ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີເກົ້າສິບສາມ

ພຣະທຳດານີເອນລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຈັກກະພັດໂຣມແມ່ນຜູ້ສ້າງໃຫ້ນິມິດນັ້ນຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນໄດ້ຖືກພວກໂປຣເທສແຕນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ຄັດຄ້ານ ເມື່ອ William Miller ໄດ້ຊີ້ບອກຂໍ້ເທັດຈິງນີ້. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ກໍຍັງເປັນໂຣມຢູ່ເຊັ່ນເດີມທີ່ເຮັດໃຫ້ນິມິດນັ້ນຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະໃນປັດຈຸບັນ ແອດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍກໍຍຶດຖືທັດສະນະຂອງໂປຣເທສແຕນທີ່ຕົກຕ່ຳແລ້ວ ວ່າ “ພວກໂຈນແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ” ແມ່ນ Antiochus Epiphanes. ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌ ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງບັດນີ້ກໍກຳລັງຖືກຕໍ່ຕ້ານໂດຍຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງບັດນີ້ກໍກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ. ໂຊໂລໂມນໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງດີວ່າ:

ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ມີການປາກົດຂຶ້ນສາມປະການຂອງໂຣມ, ແລະການປາກົດຂຶ້ນສອງປະການທຳອິດໄດ້ບົ່ງຊີ້ຄຸນລັກສະນະຂອງປະການທີສາມ, ເພາະວ່າຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງຄຳພະຍານຂອງສອງຄົນ.

ສາສະໜາຂອງໂຣມັນນອກສາສະໜາໃນນະຄອນໂຣມ ແມ່ນຄວາມເປັນນອກສາສະໜາ, ແລະຄວາມເປັນນອກສາສະໜານັ້ນເປັນຂອງປອມຂອງສາສະໜາທີ່ແທ້ຈິງ. ມັນບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງປອມຫຼາຍນັກໃນຄວາມໝາຍດຽວກັນກັບທີ່ເຂົ້າໃຈກັນເກືອບເລື່ອງເງິນປອມ, ເພາະວ່າຄວາມເປັນນອກສາສະໜາແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ໄດ້ມີຮູບລັກຄ້າຍຄືກັບສາສະໜາທີ່ແທ້ຈິງເລີຍ. ແຕ່ໃນແງ່ຄຳພະຍາກອນ ມັນມີລັກສະນະແຫ່ງຂອງປອມ. ນະຄອນໂຣມເປັນຂອງປອມຂອງເຢຣູຊາເລັມ, ແລະມັນມີວິຫານໜຶ່ງ (the Pantheon) ທີ່ເປັນຂອງປອມຂອງພຣະວິຫານໃນເຢຣູຊາເລັມ. ພິທີປະຕິບັດທາງສາສະໜາຂອງຄວາມເປັນນອກສາສະໜາເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດແລະເປັນຂອງມານຮ້າຍ, ແຕ່ມັນເປັນຕົວແທນຂອງພິທີປະຕິບັດທາງສາສະໜາປອມຂອງຊາຕານ. ຫົວໜ້າແຫ່ງສາສະໜາຂອງໂຣມັນນອກສາສະໜາມີຄຳຕຳແໜ່ງວ່າ Pontifex Maximus. “Pontifex Maximus” ໃນເບື້ອງຕົ້ນໝາຍເຖິງປະໂລຫິດສູງສຸດຂອງສາສະໜາແຫ່ງລັດໂຣມັນໃນໂຣມໂບຮານ, ໂດຍມີຕົ້ນກຳເນີດຍ້ອນກັບໄປເຖິງສະໄໝຕົ້ນຂອງສາທາລະນະລັດໂຣມັນ. ຕໍ່ມາຕາມການເວລາ ຄຳນີ້ໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບອຳນາດທາງການເມືອງແລະທາງສາສະໜາ, ແລະໃນທີ່ສຸດໄດ້ພັດທະນາກາຍເປັນຄຳຕຳແໜ່ງທີ່ Pope ໃຊ້ໃນ Roman Catholic Church ໃນປັດຈຸບັນ.

ຕຳແໜ່ງຂອງມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງໂຣມນອກຮີດແມ່ນ Pontifex Maximus, ແລະນີ້ກໍເປັນຕຳແໜ່ງຂອງມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງໂຣມຂອງສັນຕະປາປາອີກດ້ວຍ; ມັນເປັນຄຳລາຕິນທີ່ຫມາຍເຖິງ “ປະມຸກສູງສຸດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.” ລາວເປັນມະຫາປະໂຣຫິດຂອງສາສະໜາປະຈຳລັດໂຣມ, ໂດຍສະເພາະລັດທິນະມັດສະການຂອງເທບພະເຈົ້າ Jupiter. Pontifex Maximus ມີອຳນາດທາງສາສະໜາ ແລະໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບອັນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ, ຮວມທັງການກຳກັບພິທີກຳທາງສາສະໜາຫຼາຍປະການ ແລະການຮັບປະກັນໃຫ້ປະຕິທິນທາງສາສະໜາຂອງໂຣມດຳເນີນໄປຢ່າງຖືກຕ້ອງ. Pontifex Maximus ເປັນຫົວໜ້າຂອງຄະນະປອນຕິຟ (Collegium Pontificum), ຊຶ່ງເປັນກຸ່ມປະໂຣຫິດທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນການຕີຄວາມ ແລະຮັກສາພິທີກຳຕ່າງໆ ຂອງສາສະໜາໂຣມ.

ປະໂລຫິດໃຫຍ່ຂອງໂຣມັນທັງທີ່ເປັນຄົນນອກສາສະໜາ ແລະທີ່ເປັນສັນຕະປາປາ ຄື Pontifex Maximus; ດັ່ງນັ້ນ ຕຳແໜ່ງຂອງຜູ້ນຳແຫ່ງໂຣມັນສະໄໝໃໝ່ກໍຈະເປັນ Pontifex Maximus ເຊັ່ນກັນໂດຍທຳມະຊາດ. ສາສະໜາຂອງໂຣມັນທີ່ເປັນຄົນນອກສາສະໜາແມ່ນຄວາມເຊື່ອແບບນອກສາສະໜາ, ແລະສາສະໜາຂອງໂຣມັນສັນຕະປາປາແມ່ນ—ແລະຍັງເປັນຢູ່—ຄວາມເຊື່ອແບບນອກສາສະໜາ, ແຕ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍການປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ, ແລະສາສະໜາຂອງໂຣມັນສະໄໝໃໝ່ໃນວັນສຸດທ້າຍກໍຈະເປັນຄວາມເຊື່ອແບບນອກສາສະໜາ ທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍການປະກາດຕົນວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ.

ທັງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ຕ່າງກໍມີຊ່ວງເວລາກຳນົດແນ່ນອນທີ່ພວກເຂົາຈະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດ. ໂຣມນອກສາສະໜາຈະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາໃນພຣະທັມດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 24 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

ຫົວຂໍ້ຂອງຂໍ້ທີ່ຊາວສີ່ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຫົວຂໍ້ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ທີ່ສິບຫົກ, ແລະຍັງຄົງເປັນຫົວຂໍ້ຕໍ່ໄປຈົນເຖິງຂໍ້ທີ່ສາມສິບເອັດ. ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໂດຍສະເພາະໃນບົດຄວາມຕໍ່ໆ ໄປ, ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ພວກເຮົາພຽງແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຳພະຍາກອນໄດ້ລະບຸວ່າໂຣມນອກຮີດຈະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍໂຣມ “ວາງແຜນ” “ກົນອຸບາຍຂອງພວກເຂົາຕໍ່ບັນດາປ້ອມປາການອັນເຂັ້ມແຂງ, ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ.” ຄຳທີ່ແປວ່າ “ຕໍ່” ແທ້ຈິງແລ້ວໝາຍເຖິງ “ຈາກ,” ແລະຂໍ້ນັ້ນກຳລັງກ່າວວ່າ ໂຣມຈະຊີ້ນຳໂລກ “ຈາກ” “ບັນດາປ້ອມປາການອັນເຂັ້ມແຂງ,” ຊຶ່ງກໍຄືນະຄອນໂຣມ, ແລະມັນຈະກະທຳເຊັ່ນນັ້ນເປັນ “ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ”, ຊຶ່ງກໍຄືສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

ໂຣມນອກສາສະໜາເລີ່ມປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດໃນຍຸດທະການທີ່ Actium ໃນປີ 31 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະຍັງຄົງປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດຕໍ່ໄປຈົນເຖິງປີ ຄ.ສ. 330, ເມື່ອ Constantine ໄດ້ຍ້າຍນະຄອນຫຼວງຂອງຈັກກະພັດຈາກປ້ອມປາການອັນໝັ້ນຄົງແຫ່ງນະຄອນ Rome ໄປຍັງນະຄອນ Constantinople. ແລ້ວຈັກກະພັດນັ້ນກໍເລີ່ມຕົ້ນການເສື່ອມຖອຍອັນເປັນທີ່ອັບອາຍຂອງຕົນ. ນະຄອນ Rome ເປັນ “ປ້ອມປາການອັນໝັ້ນຄົງ” ຕາມຄຳພະຍາກອນສຳລັບໂຣມນອກສາສະໜາ, ແລະເມື່ອມັນປົກຄອງຈາກນະຄອນນັ້ນ ມັນກໍບໍ່ອາດຖືກເອົາຊະນະໄດ້. ໃນສົງຄາມທີ່ຕິດຕາມຫຼັງການໂອນອຳນາດຂອງ Constantine ນັ້ນ, ນະຄອນ Rome ໄດ້ກາຍເປັນເປົ້າໝາຍແຫ່ງການໂຈມຕີສຳລັບ Genseric ແລະບັນດາເຜົ່າບາບາຣຽນຜູ້ບຸກຮຸກ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນຳສະແດງໂດຍແກທັງສີ່ອັນທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 8.

ດ້ວຍເຫດນີ້ ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ທີ 31, “ແຂນ” (ໂຣມນອກຮີດ) ທີ່ລຸກຂຶ້ນສະໜັບສະໜູນສັນຕະປາປາ, ໄດ້ທຳໃຫ້ “ສະຖານບໍລິສຸດແຫ່ງກຳລັງ” ເປື້ອນເປິະເສຍກ່ອນ. ນະຄອນໂຣມແມ່ນ “ສະຖານບໍລິສຸດແຫ່ງກຳລັງ” ໃນຄຳພະຍາກອນສຳລັບທັງໂຣມນອກຮີດແລະໂຣມສັນຕະປາປາ, ເພາະວ່າໃນປີ 330, ເມື່ອອຳນາດຂອງໂຣມນອກຮີດຖືກຍ້າຍໄປຍັງຄອນສະຕັນຕິໂນເປິນ, ນະຄອນໂຣມຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ໃຫ້ແກ່ໂຣມສັນຕະປາປາທີ່ກຳລັງຜົງຂຶ້ນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີ 13 ຂໍ້ທີ 2 ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ພະຍານາກ (ໂຣມນອກຮີດ) ໄດ້ມອບ “ບັນລັງ” ຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ໂຣມສັນຕະປາປາ. “ບັນລັງ” ແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ອຳນາດໜຶ່ງໃຊ້ປົກຄອງ, ແລະນັບແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798, ໂຣມສັນຕະປາປາໄດ້ປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ໂຣມນອກຮີດເຄີຍປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດເປັນ “ຊ່ວງເວລາ” ໜຶ່ງ.

ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ບອກໄລຍະເວລາອັນຈໍາເພາະໜຶ່ງ ເມື່ອທັງໂຣມນອກຮີດແລະໂຣມພະສັນຕະປາປາຈະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ການປົກຄອງນັ້ນຈະອອກມາຈາກທີ່ນັ່ງແຫ່ງອໍານາດຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງກໍຄືນະຄອນໂຣມ. ຄວາມບໍ່ອາດຖືກເອົາຊະນະໄດ້ຂອງໂຣມນອກຮີດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອພວກເຂົາອອກຈາກນະຄອນໂຣມ, ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດຈົບຂອງສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍ “ເວລາ” ໃນຂໍ້ທີຊາວສີ່; ແລະເມື່ອໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງພະສັນຕະປາປາໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ນາໂປເລອອນໄດ້ໃຫ້ນໍາພະສັນຕະປາປາອອກຈາກນະຄອນໂຣມ ແລະພະອົງໄດ້ສິ້ນພະຊົນໃນການຖືກເນລະເທດ.

ໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ຢືນຢັນວ່າ ໂຣມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຈະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດໃນຊ່ວງເວລາພະຍາກອນທີ່ກຳນົດໄວ້ເປັນພິເສດໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. “ເວລາບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ,” ແຕ່ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໂດຍສັນຕະປາປາໃນຍຸກສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ປະກາດວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ອະທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ໂສໂຄກ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ.”

ໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ຂົ່ມເຫັງຄຣິດສະຕຽນໃນໂຄໂລຊຽມ ໃນນະຄອນໂຣມ ຕະຫຼອດປະຫວັດສາດອັນນອງເລືອດຂອງຕົນ, ແລະນັກປະຫວັດສາດຄຣິດສະຕຽນໄດ້ປະເມີນວ່າ ໃນຍຸກມືດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ມີຜູ້ເປັນພະຍານຈົນເຖິງຄວາມຕາຍຈຳນວນໜຶ່ງຮ້ອຍລ້ານຄົນຖືກສັງຫານໂດຍຝ່າຍສັນຕະປາປາ, ແຕ່ຝ່າຍສັນຕະປາປາປະຕິເສດຄຳອ້າງນັ້ນ ແລະກຳນົດການປະເມີນໄວ້ທີ່ປະມານຫ້າສິບລ້ານຄົນ. ທັງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະໂຣມພາຍໃຕ້ສັນຕະປາປາ ຕ່າງກໍໄດ້ຂົ່ມເຫັງຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໂຣມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ກໍຈະຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ ໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ໂຣມນອກຮີດໄດ້ເອົາຊະນະອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການ ໃນຂະນະທີ່ມັນເຂົ້າຄອບຄອງໂລກ. ໂຣມສັນຕະປາປາກໍໄດ້ເອົາຊະນະອຸປະສັກທາງພູມສາດສາມປະການ ໃນຂະນະທີ່ມັນເຂົ້າຄອບຄອງໂລກ. ໂຣມສະໄໝໃໝ່ໄດ້ເອົາຊະນະກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ (ສະຫະພາບໂຊວຽດທີ່ຖືອະທິພາບບໍ່ມີພຣະເຈົ້າ) ໃນປີ 1989, ແລະຕໍ່ໄປຈະໂຄ່ນລົ້ມແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ) ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ມັນຈະເອົາຊະນະອີຢິບ (ໂລກທັງໝົດ).

ເພື່ອປົກປ້ອງຄວາມຈິງທີ່ລະບຸວ່າ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ໃນ Daniel 11:41 ເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ພຣະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເປີດເຜີຍແກ່ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ເຖິງຫຼັກການແຫ່ງການນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ. ແສງສະຫວ່າງຈາກຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍການນຳປະຫວັດສາດທີ່ “ເຄรື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ” ໃນພຣະທຳ Daniel ເປັນຕົວແທນ ຕາມທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນ Daniel 11:31 ມາປະຍຸກຕໍ່ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດນັ້ນ. ຄວາມຈິງພື້ນຖານອັນດຽວກັນນັ້ນ (“ເຄรື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ”) ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນກະແຈຂອງໂຄງຮ່າງຄຳພະຍາກອນຂອງ Miller, ກໍໄດ້ກ່ອງເກີດໂຄງຮ່າງຄຳພະຍາກອນຂອງຍຸກສຸດທ້າຍເຊັ່ນກັນ. ໂຄງຮ່າງຂອງ Miller ຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດສອງປະການທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ລັດທິນອກຮີດແລະລະບົບສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງໄດ້ຂົ່ມເຫັງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໂຄງຮ່າງຂອງຍຸກສຸດທ້າຍກໍຕັ້ງຢູ່ເທິງອຳນາດສາມປະການທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຊຶ່ງຂົ່ມເຫັງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ Daniel ບົດ 11, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1989, ແລະຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແມ່ນ້ຳ Hiddekel, ໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານໂດຍບັນດາສັດຕູຂອງຄວາມຈິງ. ການຕໍ່ຕ້ານນັ້ນໄດ້ນຳໄປສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຫຼັກການແຫ່ງການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນ, ຊຶ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ເປັນການນຳໃຊ້ກັບ Rome ແບບສາມຊັ້ນ, ອັນເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ສະຖາປະນານິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ.

ການນໍາໃຊ້ສາມຊັ້ນຂອງການປະກົດສາມປະການຂອງໂຣມ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ສາສະໜາຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ແມ່ນລັດທິນອກສາສະໜາ, ແລະວ່າ ສາສະໜາຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຖືກປົກຄອງໂດຍຊາຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີຕໍາແໜ່ງ Pontifex Maximus. ການປະກົດສອງປະການນັ້ນຂອງໂຣມ ຊີ້ບອກວ່າ ອໍານາດທາງພູມສາດສາມປະການຖືກກໍາຈັດອອກໄປກ່ອນທີ່ເຂົາທັງຫຼາຍຈະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດໃນໄລຍະເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້, ແລະວ່າ ເຂົາທັງຫຼາຍຈະປົກຄອງຈາກນະຄອນໂຣມທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງເຈັດເນີນພູ, ຊຶ່ງເປັນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງກໍາລັງຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ. ທັງສອງຍັງເປັນພະຍານຕໍ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພາະສະນັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ພະຍານທັງສອງນີ້ ພວກເຮົາຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ສາສະໜາຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ຈະເປັນລັດທິນອກສາສະໜາ, ແລະວ່າ ນາງຈະຖືກຊີ້ນໍາໂດຍພະສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ ຜູ້ທີ່ມີຕໍາແໜ່ງ Pontifex Maximus.

ກ່ອນທີ່ຍິງໂສເພນີໃຫຍ່ຈະເຂົ້າຄວບຄຸມແລະປົກຄອງຢ່າງສູງສຸດ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ຈະຕ້ອງເອົາຊະນະອຸປະສັກສາມປະການ ແລະອຸປະສັກປະການທຳອິດນັ້ນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວໃນປະຫວັດສາດ ຄືການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989 ຊຶ່ງເປັນສັດຕູຜູ້ບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າຂອງໂຣມ ຜູ້ຕໍ່ຕ້ານອຳນາດຂອງໂຣມໃນຢູໂຣບ. ອຸປະສັກປະການຕໍ່ໄປຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລ້ວສະຫະປະຊາຊາດຈະມອບອຳນາດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ໂຣມສະໄໝໃໝ່ເປັນໄລຍະສັ້ນໜຶ່ງ. ເມື່ອມັນໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໃຫ້ຄອງບັນລັງຢ່າງສົມບູນແລ້ວ ການຂົ່ມເຫັງໃນວັນສຸດທ້າຍຈະເກີດຂຶ້ນ.

ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ໂດຍສະເພາະ ພຣະນິມິດ ບົດທີແປດ ໄດ້ສະແດງລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມ ຊຶ່ງມີສ່ວນຊ່ວຍໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບໂຣມໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່. ຫນຶ່ງໃນລັກສະນະນັ້ນ ຄື ການແບ່ງອານາຈັກໂຣມັນອອກເປັນຝ່າຍຕາເວັນອອກ ແລະ ຝ່າຍຕາເວັນຕົກ ດັ່ງທີ່ Constantine ໄດ້ດຳເນີນໃນປີ 330. ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ເມື່ອພິຈາລະນາຮ່ວມກັນແລ້ວ ກໍກ່າວເຖິງລັກສະນະສອງປະການຂອງໂຣມເຊັ່ນກັນ. ການແບ່ງຂອງ Constantine ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດໂຣມຕາເວັນຕົກ ແລະ ໂຣມຕາເວັນອອກ ເປັນພະຍານຂໍ້ທີສອງແກ່ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ. Constantine ໄດ້ສ້າງຕັ້ງອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງໃນຝ່າຍຕາເວັນອອກ ແລະ ປະໄວ້ອຳນາດຝ່າຍສາສນາໃນຝ່າຍຕາເວັນຕົກ. ໂຣມນອກຮີດເປັນຕົວແທນຂອງລັດຖະການ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາເປັນຕົວແທນຂອງສາສນະການ. ຝ່າຍຕາເວັນອອກແມ່ນລັດຖະການ, ຝ່າຍຕາເວັນຕົກແມ່ນສາສນະການ ດັ່ງທີ່ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍເຫຼັກ ແລະ ດິນໜຽວ ໃນດານີເອນ 2, ຫຼື ເຂົາສັດເພດຊາຍ ແລະ ເຂົາສັດເພດຍິງ ໃນດານີເອນ 8, ຫຼື ສັດຮ້າຍຜູ້ລ່າເຫຍື່ອ ໃນດານີເອນ 7, ແລະ ສັດແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການ ໃນດານີເອນ 8.

ໂຣມສະໄໝໃໝ່ຈະມີລັກສະນະເປັນສອງສ່ວນເຊັ່ນດຽວກັນ ຄືປະກອບດ້ວຍການປະສົມກັນຂອງສາສນາຈັກແລະລັດ, ຂອງເຫຼັກແລະດິນໜຽວ, ແລະຂອງກົນອຸບາຍທາງສາສນາຈັກກັບກົນອຸບາຍທາງລັດ; ແຕ່ໂຣມສະໄໝໃໝ່ຍັງຈະມີລັກສະນະເປັນສາມສ່ວນອີກດ້ວຍ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 8 ທັງໂຣມຕາເວັນຕົກແລະໂຣມຕາເວັນອອກໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສາມຢ່າງທັງໃນຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນແລະໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍະລັກ. ຄອນສະແຕນຕິນຜູ້ປົກຄອງຈາກໂຣມຕາເວັນອອກໄດ້ແບ່ງອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ບຸດຊາຍທັງສາມຂອງຕົນຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະໂຣມຕາເວັນຕົກໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນເຊີງສັນຍະລັກໂດຍດວງອາທິດ, ດວງຈັນ, ແລະດວງດາວ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຮູບແບບການປົກຄອງສາມປະການທີ່ອານາຈັກໂຣມໄດ້ນໍາໃຊ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ ເຖິງແມ່ນຈະເປັນສອງສ່ວນຄືກົນອຸບາຍທາງສາສນາຈັກແລະກົນອຸບາຍທາງລັດ ກໍຈະເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະພາບສາມສ່ວນດ້ວຍ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

ການປາກົດອອກຂອງໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມພາປາ ບົ່ງຊີ້ເຖິງອົງປະກອບຄໍາພະຍາກອນອັນສັບຊ້ອນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ມັນແມ່ນສະຫະພັນສາມປະການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ມີຜົນບັງຄັບ ອັນນໍາໂລກໄປສູ່ອາລະມາເກໂດນ. ມັນຄື “ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ” ທົ່ວໂລກ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງສາສນາຈັກ ແລະ ລັດ. ຫົວໜ້າຂອງມັນແມ່ນ Pontifex Maximus, ຜູ້ປົກຄອງຈາກນະຄອນໂຣມ ຊຶ່ງເປັນບັນລັງແຫ່ງອໍານາດຂອງລາວ. ອໍານາດຝ່າຍບ້ານເມືອງຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບຈະຖືກຈັດຫາໃຫ້ໂດຍສະຫະປະຊາຊາດ, ແລະ ໂລກຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບລະບົບສາມປະການ ແຕ່ມີສອງລັກສະນະ ຂອງປໍລະປັກ ໂດຍອໍານາດບັງຄັບຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ດັ່ງນັ້ນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຣມນອກຮີດ (ມັງກອນ) ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ ຂໍ້ທີສອງ ໄດ້ໃຫ້ແກ່ສັນຕະສໍານັກ “ອໍານາດຂອງມັນ, ບັນລັງຂອງມັນ ແລະ ອໍານາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່”, ສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ດັ່ງທີ່ຖືກພິມແບບໂດຍໂຣມນອກຮີດ, ກໍກະທໍາສາມພາລະກິດດຽວກັນນັ້ນເພື່ອໂຣມສະໄໝໃໝ່. ບັນລັງນັ້ນຄື ນະຄອນວາຕິກັນໃນນະຄອນໂຣມທີ່ມີເນີນເຈັດແຫ່ງ, ອໍານາດນັ້ນຄື ສະຫະປະຊາຊາດ, ແລະ ພະລັງນັ້ນຄື ສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ພວກມັນຮ່ວມກັນນໍາໂລກໄປສູ່ສະຖານທີ່ທີ່ສັນຕະສໍານັກ “ຈະມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນ ແລະ ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍລາວ”.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.