ພວກເຮົາຍັງຄົງກ່າວເຖິງ ເອລີຢາ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພະຍາກອນ. ເອລີຢາໄດ້ປະກາດແກ່ ອາຮາບ ວ່າຈະບໍ່ມີຝົນຕົກ ນອກຈາກຕາມຄໍາຂອງທ່ານ ເປັນເວລາສາມປີ.
ແລະ ເອລີຢາ ຊາວທິດສະໄບ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນໜຶ່ງໃນບັນດາຊາວກິເລອາດ ໄດ້ກ່າວແກ່ ອາຮາບ ວ່າ, “ພຣະເຢໂຮວາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແນ່ນອນ ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ຂ້ອຍຢືນຮັບໃຊ້ຢູ່ນັ້ນ, ໃນຫຼາຍປີນີ້ຈະບໍ່ມີທັງນ້ຳຄ້າງ ຫຼື ຝົນ ນອກຈາກຕາມຄຳຂອງຂ້ອຍ.” 1 ກະສັດ 17:1
ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາໃນພຣະທຳລູກາວ່າ ສາມປີນັ້ນແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນສາມປີເຄິ່ງ.
ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ຈິງແທ້ແລ້ວ ເຮົາບອກທ່ານທັງຫຼາຍວ່າ ບໍ່ມີສາດສະດາຄົນໃດໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບໃນຖິ່ນຖານຂອງຕົນເອງ. ແຕ່ເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ທ່ານວ່າ ມີແມ່ໝ້າຍຫຼາຍຄົນໃນອິສຣາເອນໃນສະໄໝຂອງເອລີຢາ ເມື່ອຟ້າສະຫວັນຖືກປິດໄວ້ສາມປີຫົກເດືອນ ເມື່ອຄວາມອຶດຢາກຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ມີຢູ່ທົ່ວແຜ່ນດິນທັງໝົດ; ແຕ່ເອລີຢາບໍ່ໄດ້ຖືກສົ່ງໄປຫາແມ່ໝ້າຍຄົນໃດເລີຍ ນອກຈາກໄປຫານາງແມ່ໝ້າຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເມືອງຊາເຣບຕາ ແຄວ້ນຊີໂດນ. ລູກາ 4:24–26.
ໄລຍະສາມປີເຄິ່ງນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງອາຮາບ ແລະ ເຢເຊເບນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງໄລຍະສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ນັບແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798 ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍເຢເຊເບນໃນຄຣິສຕະຈັກເມືອງທີອາທີຣາ ໄດ້ປົກຄອງໃນຊ່ວງຍຸກມືດ.
ແຕ່ເຮົາຍັງມີຂໍ້ໜຶ່ງສອງຂໍ້ທີ່ຕໍ່ວ່າເຈົ້າຢູ່ ເພາະວ່າເຈົ້າຍອມໃຫ້ຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ ຄື ເຢຊາເບນ ຜູ້ທີ່ເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນ ມາສັ່ງສອນ ແລະຫລອກລວງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ໃຫ້ປະພຶດຜິດທາງເພດ ແລະກິນຂອງທີ່ຖວາຍແກ່ຮູບເຄົາລົບ. ແລະເຮົາໄດ້ໃຫ້ເວລາແກ່ນາງ ໃຫ້ກັບໃຈຈາກການປະພຶດຜິດທາງເພດຂອງນາງ; ແຕ່ນາງບໍ່ຍອມກັບໃຈ. ຈົ່ງເບິ່ງ ເຮົາຈະໂຍນນາງລົງເທິງຕຽງ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ລ່ວງປະເວນີກັບນາງ ເຂົ້າໄປໃນຄວາມທຸກລຳບາກຢ່າງໃຫຍ່ຫລວງ ນອກເສຍແຕ່ວ່າເຂົາຈະກັບໃຈຈາກການກະທຳຂອງຕົນ. ແລະເຮົາຈະຂ້າລູກຂອງນາງດ້ວຍຄວາມຕາຍ; ແລະຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາເປັນຜູ້ທີ່ຄົ້ນຫາຈິດໃຈຊັ້ນໃນ ແລະໃຈທັງຫລາຍ: ແລະເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນໃນພວກເຈົ້າຕາມການກະທຳຂອງເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 2:20–23.
“ເວລາໃຫ້ນາງກັບໃຈ” ຂອງເຢເຊເບນ ຄື ສາມປີເຄິ່ງໃນສະໄໝຂອງເອລີຢາ, ແລະ ສາມປີເຄິ່ງຕາມຄຳພະຍາກອນ ຈາກປີ 538 ຫາ 1798 ໃນຍຸກມືດແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ. ການລົງໂທດຂອງເຢເຊເບນ ແລະ ບັນດາກະສັດແຫ່ງເອີຣົບຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທຳການຫຼິ້ນຊູ້ກັບນາງ ຄື ການຖືກໂຍນລົງໃນຕຽງແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ແລະ ການຕາຍຂອງລູກໆຂອງນາງ. ໃນລະຫວ່າງຍຸກມືດນັ້ນ ກໍມີບັນດາຈິດວິນຍານທີ່ສັດຊື່ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກໂຍນລົງໃນຕຽງແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່. ເມື່ອຖືກໂຍນລົງໃນຕຽງແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກນັ້ນ ຜົນສຸດທ້າຍຄື ຊີວິດສຳລັບຜູ້ສັດຊື່ ຫຼື ຄວາມຕາຍສຳລັບຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ ໄດ້ຖືກກຳນົດຕາມ “ການງານ” ຂອງພວກເຂົາ. ຕຽງແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງຜູ້ສັດຊື່ ກໍໄດ້ບັງເກີດຄວາມອົດທົນ ແລະ ຊີວິດ. ຕຽງແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກຂອງພວກເຂົາຈະສິ້ນສຸດລົງໃກ້ທ້າຍຂອງສາມປີເຄິ່ງນັ້ນ, ກ່ອນໜ້າເວລາເລັກນ້ອຍທີ່ເອລີຢາຈະອອກຈາກຊາເຣບຕາໄປບັນຊາອາຫັບໃຫ້ເອີ້ນຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດໄປຍັງພູກາເມນ.
“ການຂົ່ມເຫງຄຣິສຕະຈັກບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຕະຫຼອດໄລຍະເຕັມຂອງ 1260 ປີ. ພຣະເຈົ້າໃນພຣະເມດຕາຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຊົງຫຍໍ້ເວລາແຫ່ງການທົດລອງອັນເຜົາໄໝ້ຂອງພວກເຂົາໃຫ້ສັ້ນລົງ. ໃນການທຳນາຍລ່ວງໜ້າເຖິງ ‘ຄວາມທຸກລຳບາກອັນໃຫຍ່ຫຼວງ’ ທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ຄຣິສຕະຈັກ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຕັດວ່າ: ‘ຖ້າວັນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນລົງ ກໍຈະບໍ່ມີມະນຸດໃດລອດພົ້ນໄດ້ເລີຍ; ແຕ່ເນື່ອງແກ່ຜູ້ທີ່ຊົງຄັດເລືອກໄວ້ ວັນເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນລົງ.’ ມັດທາຍ 24:22. ໂດຍອິດທິພົນຂອງການປະຕິຮູບ ການຂົ່ມເຫງໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດກ່ອນປີ 1798.” The Great Controversy, 266, 267.
ການພິພາກສາແຫ່ງ “ຕຽງແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ” ສຳລັບລະບົບສັນຕະປາປາຈະ “ຂ້າລູກຂອງນາງໃຫ້ຕາຍ,” ແຕ່ການພິພາກສາແຫ່ງ “ຕຽງແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ” ນັ້ນມີພຣະສັນຍາເຖິງຊີວິດສຳລັບຜູ້ທີ່ການງານຂອງເຂົາໄດ້ສະແດງຄວາມສັດຊື່ຂອງເຂົາ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນການຕາຍຂອງບຸດຊາຍຂອງແມ່ໝ້າຍເມືອງຊາເຣັບຕາ.
ແລະຢູ່ມາພາຍຫຼັງເຫດການເຫຼົ່ານີ້, ບຸດຊາຍຂອງແມ່ຍິງຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮືອນໄດ້ເຈັບປ່ວຍ; ແລະອາການເຈັບປ່ວຍຂອງເຂົາໜັກຫຼາຍຈົນບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈເຫຼືອຢູ່ໃນຕົວເຂົາ. ແລະນາງໄດ້ເວົ້າກັບເອລີຢາວ່າ, ໂອ ທ່ານຜູ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍກັບທ່ານຈະກ່ຽວຂ້ອງອັນໃດ? ທ່ານໄດ້ມາຫາຂ້ານ້ອຍເພື່ອໃຫ້ບາບຂອງຂ້ານ້ອຍຖືກລະນຶກຂຶ້ນ, ແລະເພື່ອໃຫ້ບຸດຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຕາຍຫຼື? ແລະທ່ານໄດ້ຕອບນາງວ່າ, ຈົ່ງສົ່ງບຸດຂອງເຈົ້າມາໃຫ້ຂ້ອຍ. ແລະທ່ານໄດ້ອຸ້ມເຂົາອອກຈາກອ້ອມອົກຂອງນາງ, ແລ້ວພາຂຶ້ນໄປຍັງຫ້ອງຊັ້ນເທິງທີ່ທ່ານພັກອາໄສຢູ່, ແລະວາງເຂົາໄວ້ເທິງຕຽງຂອງຕົນ. ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, ໂອ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ພຣະອົງໄດ້ນຳຄວາມພິບັດມາເຖິງແມ່ໝ້າຍຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍອາໄສຢູ່ນຳນາງນັ້ນດ້ວຍ, ໂດຍການໃຫ້ບຸດຂອງນາງຕາຍຫຼື? ແລະທ່ານໄດ້ຢຽດຕົວລົງເທິງເດັກນ້ອຍນັ້ນສາມເທື່ອ, ແລະຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, ໂອ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍຂໍອ້ອນວອນພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ຈິດວິນຍານຂອງເດັກນ້ອຍຜູ້ນີ້ກັບເຂົ້າມາໃນຕົວເຂົາອີກ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຊົງຟັງສຽງຮ້ອງຂອງເອລີຢາ; ແລະຈິດວິນຍານຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ກັບເຂົ້າມາໃນຕົວເຂົາອີກ, ແລະເຂົາກໍຟື້ນຄືນມີຊີວິດ. ແລະເອລີຢາໄດ້ອຸ້ມເດັກນ້ອຍນັ້ນ, ແລ້ວພາລົງມາຈາກຫ້ອງນັ້ນເຂົ້າສູ່ເຮືອນ, ແລະມອບເຂົາໃຫ້ແກ່ແມ່ຂອງເຂົາ; ແລະເອລີຢາໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ບຸດຂອງເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່. ແລະແມ່ຍິງນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບເອລີຢາວ່າ, ບັດນີ້ໂດຍການນີ້ຂ້ານ້ອຍຮູ້ແນ່ວ່າທ່ານເປັນຜູ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໃນປາກຂອງທ່ານເປັນຄວາມຈິງ. 1 ພົງກະສັດ 17:17–24.
ແມ່ໝ້າຍໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າ ເອລີຢາເປັນ “ຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ,” ເພາະວ່າ “ພຣະຄຳຂອງພຣະຢາເວ” ທີ່ໄດ້ນຳບຸດຂອງນາງກັບຄືນມາສູ່ຊີວິດ ແມ່ນພຣະຄຳແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ.” ຂະບວນການສາມຂັ້ນທີ່ເອລີຢາໄດ້ຢຽດກາຍຂອງຕົນເອງເທິງບຸດຊາຍຂອງແມ່ໝ້າຍ ໄດ້ຖືກແມ່ໝ້າຍເຂົ້າໃຈວ່າ ເປັນ “ພຣະຄຳ” ໃນປາກຂອງເອລີຢາວ່າເປັນ “ຄວາມຈິງ.” ຄຳພາສາເຮັບເຣີ ‘emeth,’ ໃນຕອນນີ້ໄດ້ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ,” ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງລິດອຳນາດໃນການສ້າງສັນຂອງ Alpha ແລະ Omega. ມັນເປັນຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກປະກອບຂຶ້ນໂດຍຕົວອັກສອນທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງສາມາດນຳຄົນຕາຍກັບຄືນມາສູ່ຊີວິດ.
ບັນດາຜູ້ຊື່ສັດ ເຊັ່ນດຽວກັບບັນດາຜູ້ບໍ່ຊື່ສັດ ໃນ “ໄລຍະເວລາ” ແຫ່ງການທົດລອງພິສູດ ຊຶ່ງຖືກເປັນນິມິດໂດຍສາມປີເຄິ່ງ ໄດ້ຮັບການພິພາກສາເປັນ “ຕຽງແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ.” ຄວາມຕາຍເປັນຜົນທີ່ຕາມມາສຳລັບບັນດາລູກຂອງຈຳພວກທີ່ຕິດຕາມແມ່ຍິງໂສເພນີຜູ້ທີ່ກະທຳການລ່ວງປະເວນີ ແລະສັ່ງສອນຄຳສອນແຫ່ງລັດທິນອກສາສະໜາ. ສ່ວນອີກຈຳພວກໜຶ່ງຜູ້ຕິດຕາມຄຳຊີ້ນຳຂອງເອລີຢາ ແລະເຊື່ອພຣະວັດຈະນະແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ໄດ້ຮັບຊີວິດ.
ແມ່ໝ້າຍໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງເອລີຢາ ໂດຍໄປຕັກນ້ໍາໃຫ້ລາວ ແລະໃຫ້ເຂົ້າຈີ່ແກ່ລາວ, ແລະການເຊື່ອຟັງຕໍ່ຖ້ອຍຄໍາຂອງຜູ້ພະຍາກອນນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ຊື່ສັດໃນຍຸກມືດຂອງທະຍາຕີຣາ. (ເປັນສິ່ງຄວນສັງເກດວ່າ ເມື່ອເອລີຢາສັ່ງແມ່ໝ້າຍໃຫ້ລ້ຽງລາວກ່ອນ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງລ້ຽງລູກຊາຍຂອງນາງແລະຕົນເອງ, ສິ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຄື ເອລີຢາເປັນຜູ້ທໍາອິດທີ່ໄດ້ຮັບອາຫານເພື່ອກິນ. ລາວເປັນຜູ້ທໍາອິດທີ່ໄດ້ຮັບຂ່າວສານ, ແລະພາຍຫຼັງຈຶ່ງເຖິງຄຣິສຕະຈັກ.) ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ບັນດາການກະທໍາຂອງຜູ້ຊື່ສັດນັ້ນ ໃນບັ້ນປາຍໄດ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໃນບັ້ນຕົ້ນ.
ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຕະຈັກໃນເມືອງທະຍາທີຣາວ່າ: ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງພຣະເນດຂອງພຣະອົງເປັນເໝືອນແປວໄຟ, ແລະພຣະບາດຂອງພຣະອົງເປັນເໝືອນທອງເຫຼືອງອັນງາມ, ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເຮົາຮູ້ຈັກກິດຈະການຂອງເຈົ້າ, ແລະຄວາມຮັກ, ແລະການຮັບໃຊ້, ແລະຄວາມເຊື່ອ, ແລະຄວາມອົດທົນຂອງເຈົ້າ, ແລະກິດຈະການຂອງເຈົ້າ; ແລະວ່າສິ່ງສຸດທ້າຍນັ້ນມີຫຼາຍກວ່າສິ່ງທໍາອິດ. ພຣະນິມິດ 2:18, 19.
ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ສະແດງ “ການງານ” ອັນດີໃນລະຫວ່າງ “ຊ່ວງເວລາ” ທີ່ພຣະສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບໃຫ້ກັບໃຈ, ແຕ່ການງານຂອງເຂົາໃນບັ້ນປາຍນັ້ນ “ຫຼາຍກວ່າບັ້ນຕົ້ນ.” ເມື່ອ “ຊ່ວງເວລາ” ກຳລັງຈະສິ້ນສຸດລົງ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສົ່ງດາວປະຈຳຮຸ່ງແຫ່ງການປະຕິຮູບ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພະລະກິດແຫ່ງການບໍ່ຍອມທົນຕໍ່ພຣະສັນຕະປາປາອີກຕໍ່ໄປ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ສອນຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ “ກະທຳການຜິດປະເວນີ ແລະ ກິນສິ່ງທີ່ຖວາຍແກ່ຮູບເຄົາລົບ.”
ແລະຜູ້ໃດທີ່ມີໄຊ ແລະຮັກສາການງານຂອງເຮົາໄວ້ຈົນສຸດທ້າຍ ເຮົາຈະປະທານອຳນາດເໜືອບັນດາປະຊາຊາດໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ: ແລະຜູ້ນັ້ນຈະປົກຄອງພວກເຂົາດ້ວຍຄັນທະນູເຫຼັກ; ພວກເຂົາຈະຖືກທຸບໃຫ້ແຕກລະອຽດເໝືອນພາຊະນະຂອງຊ່າງປັ້ນດິນເຜົາ: ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບຈາກພຣະບິດາຂອງເຮົາ. ແລະເຮົາຈະປະທານດາວປະຈຳຮຸ່ງໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ພຣະນິມິດ 2:26–29.
ພຣະຄຣິດມີ “ຫຼາຍປະການຢູ່ຕໍ່ຕ້ານ” ຜູ້ສັດຊື່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງ “ຊ່ວງເວລາ” ທີ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາເພື່ອການກັບໃຈ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຍອມໃຫ້ ເຢເຊເບນ “ຜູ້ທີ່ເອີ້ນຕົນເອງວ່າເປັນສາດສະດາຍິງ ມາສັ່ງສອນ ແລະ ຊັກຈູງບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ໃຫ້ປະພຶດຜິດປະເວນີ ແລະ ກິນຂອງທີ່ຖວາຍແກ່ຮູບເຄົາລົບ.” ແຕ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງ “ຊ່ວງເວລາ” ນັ້ນ ຜູ້ສັດຊື່ຈະບໍ່ຍອມທົນໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາດໍາເນີນການລໍ້ລວງຂອງນາງຕໍ່ໄປ.
“ໃນສະຕະວັດທີສິບສີ່ ໄດ້ມີການປາກົດຂຶ້ນໃນປະເທດອັງກິດຂອງ ‘ດາວປະຈຳຮຸ່ງແຫ່ງການປະຕິຮູບສາສະໜາ.’ ຈອນ ວິກລິຟ ເປັນຜູ້ປະກາດນຳໜ້າແຫ່ງການປະຕິຮູບ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອອັງກິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເພື່ອຄຣິດສັກກະລາດທັງມວນ. ການຄັດຄ້ານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕໍ່ໂຣມ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເປັ່ງອອກນັ້ນ ຈະບໍ່ມີວັນຖືກເຮັດໃຫ້ງຽບໄປ. ການຄັດຄ້ານນັ້ນໄດ້ເປີດສາກການຕໍ່ສູ້ ຊຶ່ງຈະນຳໄປສູ່ການປົດປ່ອຍມະນຸດແຕ່ລະຄົນ, ຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ແລະຂອງຊາດທັງຫຼາຍ.” The Great Controversy, 80.
ອາຫານທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຮັບປະທານ ແມ່ນຄຳສອນ ຫຼື ຂ່າວສານທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບ. ການຜິດປະເວນີ ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກນຳໃຊ້ອຳນາດຂອງລັດເພື່ອບັນລຸການບັງຄັບໃຊ້ຄຳສອນທີ່ເປັນການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບຂອງນາງ. ໃນ “ຊ່ວງເວລາ” ທີ່ເຢເຊເບນໄດ້ຮັບໃຫ້ກັບໃຈ, ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຫຼົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານເພື່ອຮັບການປົກປ້ອງ.
ແລະຍິງນັ້ນໄດ້ໜີໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕຽມບ່ອນໄວ້ສຳລັບນາງ ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫລາຍຈະລ້ຽງດູນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ…. ແລະໄດ້ປະທານປີກສອງຂ້າງຂອງນົກອິນຊີໃຫຍ່ແກ່ຍິງນັ້ນ ເພື່ອນາງຈະໄດ້ບິນໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານ ໄປຍັງບ່ອນຂອງນາງ ບ່ອນທີ່ນາງໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຕະຫລອດວາລະໜຶ່ງ ແລະສອງວາລະ ແລະເຄິ່ງວາລະ ໃຫ້ພົ້ນຈາກໜ້າງູນັ້ນ. ແລະງູນັ້ນໄດ້ພົ່ນນ້ຳອອກຈາກປາກຂອງມັນດັ່ງກັບນ້ຳຖ້ວມ ໄລ່ຕາມຫລັງຍິງນັ້ນ ເພື່ອຈະໃຫ້ນາງຖືກກວາດໄປດ້ວຍກະແສນ້ຳຖ້ວມນັ້ນ. ແຕ່ແຜ່ນດິນໄດ້ຊ່ວຍຍິງນັ້ນ ແລະແຜ່ນດິນໄດ້ອ້າປາກຂອງມັນ ແລະກືນກະແສນ້ຳຖ້ວມທີ່ພະຍານາກໄດ້ພົ່ນອອກຈາກປາກຂອງມັນ. ພຣະນິມິດ 12:6, 14–16.
ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງ Jezebel ແລະ Ahab, Obadiah ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປົກປ້ອງທີ່ຖືກຈັດຕຽມໄວ້ໂດຍຖິ່ນກັນດານ ໃນສະໄໝແຫ່ງການປົກຄອງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ.
ແລະ ອາຮາບໄດ້ເອີ້ນໂອບາດີຢາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງວັງຂອງພະອົງ. (ບັດນີ້ ໂອບາດີຢາຢໍາເກງພຣະຢາເວຢ່າງຫຼາຍ: ເພາະເມື່ອເຢເຊເບນໄດ້ຂ້າລ້າງບັນດາສາດສະດາຂອງພຣະຢາເວນັ້ນ ໂອບາດີຢາໄດ້ນໍາສາດສະດາຫນຶ່ງຮ້ອຍຄົນໄປຊ່ອນໄວ້ ຄັ້ງລະຫ້າສິບຄົນໃນຖໍ້າ ແລະໄດ້ລ້ຽງດູພວກເຂົາດ້ວຍເຂົ້າຈີ່ແລະນ້ໍາ.) 1 ກະສັດ 18:3, 4.
ວຽກງານຂອງໂອບາດີຢາທີ່ໄດ້ຊ່ອນພວກຜູ້ພະຍາກອນໄວ້ໃນຖ້ຳ ຄັ້ງລະຫ້າສິບຄົນ ເປັນສັນຍາລັກຂອງສະຖານທີ່ໃນຖິ່ນກັນດານທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕຽມໄວ້ເພື່ອລ້ຽງດູບັນດາຜູ້ສັດຊື່, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມກິນຄຳສອນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບເອົາຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງເອີຣົບ. ຊ່ວງເວລາທີ່ເອລີຢາໄດ້ຖືກນຳໄປຫາແມ່ໝ້າຍແຫ່ງຊາເຣັບຕາເພື່ອອາຫານແລະການຄຸ້ມຄອງຈາກເຢເຊເບນແລະອາຮາບ ກໍແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະສະຖານທີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕຽມໄວ້ເພື່ອພວກເຂົານັ້ນ ຖືກແທນໄວ້ໂດຍວຽກງານຂອງໂອບາດີຢາ.
ສະຖານທີ່ລີ້ຊ່ອນຂອງເອລີຢາໃນຊາເຣບຕາ, ທີ່ໃນພາສາເຮັບເຣີຖືກເອີ້ນວ່າ “Zarephath,” ມີຄວາມໝາຍວ່າ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ເມື່ອເວລາທີ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ເຢເຊເບນກັບໃຈໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ເອລີຢາໄດ້ໄປຫາໂອບາດີຢາ ແລະ ໄດ້ຮຽກໃຫ້ອາຮາບຮວບຮວມອິສຣາເອນທັງໝົດໄປຍັງກາເມນ.
ແລະເມື່ອໂອບາດີຢາກຳລັງເດີນທາງຢູ່ ເບິ່ງແມ, ເອລີຢາໄດ້ພົບລາວ; ແລະລາວຈຳລາວໄດ້, ຈຶ່ງກົ້ມໜ້າລົງເຖິງດິນ ແລະກ່າວວ່າ, “ທ່ານແມ່ນນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ເອລີຢາ ຫຼື?” ແລະທ່ານຕອບລາວວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ; ໄປບອກນາຍຂອງເຈົ້າວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເອລີຢາຢູ່ທີ່ນີ້.” 1 ກະສັດ 18:17, 18.
ເວລາທີ່ເອລີຢາໄດ້ຢູ່ກັບແມ່ໝ້າຍແຫ່ງຊາເຣັບທາ ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຍຸກມືດ. ໃນເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາກັບແມ່ໝ້າຍນັ້ນ, ນາງກຳລັງເກັບໄມ້ສອງອັນ, ເພາະນາງກຳລັງຈະຕາຍ. ແມ່ໝ້າຍໃນຄຳພະຍາກອນໝາຍເຖິງຄຣິດຕະຈັກ, ແລະນາງເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານທີ່ກຳລັງຈະຕາຍ.
ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງຊາຣະດິດວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ຊົງມີພຣະວິນຍານທັງເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດາວທັງເຈັດ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ ວ່າເຈົ້າມີຊື່ວ່າເປັນຜູ້ມີຊີວິດ ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວເຈົ້າຕາຍແລ້ວ. ຈົ່ງຕື່ນຢູ່ ແລະເສີມກຳລັງສິ່ງທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຊຶ່ງກຳລັງຈະຕາຍນັ້ນໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ; ເພາະວ່າເຮົາບໍ່ໄດ້ພົບການງານຂອງເຈົ້າວ່າຄົບຖ້ວນບໍລິບູນຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດ 3:1, 2.
ນາງກຳລັງ “ເກັບໄມ້ສອງທ່ອນ” ແລະກຳລັງກຽມພ້ອມສຳລັບຄວາມຕາຍຂອງນາງ ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ເຂົ້າມາຂັດຈັງຫວະນາງ.
ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງທ່ານວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ໄປຍັງເມືອງຊາເຣຟາດ ຊຶ່ງຂຶ້ນກັບເມືອງຊີໂດນ ແລະຈົ່ງອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ບັນຊາແມ່ໝ້າຍຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນໃຫ້ລ້ຽງດູເຈົ້າ.” ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນແລະໄປຍັງຊາເຣຟາດ. ແລະເມື່ອທ່ານມາເຖິງປະຕູເມືອງ ເບິ່ງແມ, ແມ່ໝ້າຍຜູ້ນັ້ນກຳລັງເກັບຟືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະທ່ານໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນນາງ ແລະກ່າວວ່າ, “ຂໍນ້ຳເລັກນ້ອຍໃນພາຊະນະໃຫ້ຂ້ານ້ອຍແນ່ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ດື່ມ.” ແລະໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງໄປເອົານ້ຳນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນນາງອີກ ແລະກ່າວວ່າ, “ຂໍເອົາເຂົ້າຈີ່ຊິ້ນນ້ອຍໜຶ່ງມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໃນມືຂອງທ່ານແນ່.” ແຕ່ນາງກ່າວວ່າ, “ຕາບໃດທີ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີເຂົ້າຈີ່ກ້ອນໃດເລີຍ ມີແຕ່ແປ້ງໜຶ່ງກຳໃນຖັງ ແລະນ້ຳມັນເລັກນ້ອຍໃນໄຫ; ແລະເບິ່ງແມ, ຂ້ານ້ອຍກຳລັງເກັບຟືນສອງອັນ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ເຂົ້າໄປ ແລະຈັດແຕ່ງມັນສຳລັບຂ້ານ້ອຍແລະລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ ເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ກິນມັນ ແລະຕາຍ.” 1 ກະສັດ 17:8–12.
ແມ່ໝ້າຍແຫ່ງເມືອງຊາເຣັບຕາກຳລັງເກັບ “ໄມ້ສອງອັນ.” ແມ່ໝ້າຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສັດຊື່ໃນສະໄໝຂອງເຢເຊເບນ. ບຸດຊາຍຂອງນາງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງທີອາທີຣາ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕາຍລົງໂດຍມີພຣະສັນຍາວ່າຈະໄດ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາໃນການຄືນມາມີຊີວິດຄັ້ງທຳອິດ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນບັນລັງທັງຫລາຍ, ແລະມີຜູ້ນັ່ງເທິງບັນລັງເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະການພິພາກສາໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາທັງຫລາຍ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຕັດສີສະເພາະເພາະການເປັນພະຍານເຖິງພຣະເຢຊູ, ແລະເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ຫລືຮູບຂອງມັນ, ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ເທິງໜ້າຜາກ ຫລືທີ່ມືຂອງພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ມີຊີວິດຄືນມາ ແລະຄອງລາດຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດເປັນເວລາພັນປີ. ແຕ່ຄົນຕາຍທີ່ເຫຼືອນັ້ນບໍ່ໄດ້ມີຊີວິດຄືນມາອີກຈົນກວ່າພັນປີນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ. ນີ້ແຫຼະຄືການເປັນຄືນຈາກຕາຍຄັ້ງທຳອິດ. ຜູ້ໃດທີ່ມີສ່ວນໃນການເປັນຄືນຈາກຕາຍຄັ້ງທຳອິດນັ້ນກໍເປັນສຸກແລະບໍລິສຸດ: ຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງບໍ່ມີອຳນາດເໜືອຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະເປັນປະໂລຫິດຂອງພຣະເຈົ້າແລະຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະຈະຄອງລາດຮ່ວມກັບພຣະອົງຕະຫລອດພັນປີ. ພຣະນິມິດ 20:4–6.
ແມ່ໝ້າຍນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຈຳນວນໜ້ອຍໃນເມືອງຊາດິດ ຜູ້ທີ່ສົມຄວນ ແລະໄດ້ຮັບເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ.
ແຕ່ໃນເມືອງຊາດີສ ເຈົ້າຍັງມີບາງຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນເປື້ອນເປິ; ແລະພວກເຂົາຈະດຳເນີນໄປກັບເຮົາໃນເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ ເພາະວ່າພວກເຂົາສົມຄວນ. ຜູ້ໃດທີ່ມີໄຊ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ສວມເສື້ອຂາວ; ແລະເຮົາຈະບໍ່ລຶບຊື່ຂອງຜູ້ນັ້ນອອກຈາກປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດເລີຍ, ແຕ່ເຮົາຈະຮັບຮອງຊື່ຂອງຜູ້ນັ້ນຕໍ່ພຣະບິດາຂອງເຮົາ ແລະຕໍ່ໜ້າທູດສະຫວັນທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງ. ພຣະນິມິດ 3:4, 5.
ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກທີສີ່ແຫ່ງເມືອງທະຍາທີຣາ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຕາຍຢ່າງຊື່ສັດ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບຸດຊາຍຂອງແມ່ໝ້າຍ ໄດ້ຮັບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມສີຂາວໃນຕາປະທັບທີຫ້າ.
ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບດວງທີຫ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພາຍໃຕ້ແທ່ນບູຊາ ບັນດາດວງວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເພາະພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄໍາພະຍານທີ່ພວກເຂົາຍຶດຖືໄວ້; ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ບໍຣິສຸດ ແລະສັດຈິງ, ອີກດົນປານໃດພຣະອົງຈຶ່ງຈະບໍ່ຊົງພິພາກສາ ແລະແກ້ແຄ້ນເລືອດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍແກ່ຄົນທັງຫລາຍທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ? ແລະໄດ້ມີການປະທານເສື້ອຄຸມສີຂາວແກ່ພວກເຂົາທຸກຄົນ; ແລະໄດ້ມີພຣະດໍາລັດແກ່ພວກເຂົາວ່າ ໃຫ້ພວກເຂົາພັກຜ່ອນອີກໜ່ອຍໜຶ່ງ ຈົນກວ່າເພື່ອນຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາ ແລະພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຂົາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກຂ້າເຫມືອນດັ່ງພວກເຂົານັ້ນ ຈະຄົບຈໍານວນ. ພຣະນິມິດ 6:9–11.
ບັນດາຜູ້ພະຍານເຖິງຄວາມຕາຍໃນຍຸກມືດໄດ້ຮັບເສື້ອຄຸມສີຂາວ ແລະໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ພັກຢູ່ໃນຫຼຸມຝັງສົບຂອງຕົນ ຈົນກວ່າຈະມີຜູ້ພະຍານເຖິງຄວາມຕາຍອີກກຸ່ມໜຶ່ງຂອງສັນຕະປາປາຖືກຂ້າ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກສັນຕະປາປາສັງຫານໃນຊ່ວງເວລາສາມປີເຄິ່ງ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາວ່າ ໃນທີ່ສຸດສັນຕະປາປາຈະຖືກພິພາກສາ ແຕ່ຈະຍັງບໍ່ເຖິງເວລານັ້ນ ຈົນກວ່າຜູ້ພະຍານເຖິງຄວາມຕາຍອີກກຸ່ມທີສອງຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກສັງຫານ ໃນວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້າ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຄຳຮ້ອງຂໍຂອງບັນດາຜູ້ພະຍານເຖິງຄວາມຕາຍ ໃນເລື່ອງການພິພາກສາເໜືອສັນຕະປາປາ ກັບຂໍ້ພຣະຄຳພີສອງຕອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ.
“ເມື່ອຕາປະທັບດວງທີຫ້າຖືກເປີດອອກ ໂຢຮັນຜູ້ຮັບການເປີດເຜີຍໄດ້ເຫັນໃນນິມິດ ຢູ່ໃຕ້ແທ່ນບູຊາ ກຸ່ມຊົນຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຫຼັງຈາກນີ້ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນເປັນເຫດການຕ່າງໆຕາມທີ່ພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ສັດຊື່ ແລະແທ້ຈິງ ຖືກເອີ້ນອອກມາຈາກບາບີໂລນ. [ພຣະນິມິດ 18:1–5, ຖືກອ້າງອີງ.]” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 14.
ພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ຂໍ້ 1 ຫາ 5 ເປັນຕົວແທນຂອງສອງສຽງໃນຂໍ້ 1 ແລະ ຂໍ້ 4. ສຽງທີສອງແມ່ນການເອີ້ນໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ, ແລະມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຂົ່ມເຫັງຕາມກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອການເຄື່ອນໄຫວອັນຊົງພະລັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໄດ້ເອີ້ນຝູງແກະອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າອອກຈາກບາບີໂລນ. ນາງຍັງໄດ້ວາງຂໍ້ຄວາມຈາກຕາປະທັບທີຫ້າໄວ້ທີ່ການເປີດຂອງຕາປະທັບທີເຈັດ.
“[ພຣະນິມິດ 6:9–11 ຖືກອ້າງອີງ]. ນີ້ແມ່ນພາບເຫດການຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ໂຢຮັນ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດ.”
“ພຣະນິມິດ 8:1–4 ຖືກອ້າງອີງ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 20, 197.
ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ່ແປດ ຂໍ້ທີ່ໜຶ່ງຫາສີ່, ຕາປະທັບທີ່ເຈັດຖືກເປີດອອກ.
ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເປີດຕາປະທັບດວງທີເຈັດແລ້ວ, ກໍມີຄວາມງຽບສະຫງັດຢູ່ໃນສະຫວັນປະມານເຄິ່ງຊົ່ວໂມງ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນເຈັດອົງຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ; ແລະໄດ້ປະທານແກ່ພວກເຂົາຄົນລະແກອັນໜຶ່ງລວມເປັນເຈັດແກ. ແລະມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງມາຢືນຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ, ຖືກະຖາງທອງຄຳສຳລັບເຜົາເຄື່ອງຫອມ; ແລະໄດ້ປະທານເຄື່ອງຫອມເປັນອັນຫຼາຍແກ່ທູດອົງນັ້ນ, ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ນຳຂຶ້ນຖວາຍຮ່ວມກັບຄຳອະທິຖານຂອງວິສຸດຊົນທັງປວງເທິງແທ່ນບູຊາທອງຄຳຊຶ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ. ແລະຄວັນຂອງເຄື່ອງຫອມ ຊຶ່ງຂຶ້ນໄປພ້ອມກັບຄຳອະທິຖານຂອງວິສຸດຊົນທັງຫຼາຍ, ໄດ້ລອຍຂຶ້ນເບື້ອງພຣະພັກພຣະເຈົ້າຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ. ພຣະນິມິດ 8:1–4.
ຄຳອະທິຖານຂອງພວກມໍລະນະສັກຂີໃນຍຸກມືດ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຕາປະທັບທີຫ້າໄດ້ຮ້ອງຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້ານຳການພິພາກສາລົງມາເຫນືອຍິງໂສເພນີຜູ້ກະທຳການລ່ວງປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ໄດ້ລອຍຂຶ້ນ “ຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ” ເມື່ອຕາປະທັບທີເຈັດຖືກເປີດ. ການດົນໃຈຈັດໃຫ້ການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດສອດຄ່ອງກັບສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ເພາະວ່າຢູ່ໃນສຽງທີສອງນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຊົງລະນຶກເຖິງບາບຊົ່ວຂອງນາງ, ແລະຈາກນັ້ນພຣະອົງຊົງເພີ່ມການພິພາກສາຂອງນາງເປັນສອງເທົ່າ. ຄັ້ງໜຶ່ງເພື່ອພວກມໍລະນະສັກຂີໃນຍຸກມືດ, ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງເພື່ອການນອງເລືອດໃນວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອື່ນຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, ຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບຂອງນາງໄດ້ກອງຂຶ້ນເຖິງສະຫວັນ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມອະທຳຂອງນາງ. ຈົ່ງຕອບແທນນາງຕາມທີ່ນາງໄດ້ຕອບແທນພວກທ່ານ ແລະຈົ່ງທົບສອງເທົ່າແກ່ນາງຕາມການກະທຳຂອງນາງ: ໃນຈອກທີ່ນາງໄດ້ຕຽມໄວ້ ຈົ່ງຕຽມໃຫ້ນາງສອງເທົ່າ. ພຣະນິມິດ 18:4–6.
ຄົນຈໍານວນນ້ອຍໃນເມືອງຊາຣດິສທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສື້ອຜ້າຂອງຕົນເປື້ອນເປິ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ອອກມາຈາກປະຫວັດສາດຂອງທິຍາທິຣາທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ພວກເຂົາຖືກນໍາສະເໜີໂດຍແມ່ໝ້າຍແຫ່ງຊາເຣັບຕາ, ແມ່ໝ້າຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ກໍາລັງຈະໄປສູ່ງານອະພິເສກໃນປີ 1844.
“ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາ ໄປຍັງສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊໍາລະພະວິຫານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາໃຫ້ເຫັນໃນ ດານີເອນ 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດເຖິງຜູ້ຊົງຊຣາຕະການ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ນໍາສະເໜີໄວ້ໃນ ດານີເອນ 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ, ດັ່ງທີ່ມາລາກີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້, ລ້ວນເປັນຄໍາພັນລະນາຂອງເຫດການດຽວກັນ; ແລະສິ່ງນີ້ຍັງໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວໄປສູ່ການມົງຄຸນ, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ໃນ ມັດທາຍ 25.” The Great Controversy, 426.
ແມ່ໝ້າຍຄົນນັ້ນ ກຳລັງຕຽມອາຫານຄ່ຳມື້ສຸດທ້າຍຂອງນາງກ່ອນຄວາມຕາຍ ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ສັ່ງໃຫ້ນາງຮັບໃຊ້ທ່ານ. ນາງເປັນພາບປະກອບຂອງຄົນສັດຊື່ຈຳນວນນ້ອຍໃນເມືອງ Thyatira ທີ່ກຳລັງປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຄົນສັດຊື່ຈຳນວນນ້ອຍໃນເມືອງ Sardis ຜູ້ທີ່ກຳລັງເກັບ “ໄມ້ສອງທ່ອນ” ເພື່ອ “ໄຟ”.
“ໄມ້ສອງອັນ” ເປັນຕົວແທນຂອງທັງສອງວົງຕະກູນແຫ່ງອິດສະຣາເອນໂບຮານ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຢ່ຳຢີໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະຕໍ່ມາໂດຍລັດທິສັນຕະປາປາ, ແຕ່ຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະຮວມເຂົ້າເປັນ “ໄມ້ອັນດຽວ,” ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງປີ 1798 ຫາ 1844.
ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ອີກຢ່າງໜຶ່ງ, ເຈົ້າບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເອົາໄມ້ອັນໜຶ່ງ ແລະຂຽນໃສ່ມັນວ່າ, ‘ສໍາລັບຢູດາ ແລະສໍາລັບບັນດາລູກຫຼານຂອງອິສຣາເອນ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ’; ແລ້ວຈົ່ງເອົາໄມ້ອີກອັນໜຶ່ງ ແລະຂຽນໃສ່ມັນວ່າ, ‘ສໍາລັບໂຢເຊັບ, ໄມ້ຂອງເອຟຣາອິມ, ແລະສໍາລັບວົງວານອິສຣາເອນທັງໝົດ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ.’ ແລະຈົ່ງນໍາມັນມາຕໍ່ກັນໃຫ້ເປັນໄມ້ອັນດຽວ; ແລະມັນຈະກາຍເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຈົ້າ. ແລະເມື່ອລູກຫຼານແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າຈະກ່າວກັບເຈົ້າວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະບໍ່ບອກພວກເຮົາດອກຫຼືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ?’ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອົາໄມ້ຂອງໂຢເຊັບ ຊຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເອຟຣາອິມ ແລະບັນດາເຜົ່າຂອງອິສຣາເອນ ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງລາວ, ແລະຈະນໍາພວກເຂົາມາຮ່ວມກັບມັນ, ຄືກັບໄມ້ຂອງຢູດາ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ມັນເປັນໄມ້ອັນດຽວ, ແລະມັນຈະເປັນອັນດຽວໃນມືຂອງເຮົາ.’ ແລະໄມ້ທີ່ເຈົ້າຂຽນໃສ່ນັ້ນຈະຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາພວກເຂົາ. ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະເອົາບັນດາລູກຫຼານຂອງອິສຣາເອນອອກມາຈາກທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປຢູ່ນັ້ນ, ແລະຈະຮວບຮວມພວກເຂົາຈາກທຸກດ້ານ, ແລະຈະນໍາພວກເຂົາເຂົ້າມາໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ; ແລະເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຊາດດຽວໃນແຜ່ນດິນນັ້ນ ບົນພູເຂົາແຫ່ງອິສຣາເອນ; ແລະກະສັດອົງດຽວຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາທັງໝົດ; ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນສອງຊາດອີກຕໍ່ໄປ ແລະຈະບໍ່ຖືກແບ່ງແຍກເປັນສອງອານາຈັກອີກຕໍ່ໄປເລີຍ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ກະທໍາໃຫ້ຕົນເອງເປື້ອນມົນທິນອີກ ດ້ວຍຮູບເຄົາລົບຂອງຕົນ ຫຼືດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງຂອງຕົນ ຫຼືດ້ວຍບາບລະເມີດໃດໆຂອງຕົນ; ແຕ່ເຮົາຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນອອກຈາກບັນດາບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງຕົນ ທີ່ໃນນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ກະທໍາບາບ, ແລະຈະຊໍາລະພວກເຂົາໃຫ້ສະອາດ: ແລ້ວພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ. ແລະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນກະສັດເໜືອພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາທັງໝົດຈະມີຜູ້ລ້ຽງພຽງຜູ້ດຽວ: ພວກເຂົາຈະດໍາເນີນຕາມຄໍາພິພາກສາຂອງເຮົາ, ແລະຈະຮັກສາກົດເກນຂອງເຮົາ, ແລະປະຕິບັດຕາມນັ້ນ. ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ ທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ຢາໂຄບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ບ່ອນທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ອາໄສຢູ່; ແລະພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ, ຄືພວກເຂົາ, ແລະລູກຂອງພວກເຂົາ, ແລະລູກຂອງລູກຂອງພວກເຂົາ ຕະຫຼອດໄປ; ແລະດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຈະເປັນເຈົ້ານາຍຂອງພວກເຂົາຕະຫຼອດໄປ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກເຂົາ; ມັນຈະເປັນພັນທະສັນຍານິລັນດອນກັບພວກເຂົາ: ແລະເຮົາຈະສະຖາປະນາພວກເຂົາ, ແລະເພີ່ມພູນພວກເຂົາ, ແລະຈະຕັ້ງສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາໄວ້ທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ. ພະພັກອາໄສຂອງເຮົາຈະຢູ່ກັບພວກເຂົາດ້ວຍ: ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ. ແລະບັນດາປະຊາຊາດຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາ ຜູ້ຊໍາລະອິສຣາເອນໃຫ້ບໍລິສຸດ, ເມື່ອສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາເປັນນິດ.’ ເອເຊກຽນ 37:15–28.
ເມື່ອເອລີຢາອອກຈາກຊາເຣັບຕາເພື່ອໄປເອີ້ນອາຮາບ ແລະ ຊາວອິດສະຣາເອນທັງປວງໃຫ້ມາຍັງພູຄາເມນ, ຄຣິສຕະຈັກທີ່ເປັນໝ້າຍ ຊຶ່ງໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ກໍາລັງເກັບໄມ້ສອງອັນເພື່ອກໍ່ໄຟທີ່ຊໍາລະນາງໝ້າຍໃຫ້ບໍລິສຸດລ່ວງໜ້າກ່ອນວັນອະພິເສກໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ການເກັບໄມ້ສອງອັນນັ້ນ ຄືການຮວບຮວມຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ຊຶ່ງສໍາເລັດລົງໃນຊ່ວງເວລາຫົກສິບຫ້າປີສຸດທ້າຍທີ່ລະບຸໄວ້ໃນເອຊາຢາ ບົດທີ 7. ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄດ້ທົນທຸກຕໍ່ຄໍາສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ ນັບແຕ່ 723 BC ຈົນເຖິງ 1798, ແລະ ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ກໍໄດ້ທົນທຸກຕໍ່ຄໍາສາບແຊ່ງດຽວກັນນັບແຕ່ 677 BC ຈົນເຖິງ 1844. ໃນປີ 1844, ລູກຫລານຝ່າຍວິນຍານຂອງສອງຊາດຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນ ໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນເປັນໄມ້ອັນດຽວ, ຫລື ເປັນຊາດດຽວ.
ຖ້າບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດອີກ ເອເຊກຽນໄດ້ກຳນົດໄມ້ສອງອັນນັ້ນວ່າເປັນສອງປະຊາຊາດ ທີ່ກາຍເປັນຊາດດຽວ.
ເພາະວ່າຫົວໜ້າຂອງຊີເຣຍຄື ດາມາເຊັກ, ແລະຫົວໜ້າຂອງດາມາເຊັກຄື ເຣຊິນ; ແລະພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ ເອຟຣາອິມຈະຖືກທຳລາຍຈົນບໍ່ເປັນຊົນຊາດອີກ. ແລະຫົວໜ້າຂອງເອຟຣາອິມຄື ສະມາເຣຍ, ແລະຫົວໜ້າຂອງສະມາເຣຍຄື ບຸດຂອງເຣມາລິຢາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອ ແນ່ນອນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຕັ້ງໝັ້ນຢູ່. ເອຊາຢາ 7:8, 9.
ຖ້າພວກເຮົາຈະບໍ່ເຊື່ອຖືຄຳພະຍາກອນເລື່ອງຫົກສິບຫ້າປີ, ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ນຳສະເໜີສັນຍະລັກຂອງເອລີຢາໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.