະກາດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດແກ່ລາໂອດີເຊຍໃນປີ 1856, ແລະຕໍ່ມາຂໍ້ຄວາມຂອງລາໂອດີເຊຍໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ການຊົງເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ, ແລະໃຫ້ດຳເນີນໃນທາງນັ້ນເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການໄດ້ຮັບຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຝົນປາຍ, ໄດ້ລວມເອົາຂໍ້ຄວາມເຕືອນຂອງແກສຽງທີ່ເຈັດ ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນຂໍ້ຄວາມເຖິງລາໂອດີເຊຍ, ແລະ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຮາກຖານ.

“ຄວາມຕົວະ” ທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກ ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດການຫຼົງເຊື່ອຢ່າງແຮງກ້າຕາມທີ່ປາໂລໄດ້ຂຽນໄວ້ ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມຂອງ Laodicean Adventism ໃນປີ 1931, ສິບຫົກປີຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງສາດສະດາຍິງ. “ຄວາມຕົວະ” ທີ່ເຂົ້າມາໃນຄົນຮຸ່ນທີສາມນັ້ນ ຕາມຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນໄລຍະທີ່ຖືກສະແດງເປັນ “ພວກແມ່ຍິງຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອ Tammuz,” ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງກ່ຽວພັນກັບຂ່າວສານຝົນປາຍຈອມປອມ.

ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບວິທີທີ່ “ຄວາມຕົວະ” ໄດ້ຖືກເຜยແຜ່ ຄວນໄດ້ຮັບການເຂົ້າໃຈ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງ “ຄວາມຕົວະ” ໃນຄຳພະຍາກອນເວລາສຸດທ້າຍກໍຄວນໄດ້ຮັບການເຂົ້າໃຈເຊັ່ນກັນ. ບັນດາຊາຍຜູ້ເຢາະເຢີ້ຍທີ່ປົກຄອງເຢຣູຊາເລັມໃນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ສ້າງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສາມຂອງອັດເວນຕິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍ “ພວກຍິງທີ່ຮ້ອງໄຫ້ໃຫ້ທາມມູດ” ໃນເອເຊກຽນ ບົດ 8. ຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມຂອງພວກເຂົາ ຍັງຖືກນຳສະເໜີໂດຍເອເຊກຽນອີກວ່າເປັນຮາກຖານອັນປອມ, ກຳແພງປ້ອງກັນອັນປອມ, ແລະຂ່າວສານສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພອັນປອມ.

ຄວາມເທັດ ແລະ ຄວາມມຸສາ ທີ່ບັນດາຄົນຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍໃນເຢຣູຊາເລັມໃຊ້ເປັນທີ່ຫລົບຊ່ອນຢູ່ໃຕ້ນັ້ນ ໃນອິສະຢາ ບົດທີ 28 ແລະ 29 ໃນທີ່ສຸດກໍຖືກພິພາກສາ ແລະ ຖືກທຳລາຍໂດຍ “ໄພພິບັດທີ່ທະລັກລົ້ນ.”

“ແສ້ທີ່ຖ້ວມລົ້ນ” ຂອງອິຊາຢາ ແມ່ນ “ຝົນຫຼັ່ງຖ້ວມ” ຂອງເອເຊກຽນ, ຊຶ່ງຖືກນຳມາເຫນືອຜູ້ທີ່ “ທຳນາຍຄວາມຕົວະ,” ໂດຍສະເໜີ “ນິມິດອັນເປົ່າປ່ຽວ” ແລະໂດຍອ້າງວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ,” “ເຖິງແມ່ນວ່າ” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ບໍ່ໄດ້ຕັດ.” “ຄວາມຕົວະ” ທີ່ບຸລຸດໃນສະໄໝບູຮານຊ່ອນຕົວຢູ່ໃຕ້ນັ້ນ ຖືກສະແດງເປັນບາງສິ່ງທີ່ພວກເຂົາອ້າງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດໄວ້, ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນ “ຄວາມຕົວະ” ກ່ຽວກັບພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນພວກເຂົາໄດ້ຈຳແນກຄຳສອນໜຶ່ງຈາກພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນຄວາມຜິດພາດ, ຫຼືພວກເຂົາໄດ້ອ້າງຢ່າງຜິດໆວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ (ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດ), ກ່ຽວກັບຄຳສອນໜຶ່ງໃນພຣະຄຳພີ.

“ຄວາມຕົວະ” ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1931 ແມ່ນການອ້າງວ່າ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບຮອງທັດສະນະອັນເປັນເທັດເກືອບກັບ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ. ທັດສະນະອັນເປັນເທັດທີ່ວ່າ “the daily” ໝາຍເຖິງພັນທະກິດການປະຕິບັດໃນສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະຄຣິດ ໄດ້ຖືກສ້າງຢູ່ເທິງ “ຄວາມຕົວະ” ອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງອ້າງວ່າ ໃນປີ 1910, ເອັນເລນ ໄວທ໌ ໄດ້ແຈ້ງແກ່ A. G. Daniells ວ່າ ທັດສະນະຂອງລາວແລະ Prescott ທີ່ວ່າ “the daily” ເປັນຕົວແທນພັນທະກິດການປະຕິບັດໃນສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະຄຣິດ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຖືກຕ້ອງ ທັງໆ ທີ່ຂັດກັບຖ້ອຍຄຳທີ່ນາງໄດ້ຂຽນໄວ້ໂດຍກົງຢ່າງຊັດແຈ້ງ.

ທັດສະນະອັນເປັນເທັດກ່ຽວກັບ “the daily” ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນ (1931) ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນພາຍໃນອັດເວັນຕິດແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ, ໄດ້ກາຍເປັນຮາກຖານທາງເທວະວິທະຍາທີ່ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອສ້າງຂ່າວສານອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເອເຊກຽນໄດ້ພັນລະນາວ່າເປັນ “ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມປອດໄພ.” ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຕ່າງໆ ທີ່ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອຄ້ຳຈູນຮາກຖານອັນເປັນເທັດນັ້ນ ຄືບັນດາຫຼຽນ ແລະ ອັນມະນີປອມຫຼາກຫຼາຍທີ່ມິນເລີໄດ້ເຫັນໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ. ເມື່ອຮອດທ້າຍຄວາມຝັນຂອງລາວ ອັນມະນີແທ້ເດີມຂອງລາວກໍຖືກປົກຄຸມໄວ້ຢ່າງໝົດສິ້ນດ້ວຍຂອງປອມ ແລະ ຂີ້ເຫຍື້ອ, ແລະ ຂີ້ເຫຍື້ອພ້ອມທັງອັນມະນີ ແລະ ຫຼຽນປອມນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຄວາມຜິດພາດອັນເປັນຮາກຖານຂອງພວກເຂົາ ຄືວ່າ “the daily” ເປັນຕົວແທນພັນທະກິດການຮັບໃຊ້ໃນສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະຄຣິດ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຂອງເອເຊກຽນ, ສິ່ງເສດເຫຼືອ ແລະ ອັນຍະມະນີປອມ ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນ “ກຳແພງ” ທີ່ຖືກກໍ່ຂຶ້ນດ້ວຍປູນທີ່ອ່ອນແອເຫຼືອເກີນ ຈົນບໍ່ອາດຄ້ຳຈຸນໄວ້ໄດ້ພາຍໃຕ້ແຮງກົດດັນຂອງ “ລົມພາຍຸ” ຫຼື “ຝົນທີ່ຫຼັ່ງລົງຢ່າງລົ້ນເຫຼືອ.”

ສາດສະດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງຈາກຢູດາ ຜູ້ໄດ້ຕິຕຽນເຢໂຣໂບອາມ ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຕາຍຢູ່ລະຫວ່າງ “ລາ” ແລະ “ສິງ”. ສິງເປັນຕົວແທນຂອງບາບີໂລນ ແລະ ລາເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມ. ຄຳສອນສອງປະການທີ່ແອດເວນຕິສຶມແບບລາວດີເຊຍບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ ເຊິ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຕາຍຂອງສາດສະດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ຄື ຂ່າວສານເລື່ອງຕຳແໜ່ງພະສັນຕະປາປາ (ສິງ), ແລະ ຂ່າວສານເລື່ອງອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມ (ລາ).

“ລົມພາຍຸ” ຂອງເອເຊກີເອນ ແມ່ນສັນຍະລັກຂອງ “ລົມແຮງທີ່ຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້” ຂອງອິຊາຢາ ໃນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ” ໃນບົດທີຊາວເຈັດ. “ລົມພາຍຸ” ຂອງເອເຊກີເອນ ຍັງແມ່ນ “ລົມທັງສີ່” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີເຈັດ ຊຶ່ງຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ ຈົນກວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ. “ລົມພາຍຸ” ຂອງເອເຊກີເອນ ຍັງແມ່ນຂ່າວສານຂອງທ່ານຈາກ “ລົມທັງສີ່” ໃນບົດທີສາມສິບເຈັດ ຊຶ່ງນຳກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃຫ້ຟື້ນຄືນມາມີຊີວິດ ເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ. “ລົມພາຍຸ” ຂອງເອເຊກີເອນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ “ກຳແພງທີ່ກໍ່ດ້ວຍປູນທີ່ບໍ່ໄດ້ປຸງດີ” ພັງລົງ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູຂອງວິບັດປະການທີສາມ.

“ຝົນທີ່ໄຫຼຖ້ວມ” ຂອງເອເຊກຽນ ເປັນສັນຍະລັກຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແລະໂດຍຈົງເຈາະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມັນເປັນສັນຍະລັກຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ສາດສະດາຈາກຢູດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ຜູ້ທີ່ຕາຍຢູ່ລະຫວ່າງລາ ແລະ ສິງ, ເປັນຕົວແທນຂອງການຕາຍຂອງແອດເວນຕິດລາວດິເຊຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ໃນເວລາທີ່ລາມາເຖິງ (ວິບັດຄັ້ງທີສາມ), ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນບໍ່ຊ້ານີ້ (ສິງ). ການຕາຍຂອງແອດເວນຕິດລາວດິເຊຍເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອບັນດາປະຊາຊາດຖືກເຮັດໃຫ້ໂກດເຄືອງ, ແຕ່ຍັງຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນບໍ່ຊ້ານີ້. ການຕາຍຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍສາດສະດາຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ເກີດຂຶ້ນເພາະພວກເຂົາໄດ້ຫວນກັບໄປສູ່ແນວທາງວິທີການຂອງໂປຣແຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກແຈ້ງໂດຍກົງແລ້ວວ່າ ຈົ່ງຢ່າຫວນກັບໄປສູ່ “ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ.

ການຕາຍຂອງພວກເຂົາເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ທັນທີທີ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາ, ທູດສະຫວັນແຫ່ງການທຳລາຍກໍເລີ່ມງານຂອງຕົນ. ຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດໄດ້ຖືກສຳເລັດລົງໃນຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະການພິພາກສາເລີ່ມຕົ້ນໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະມັນເລີ່ມຕົ້ນກັບພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ຜູ້ເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາປະຊາຊົນ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຖິ້ມໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວຄົນ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຕາປະທັບໃນຊ່ວງເວລານັ້ນແມ່ນທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ. ພວກເຂົາຖືກປະທັບຕາກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້ ເພາະວ່າວິທີດຽວທີ່ຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເຕືອນໄດ້ ແມ່ນໂດຍການເຫັນຊາຍແລະຍິງໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ຜູ້ທີ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຄວາມຕາຍຂອງອັດເວນຕິດແຫ່ງລາໂອດິເຊຍ ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງຝົນປາຍ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມໂປຍລົງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະຖືກເທລົງຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາ ແລ້ວຊົງຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ ຊົນຊາດໜຶ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ສຳລັບນິລັນດອນ.

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນອັດເວັນຕິດແບບລາໂອດີເຊຍ ຜູ້ກຳລັງຕຽມຮັບ ແລະຈະໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊາຍຊາວສອງສິບຫ້າຄົນທີ່ກົ້ມນະມັດສະການດວງອາທິດໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8. ພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບຂ່າວສານ “ສັນຕິພາບ ແລະ ຄວາມປອດໄພ” ອັນເປັນເທັດຂອງເອເຊກຽນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມແປງ ທີ່ຖືກປະກາດໂດຍຍາມເຝົ້າທີ່ແທ້ຈິງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ. ຮາກຖານຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູອັນປອມນັ້ນ ຄືການລະບຸວ່າ “ການປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະຄຣິດ, ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວມັນເປັນສັນຍະລັກຂອງຊາຕານ. ຄວາມເຊື່ອຮາກຖານອັນເທັດນັ້ນ ຄືຫຼັກຄຳສອນທີ່ “ພວກຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍ ຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ” ໃຊ້ເພື່ອສ້າງກຳແພງຂອງພວກເຂົາດ້ວຍປູນທີ່ບໍ່ໄດ້ປຸງ.

ການລະບຸວ່າ “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດໂດຍ “ຄຳຕົວະ,” ໃນປີ 1931. ຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ກຳແພງທີ່ບໍ່ໄດ້ສາບດ້ວຍປູນ ຊຶ່ງສ້າງຂຶ້ນຈາກຫຼຽນປອມແລະອັນມະນີປອມ ໄດ້ຖືກກໍ່ຂຶ້ນ. “ກຳແພງ” ນັ້ນຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ພັງລົງ ເມື່ອຊາຍຜູ້ຖືແປງຂີ້ຝຸ່ນມາຮອດ ເພື່ອຊຳລະພື້ນລານຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດຈົດ. ການຊຳລະນັ້ນສຳເລັດລົງໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດພະຍາກອນ ລະຫວ່າງ “ລົມພາຍຸຮຸນແຮງ” (ລາຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001), ແລະ “ຝົນທີ່ໄຫຼລົ້ນ” (ສິງໂຕຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້). ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຖືກສັງຫານ ແລະຖືກຝັງໄວ້ໃນອຸບໂມງຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມແຫ່ງເບັດເອນ. ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ “ກຳແພງ” ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ແມ່ນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງລຸ້ນທີສີ່ຂອງອາດເວັນຕິສຶມ ຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ໂດຍການພິມເຜີຍແຜ່ປຶ້ມເຫຼັ້ມໜຶ່ງ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງລຸ້ນທີສາມ. ລຸ້ນທີສາມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພິມເຜີຍແຜ່ປຶ້ມ The Doctrine of Christ ຂອງ W. W. Prescott, ແລະລຸ້ນນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການພິມເຜີຍແຜ່ປຶ້ມ Questions on Doctrine. The Doctrine of Christ ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດທີ່ຖືກຕັ້ງໃຈໃຫ້ປາສະຈາກຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນແບບມິນເລີໄຣຕ໌. Questions on Doctrine ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວປະເສີດທີ່ປະຕິເສດພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກບັນລຸໂດຍພຣະຄຣິດ. The Doctrine of Christ ໄດ້ນຳເອົາແສງສະຫວ່າງຂອງນິມິດ (chazon) ແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນອອກໄປ, ແລະ Questions on Doctrine ໄດ້ນຳເອົາແສງສະຫວ່າງຂອງນິມິດ (Mareh) ກ່ຽວກັບ “ການປາກົດ” ຂອງພຣະຄຣິດອອກໄປ.

ໃນລະຫວ່າງປຶ້ມສອງເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ່າວສານຝົນຫຼັງອັນເທັດ ທີ່ຖືກແທນດ້ວຍ “ພວກຍິງຮ້ອງໄຫ້ໃຫ້ທັມມູດ” ໄດ້ຖືກພັດທະນາຂຶ້ນ. ຢູ່ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນເອງ ທີ່ “ຄຳຕົວະຂອງປີ 1931” ຖືກຜັກດັນ. ຄົນລຸ້ນທີສາມນັ້ນ (ສິ່ງນ່າກຽດຊັງ) ຍັງຖືກແທນດ້ວຍການປະນີປະນອມຂອງຄຣິສຕະຈັກທີສາມແຫ່ງເປີກາໂມ. ສັນຍາລັກຂອງການປະນີປະນອມໃນຄຣິສຕະຈັກທີສາມ ຊີ້ບອກເຖິງວຽກງານແຫ່ງການສະແຫວງຫາການຮັບຮອງຈາກສະຖາບັນທາງໂລກ ທີ່ໄດ້ກຳນົດກົດເກນສຳລັບສາດສະໜາສາດ ແລະກົດເກນສຳລັບການແພດ. ໃນຄົນລຸ້ນທີສາມນັ້ນເອງ ການປະນີປະນອມກັບຄວາມຈິງໄດ້ສຳເລັດລົງ ຊຶ່ງລວມເຖິງການນຳເຂົ້າ ແລະການເນັ້ນໜັກໃນການໃຊ້ພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ຖືກແປມາຈາກຕົ້ນສະບັບທີ່ຖືກບິດເບືອນ.

ໃນປີ 1957 ປຶ້ມ Questions on Doctrine ໄດ້ເປັນການຍອມຈຳນົນຕໍ່ຄວາມຈິງຫຼັກຂອງຂ່າວປະເສີດ. ຄວາມຈິງນັ້ນຄື ພຣະເຢຊູໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອຊ່ອຍພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນ “ຈາກ” ບາບ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອຊ່ອຍພວກເຮົາ “ໃນ” ບາບ. ຄຳສອນຂອງຄາທອລິກ ແລະ ໂປຣເຕສແຕນທີ່ຕົກໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ທີ່ວ່າມະນຸດບໍ່ສາມາດເຊື່ອຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ແມ່ນຂໍ້ໂຕ້ຖຽງອັນເປັນນິດຂອງຊາຕານ. ມະນຸດສາມາດ ແລະ ຈຳເປັນຕ້ອງເຊື່ອຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ້ວ່າຊາຕານຈະອ້າງວ່າ “ເຈົ້າຈະບໍ່ຕາຍແນ່ນອນ.” ທັດສະນະຂອງໂປຣເຕສແຕນທີ່ຕົກໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ ທີ່ວ່າມະນຸດບໍ່ສາມາດຊະນະບາບໄດ້ ແລະ ດັ່ງນັ້ນມະນຸດຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະເຢຊູຈະຊົງປ່ຽນແປງພວກເຂົາຢ່າງອັດສະຈັນໃຫ້ກາຍເປັນຫຸ່ນຍົນທີ່ເຊື່ອຟັງໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າໄວ້ໃນຄຳສອນຂອງປຶ້ມ Questions on Doctrine.

ໃນປີ 1957 ຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນທີສີ່ຂອງອາດເວັນຕິສມ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ, ແລະ ກຳແພງທີ່ບໍ່ໄດ້ຂາບດ້ວຍປູນຂອງມັນ (ກົດບັນຍັດ) ກໍໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈັດຫາເຫດຜົນຕາມຕັກກະທີ່ຈະອະນຸຍາດໃຫ້ຊາຍເຖົ້າບູຮານຊາວຊາຍທັງສອງສິບຫ້າຄົນກົ້ມຂາບດວງອາທິດໃນຕອນສະຫຼຸບຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ກຳແພງທີ່ບໍ່ໄດ້ຂາບດ້ວຍປູນນັ້ນ, ຊຶ່ງແມ່ນຄວາມເຊື່ອວ່າການຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນເປັນໄປບໍ່ໄດ້, ຖືກກວາດລ້າງໄປເມື່ອ “ກຳແພງ” ແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດຖະບານຖືກຍົກອອກ, ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນແມ່ນຫ່າຝົນທີ່ຖ້ວມລົ້ນ, ຫຼື ດັ່ງທີ່ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້, ມັນແມ່ນພະຍາດຕີສອນທີ່ຖ້ວມລົ້ນ, ແລະ ນ້ຳຖ້ວມນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາມາເຖິງ, ສັດຕູ (ສັນຕະປາປາ) ຈະເຂົ້າມາ “ດັ່ງນ້ຳຖ້ວມ” (“ໄພພິບັດອັນລົ້ນເຫຼືອ”), ແລະໃນເວລານັ້ນເອງທີ່ “ທຸງສັນຍານ” ຖືກຍົກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານລາວ. ໃນເວລານັ້ນເອງ “ກຳແພງທີ່ສາບດ້ວຍປູນທີ່ບໍ່ໄດ້ຄຸນນະພາບ” ຊຶ່ງອັດເວນຕິດລາວໂອດີເຊຍໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນໄວ້ເທິງການນຳໃຊ້ “the daily” ຢ່າງຜິດພາດ ຈະຖືກກວາດລ້າງໄປ.

ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະມາຫາຄວາມສະຫວ່າງ ເມື່ອພຣະສິລິຂອງພຣະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເທິງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ, ແລະສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອສັດຕູເຂົ້າມາດັ່ງນ້ຳຖ້ວມ. ເມື່ອສັດຕູນັ້ນເຂົ້າມາ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງຊູມາດຕະຖານ (ທຸງໝາຍ) ຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານມັນ. ພຣະສິລິຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຢູ່ເທິງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດຕອບສະໜອງນັ້ນ ຄືພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ. ຂ່າວສານເລື່ອງສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພອັນເປັນເທັດ ຄືຂ່າວສານທີ່ສອນວ່າ ຊາຍແລະຍິງບໍ່ສາມາດມີໄຊເໜືອບາບໄດ້. ຂ່າວສານນັ້ນເປັນຂ່າວສານຝົນຊຸກຊ້າຍຸກທ້າຍອັນເປັນເທັດ ຊຶ່ງຖືກປະກາດໃນຊ່ວງເວລາຂອງຂ່າວສານຝົນຊຸກຊ້າຍຸກທ້າຍອັນແທ້ຈິງ, ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຂ່າວສານອັນເປັນເທັດນັ້ນ ເປັນຂ່າວສານອັນເປັນເທັດກ່ຽວກັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງແມ່ນ “ກຳແພງ.” ຄຳສອນອັນເປັນເທັດນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນໜັງສື Questions on Doctrine, ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ແລະຮຸ່ນສຸດທ້າຍ ຂອງ Laodicean Adventism.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ການກະບົດສີ່ປະການຂອງອາດເວນຕິສຶມແຫ່ງເລົາດີເຊຍໄດ້ມາເຖິງເພື່ອທົດສອບຄົນລຸ້ນສຸດທ້າຍນັ້ນດ້ວຍບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ. ໃນວັນທີນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ, ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ຍອມຮັບຂ່າວສານພື້ນຖານທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍອັນຍະມະນີຂອງ Miller. ຖ້າພວກເຂົາກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຈະພົບຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງເຢເຣມີຢາໄດ້ເອີ້ນວ່າ “ການພັກຜ່ອນ.” ການເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ນັ້ນເປັນການທວນຄືນອີກຄັ້ງໜຶ່ງຂອງການທົດສອບທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການກະບົດໃນປີ 1863.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຊຶ່ງເປັນ “ວັນແຫ່ງລົມຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະ ລົມແຮງ” ຂອງອິຊາຢາ, “ບົດເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ” ຈະຕ້ອງຖືກຂັບຮ້ອງ ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 14 ຂໍ້ 3 ແລະ ໃນບົດທີ 15 ຂໍ້ 3 ໄດ້ຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງໂມເຊ ແລະ ຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. ບົດເພງນັ້ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງລາວດີເກຍ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນເວລານັ້ນ, ເພາະວ່າໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າກຳລັງປະທານສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຊາຍ ແລະ ຍິງ ຜູ້ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນຕາມທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້ຂອງສວນອະງຸ່ນນັ້ນ. ຂ່າວສານແຫ່ງສວນອະງຸ່ນນັ້ນ ກໍຄືຂ່າວສານເຖິງລາວດີເກຍ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານທີ່ Jones ແລະ Waggoner ໄດ້ນຳສະເໜີໃນຄາວການກະບົດປີ 1888.

ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຝົນປາຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນການໂຕ້ຖຽງໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ມັນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຊົນຊັ້ນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງແຜ່ນສອງແຜ່ນ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກັບຄືນໄປຫາທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ ແລະກຳລັງໄດ້ຮັບ “ການພັກຜ່ອນແລະການຊື່ນບານ,” ຊຶ່ງອິຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າຖືກນຳມາເຖິງເຫຼົ່າຜູ້ທີ່ວິທີການຂອງເຂົາແມ່ນ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ.” ການໂຕ້ຖຽງທີ່ພວກເຂົາມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງນັ້ນ ແມ່ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານຂ່າວສານຝົນປາຍອັນເທັດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ພວກແມ່ຍິງທີ່ຮ້ອງໄຫ້ໃຫ້ທາມມຸດ,” ຊຶ່ງໄດ້ໜຸນໃຈຊາວລາໂອດີເຊຍຜູ້ກຳລັງຫຼັບໃຫ້ຢູ່ໃນຂ່າວສານແຫ່ງສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພ.

ຂ່າວສານເລື່ອງສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພອ້າງວ່າ ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຜູ້ຊາຍແລະຜູ້ຍິງຈະບໍ່ເຮັດບາບ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປະກາດໃຫ້ເຂົາເປັນຄົນຊອບທຳໄດ້ແຕ່ພຽງ “ໃນ” ບາບຂອງເຂົາເທົ່ານັ້ນ. ບັນດາຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍອ້າງວ່າ ຂ່າວສານເລື່ອງສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພຂອງພວກເຂົານັ້ນແມ່ນຂ່າວສານທີ່ແທ້ຈິງເລື່ອງການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ທີ່ Jones ແລະ Waggoner ໄດ້ນຳສະເໜີ, ແຕ່ມັນໄດ້ລະເລີຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຜູ້ໃດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະກາດໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳ ພຣະອົງກໍຊົງຊຳລະເຂົາໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍ, ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອຊ່ວຍຜູ້ຄົນໃນບາບຂອງເຂົາ, ແຕ່ເພື່ອຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບຂອງເຂົາ.

ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໂດຍທີ່ຊົນຊັ້ນໜຶ່ງໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເພາະບັນດາສິ່ງນ່າກຽດຊັງໃນຄຣິສຕະຈັກແລະໃນແຜ່ນດິນ, ແລະອີກຊົນຊັ້ນໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຫັນຫຼັງໃຫ້ແກ່ພຣະວິຫານ, ບ່ອນທີ່ພາລະກິດສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກຳລັງຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດ, ແລະພວກເຂົາກຳລັງກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດ. ປະຫວັດສາດຂອງຊາວ Millerites ເປັນພາບປະກອບຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ຈຸດສູງສຸດນັ້ນກ່ຽວກັບຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ແລະປະສົບການທີ່ມັນຜະລິດຂຶ້ນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ເລືອກຈະກິນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.