ເອລີຢາ - ເລກສິບສາມ

ໃນບົດຄວາມກ່ອນນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ນຳເອລີຢາໄປປຽບຄຽງກັບປະຫວັດສາດຊ່ວງປີ 1798 ຫາ 1844. ເອລີຢາໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດນັ້ນໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກ ເມື່ອວິນລຽມ ມິນເລີ ຖືກຍົກຂຶ້ນໃຫ້ປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ແມ່ໝ້າຍແຫ່ງຊາເຣັບຕາເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກທີ່ສັດຊື່ ຊຶ່ງກຳລັງເກັບໄມ້ສອງອັນ ຫຼື ສອງປະຊາຊາດທີ່ຈະກາຍເປັນປະຊາຊາດດຽວໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ມີພອນຫຼາຍປະການທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ລະບຸວ່າ ໄດ້ຖືກສັນຍາແກ່ໄມ້ສອງອັນ ຊຶ່ງແມ່ນສອງປະຊາຊາດທີ່ກາຍເປັນປະຊາຊາດດຽວ. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນໂດຍພິຈາລະນາພອນສີ່ປະການໃນບັນດາພອນເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ໝາຍໄວ້ວ່າເປັນ “ການສະເດັດມາ” ສີ່ຄັ້ງ ແລະທັງໝົດນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນເວລາດຽວກັນ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

“ການສະເດັດມາ” ຄັ້ງທຳອິດ ທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ອ້າງເຖິງ ຄື ການສະເດັດມາຂອງມະຫາປຸໂຣຫິດ ເພື່ອ “ຊຳລະສະຖານບໍລິສຸດ,” ຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ຂໍ້ນັ້ນໃຫ້ຄຳຕອບແກ່ຄຳຖາມໃນ ດານີເອນ ບົດ 8 ຂໍ້ 13 ທີ່ຖາມວ່າ, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ ແລະ ການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ຍອມໃຫ້ທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະໄພ່ພົນຖືກຢຽບຍ່ຳຢູ່ໃຕ້ຕີນ ຈະດຳເນີນໄປອີກດົນປານໃດ?” ຂໍ້ 14 ຊີ້ແຈງວ່າ ການຊຳລະສະຖານບໍລິສຸດຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ເອເຊກຽນ ກ່າວວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະ “ນຳບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງອິສຣາເອນອອກມາຈາກທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ, ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປຢູ່, ແລະ ຈະຮວບຮວມພວກເຂົາມາຈາກທຸກດ້ານ, … ແລະ ຊາດທີ່ຖືກຮວບຮວມນັ້ນຈະບໍ່ເຮັດຕົນໃຫ້ເປື້ອນມົນທິນອີກຕໍ່ໄປ” ເພາະວ່າ ພຣະອົງຈະ “ຊຳລະພວກເຂົາ: ແລ້ວພວກເຂົາຈະເປັນໄພ່ພົນຂອງເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.”

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ການ “ສະເດັດມາ” ຄັ້ງທີສອງທີ່ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ແມ່ນການສຳເລັດຂອງ ດານີເອນ ບົດ 7 ຂໍ້ 13 ຊຶ່ງລະບຸວ່າ ບຸດແຫ່ງມະນຸດຈະສະເດັດມາຫາ ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແຕ່ບູຮານ ເພື່ອຮັບອານາຈັກໜຶ່ງ. ເອເຊກຽນ ກ່າວວ່າ ພຣະເຈົ້າ “ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍເປັນຊົນຊາດດຽວໃນແຜ່ນດິນ ເທິງພູເຂົາຂອງອິສຣາເອນ; ແລະ ກະສັດອົງດຽວຈະເປັນກະສັດເໜືອເຂົາທັງໝົດ.” ເອເຊກຽນ ນຳສະເໜີພຣະຄຣິດໃນຖານະກະສັດດ້ວຍນາມວ່າ “ດາວິດ,” ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ “ດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຈະເປັນກະສັດເໜືອເຂົາ.” ທ່ານຍັງລະບຸອີກວ່າ ພຣະຄຣິດ ໃນຖານະດາວິດ ຈະເປັນ “ຜູ້ລ້ຽງດຽວ” ຂອງເຂົາທັງຫລາຍ ແລະວ່າ “ດາວິດ ຜູ້ຮັບໃຊ້” ຂອງພຣະອົງ “ຈະ” ເປັນ “ເຈົ້ານາຍຂອງເຂົາທັງຫລາຍຕະຫລອດໄປ” ດ້ວຍ. ຕາມຄຳນິຍາມແລ້ວ ກະສັດຈຳເປັນຕ້ອງມີພຣະອິດສະລິຍະຍົດໃນຖານະກະສັດ ແລະຈຳເປັນຕ້ອງມີອານາເຂດໃຫ້ປົກຄອງ ພ້ອມທັງພົນລະເມືອງແຫ່ງອານາຈັກຂອງຕົນ. ຖ້າບໍ່ມີພົນລະເມືອງ ກໍຈະບໍ່ມີອານາຈັກ.

“ການສະເດັດມາ” ຄັ້ງທີສາມທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸໄວ້ ແມ່ນເມື່ອພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະເປັນ “ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ,” ໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ເພື່ອຊຳລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ. ເອເຊກຽນກ່າວວ່າ ພຣະຄຣິດ “ຈະຊຳລະພວກເຂົາໃຫ້ສະອາດ: ແລ້ວພວກເຂົາຈະເປັນປະຊາກອນຂອງເຮົາ, ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ,” ແລະວ່າ “ນອກຈາກນັ້ນ” ພຣະອົງຈະຊົງກະທຳ “ພັນທະສັນຍາແຫ່ງສັນຕິສຸກກັບພວກເຂົາ,” ຊຶ່ງ “ຈະເປັນພັນທະສັນຍາອັນຖາວອນ.” ພັນທະສັນຍານັ້ນຈະສຳເລັດລົງເມື່ອພຣະເຈົ້າຈະ “ຕັ້ງ” “ສະຖານບໍລິສຸດ” ຂອງພຣະອົງ “ໄວ້ທ່າມກາງພວກເຂົາ,” ແລະວ່າ “ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ ຜູ້ຊຳລະອິສຣາເອນໃຫ້ບໍລິສຸດ ເມື່ອສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາຈະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ.”

ທູດຜູ້ໄດ້ຈັດຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຄຣິດ, ຄື “ທູດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ” ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844, ແມ່ນເອລີຢາ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໂດຍ William Miller. ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ພຣະອົງໄດ້ຊໍາລະ “ບຸດຫຼານຂອງເລວີ” ດ້ວຍ “ໄຟຂອງຜູ້ຫຼອມ.”

“ການສະເດັດມາ” ອີກປະການໜຶ່ງທີ່ໄດ້ສຳເລັດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຄື ການສະເດັດມາຂອງເຈົ້າບ່າວ. ເອເຊກຽນໄດ້ຊີ້ລະບຸສອງເທື່ອວ່າ ຊົນຊາດທີ່ຖືກຮວບຮວມຈາກໄມ້ສອງອັນນັ້ນຈະເປັນ “ປະຊາກອນຂອງເຮົາ, ແລະ” ພຣະອົງ “ຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ.” ສິ່ງນີ້ໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍການອະພິເສກສົມລົດ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຄຳພະຍາກອນສີ່ປະການທີ່ໄດ້ສຳເລັດ ຊຶ່ງຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ຖືກຊີ້ລະບຸໂດຍຄຳພະຍານເລື່ອງໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ.

ເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸວ່າ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຜູ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບການສະເດັດມາເທື່ອທໍາອິດຂອງພຣະອົງ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸວ່າ ວິນລຽມ ມິນເລີ ແມ່ນເອລີຢາ, ແລະ ມິນເລີໄດ້ຕຽມທາງໄວ້ສໍາລັບພຣະຄຣິດໃນການສະເດັດມາໃນຖານະ “ມະຫາປະໂລຫິດ,” “ບຸດແຫ່ງມະນຸດ,” “ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ” ແລະ “ເຈົ້າບ່າວ.”

ຫຼັງຈາກສາມປີເຄິ່ງ, ເອລີຢາໄດ້ອອກມາຈາກຊາເຣບຕາ, ບ່ອນທີ່ທ່ານໄດ້ພັກຢູ່ກັບແມ່ໝ້າຍແລະບຸດຊາຍຂອງນາງ, ແລະໄດ້ສັ່ງອາຫາບໃຫ້ເອີ້ນຊົນຊາດອິສຣາເອນທັງໝົດມາຍັງກາເມນ. ເອເຊກຽນກ່າວວ່າ ຄົນຕ່າງຊາດຈະຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອພຣະອົງຊົງຕັ້ງສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງໄວ້ທ່າມກາງປະຊາຊາດທີ່ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າເປັນອັນດຽວຈາກໄມ້ສອງອັນ. ທີ່ພູກາເມນ ເອລີຢາໄດ້ບອກໃຫ້ອິສຣາເອນເລືອກວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າ ຫຼື ບາອານເປັນພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ທ່ານໄດ້ວາງຄຳຖາມນັ້ນໄວ້ໃນບໍລິບົດບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າ ຜູ້ໃດເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຢູ່ໃນບໍລິບົດວ່າ ຜູ້ໃດເປັນສາດສະດາທີ່ແທ້ຈິງດ້ວຍ.

ອິດສະຣາເອນທັງໝົດ ລວມທັງອາຮາບ ຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາເປັນພຣະເຈົ້າ ເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ ແລະເຜົາເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີຢາເສຍ. ການລົງມາຂອງໄຟເທິງພູຄາເມນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກເຖິງເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທັບສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະອົງໄວ້ທ່າມກາງຊາດທີ່ປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍໄມ້ສອງອັນ. ການອັດສະຈັນແຫ່ງໄຟທີ່ພູຄາເມນໄດ້ສະແດງວ່າ ພຣະເຈົ້າຄືພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະບາອານເປັນພຣະປອມ.

ການອັດສະຈັນທີ່ເມືອງຊາເຣັບຕາ, ເມື່ອເອລີຢາໄດ້ນອນທາບເທິງບຸດຊາຍທີ່ຕາຍແລ້ວຂອງແມ່ໝ້າຍສາມເທື່ອ, ໄດ້ພິສູດໃຫ້ນາງເຫັນວ່າ ເອລີຢາເປັນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະການອັດສະຈັນທີ່ພູຄາເມນກໍໄດ້ສຳເລັດສິ່ງດຽວກັນນັ້ນ. ບໍ່ພຽງແຕ່ໄຟແຫ່ງຄາເມນໄດ້ພິສູດວ່າພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນຍັງສະແດງວ່າ ເອລີຢາເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ, ກົງກັນຂ້າມກັບພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານ ແລະພວກຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງປ່າສັກສິດ. ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງປີ 1840 ຫາ 1844, ມິນເລີ ແລະພວກມິນເລີດ ໄດ້ຖືກສະແດງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທ້, ກົງກັນຂ້າມກັບພວກຜູ້ພະຍາກອນປອມຂອງໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນເອງໄດ້ສະແດງອອກວ່າ ພວກເຂົາເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງເຢເຊເບນ.

ເອລີຢາຢູ່ເທິງພູຄາເມນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພາລະກິດໃນການຊີ້ບອກເຂົາທີ່ແທ້ຈິງຂອງໂປເຕສຕັງ, ເພາະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ຄືສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ, ມີເຂົາຫນຶ່ງເປັນໂປເຕສຕັງ ແລະ ອີກເຂົາຫນຶ່ງເປັນລັດທິສາທາລະນະນິຍົມ, ແລະມັນກໍເພິ່ງເລີ່ມຕົ້ນການຄອງອຳນາດຂອງມັນໃນປີ 1798. ໃນປີ 1798, ເມື່ອສິ້ນສຸດລົງແຫ່ງສາມປີເຄິ່ງຂອງການປົກຄອງຂອງເຢເຊເບນ, ເອລີຢາໄດ້ອອກມາຈາກຊາເຣັບຕາ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຄຣິສຕະຈັກໃດເປັນເຂົາຂອງໂປເຕສຕັງເທິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ.

ແມ່ໝ້າຍແຫ່ງຊາເຣັບຕາໄດ້ເດີນທາງຈາກປະຫວັດສາດຂອງທິອາທິຣາໄປສູ່ການອະພິເສກສົມລົດ ບ່ອນທີ່ຄວາມເປັນແມ່ໝ້າຍຂອງນາງຈະຖືກຍົກອອກ. ບຸດຊາຍຂອງນາງທີ່ໄດ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຖືກເຢເຊເບນສັງຫານໃນລະຫວ່າງສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງຄວາມແຫ້ງແລ້ງ. ໄມ້ສອງອັນທີ່ນາງກຳລັງເກັບເພື່ອກໍ່ໄຟນັ້ນ ແມ່ນເຮືອນສອງຫຼັງຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າກັນເປັນຊາດດຽວ ແລະຊາດນັ້ນຄືອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ແມ່ໝ້າຍນັ້ນກຳລັງຈະໃຊ້ໄມ້ສອງອັນນັ້ນເພື່ອກໍ່ໄຟ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນທີ່ກາເມນ ແລະໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ຊຳລະລ້າງບັນດາບຸດຂອງເລວີດ້ວຍ “ໄຟຂອງຜູ້ຖະລຸງ.”

ໄຟເປັນສັນຍາລັກຂອງການຫຼັ່ງອອກແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນທີ່ພູກາເມນ ແລະໃນການຮ້ອງປະກາດເວລາທ່ຽງຄືນ ອັນໄດ້ບັນລຸຈຸດສູງສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ການເທລົງມາຢ່າງອຸດົມຂອງພຣະວິນຍານເປັນຕົວແທນຂອງການປະກາດຂ່າວສານໜຶ່ງ, ແລະແມ່ໝ້າຍກໍກຳລັງຈະກໍ່ໄຟ ເພື່ອນາງຈະສາມາດຈັດຕຽມອາຫານບາງຢ່າງໄວ້ຮັບປະທານ, ຊຶ່ງນັ້ນກໍເປັນຂ່າວສານ.

ຂ່າວສານທີ່ອາຮາບໄດ້ປະກາດແກ່ເຢເຊເບນໃນທັນທີນັ້ນ ແມ່ນວ່າ ພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງ ເພາະອາຮາບຫາກໍໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາຕອບດ້ວຍໄຟ. ຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນທັນທີ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດກໍຕາມ ຂ່າວສານທີ່ອາຮາບໄດ້ນຳສົ່ງ ຫຼື ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ກໍລ້ວນແຕ່ເຮັດໃຫ້ເຢເຊເບນເດືອດດານຢ່າງຍິ່ງ.

“ຂ່າວສານຈາກທິດຕາເວັນອອກແລະທິດເໜືອ” ຂອງດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ເຮັດໃຫ້ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນນາງເຢເຊເບນ, ເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ, ແລະນາງໄດ້ລິເລີ່ມການຂົ່ມເຫັງຂັ້ນສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ. ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຂອງອາຫັບທີ່ມີເຖິງນາງເຢເຊເບນ, ແລະໂດຍການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໃນເວລາເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາໃນປີ 1844.

ເອລີຢາ, ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກ, ຖືກນໍາສະເໜີຜ່ານຊ່ວງເວລາໃນຖິ່ນກັນດານຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຫາ 1798. ຕໍ່ມາໃນປີ 1798, ເອລີຢາປາກົດໃນປະຫວັດສາດໃນຖານະເປັນ William Miller. ໃນປີ 1844, ເອລີຢາກໍາລັງຮ້ອງເອີ້ນໃຫ້ໄຟແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນລົງມາຈາກສະຫວັນ. ແລ້ວໃນປີ 1863, ເອລີຢາແລະຂ່າວສານຂອງທ່ານຖືກປະຕິເສດ. ຂ່າວສານຂອງທ່ານແມ່ນຂ່າວສານຂອງໂມເຊກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານເລື່ອງໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ. ການຮວບຮວມໄມ້ສອງອັນເຂົ້າກັນໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງການກະຈັດກະຈາຍຂອງມັນ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງແມ່ໝ້າຍແຫ່ງ Sarepta, ແລະນາງໄດ້ເກັບໄມ້ສອງອັນນັ້ນໄວ້ກ່ອນການຈັດຕຽມອາຫານ.

ຕາມທີ່ James ແລະ Ellen White ໄດ້ສະແດງໄວ້, Millerite Adventism ໄດ້ກາຍເປັນ Laodicean Adventism ໃນປີ 1856, ແລະເມື່ອພາຍຫຼັງພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງ Elijah ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Moses ໃນປີ 1863, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຖອນຄວາມສາມາດທາງເຫດຜົນໃນການເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ເກືອບກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະສົງຈະນຳອອກມາໃນປີ 1856 (ໂດຍຜ່ານບົດຄວາມທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດແປດບົດຂອງ Hiram Edson.) ດ້ວຍເຫດຜົນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກບັງຄັບໃຫ້ເລີ່ມທຳລາຍລະບົບພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ທູດສະຫວັນໄດ້ນຳ William Miller ໃຫ້ຮວບຮວມຂຶ້ນ. ‘ຫີນ’ ກ້ອນທຳອິດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບນັ້ນ ແມ່ນຫີນພື້ນຖານທີ່ Laodicean Adventism ຈະສະດຸດຢູ່ເໜືອມັນຕະຫຼອດປະຫວັດສາດທັງໝົດຂອງຕົນ. ການປະຕິເສດຫີນກ້ອນທຳອິດແຫ່ງຄວາມຈິງນັ້ນ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຕາບອດຂອງ Laodicea, ຊຶ່ງເປັນອາການໜຶ່ງທີ່ຮັກສາໄດ້, ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍມີຜູ້ສະແຫວງຫາການຮັກສານັ້ນ.

ການຊຳລະພຣະວິຫານທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ໄດ້ກ່ຽວພັນເຖິງການຊຳລະ “ກອງພົນ” ທີ່ໄດ້ຖືກຢ່ຳທຳລາຍລົງພ້ອມກັບສະຖານນະມັດສະການໃນດານີເອນ 8:13. ກອງພົນນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ໄມ້ສອງອັນ” ທີ່ແມ່ໝ້າຍເມືອງຊາເຣຟັດໄດ້ເກັບມາເພື່ອກໍ່ໄຟ. ໄມ້ສອງອັນນັ້ນຄືສອງລາຊະວົງຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານຕາມຕົວອັກສອນ. ເອຟຣາອິມ ແລະ ຢູດາຕາມຕົວອັກສອນ ຈະຕ້ອງຖືກຮວບຮວມເຂົ້າເປັນຊາດຝ່າຍວິນຍານອັນດຽວ ແລະ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃນເວລາເປີດຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາ. ສອງຊາດນັ້ນແຫຼະ ຄື “ກອງພົນ” ທີ່ໄດ້ຖືກຢ່ຳທຳລາຍລົງ.

ຄໍາສັນຍາຂອງເອເຊກຽນແມ່ນວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະ “ນໍາບັນດາລູກຫຼານແຫ່ງອິດສະຣາເອນອອກຈາກທ່າມກາງພວກຄົນຕ່າງຊາດ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໄປຢູ່ນັ້ນ”, ແລະຈະ “ຮວບຮວມພວກເຂົາ” “ແລະນໍາພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ.” ແຜ່ນດິນຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຫຼືແຜ່ນດິນແຫ່ງຄໍາສັນຍາ, ຫຼືຢູດາ. ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດຝ່າຍວິນຍານໃນປີ 1798 ແມ່ນແຜ່ນດິນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາ ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ.

ເຮືອນທັງສອງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທີ່ເປັນ “ສະຫງ່າຣາສີແຫ່ງບັນດາແຜ່ນດິນ,” ແຜ່ນດິນທີ່ “ຫຼັ່ງໄຫຼ” ດ້ວຍ “ນົມແລະນ້ຳເຜິ້ງ.” ເມື່ອເຮືອນທັງສອງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນຖືກຮວບຮວມເຂົ້າເປັນອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະສັນຍາວ່າຈະຖືກນຳໄປສະຖາປະນາໄວ້ໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ. “ແຜ່ນດິນອັນສະຫງ່າຣາສີ” ຝ່າຍວິນຍານແມ່ນບ່ອນທີ່ຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຂະບວນການຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນຕອນສິ້ນສຸດ ຕັ້ງຢູ່ໃນລະຫວ່າງການປົກຄອງຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ຂະບວນການທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ສາມາດຖືກຍົກຂຶ້ນໄດ້ພຽງແຕ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນເທົ່ານັ້ນ. ຂະບວນການໃດໜຶ່ງທີ່ອ້າງວ່າເປັນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈາກແຜ່ນດິນອື່ນໃດ ຍ່ອມເປັນຂອງປອມ, ເພາະວ່າ Alpha ແລະ Omega ຍ່ອມສະແດງພາບຕອນສິ້ນສຸດໂດຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ.

ດານີເອນ ບົດທີ 8, ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງການຖືກຢຽບຍ່ຳລົງທັງຂອງພະວິຫານ ແລະ ຂອງໄພ່ພົນ. ໄພ່ພົນນັ້ນຄືສອງລາຊະວົງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມເນື້ອໜັງ. ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງຕະຫຼອດລະຍະເວລາຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຍຸກມືດ.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ວັດແທກບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະວິຫານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໃຫ້ວັດແທກ “ບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ” ດ້ວຍ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນຢູ່ທີ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ວັດແທກພຣະວິຫານ ແລະບັນດາຜູ້ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ.

ໃນຂໍ້ທີສິບຂອງບົດທີສິບໃນພຣະນິມິດ, ໂຢຮັນໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະໃນທັນທີນັ້ນທ່ານໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ວັດທັງພຣະວິຫານ ແລະ ພົນໄພ່. ຫົວຂໍ້ຂອງຄໍາຖາມໃນດານີເອນ 8:13 ແມ່ນການຢຽບຍ່ຳລົງທັງພຣະວິຫານ ແລະ ພົນໄພ່. ໂຢຮັນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ “ຄົນຕ່າງຊາດ” ຈະ “ຢຽບຍ່ຳ” “ນະຄອນບໍລິສຸດ” ເປັນເວລາ “ສີ່ສິບສອງເດືອນ.” ສີ່ສິບສອງເດືອນນັ້ນຄືສາມປີເຄິ່ງຂອງເອລີຢາ. ມັນຄືຍຸກມືດຕັ້ງແຕ່ 538 ເຖິງ 1798. ໂດຍການຢືນຢູ່ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະຖິ້ມເດີ່ນນອກໄວ້ ແລະ “ຢ່າວັດມັນ, ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ແລະພວກເຂົາຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ.”

ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ວັດ “ພຣະວິຫານ ແລະ ແທ່ນບູຊາ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢູ່ໃນນັ້ນ;” ຕາມຖ້ອຍຄໍາໃນດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ທີ 13, ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ວັດສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ກອງປະຊາຊົນ. ຖ້າໂຢຮັນຖືກບອກວ່າ ‘ບໍ່’ ໃຫ້ນັບຫນຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລ້ວທ່ານກໍຕ້ອງວັດຈາກປີ 1798 ໄປຫາບ່ອນທີ່ທ່ານຍືນຢູ່ໃນປີ 1844. ຈາກ 1798 ຫາ 1844, ເມື່ອຖືກວັດແລ້ວ, ມີຄວາມໝາຍເປັນສີ່ສິບຫົກປີ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນຢູ່ໃນປີ 1798, ເມື່ອ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຮືອນອິສຣາເອນຝ່າຍເໜືອໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນຢູ່ໃນປີ 1844, ເມື່ອ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຮືອນອິສຣາເອນຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ການວັດຂອງໂຢຮັນເທົ່າກັບສີ່ສິບຫົກປີ. ຈໍານວນສີ່ສິບຫົກເປັນສັນຍະລັກແທນພຣະວິຫານ. ພຣະເຢຊູຕຣັດວ່າ ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ເສຍ ແລະ ໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນອີກ, ແຕ່ພວກຢິວທີ່ຖຽງຄໍາຢ່າງຈຸກຈິກໄດ້ໂຕ້ວ່າ ພຣະວິຫານນີ້ຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນໃນໄລຍະສີ່ສິບຫົກປີ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບເນື້ອຫນັງຂອງອາດາມຫຼັງຈາກອາດາມໄດ້ຕົກຢູ່ໃນບາບແລ້ວ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມເສື່ອມຖອຍທີ່ສືບທອດມາທັງປວງຂອງມັນ, ເພື່ອຊົງວາງແບບຢ່າງໄວ້ ໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດມີໄຊຊະນະດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມີໄຊຊະນະ. ໂດຍອາໄສພະຍານສອງປະການ, ການສັ່ງສອນວ່າເນື້ອຫນັງຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ບັນຈຸຄວາມເສື່ອມຊາມທີ່ສືບທອດມາຈາກບາບສີ່ພັນປີນັ້ນ ເທົ່າກັບເປັນການເຜີຍແຜ່ນ້ຳອະງຸ່ນຂອງບາບີໂລນ, ເພາະວ່າການສອນວ່າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຊົງຮັບເອົາຄວາມອ່ອນແອທີ່ສືບທອດມາເຫຼົ່ານັ້ນ ເປັນຫຼັກຄຳສອນສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງຄາທອລິກ.

ພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນພຣະວິຫານແຫ່ງຮ່າງກາຍຂອງມະນຸດທຸກຄົນ.

ໃນ ໂຢຮັນ ບົດທີສອງ ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງວ່າເປັນພຣະວິຫານ, ແລະພຣະວິຫານຄືພຣະກາຍຂອງພຣະອົງນັ້ນເປັນຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ມີຄວາມເສື່ອມໂຊມອັນເກີດຈາກຄວາມອ່ອນແອທີ່ສະສົມທົບທວນກັນມາເປັນເວລາສີ່ພັນປີ. ພຣະວິຫານແຫ່ງມະນຸດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງອ້າງເຖິງນັ້ນປະກອບດ້ວຍໂຄໂມໂຊມສີ່ສິບຫົກອັນ. ເມື່ອໂມເຊຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງພູຊີນາຍເພື່ອຮັບພຣະບັນຍັດ ແລະຄໍາຊີ້ແນະສໍາລັບການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ, ທ່ານຢູ່ເທິງພູນັ້ນເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກວັນ. ເອເຊກຽນໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະຄຣິດວ່າຊົງວາງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນ “ກາງ” ຂອງໄມ້ສອງອັນ. ຊ່ວງເວລາຈາກການສິ້ນສຸດຂອງເຈັດກໍານົດເວລາຂອງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ແລະອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ ທີ່ໂຢຮັນຖືກບອກໃຫ້ວັດນັ້ນ ມີຄວາມຍາວສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ກາງ” ຫຼືຊ່ວງເວລາລະຫວ່າງປີ 1798 ແລະ 1844. ໃນສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນ, ພຣະເຢຊູໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານຂຶ້ນ ຊຶ່ງພຣະອົງຈະຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍທັນທີ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາເປັນຜູ້ສື່ຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ໃນຖານະຜູ້ສື່ຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນ, ພຣະອົງຈະຊົງຈາລຶກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງດວງໃຈຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ພຣະບັນຍັດນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແຜ່ນສອງແຜ່ນ. ແຜ່ນທໍາອິດມີພຣະບັນຍັດສີ່ຂໍ້, ແຜ່ນທີສອງມີຫົກຂໍ້. ເມື່ອລວມກັນແລ້ວ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງເລກສີ່ສິບຫົກ.

ການຮວບຮວມອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຫາ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງການຮວບຮວມອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການສະຖາປະນາພຣະວິຫານດ້ວຍ.

ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນຊ່ວງປີ 1798 ຫາ 1844 ປະກອບມີຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” ເພື່ອຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນການປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ,” “ສີລາຫົວມຸມ,” “ສີລາທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຕິເສດ” ຊຶ່ງເປັນ “ຫີນແຫ່ງການສະດຸດໃຈ” ແລະ “ສີລາແຫ່ງການສະດຸດ.”

ຊົນຊັ້ນທີ່ “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້” ໄດ້ຮັບຮູ້ “ສີລາ” ທີ່ “ມະນຸດໄດ້ປະຕິເສດ” ວ່າເປັນ “ສີລາມີຊີວິດ” ແລະເປັນ “ສີລາ” ທີ່ “ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ ແລະ” ເປັນ “ອັນປະເສີດ.” “ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້,” “ຊາດທີ່ຖືກເລືອກສັນ” ໃນ “ການເວລາທີ່ຜ່ານມາ” “ບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່ເວລານັ້ນ” ຈະກາຍເປັນ “ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.” ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຮວບຮວມໄມ້ທັງສອງອັນເຂົ້າກັນ ພຣະອົງໄດ້ນຳພວກເຂົາອອກມາຈາກ “ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ.” ພວກເຂົາຈະກາຍເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງນຳສອງຊາດເຂົ້າມາຮ່ວມກັນເປັນອັນດຽວ ໃນຊ່ວງສີ່ສິບຫົກປີ ຕັ້ງແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງ 1844.

ມີພຽງຮາກຖານດຽວເທົ່ານັ້ນ, ແລະຮາກຖານນັ້ນຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ; ແຕ່ “ຫີນທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ສະດຸດ” ຊຶ່ງເປັນຮາກຖານຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ ທີ່ຖືກພວກບໍ່ເຊື່ອຟັງປະຕິເສດ ກໍຄື “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ. ເມື່ອ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863, ນັ້ນແມ່ນການປະຕິເສດພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ການປະສົມປະສານແຫ່ງນິທານທີ່ສະຫຼຸບວ່າ ການຊໍາລະສະຖານບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນການສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີເທົ່ານັ້ນ ຍ່ອມຊີ້ໄປຫາສະຖານບໍລິສຸດທີ່ຫວ່າງເປົ່າ, ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ປາສະຈາກພົນໄພ່, ອານາຈັກທີ່ປາສະຈາກພົນລະເມືອງ. ບໍ່ມີຈຸດປະສົງໃດສໍາລັບສະຖານບໍລິສຸດ ທີ່ພຣະດົນໃຈໄດ້ປະທານໄວ້ ອັນມີລໍາດັບຄວາມສໍາຄັນສູງໄປກວ່າສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດວ່າເປັນຈຸດປະສົງຂອງສະຖານບໍລິສຸດ.

ໃນພຣະຄຳພີ, ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເຊື່ອມໂຍງຢູ່ສະເໝີກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພົນໂຍທາ. ໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ, ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນສອງຊາດ, ຈະກາຍເປັນຊາດດຽວ ແລະ ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າຈະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ. ການບິດເບືອນຄຳຖາມຂອງຂໍ້ທີສິບສາມໃນດານີເອນບົດທີແປດ, ເພື່ອປົກປິດສິ່ງທີ່ຄຳຖາມນັ້ນຖາມຢ່າງແທ້ຈິງ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍເປັນການປະຕິເສດ “ນັກບຸນອົງໜຶ່ງ” ໃນຂໍ້ທີສິບສາມນັ້ນດ້ວຍ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກຖາມໃຫ້ຕອບຄຳຖາມນັ້ນ.

ພະອົງຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນຜູ້ຖືກຖາມຄຳຖາມນັ້ນ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ນັກບຸນອົງໜຶ່ງ,” ແລະຄຳສະແດງນີ້ແປມາຈາກຄຳພາສາເຮັບເຣີ “Palmoni”, ຊຶ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ, ຜູ້ນັບຄວາມລັບທັງຫຼາຍ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ ຊຶ່ງເປັນເສົາກາງແລະຮາກຖານຂອງລັດທິ Adventism, ພຣະຄຣິດຊົງສະແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ. ພຣະອົງຊົງເຮັດເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ຈຸດທີ່ພຣະອົງຊົງລະບຸຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຳພະຍາກອນເວລາທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ ແລະຄຳພະຍາກອນເວລາເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ. ຄຳພະຍາກອນເວລາທີ່ຍາວທີ່ສຸດແມ່ນຄຳສາບານຂອງໂມເຊ, ຊຶ່ງຄືເຈັດເທື່ອໃນ Leviticus ບົດ 26. ນັ້ນແມ່ນຄຳພະຍາກອນທີ່ລະບຸການກະຈັດກະຈາຍແລະການຕົກເປັນຂ້າທາດຂອງອິດສະຣາເອນທັງສອງວົງວານ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ກອງທັບ” ທີ່ຈະຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໃນຂໍ້ 13, ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ 14 ລະບຸຄຳພະຍາກອນເກື່ອງການຢຽບຍ່ຳລົງຂອງສະຖານບໍລິສຸດ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນີ້ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຫຼັງຈາກແມ່ໝ້າຍແຫ່ງ Zarephath ໄດ້ເກັບໄມ້ສອງອັນເພື່ອກໍ່ໄຟຂອງຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ເມື່ອອາດເວນຕິດສະມ໌ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງຂໍ້ທໍາອິດທີ່ສຸດແຫ່ງເວລາຄໍາພະຍາກອນ ຊຶ່ງທູດສະຫວັນໄດ້ນໍາພາ William Miller ໃຫ້ເຂົ້າໃຈນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງຕາບອດ. ໃນປີ 1856 ດ້ວຍບົດຄວາມແປດຂໍ້ຂອງ Hiram Edson, Palmoni ໄດ້ພະຍາຍາມເພີ່ມແສງສະຫວ່າງແຫ່ງເຈັດເວລາ ແຕ່ກໍບໍ່ເປັນຜົນ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານເຖິງ Laodicea, ແລະໄດ້ຍອມຮັບການສະແດງອອກອັນຮ້າຍກາດຫ້າປະການຂອງ Laodicea, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງລະບຸຕົນເອງວ່າເປັນພົມມະຈາລີໂງ່ຫ້າຄົນ.

ຫົກສິບຫ້າປີໃນເອຊາຢາ ບົດທີ່ເຈັດ, ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງ 742BC, 723BC ແລະ 677BC ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນ, ໄດ້ຖືກຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຕອນສິ້ນສຸດຂອງ 1798, 1844 ແລະ 1863. ປະຫວັດສາດຕອນສິ້ນສຸດນັ້ນຖືກແທນຄວາມໂດຍການໂຮມໄມ້ສອງອັນເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ່ສາມສິບເຈັດ, ແລະແມ່ໝ້າຍແຫ່ງຊາເຣັບຕາ (ດັ່ງທີ່ນາງຖືກເອີ້ນໃນພາສາກຣີກຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່), ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງການທີ່ພຣະເຈົ້າສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຢູດາຝ່າຍວິນຍານ (ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ) ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດແຫ່ງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ປະຫວັດສາດນັ້ນ, ອັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີ, ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ່ສິບສາມ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ການເຂົ້າຮ່ວມກັນຂອງໄມ້ສອງອັນເປັນພາບປະກອບແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ປະຫວັດສາດນັ້ນບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານຂອງເຂົາອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງ Protestantism ແລະເຂົາອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງ Republicanism.

ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ອຳນາດໜຶ່ງ ຫຼື ເຂົາໜຶ່ງ ຫຼື ຊາດໜຶ່ງ ຫຼື ອານາຈັກໜຶ່ງ ຫຼື ກະສັດອົງໜຶ່ງ ຫຼື ຫົວໜຶ່ງ ລ້ວນເປັນສັນຍາລັກທີ່ໃຊ້ແທນກັນໄດ້ ຂຶ້ນກັບບໍລິບົດທີ່ມັນຖືກໃຊ້. ສັນຍາລັກທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ຍັງຊີ້ໄປເຖິງໄມ້ທັງສອງອັນ ຊຶ່ງເອເຊກຽນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນສອງປະຊາຊາດ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ເຂົາຂອງໂປຣເຕສຕັງໄດ້ຖືກຮວບຮວມເຂົ້າເປັນຊາດດຽວ ຫຼື ເປັນເຂົາດຽວ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ ເຂົາຂອງພັກຣີພັບລິກັນຈະມາຮ່ວມກັນກັບເຂົາຂອງໂປຣເຕສຕັງທີ່ເສື່ອມຖອຍ ເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນຊາດດຽວ. ຊາດນັ້ນຈະເປັນຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍຈາກທະເລໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ. ຕາມເຫດຜົນແລ້ວ ຖ້າພວກເຮົາປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນພະຍານແຫ່ງຄຳສາບແຊ່ງຂອງເຈັດເວລາ (ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະຕິບັດຕໍ່ບ້ານທັງສອງຂອງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ) ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ແນ່ນອນວ່າ ບ້ານທັງສອງຕາມຕົວອັກສອນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ກາຍເປັນຊາດຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນປີ 1844 ໄດ້ແນວໃດ. ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ສາມາດເຫັນປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ ພວກເຮົາກໍ “ບໍ່ຮູ້ເລີຍ” ຢ່າງແທ້ຈິງ ກ່ຽວກັບວ່າປະຫວັດສາດນັ້ນໃນຕອນຕົ້ນຂອງສະຫະລັດ ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດໃນຕອນທ້າຍແນວໃດ ເມື່ອເຂົາຂອງພັກຣີພັບລິກັນເຮັດຊ້ຳຂະບວນການຮວບຮວມ ແລະ ການເຂົ້າມາຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ ທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ແລ້ວໃນຕອນເບື້ອງຕົ້ນດ້ວຍເຂົາຂອງໂປຣເຕສຕັງ.

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນການພິຈາລະນາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.