ປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກສິບສີ່

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຈັດໃຫ້ລັກສະນະເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງແກທີຫ້າ ຊຶ່ງແມ່ນວິບັດອັນທຳອິດ ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້. ການພິຈາລະນາແກທີຫ້າວ່າເປັນແກອັນທຳອິດໃນສາມແກສຸດທ້າຍ ຈາກແນວທາງທີ່ວ່າອັນທຳອິດເປັນພາບປະກອບຂອງອັນສຸດທ້າຍ ຍ່ອມຈັດໃຫ້ບົດບາດເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງອິສລາມໃນວິບັດອັນທຳອິດ ສອດຄ່ອງກັບແຜ່ນດິນໄຫວໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບອີເມວຈາກເພື່ອນຄົນໜຶ່ງໃນມື້ຖັດຈາກທີ່ພວກເຮົາໄດ້ສົນທະນາບົດຄວາມນີ້ໃນການປະຊຸມວັນຊະບາໂຕ, ແລະເພື່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍກຳລັງພະຍາຍາມຈັດໃຫ້ແກທີຫົກ ຊຶ່ງແມ່ນວິບັດອັນທີສອງ ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້ເຊັ່ນກັນ. ແນວທາງນີ້ເປັນແນວທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ ເພາະວ່າສາມແກສຸດທ້າຍແມ່ນສາມວິບັດ.

ສຽງແກອັນສຸດທ້າຍສາມອັນເປັນສັນຍາລັກອັນໜຶ່ງທີ່ແຍກອອກພາຍໃນສຽງແກເຈັດອັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກສາມແຫ່ງສຸດທ້າຍແຍກອອກຈາກສີ່ແຫ່ງທໍາອິດ ແລະຕາປະທັບສາມອັນສຸດທ້າຍກໍແຍກອອກຈາກຕາປະທັບເຈັດອັນເຊັ່ນດຽວກັນ. ຄວາມຈິງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຢູ່ເລື້ອຍໆຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ. ພ້ອມກັບການພິຈາລະນາແສງສະຫວ່າງທີ່ປາກົດຂຶ້ນຈາກການພິຈາລະນາວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສາມເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງອັນຟາແລະໂອເມກາ ພວກເຮົາຍັງຈໍາເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາວິບັດທັງສາມໃນຖານະເປັນການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນ.

ການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປໃຊ້ສາມຊັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນທັງໝົດຂອງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງ ຈະມີຢູ່ໃນວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແມ່ນອິດສະລາມແຫ່ງອາຣະເບຍ ແລະວິບັດຄັ້ງທີສອງແມ່ນອິດສະລາມແຫ່ງຕຸຣະກີ. ວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງມີໄວ້ເພື່ອ “ທໍລະມານ” ແລະວິບັດຄັ້ງທີສອງເພື່ອ “ຂ້າ” ມະນຸດໜຶ່ງສ່ວນສາມ.

ສອງສ່ວນສາມຂອງມະນຸດທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້ານັ້ນ ກໍບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ.

ແກ່ນແທ້ຂອງແກທັງເຈັດ ເປັນແບບຢ່າງແທນໄພພິບັດເຈັດຢ່າງສຸດທ້າຍ, ແລະໃນຂໍ້ທີຊາວ ແກເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າເປັນໄພພິບັດ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນຂອງສະຫະພັນສາມປະການຄື ພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນເທັດ, ແລະມັນຖືກປະຫານໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຕາຍຂອງມັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການນະມັດສະການອັນເທັດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນແບບໂດຍ “ຜົນງານແຫ່ງມືຂອງພວກເຂົາ,” ຄື “ການນະມັດສະການ” ຂອງ “ຜີຮ້າຍ ແລະຮູບເຄົາລົບທີ່ເຮັດດ້ວຍຄໍາ, ເງິນ, ທອງເຫຼືອງ, ຫີນ, ແລະໄມ້” ຂອງ “ການຄາດຕະກໍາ,” “ຄາຖາອາຄົມ,” “ການຜິດປະເວນີ,” ແລະ “ການລັກຂະໂມຍ.”

ການນະມັດສະການອັນເປັນເທັດ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນແບບຢ່າງໂດຍການນະມັດສະການວັນອາທິດ ເປັນ “ເຫດ” ທີ່ຈະຕ້ອງກັບໃຈ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ, ດັ່ງນັ້ນ “ຜົນ” ຄືຄວາມທໍລະມານແລະຄວາມຕາຍທີ່ຖືກນຳມາໂດຍຝູງຕັກແຕນຂອງອິດສະລາມ. ເຖິງແມ່ນວ່າໜຶ່ງໃນສາມຂອງມະນຸດ, ຄືສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຖືກປະຫານໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແຕ່ອີກສອງໃນສາມກໍບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ.

ວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງສອດຄ່ອງກັບທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນກໍຖືກທຳຊ້ຳອີກຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະສອດຄ່ອງກັບວິບັດຄັ້ງທີສາມ. ເໝືອນດັ່ງທີ່ໝຸດໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຖືກທຳຊ້ຳໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໝຸດໝາຍສຳຄັນຂອງວິບັດຄັ້ງທີໜຶ່ງແລະຄັ້ງທີສອງກໍຈະຖືກທຳຊ້ຳໃນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ວຽກງານຂອງພວກເຮົາໃນຖານະນັກຮຽນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນການນຳຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ມາປະສານເຂົ້າເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຖ້າປາດສະຈາກຂ່າວສານສອງຢ່າງທຳອິດ ທ່ານຈະບໍ່ສາມາດມີຂ່າວສານອົງທີສາມໄດ້ ເພາະວ່າ “ຈະບໍ່ສາມາດມີອັນທີສາມໄດ້ ຖ້າບໍ່ມີອັນທຳອິດ ແລະອັນທີສອງ.” ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງໃນແງ່ຂອງ ‘ລຳດັບ’ ເພາະຖ້າບໍ່ມີອັນທຳອິດ ແລະອັນທີສອງ ແລ້ວອັນທີສາມກໍຈະກາຍເປັນອັນທຳອິດຢ່າງແທ້ຈິງ. ມັນຍັງເປັນຄວາມຈິງໃນແງ່ຂອງ ‘ເນື້ອໃນ’ ອີກດ້ວຍ ເພາະລັກສະນະໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ເປັນສິ່ງຊີ້ບອກລັກສະນະຂອງອົງທີສາມ. ໃນທາງຄະນິດສາດ ບໍ່ມີອັນທີສາມໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກອັນທຳອິດ ແລະອັນທີສອງ; ແລະໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ກໍຈະບໍ່ມີໝຸດໝາຍໃດໆໃນທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຖ້າຫາກວ່າໝຸດໝາຍຂອງອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ຖືກປະລະໄວ້.

ໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາຄື ການສະແດງໃຫ້ເຫັນ “ໃນແນວເສັ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ບັນດາສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ” ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, “ແລະ ບັນດາສິ່ງທີ່ຈະເປັນຕໍ່ໄປ” ໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ການປະສົມປະສານຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກສະຫວ່າງໄສເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດລົງມາ. ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ, “‘ພາຍຫຼັງເຫດການເຫຼົ່ານີ້,’ ໂຢຮັນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະໂລກກໍໄດ້ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.’ ໃນການໃຫ້ແສງສະຫວ່າງນີ້ ແສງຂອງຂ່າວສານທັງສາມຖືກປະສົມປະສານເຂົ້າດ້ວຍກັນ.” “ການໃຫ້ແສງສະຫວ່າງ” ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການທີ່ “ໂລກ” ຖືກ “ເຮັດໃຫ້ສະຫວ່າງໄສ” ນັ້ນ ສຳເລັດລົງເມື່ອ “ແສງຂອງຂ່າວສານທັງສາມຖືກປະສົມປະສານເຂົ້າດ້ວຍກັນ.” ພັນທະກິດໃນການນຳຂ່າວສານທັງສາມມາປະສົມປະສານກັນເປັນແຖວຕໍ່ແຖວ ໂດຍນຳປະຫວັດສາດຂອງຊາວມິນເລີໄປຈັດເຂົ້າໃນສອງຄວາມຂະໜານຄູ່ກັນກັບປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກໍຈະຕ້ອງຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດດ້ວຍສາມວິບັດດ້ວຍເຊັ່ນກັນ.

ການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ປະກາດໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ລະບຸເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດໃນປີ 1843, ແລະເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຜິດພາດ, ຜົນທີ່ເກີດຈາກຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການລົ້ມລົງຂອງຄຣິດຈັກໂປຣແຕສແຕນ. ຜົນນັ້ນຄືທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ສ່ວນເຫດແມ່ນຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ຖ້າຫາກບໍ່ມີທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ກໍຈະບໍ່ມີການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ດັ່ງທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ປະກາດ. ອົງປະກອບທີ່ຜູກເຫດແລະຜົນເຂົ້າໄວ້ນຳກັນນັ້ນຄື “ເວລາ.” “ເວລາ” (1843) ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕາມທີ່ຄາດໄວ້ ແລະຄວາມລົ້ມເຫຼວນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ຜົນ.” “ເຫດ” ຄືຄວາມຜິດພາດໃນການລະບຸວ່າ ຄຳພະຍາກອນສາມປະການທີ່ Miller ໄດ້ສະຫຼຸບຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງວ່າ ຈະສິ້ນສຸດລົງປະມານປີ 1843. ຄຳພະຍາກອນສາມປະການນັ້ນຄື 1335, 2300, ແລະ 2520 ປີ ຊຶ່ງ Miller ໄດ້ເຊື່ອວ່າ ຈະສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັບການທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດມາໃນເມກໃນປີ 1843. ເມື່ອຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາທີ່ Miller ໄດ້ເຂົ້າໃຈຜິດນັ້ນລົ້ມເຫຼວ, ມັນກໍ່ໄດ້ສະໜອງເຫດຜົນໃຫ້ພວກໂປຣແຕສແຕນປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສອງກໍໄດ້ມາເຖິງ. ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເປັນ “ເຫດ” ແລະອົງທີສອງເປັນ “ຜົນ.”

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ ຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້, ເພາະວ່າທັງສອງໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ວິບັດຄັ້ງທີສອງ ກໍໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງກັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍ “ເວລາ” ເຊັ່ນກັນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດຄັ້ງທຳອິດ ທີ່ລະບຸເຖິງໄລຍະເວລາທໍລະມານໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ສິ້ນສຸດລົງຢ່າງແນ່ນອນພໍດີຕົງຈຸດທີ່ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ ຄື ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ຊຶ່ງນຳມາເຖິງການຂ້າ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາເຊື່ອມໂຍງວິບັດຄັ້ງທຳອິດກັບວິບັດຄັ້ງທີສອງ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດກັບອົງທີສອງ ເຊັ່ນກັນ.

ການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງ ໄດ້ເສີມພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ໄດ້ນຳທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບລົງມາ ເພື່ອສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ໂລກດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງທ່ານ. ເມື່ອກ່າວເຖິງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ບັນທຶກວ່າ ນາງໄດ້ “ຖືກບອກວ່າ ພັນທະກິດຂອງລາວຄືການສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງລາວ ແລະ ເຕືອນມະນຸດເຖິງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກຳລັງຈະມາ.” ນັ້ນແມ່ນພັນທະກິດອັນດຽວກັນກັບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ.

ການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນເວລາແຫ່ງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງ ໄດ້ນຳທູດສະຫວັນລົງມາເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າຂອງມັນໃນປີ 1840, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເສີມກຳລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ; ແລະ ການສຳເລັດຂອງວິບັດທີສາມ ໄດ້ນຳທູດສະຫວັນລົງມາເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າຂອງມັນໃນວັນທີ 9/11, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເສີມກຳລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ການເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງນັ້ນ ສຳເລັດລົງໂດຍການລວມສອງຂະບວນການເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນການປະຍຸກໃຊ້ແບບຂະໜານ—ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ. ເປັນຂ່າວສານຂອງວິບັດທັງສາມທີ່ເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ. ພວກມັນຖືກຖັກທໍເຂົ້າດ້ວຍກັນເປັນສອງເສັ້ນ; ເສັ້ນໜຶ່ງເປັນພາຍໃນ ແລະ ອີກເສັ້ນໜຶ່ງເປັນພາຍນອກ. ທູດສະຫວັນທັງສາມເປັນຕົວແທນແຫ່ງພາລະກິດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພາລະກິດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບການເສີມກຳລັງໂດຍການສຳເລັດຂອງວິບັດທັງສາມ. ສ່ວນພາຍນອກແມ່ນອິສລາມ ແລະ ພາລະກິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງມັນ, ສ່ວນພາຍໃນແມ່ນພຣະຄຣິດໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ—ຄວາມຫວັງແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຢູດາຈຶ່ງຖືກຜູກໄວ້ກັບລໍໃນຄຳພະຍາກອນຂອງຢາໂຄບ ອັນກ່ຽວກັບນັຍສັນຍະລັກຂອງບຸດຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງທ່ານໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ພຣະຄຣິດຄືສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ຜູ້ຊົງຊຳລະສະໂພກຂອງພຣະອົງໃນເລືອດ, ແລະຜູ້ຊົງເປັນ “ເຄືອອະງຸ່ນອັນຄັດສັນ,” ຊຶ່ງຕາມຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກຜູກໄວ້ກັບ “ລູກລາຂອງລາ.” ຂໍ້ຄວາມພາຍນອກຂອງວິບັດທັງສາມປະການ ຖືກຜູກພັນໄວ້ກັບຂໍ້ຄວາມພາຍໃນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ. ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ ດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະວິບັດທີສອງ ກໍຈຳເປັນຕ້ອງດຳເນີນຄຽງຂະໜານກັບວິບັດທີສາມ.

ຍຸດທະການຂອງນີນะເວແມ່ນ “ກຸນແຈ” ທີ່ນໍາຄວາມມືດຂອງອິດສະລາມມາເໜືອໂລກ ເມື່ອບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງໂຣມັນຄາທອລິກໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີ ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້, ຊຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີ 11 ບ່ອນທີ່ວິບັດປະການທີສາມມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນ. ມັນມາໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນການເລີ່ມຕົ້ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບໂລກ, ແລະສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວແມ່ນກຸນແຈທີ່ຊີ້ບອກການພິຊິດອານາຈັກທີຫົກ ໃນຂະນະທີ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຖືກລະນຶກເຖິງ ເມື່ອນາງເລີ່ມຂັບຮ້ອງບົດເພງຂອງນາງ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນເອຊາຢາ ບົດ 23 ສຳເລັດຜົນ. ການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນການທົດສອບທີ່ໂດຍທາງນັ້ນ ຊະຕາກຳນິລັນດອນຂອງບຸກຄົນຖືກຕັດສິນ, ແລະການຕັດສິນນັ້ນເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງ. ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນປິດລົງສຳລັບໂລກ ເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບໂລກ ຕາມພຣະນິມິດ ບົດ 13, ຂໍ້ 12 ແລະຂໍ້ຕໍ່ໆໄປ ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໃນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ເວລາແຫ່ງການທົດສອບເລື່ອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ໄດ້ແຍກແລະປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນພຣະນິມິດບົດ 7, ແລະເວລາແຫ່ງການທົດສອບເລື່ອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບໂລກ ໄດ້ປະທັບຕາຝູງຊົນໃຫຍ່ໃນພຣະນິມິດບົດ 7.

ກຸນແຈທີ່ຖືກແທນໂດຍສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການທົດສອບພາບລັກສຳລັບໂລກ, ໃນຂະນະດຽວກັນ ມັນກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການທົດສອບພາບລັກສຳລັບສະຫະລັດອາເມລິກາ. ກຸນແຈໜຶ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວ ເປີດບໍ່ເລິກຫາທີ່ສຸດ ຊຶ່ງນຳມາເຖິງນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງອິສະລາມ ອັນຖືກແທນເປັນຕັກແຕນໃນໂລກ. ກຸນແຈນັ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍກຸນແຈທີ່ເປີດບໍ່ເລິກຫາທີ່ສຸດດຽວກັນນັ້ນໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ.

ກະແຈໃນສະຫະລັດຖືກເປັນຕົວແທນໃນ ພຣະນິຕິບັນຍັດ ບົດທີ 23 ໂດຍງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ເມື່ອລາຖືກປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປະກາດສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ກະແຈນັ້ນຖືກບິດເມື່ອລູກໄຟຂອງ Nashville ມາຮອດ. ງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ແລະການໂຈມຕີຕໍ່ Nashville ເມື່ອອິດສະລາມຖືກປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດ, ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສົງຄາມແຫ່ງ Nineveh ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການປະກາດສຽງຮ້ອງ “ຍາມທ່ຽງຄືນ,” ເພາະໃນເວລານັ້ນສຽງຮ້ອງນັ້ນປ່ຽນເປັນສຽງຮ້ອງ “ດັງກ້ອງ,” ແລະການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນຕາມຄວາມຈໍາເປັນໃນຄໍາພະຍາກອນຈະຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບ. ໃນວິບັດທີໜຶ່ງ ອິສລາມໄດ້ຖືກກໍານົດໃຫ້ທໍລະມານກອງທັບຂອງໂຣມ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ເປັນເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. ກະແຈ (ຍຸດທະການແຫ່ງນີນາເວ) ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຂອງການປະກາດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ເໝືອນດັ່ງງານສະຫລອງແຫ່ງສຽງແກ. ໃນພຣະນິຕິກໍາ Leviticus ບົດທີຊາວສາມ ມີສິບຫ້າວັນຢູ່ລະຫວ່າງງານສະຫລອງແຫ່ງສຽງແກ ແລະ Pentecost, ຊຶ່ງກໍແມ່ນງານສະຫລອງເຕັນພັກເຊັ່ນກັນ. ສິບຫ້າວັນນັ້ນໃນລະຫວ່າງເວລາແຫ່ງການທົດສອບຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ສອດຄ່ອງກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີແຫ່ງການທໍລະມານໃນວິບັດທີໜຶ່ງ. ສິບຫ້າແມ່ນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບ.

ສິບຫ້າວັນນັ້ນ (ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ) ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອ ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີແລະສິບຫ້າວັນ ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນບໍ່ອາດນຳມາໃຊ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ, ດັ່ງນັ້ນ ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີແຫ່ງການທໍລະມານ ຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງ ສິບຫ້າວັນ ໃນພຣະທຳ ເລວີນິຕິ 23 ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ແລ້ວອີກຫ້າວັນຕໍ່ມາຕາມດ້ວຍການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງທຸງໝາຍ, ແລ້ວອີກຫ້າວັນຕໍ່ມາຕາມດ້ວຍການພິພາກສາໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ, ແລ້ວຕໍ່ອີກຫ້າວັນຈຶ່ງເຖິງການເທລົງມາແບບເພນເຕກອດ.

ທີ່ນັ້ນ “ຊົ່ວໂມງ ແລະ ວັນ ແລະ ເດືອນ ແລະ ປີ ເພື່ອຈະຂ້າມະນຸດເສຍສ່ວນທີສາມ” ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. “ຊົ່ວໂມງ” ແມ່ນຊົ່ວໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ວັນ” ແມ່ນວັນແຫ່ງການຕອບແທນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອຄຣິດຕະຈັກເຊັບເວັນເດ ແອັດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຖະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

“ໂມງ” ຂອງແຜ່ນດິນໄຫວ ຄື “ວັນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງພວກເຂົາ.” ມັນແມ່ນການພິພາກສາເໜືອບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນອັດເວນຕິສ ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກສີລາປອມເພື່ອສ້າງເຮືອນຂອງຕົນໄວ້ເທິງນັ້ນ, ແລະໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ສີລາຂອງພວກເຂົານັ້ນແມ່ນຊາຍ.

“ເດືອນ” ໝາຍເຖິງເດືອນທຳອິດ.

“ຊົ່ວໂມງ” ຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມໂຈມຕີຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດ, ແລະອັດເວນຕິດ Laodicean ຕ້ອງອັບອາຍ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ວາງໃຈໃນສີລາຂອງງູ. ໃນເວລານັ້ນ, ໃນເດືອນທຳອິດ, ຝົນລະດູທ້າຍຖືກເທລົງເທິງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ. ໃນຈຸດນັ້ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາຖືກຂ້າ, ຫຼັງຈາກການທໍລະມານທີ່ດຳເນີນມາແຕ່ Nashville ເປັນຕົ້ນໄປ. ການທໍລະມານອັນເປັນການທຳລາຍເມືອງທັງຫຼາຍເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນຊົ່ວໂມງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ສະຫະລັດອາເມລິກາກໍສິ້ນສຸດລົງ (ຖືກຂ້າ) ໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ເປັນການເປີດສະໄໝແຫ່ງການທົດສອບຮູບເໝືອນຂອງສັດຮ້າຍສຳລັບໂລກ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດເມື່ອອານາຈັກທີແປດມາເຖິງຈຸດອະວະສານຂອງມັນ, ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍ (ຖືກຂ້າ).

ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕິສຖືກເຊື່ອມໂຍງໃນຄວາມໝາຍເຊີງສັນຍາລັກກັບອິດສະລາມ, ແລະ ຄຳວ່າ ຢູເຟຣຕິສ ໝາຍຄວາມວ່າ “ອຸດົມຜົນ” ຫຼື “ປະທຸອອກ.” ໃນວິບັດຄັ້ງທີສອງ ລົມທັງສີ່ທີ່ຖືກຜູກມັດໄວ້ທີ່ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕິສກໍຖືກປ່ອຍອອກ.

ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງພົມແດນດ້ານຕາເວັນອອກຂອງແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ແລະອິສລາມແມ່ນ “ບຸດຫຼານແຫ່ງຕາເວັນອອກ” ໃນຄຳພະຍາກອນ. ລັກສະນະໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຄື ພວກເຂົາຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ແລະຖືກປ່ອຍອອກ, ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກຮາກາຖືກຍັບຍັ້ງໂດຍນາງຊາຣາ.

ອິດສະມາເອນໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ເກີດຜົນດົກ, ແລະ ຢູເຟຣຕີດ ໝາຍເຖິງຄວາມເກີດຜົນດົກ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງວິບັດອັນທຳອິດ, ຄຳພະຍາກອນຂອງໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ໜຶ່ງວັນ, ໜຶ່ງເດືອນ ແລະ ໜຶ່ງປີ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ເມື່ອອິດສະລາມຖືກປ່ອຍໃຫ້ສັງຫານມະນຸດໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີຖືກສັງຫານ, ແລະ ມັນແມ່ນໜຶ່ງໃນສາມສ່ວນຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່. ອິດສະລາມເຄີຍຖືກຫັກຫ້າມໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ໃນການຮັບອຳນາດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະ ມັນໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໃນການຮັບອຳນາດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 9/11.

ໃນວັນທີ 9/11, ການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ເມື່ອການພິພາກສາຄົນຕາຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະ ການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ເມື່ອອິດສະລາມແຫ່ງວິບັດທີສາມໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໃນວັນທີ 9/11 ມັນກໍໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ໃນທັນທີໃນລະຫວ່າງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາ.

ໄລຍະເວລາ “ສັ້ນ” ທີ່ນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ແມ່ນໄລຍະທີ່ “ພຣະຄຣິດຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ” ກຳລັງ “ປິດສິ້ນ” “ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມລອດ.”

“ການລຶບລ້າງບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ” ເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການພິພາກສາຂອງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດ.

ເພື່ອຈະກັບໃຈໃໝ່ໄດ້ ຄົນໜຶ່ງຕ້ອງຍັງມີຊີວິດຢູ່ ແລະການກັບໃຈໃໝ່ທີ່ເປໂຕກ່າວເຖິງຢູ່ນີ້ໃນຄວາມໝາຍອັນສົມບູນນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນເມື່ອ “ເວລາແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານຈະມາເຖິງ.” ການພັກຜ່ອນ ແລະຄວາມຊື່ນບານນັ້ນ ແມ່ນຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ໄດ້ລົງມາເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດນັ້ນ ກໍແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຂອງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຜູ້ໄດ້ລົງມາເມື່ອອິດສະລາມຖືກຫ້າມປາມ ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ “ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນໃດ ນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ.” “ຄວາມຊື່ນບານ” ແລະ “ເວລາແຫ່ງການຟື້ນຄືນສິ່ງທັງປວງ” ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ອິດສະລາມຖືກປ່ອຍໃຫ້ໂກດແຄ້ນບັນດາປະຊາຊາດ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຫ້າມປາມໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກຳລັງຮັບການປະທັບຕາ. 9/11 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເວລາແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານ ແລະການພັກຜ່ອນ ຊຶ່ງຄືຝົນປາຍລະດູ ແລະມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍໄລຍະເວລາແຫ່ງ “ການຟື້ນຄືນສິ່ງທັງປວງ.” ສິ່ງທີ່ຖືກຟື້ນຄືນໃນຄຣິດຕະຈັກ ຊຶ່ງນັບແຕ່ການກະບົດໃນປີ 1863 ໄດ້ເປັນຄຣິດຕະຈັກນັກຮົບ ແຕ່ຈະກາຍເປັນຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ກໍຄືເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຄຣິດຕະຈັກທີ່ກຳລັງຕໍ່ສູ້ເປັນການປະປົນກັນຂອງເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລ້າຍ, ແລະຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະແມ່ນເຄື່ອງບູຊາຜົນທຳອິດຂອງເຂົ້າສາລີໃນເທດສະການເພນເຕຄອດ. 9/11 ແມ່ນຄັ້ງທຳອິດທີ່ບາລາອາມຕີລາ, ແລະບາລາອາມ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ) ໄດ້ເລີ່ມສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ການຮ້າຍທົ່ວໂລກໃນທັນທີຫຼັງຈາກການໂຈມຕີແບບບໍ່ທັນຄາດ. ລາຂອງບາລາອາມເປັນຕົວແທນຂອງວິບັດທັງສາມທີ່ປະກອບເປັນວິບັດປະການທີສາມ, ແລະຊຶ່ງດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັນກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ. ເພາະສະນັ້ນ ວິບັດທັງສາມຈຶ່ງຖືກກຳກັບຕາມຄຳພະຍາກອນໂດຍສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຄັ້ງທີສອງທີ່ບາລາອາມຕີລາ ຈຶ່ງເປັນການທຳຊ້ຳເປັນສອງເທົ່າ ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ສະເໝີໃນຂັ້ນຕອນທີສອງ. ລະຫວ່າງສວນອະງຸ່ນທັງສອງແຫ່ງຄື ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດແບບຕົວຈິງໃນສະໄໝບູຮານ ແລະແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດແບບຝ່າຍວິນຍານໃນສະໄໝສະໄໝໃໝ່, ອິດສະລາມໄດ້ໂຈມຕີອິດສະຣາເອນໃນວັນທີ 7 ຕຸລາ 2023, ແລະໃນທັນທີກໍໄດ້ມີການຄວບຄຸມຢັບຢັ້ງໄວ້ເໜືອ Gaza, ແລະຈາກນັ້ນອິດສະລາມຈະໂຈມຕີ Nashville.

ການໂຈມຕີທີ່ Nashville ເປັນການໂຈມຕີແບບບໍ່ຄາດຄິດຄັ້ງທີສອງໃນສອງຄັ້ງ ຊຶ່ງໃນຄຳພະຍານຂອງ Balaam ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງສວນອະງຸ່ນ. Nashville ເປັນໝຸດໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອສາວົກສອງຄົນຂອງພຣະຄຣິດ, (ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ) ປົດລາອອກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ. ຂະບວນນັ້ນໃນທີ່ສຸດນຳໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄວໆນີ້ ບ່ອນທີ່ໂສເພນີ Rome ເອົາຊະນະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຫຼັງຈາກນາງໄດ້ຖືກລືມໄປຕະຫຼອດປະຫວັດສາດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ເມື່ອຍິງໂສເພນີເລີ່ມຮ້ອງເພງຂອງນາງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວຈະໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກ ແລະ ກະແຈຈະໄດ້ຖືກບິດ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເປີດເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງຮູບສັດເດຍຣະສານໃນໂລກ. ສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງການປະກາດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງຈາກນັ້ນຈຶ່ງປ່ຽນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການໂຈມຕີແບບບໍ່ຄາດຄິດຕໍ່ Nashville, ກໍຈະໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວເຊັ່ນກັນ, ເພາະພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະອັນຟາແລະໂອເມກາ, ຊົງໃຊ້ຕົ້ນເລື່ອງເພື່ອສະແດງປາຍເລື່ອງຢູ່ສະເໝີ. ການໂຈມຕີ Nashville ຈະຕ້ອງບັນຈຸອົງປະກອບແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງໂຣມເໜືອເປີເຊຍ ອັນເຮັດໃຫ້ອິສລາມສາມາດເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ. Donald Trump ເປັນສັນຍະລັກຂອງຮູບຂອງໂຣມ, ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈະໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໃນສົງຄາມແຫ່ງນີນາເວທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການໂຈມຕີ Nashville, ແຕ່ກຳລັງຂອງລາວໃນການຕໍ່ຕ້ານນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງອິສລາມຈະໄດ້ຖືກບັ່ນທອນລົງ.

ສົງຄາມທີ່ Ronald Reagan ປະສົບຜົນສໍາເລັດໃນການເອົາຊະນະໃນປີ 1989 ແມ່ນສົງຄາມເຢັນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ. ສົງຄາມເຢັນຂອງ Trump ແມ່ນຍຸດທະການແຫ່ງ Panium, ແລະມັນນໍາໄປສູ່ສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສາມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍຍຸດທະການ Actium ແລະຍັງໂດຍຍຸດທະການ Nineveh ອີກດ້ວຍ. ສົງຄາມເຢັນຂອງ Trump, ທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍຍຸດທະການ Panium, ນໍາໄປສູ່ການໂຄ່ນລົງຂອງ “ກໍາແພງ” ແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດໃນລັດຖະທໍາມະນູນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍການທໍາລາຍ “ກໍາແພງ” Berlin ໃນປີ 1989.

ແນັສວິນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດທີ່ລາຂອງບາລາອາມບີບຕີນຂອງບາລາອາມເຂົ້າກັບກຳແພງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການພິການທີ່ກຳແພງ. ໄລຍະເວລາຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເຫດການໜຶ່ງທີ່ພຸ່ງຊົນເຂົ້າໃສ່ກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກໃນລັດຖະທຳມະນູນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການຕັ້ງຮູບສັດຮ້າຍຂຶ້ນ (ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ) ດ້ວຍໝຸດໝາຍທາງທີ່ເປັນຕົວຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການທຳລາຍກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກລົງ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການຕັ້ງຮູບສັດຮ້າຍຂຶ້ນ. ໂດນັນ ທຣຳ ຈະກ່າວໃນທາງຄຳພະຍາກອນຜ່ານຄຳສັ່ງບໍລິຫານ ຊຶ່ງເປັນຕົວຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການເວົ້າໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍ Alien and Sedition Acts of 1798. ທີ່ນັ້ນລາວຈະເອົາຊະນະພວກໂກລບາລິດໃນພັກເດໂມແຄຣັດ ແລະຄູ່ສົມຄວນຂອງພວກເຂົາ ຄືພວກ RINO globalists ໃນພັກຣີພັບລິກັນ. ໄຊຊະນະຂອງລາວເໜືອສັດຕູທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍເປີເຊຍໃນຍຸດທະການແຫ່ງນີນະເວ ຈະປະໃຫ້ທັງສອງຝ່າຍຂອງສົງຄາມທາງການເມືອງຖືກດູດຊຶມກຳລັງຈົນໝົດ ຂາດເສຍກຳລັງທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຈະຕ້ານທານຝູງຕັກແຕນແຫ່ງອິດສະລາມ ທີ່ຈະແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ. ຕີນທີ່ຖືກບີບຂອງທຣຳ ຄືກຳແພງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປະກາດສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ກຳແພງໃນຕອນສິ້ນສຸດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາເລື່ອງວິບັດທັງສາມປະການນີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.