ປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກສິບສີ່

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້, ພວກເຮົາໄດ້ຈັດໃຫ້ລັກສະນະທາງພະຍາກອນຂອງແກທີຫ້າ, ຊຶ່ງເປັນວິບັດອັນທຳອິດ, ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ການພິຈາລະນາແກທີຫ້າວ່າເປັນອັນທຳອິດໃນບັນດາສາມແກສຸດທ້າຍ ຈາກແນວທາງທີ່ວ່າອັນທຳອິດເປັນພາບປະກອບຂອງອັນສຸດທ້າຍ, ຍ່ອມຈັດບົດບາດທາງພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມໃນວິບັດອັນທຳອິດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບແຜ່ນດິນໄຫວໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບອີເມວຈາກເພື່ອນຄົນໜຶ່ງໃນມື້ຖັດຈາກທີ່ພວກເຮົາໄດ້ສົນທະນາເຖິງບົດຄວາມນີ້ໃນການປະຊຸມວັນຊະບາໂຕ, ແລະເພື່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍກຳລັງພະຍາຍາມຈັດແກທີຫົກ, ຊຶ່ງເປັນວິບັດອັນທີສອງ, ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ນີ້ເປັນແນວທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເພາະວ່າສາມແກສຸດທ້າຍເປັນສາມວິບັດ.

ສຽງແກອັນສຸດທ້າຍສາມອັນເປັນສັນຍາລັກອັນໜຶ່ງທີ່ແຍກອອກພາຍໃນສຽງແກເຈັດອັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງສຸດທ້າຍແຍກອອກຈາກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດ ແລະຕາປະທັບສາມອັນສຸດທ້າຍກໍແຍກອອກຈາກຕາປະທັບເຈັດອັນເຊັ່ນດຽວກັນ. ຄວາມຈິງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ເລື້ອຍໆຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ. ພ້ອມກັບການພິຈາລະນາແສງສະຫວ່າງທີ່ປາກົດຂຶ້ນຈາກການພິຈາລະນາວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສາມເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງອັນຟາແລະໂອເມກາ ພວກເຮົາຍັງຈໍາເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາວິບັດທັງສາມໃນຖານະເປັນການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ.

ການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທັງໝົດຂອງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງ ຈະມີຢູ່ໃນວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແມ່ນອິດສະລາມແຫ່ງອາຣະເບຍ ແລະວິບັດຄັ້ງທີສອງແມ່ນອິດສະລາມແຫ່ງຕຸຣະກີ. ວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງມີໄວ້ເພື່ອ “ທໍລະມານ” ແລະວິບັດຄັ້ງທີສອງເພື່ອ “ຂ້າ” ມະນຸດໜຶ່ງສ່ວນສາມ.

ສອງສ່ວນສາມຂອງມະນຸດທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້ານັ້ນ ກໍບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ.

ແກທັງເຈັດເປັນຮູບແບບລ່ວງໜ້າຂອງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ແລະໃນຂໍ້ທີ່ຊາວ ແກເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າເປັນໄພພິບັດ. ສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນຂອງສະຫະພັນສາມຝ່າຍຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນເທັດ, ແລະມັນຖືກຂ້າໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄວາມຕາຍຂອງມັນເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການນະມັດສະການທີ່ຜິດພາດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍ “ຜົນງານແຫ່ງມືຂອງເຂົາ,” ຄື “ການນະມັດສະການ” “ພວກຜີຮ້າຍ ແລະ ຮູບເຄົາລົບທີ່ເຮັດດ້ວຍຄໍາ, ເງິນ, ທອງແດງ, ຫີນ, ແລະ ໄມ້,” ຂອງ “ການຂ້າຄົນ,” “ການໃຊ້ເວດມົນ,” “ການຜິດປະເວນີ” ແລະ “ການລັກຂະໂມຍ.”

ການນະມັດສະການອັນເປັນເທັດ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນແບບຢ່າງໂດຍການນະມັດສະການວັນອາທິດ ເປັນ “ເຫດ” ທີ່ຈະຕ້ອງກັບໃຈ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ, ດັ່ງນັ້ນ “ຜົນ” ຄືຄວາມທໍລະມານແລະຄວາມຕາຍທີ່ຖືກນຳມາໂດຍຝູງຕັກແຕນຂອງອິດສະລາມ. ເຖິງແມ່ນວ່າໜຶ່ງໃນສາມຂອງມະນຸດ, ຄືສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຖືກປະຫານໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ອີກສອງໃນສາມກໍບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ.

ວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງສອດຄ່ອງກັບທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນກໍຖືກທຳຊ້ຳອີກຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະສອດຄ່ອງກັບວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ເໝືອນດັ່ງທີ່ໝຸດໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຖືກທຳຊ້ຳໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໝຸດໝາຍສຳຄັນຂອງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງກໍຈະຖືກທຳຊ້ຳໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ວຽກງານຂອງພວກເຮົາໃນຖານະນັກຮຽນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນການນຳຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ມາປະສານເຂົ້າເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຖ້າປາດສະຈາກຂ່າວສານສອງຢ່າງທຳອິດ ທ່ານຈະບໍ່ສາມາດມີຂ່າວສານອົງທີສາມໄດ້ ເພາະວ່າ “ຈະບໍ່ສາມາດມີອັນທີສາມໄດ້ ຖ້າບໍ່ມີອັນທຳອິດ ແລະອັນທີສອງ.” ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງໃນແງ່ຂອງ ‘ລຳດັບ’ ເພາະຖ້າບໍ່ມີອັນທຳອິດ ແລະອັນທີສອງ ແລ້ວອັນທີສາມກໍຈະກາຍເປັນອັນທຳອິດຢ່າງແທ້ຈິງ. ມັນຍັງເປັນຄວາມຈິງໃນແງ່ຂອງ ‘ເນື້ອໃນ’ ອີກດ້ວຍ ເພາະລັກສະນະໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ເປັນສິ່ງຊີ້ບອກລັກສະນະຂອງອົງທີສາມ. ໃນທາງຄະນິດສາດ ບໍ່ມີອັນທີສາມໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກອັນທຳອິດ ແລະອັນທີສອງ; ແລະໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ກໍຈະບໍ່ມີໝຸດໝາຍໃດໆໃນທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຖ້າຫາກວ່າໝຸດໝາຍຂອງອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ຖືກປະລະໄວ້.

ໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາຄື ການສະແດງໃຫ້ເຫັນ “ໃນແນວເສັ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ບັນດາສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ” ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, “ແລະ ບັນດາສິ່ງທີ່ຈະເປັນຕໍ່ໄປ” ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ການປະສານຂ່າວສານຂອງທູດອົງທຳອິດແລະທູດອົງທີສອງເຂົ້າດ້ວຍກັນ ຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງຂຶ້ນ ເມື່ອທູດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດລົງມາ. ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “‘ຫຼັງຈາກເຫດການເຫຼົ່ານີ້,’ ໂຢຮັນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສະຫວ່າງຂຶ້ນດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.’ ໃນການສ່ອງແຈ້ງນີ້ ແສງສະຫວ່າງຂອງຂ່າວສານທັງສາມຖືກປະສານເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ.” “ການສ່ອງແຈ້ງ” ທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບການທີ່ “ແຜ່ນດິນໂລກ” ຖືກ “ເຮັດໃຫ້ສະຫວ່າງຂຶ້ນ” ນັ້ນ ສຳເລັດຂຶ້ນເມື່ອ “ແສງສະຫວ່າງຂອງຂ່າວສານທັງສາມຖືກປະສານເຂົ້າດ້ວຍກັນ.” ວຽກງານແຫ່ງການປະສານບັນທັດເຂົ້າກັບບັນທັດ, ຂ່າວສານທັງສາມ, ໂດຍການນຳປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄປຂະໜານຄຽງກັບປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກໍຕ້ອງຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດດ້ວຍກ່ຽວກັບວິບັດທັງສາມເຊັ່ນກັນ.

ການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ຕາມທີ່ທູດອົງທີສອງໄດ້ປະກາດນັ້ນ ບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກຂ່າວສານຂອງທູດອົງທໍາອິດໄດ້. ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທໍາອິດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດໃນປີ 1843, ແລະເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຜິດພາດໄປ ຜົນທີ່ເກີດຈາກຂ່າວສານນັ້ນກໍໄດ້ນໍາໄປສູ່ການລົ້ມລົງຂອງຄຣິດຕະຈັກໂປຣແຕສຕັງ. ຜົນນັ້ນຄືທູດອົງທີສອງ, ສ່ວນເຫດນັ້ນຄືຄວາມຜິດພາດຂອງທູດອົງທໍາອິດ. ຖ້າບໍ່ມີທູດອົງທໍາອິດ ກໍຈະບໍ່ມີການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ຕາມທີ່ທູດອົງທີສອງໄດ້ປະກາດ. ອົງປະກອບທີ່ຜູກມັດເຫດແລະຜົນເຂົ້າດ້ວຍກັນຄື “ເວລາ.” “ເວລາ” (1843) ບໍ່ໄດ້ບັງເກີດເປັນຈິງ ແລະຄວາມລົ້ມເຫຼວນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ຜົນ.” “ເຫດ” ຄືຄວາມຜິດພາດໃນການລະບຸວ່າ ຄໍາພະຍາກອນສາມປະການທີ່ມິນເລີໄດ້ສະຫຼຸບຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງວ່າຈະສິ້ນສຸດລົງໃນຮາວປີ 1843. ຄໍາພະຍາກອນສາມປະການນັ້ນ ຄື 1335, 2300, ແລະ 2520 ປີ ຊຶ່ງມິນເລີເຊື່ອວ່າຈະສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັບການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນເມກໃນປີ 1843. ເມື່ອຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາທີ່ມິນເລີໄດ້ເຂົ້າໃຈຜິດນັ້ນລົ້ມເຫຼວ ມັນກໍໄດ້ຈັດຫາເຫດຜົນໃຫ້ແກ່ພວກໂປຣແຕສຕັງເພື່ອປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດອົງທໍາອິດ, ແລະທູດອົງທີສອງກໍໄດ້ມາເຖິງ. ທູດອົງທໍາອິດເປັນ “ເຫດ” ແລະທູດອົງທີສອງເປັນ “ຜົນ.”

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ ຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້, ເພາະວ່າທັງສອງໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ວິບັດຄັ້ງທີສອງ ກໍໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍ “ເວລາ” ເຊັ່ນກັນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ທີ່ລະບຸເຖິງໄລຍະເວລາທໍລະມານໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ສິ້ນສຸດລົງຢ່າງແນ່ນອນພໍດີຕົງຈຸດທີ່ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ ຄື ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ຊຶ່ງນຳມາເຖິງການຂ້າ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາເຊື່ອມໂຍງວິບັດຄັ້ງທຳອິດກັບວິບັດຄັ້ງທີສອງ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດກັບອົງທີສອງ ເຊັ່ນກັນ.

ການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງ ໄດ້ເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ໄດ້ນຳທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບລົງມາ ເພື່ອສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ໂລກດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງທ່ານ. ເມື່ອກ່າວເຖິງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ບັນທຶກວ່າ ນາງໄດ້ “ຖືກບອກວ່າ ພັນທະກິດຂອງລາວຄືການສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງລາວ ແລະ ເຕືອນມະນຸດເຖິງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຈະມາ.” ນັ້ນແມ່ນພັນທະກິດອັນດຽວກັນກັບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ.

ການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເວລາແຫ່ງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງ ໄດ້ນຳທູດສະຫວັນລົງມາເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າຂອງມັນໃນປີ 1840, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເສີມກຳລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ; ແລະ ການສຳເລັດຂອງວິບັດທີສາມ ໄດ້ນຳທູດສະຫວັນລົງມາເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າຂອງມັນໃນວັນທີ 9/11, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເສີມກຳລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ການເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງນັ້ນ ສຳເລັດລົງໂດຍການລວມສອງຂະບວນການເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນການປະຍຸກໃຊ້ແບບຂະໜານ—ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ. ເປັນຂ່າວສານຂອງວິບັດທັງສາມທີ່ເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ. ພວກມັນຖືກຖັກທໍເຂົ້າດ້ວຍກັນເປັນສອງເສັ້ນ; ເສັ້ນໜຶ່ງເປັນພາຍໃນ ແລະ ອີກເສັ້ນໜຶ່ງເປັນພາຍນອກ. ທູດສະຫວັນທັງສາມເປັນຕົວແທນແຫ່ງພາລະກິດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພາລະກິດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງໂດຍການສຳເລັດຂອງວິບັດທັງສາມ. ສ່ວນພາຍນອກແມ່ນອິສລາມ ແລະ ພາລະກິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງມັນ, ສ່ວນພາຍໃນແມ່ນພຣະຄຣິດໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ—ຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຢູດາຈຶ່ງຖືກຜູກໄວ້ກັບລໍໃນຄຳພະຍາກອນຂອງຢາໂຄບ ອັນກ່ຽວກັບນັຍສັນຍະລັກຂອງບຸດຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງທ່ານໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ພຣະຄຣິດຄືສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ຜູ້ຊົງຊຳລະສະໂພກຂອງພຣະອົງໃນເລືອດ, ແລະຜູ້ຊົງເປັນ “ເຄືອອະງຸ່ນອັນຄັດສັນ,” ຊຶ່ງຕາມຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກຜູກໄວ້ກັບ “ລູກລາຂອງລາ.” ຂໍ້ຄວາມພາຍນອກຂອງວິບັດທັງສາມປະການ ຖືກຜູກພັນໄວ້ກັບຂໍ້ຄວາມພາຍໃນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ. ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະວິບັດທີສອງ ກໍຈຳເປັນຕ້ອງດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັບວິບັດທີສາມ.

ຍຸດທະການຂອງນີນะເວແມ່ນ “ກຸນແຈ” ທີ່ນໍາຄວາມມືດຂອງອິດສະລາມມາເໜືອໂລກ ເມື່ອບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງໂຣມັນຄາທອລິກໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຊຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີ 11 ບ່ອນທີ່ວິບັດປະການທີສາມມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນ. ມັນມາໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນການເລີ່ມຕົ້ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບໂລກ, ແລະສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວແມ່ນກຸນແຈທີ່ຊີ້ບອກການພິຊິດອານາຈັກທີຫົກ ໃນຂະນະທີ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຖືກລະນຶກເຖິງ ເມື່ອນາງເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງນາງ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນເອຊາຢາ ບົດ 23 ສຳເລັດຜົນ. ການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນການທົດສອບທີ່ໂດຍທາງນັ້ນ ຊະຕາກຳນິລັນດອນຂອງບຸກຄົນຖືກຕັດສິນ, ແລະການຕັດສິນນັ້ນເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງ. ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນປິດລົງສຳລັບໂລກ ເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບໂລກ ຕາມພຣະນິມິດ ບົດ 13, ຂໍ້ 12 ແລະຂໍ້ຕໍ່ໆໄປ ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໃນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ເວລາແຫ່ງການທົດສອບເລື່ອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ໄດ້ແຍກແລະປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນພຣະນິມິດບົດ 7, ແລະເວລາແຫ່ງການທົດສອບເລື່ອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບໂລກ ໄດ້ປະທັບຕາຝູງຊົນໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດບົດ 7.

ກຸນແຈທີ່ຖືກແທນໂດຍສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການທົດສອບພາບລັກສຳລັບໂລກ, ໃນຂະນະດຽວກັນ ມັນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການທົດສອບພາບລັກສຳລັບສະຫະລັດອາເມລິກາ. ກຸນແຈໜຶ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວ ເປີດບໍ່ເລິກຫາທີ່ສຸດ ຊຶ່ງນຳມາເຖິງນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງອິສະລາມ ອັນຖືກແທນເປັນຕັກແຕນໃນໂລກ. ກຸນແຈນັ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍກຸນແຈທີ່ເປີດບໍ່ເລິກຫາທີ່ສຸດດຽວກັນນັ້ນໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ.

ກະແຈໃນສະຫະລັດຖືກເປັນຕົວແທນໃນ ພຣະນິຕິບັນຍັດ ບົດທີ 23 ໂດຍງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ເມື່ອລາຖືກປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປະກາດສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ກະແຈນັ້ນຖືກບິດເມື່ອລູກໄຟຂອງ Nashville ມາຮອດ. ງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ແລະການໂຈມຕີຕໍ່ Nashville ເມື່ອອິດສະລາມຖືກປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດ, ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສົງຄາມແຫ່ງ Nineveh ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການປະກາດສຽງຮ້ອງ “ຍາມທ່ຽງຄືນ,” ເພາະໃນເວລານັ້ນສຽງຮ້ອງນັ້ນປ່ຽນເປັນສຽງຮ້ອງ “ດັງກ້ອງ,” ແລະການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນຕາມຄວາມຈໍາເປັນໃນຄໍາພະຍາກອນຈະຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບ. ໃນວິບັດທີໜຶ່ງ ອິສລາມໄດ້ຖືກກໍານົດໃຫ້ທໍລະມານກອງທັບຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເປັນເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. ກະແຈ (ຍຸດທະການແຫ່ງນີນາເວ) ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຂອງການປະກາດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ເໝືອນດັ່ງງານສະຫລອງແຫ່ງສຽງແກ. ໃນພຣະນິຕິກໍາ Leviticus ບົດທີຊາວສາມ ມີສິບຫ້າວັນຢູ່ລະຫວ່າງງານສະຫລອງແຫ່ງສຽງແກ ແລະ Pentecost, ຊຶ່ງກໍແມ່ນງານສະຫລອງເຕັນພັກເຊັ່ນກັນ. ສິບຫ້າວັນນັ້ນໃນລະຫວ່າງເວລາແຫ່ງການທົດສອບຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ສອດຄ່ອງກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີແຫ່ງການທໍລະມານໃນວິບັດທີໜຶ່ງ. ສິບຫ້າແມ່ນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບ.

ສິບຫ້າວັນນັ້ນ (ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ) ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອ ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີແລະສິບຫ້າວັນ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນບໍ່ອາດນຳມາໃຊ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ, ດັ່ງນັ້ນ ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີແຫ່ງການທໍລະມານ ຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງ ສິບຫ້າວັນ ໃນພຣະທຳ ເລວີນິຕິ 23 ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ແລ້ວອີກຫ້າວັນຕໍ່ມາຕາມດ້ວຍການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງທຸງໝາຍ, ແລ້ວອີກຫ້າວັນຕໍ່ມາຕາມດ້ວຍການພິພາກສາໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ, ແລ້ວຕໍ່ອີກຫ້າວັນຈຶ່ງເຖິງການເທລົງມາແບບເພນເຕກອດ.

ທີ່ນັ້ນ “ຊົ່ວໂມງ ແລະ ວັນ ແລະ ເດືອນ ແລະ ປີ ເພື່ອຈະຂ້າມະນຸດເສຍສ່ວນທີສາມ” ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. “ຊົ່ວໂມງ” ແມ່ນຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ວັນ” ແມ່ນວັນແຫ່ງການຕອບແທນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອຄຣິດຕະຈັກເຊັບເວັນເດ ແອັດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຖະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

“ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວ ຄື “ວັນແຫ່ງໄພພິນາດຂອງພວກເຂົາ.” ນັ້ນຄືການພິພາກສາເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນອັດເວັນຕິດສຶມ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເພີ່ມພູນຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກສີລາອັນປອມແປງເພື່ອສ້າງເຮືອນຂອງຕົນເທິງນັ້ນ, ແລະໃນຄວາມເປັນຈິງ ສີລາຂອງພວກເຂົາກໍແມ່ນຊາຍ.

“ເດືອນ” ໝາຍເຖິງເດືອນທຳອິດ.

“ຊົ່ວໂມງ” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມໂຈມຕີຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ, ແລະອັດເວນຕິດ Laodicean ຕ້ອງອັບອາຍ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ວາງໃຈໃນສີລາຂອງງູ. ໃນເວລານັ້ນ, ໃນເດືອນທຳອິດ, ຝົນລະດູທ້າຍຖືກເທລົງເທິງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ. ໃນຈຸດນັ້ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາຖືກຂ້າ, ຫຼັງຈາກການທໍລະມານທີ່ດຳເນີນມາແຕ່ Nashville ເປັນຕົ້ນໄປ. ການທໍລະມານອັນເປັນການທຳລາຍເມືອງທັງຫຼາຍເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນຊົ່ວໂມງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ສະຫະລັດອາເມລິກາກໍສິ້ນສຸດລົງ (ຖືກຂ້າ) ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ເປັນການເປີດສະໄໝແຫ່ງການທົດສອບຮູບເໝືອນຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບໂລກ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດເມື່ອອານາຈັກທີແປດມາເຖິງຈຸດອະວະສານຂອງມັນ, ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ (ຖືກຂ້າ).

ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕິສຖືກເຊື່ອມໂຍງໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກກັບອິດສະລາມ, ແລະ ຄຳວ່າ ຢູເຟຣຕິສ ໝາຍຄວາມວ່າ “ອຸດົມຜົນ” ຫຼື “ປະທຸອອກ.” ໃນວິບັດຄັ້ງທີສອງ ລົມທັງສີ່ທີ່ຖືກຜູກມັດໄວ້ທີ່ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕິສກໍຖືກປ່ອຍອອກ.

ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງພົມແດນດ້ານຕາເວັນອອກຂອງແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ແລະອິສລາມແມ່ນ “ບຸດຫຼານແຫ່ງຕາເວັນອອກ” ໃນຄຳພະຍາກອນ. ລັກສະນະໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຄື ພວກເຂົາຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ແລະຖືກປ່ອຍອອກ, ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກຮາກາຖືກຍັບຍັ້ງໂດຍນາງຊາຣາ.

ອິດສະມາເອນໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ເກີດຜົນດົກ, ແລະ ຢູເຟຣຕີດ ໝາຍເຖິງຄວາມເກີດຜົນດົກ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງວິບັດອັນທຳອິດ, ຄຳພະຍາກອນຂອງໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ໜຶ່ງວັນ, ໜຶ່ງເດືອນ ແລະ ໜຶ່ງປີ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ເມື່ອອິດສະລາມຖືກປ່ອຍໃຫ້ສັງຫານມະນຸດໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີຖືກສັງຫານ, ແລະ ມັນແມ່ນໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ອິດສະລາມເຄີຍຖືກຫັກຫ້າມໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ໃນການຮັບອຳນາດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະ ມັນໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໃນການຮັບອຳນາດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 9/11.

ໃນວັນທີ 9/11, ການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ເມື່ອການພິພາກສາຄົນຕາຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ເມື່ອອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໃນວັນທີ 9/11 ມັນກໍໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ໃນທັນທີໃນລະຫວ່າງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ.

ໄລຍະເວລາ “ສັ້ນ” ທີ່ນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ແມ່ນໄລຍະທີ່ “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ” ກຳລັງ “ປິດສິ້ນ” “ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດ.”

“ການລຶບລ້າງບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ” ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການພິພາກສາຂອງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດ.

ເພື່ອຈະກັບໃຈ ຄົນໜຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີຊີວິດຢູ່ ແລະການກັບໃຈທີ່ເປໂຕກຳລັງກ່າວເຖິງຢູ່ໃນນີ້ໃນຄວາມໝາຍອັນສົມບູນນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນເມື່ອ “ເວລາແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານຈະມາເຖິງ.” ການພັກສະຫງົບ ແລະຄວາມຊື່ນບານນັ້ນຄືຝົນປາຍລະດູ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວ່າງໂດຍສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງ. ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດນັ້ນ ກໍແມ່ນທູດອົງທຳອິດຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຜູ້ໄດ້ລົງມາເມື່ອອິສລາມຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ ແລະທູດອົງນັ້ນ “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດນ້ອຍໄປກວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດ.” “ຄວາມຊື່ນບານ” ແລະ “ເວລາແຫ່ງການຟື້ນຄືນສິ່ງທັງປວງ” ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ອິສລາມຖືກປ່ອຍໃຫ້ໄປກະຕຸ້ນຄວາມໂກດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ໃນຂະນະທີ່ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກຳລັງຮັບການປະທັບຕາ. 9/11 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງເວລາແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານແລະການພັກສະຫງົບ ຊຶ່ງແມ່ນຝົນປາຍລະດູ ແລະມັນຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງໄລຍະແຫ່ງ “ການຟື້ນຄືນສິ່ງທັງປວງ” ອີກດ້ວຍ. ສິ່ງທີ່ຖືກຟື້ນຄືນນັ້ນຄືຄຣິດຕະຈັກ ຊຶ່ງນັບແຕ່ການກະບົດໃນປີ 1863 ເປັນຄຣິດຕະຈັກທີ່ຕໍ່ສູ້ຢູ່ ແຕ່ຈະກາຍເປັນຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຄຣິດຕະຈັກທີ່ກຳລັງຕໍ່ສູ້ເປັນການປະປົນກັນຂອງເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລ້າຍ, ແລະຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະແມ່ນເຄື່ອງບູຊາຜົນທຳອິດຂອງເຂົ້າສາລີໃນເທດສະການເພນເຕຄອດ. 9/11 ແມ່ນຄັ້ງທຳອິດທີ່ບາລາອາມຕີລາ, ແລະບາລາອາມ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ) ໄດ້ເລີ່ມສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ການຮ້າຍທົ່ວໂລກໃນທັນທີຫຼັງຈາກການໂຈມຕີແບບບໍ່ທັນຄາດ. ລາຂອງບາລາອາມເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດທັງສາມທີ່ປະກອບເປັນວິບັດປະການທີສາມ, ແລະຊຶ່ງດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັນກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ. ເພາະສະນັ້ນ ວິບັດທັງສາມຈຶ່ງຖືກກຳກັບຕາມຄຳພະຍາກອນໂດຍສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຄັ້ງທີສອງທີ່ບາລາອາມຕີລາ ຈຶ່ງເປັນການທຳຊ້ຳເປັນສອງເທົ່າ ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ສະເໝີໃນຂັ້ນຕອນທີສອງ. ລະຫວ່າງສວນອະງຸ່ນທັງສອງແຫ່ງຄື ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດແບບຕົວຈິງໃນສະໄໝບູຮານ ແລະແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດແບບຝ່າຍວິນຍານໃນສະໄໝສະໄໝໃໝ່, ອິດສະລາມໄດ້ໂຈມຕີອິດສະຣາເອນໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ແລະໃນທັນທີກໍໄດ້ມີການຄວບຄຸມຢັບຢັ້ງໄວ້ເໜືອ Gaza, ແລະຈາກນັ້ນອິດສະລາມຈະໂຈມຕີ Nashville.

ການໂຈມຕີທີ່ແນຊວິລ໌ ແມ່ນການໂຈມຕີແບບບໍ່ຄາດຄິດຄັ້ງທີສອງໃນສອງຄັ້ງ ຊຶ່ງໃນຄຳພະຍານຂອງບາລາອາມເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງສວນອະງຸ່ນ. ແນຊວິລ໌ເປັນໝຸດໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນເລີ່ມຕົ້ນ ເມື່ອສາວົກສອງຄົນຂອງພຣະຄຣິດ (ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ) ປົດລາອອກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ. ຂະບວນນັ້ນໃນທີ່ສຸດນຳໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ບ່ອນທີ່ຍິງແພດແຫ່ງໂຣມເອົາຊະນະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຫຼັງຈາກນາງໄດ້ຖືກລືມໄປສຳລັບປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ເມື່ອຍິງໂສເພນີເລີ່ມຮ້ອງເພງຂອງນາງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວຈະໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກ ແລະ ກະແຈຈະໄດ້ຖືກບິດ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເປີດເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງຮູບສັດເດຍຣະສານໃນໂລກ. ສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງການປະກາດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງຈາກນັ້ນຈຶ່ງປ່ຽນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການໂຈມຕີແບບບໍ່ຄາດຄິດຕໍ່ Nashville, ກໍຈະໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວເຊັ່ນກັນ, ເພາະພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະອັນຟາແລະໂອເມກາ, ຊົງໃຊ້ຕົ້ນເລື່ອງເພື່ອສະແດງປາຍເລື່ອງຢູ່ສະເໝີ. ການໂຈມຕີ Nashville ຈະຕ້ອງບັນຈຸອົງປະກອບແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງໂຣມເໜືອເປີເຊຍ ອັນເຮັດໃຫ້ອິສລາມສາມາດເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ. Donald Trump ເປັນສັນຍະລັກຂອງຮູບຂອງໂຣມ, ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈະໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໃນສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການໂຈມຕີ Nashville, ແຕ່ກຳລັງຂອງລາວໃນການຕໍ່ຕ້ານນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງອິສລາມຈະໄດ້ຖືກບັ່ນທອນລົງ.

ສົງຄາມທີ່ Ronald Reagan ປະສົບຜົນສໍາເລັດໃນການເອົາຊະນະໃນປີ 1989 ແມ່ນສົງຄາມເຢັນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ. ສົງຄາມເຢັນຂອງ Trump ແມ່ນຍຸດທະການແຫ່ງ Panium, ແລະມັນນໍາໄປສູ່ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສາມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍຍຸດທະການ Actium ແລະຍັງໂດຍຍຸດທະການ Nineveh ອີກດ້ວຍ. ສົງຄາມເຢັນຂອງ Trump, ທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍຍຸດທະການ Panium, ນໍາໄປສູ່ການໂຄ່ນລົງຂອງ “ກໍາແພງ” ແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດໃນລັດຖະທໍາມະນູນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍການທໍາລາຍ “ກໍາແພງ” Berlin ໃນປີ 1989.

ແນັສວິນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດທີ່ລາຂອງບາລາອາມບີບຕີນຂອງບາລາອາມເຂົ້າກັບກຳແພງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການພິການທີ່ກຳແພງ. ໄລຍະເວລາຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເຫດການໜຶ່ງທີ່ພຸ່ງຊົນເຂົ້າໃສ່ກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກໃນລັດຖະທຳມະນູນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການຕັ້ງຮູບສັດຮ້າຍຂຶ້ນ (ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ) ດ້ວຍໝຸດໝາຍທາງທີ່ເປັນຕົວຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການທຳລາຍກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກລົງ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການຕັ້ງຮູບສັດຮ້າຍຂຶ້ນ. ໂດນັນ ທຣຳ ຈະກ່າວໃນທາງຄຳພະຍາກອນຜ່ານຄຳສັ່ງບໍລິຫານ ຊຶ່ງເປັນຕົວຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການເວົ້າໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍ Alien and Sedition Acts of 1798. ທີ່ນັ້ນລາວຈະເອົາຊະນະພວກໂກລບາລິດໃນພັກເດໂມແຄຣັດ ແລະຄູ່ສົມຄວນຂອງພວກເຂົາ ຄືພວກ RINO globalists ໃນພັກຣີພັບລິກັນ. ໄຊຊະນະຂອງລາວເໜືອສັດຕູທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍເປີເຊຍໃນຍຸດທະການແຫ່ງນີນະເວ ຈະປະໃຫ້ທັງສອງຝ່າຍຂອງສົງຄາມທາງການເມືອງຖືກດູດຊຶມກຳລັງຈົນໝົດ ຂາດເສຍກຳລັງທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຈະຕ້ານທານຝູງຕັກແຕນແຫ່ງອິດສະລາມ ທີ່ຈະແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ. ຕີນທີ່ຖືກບີບຂອງທຣຳ ຄືກຳແພງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປະກາດສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກຳແພງໃນຕອນສິ້ນສຸດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາເລື່ອງວິບັດທັງສາມປະການນີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.