ປະຫວັດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ - ເລກສິບເກົ້າ

“ໃນພຣະນິມິດ ບັນດາພຣະຄຳພີທັງໝົດໃນພຣະຄຳພີໄດ້ມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ. ທີ່ນີ້ແມ່ນສ່ວນທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະທຳດານີເອນຄົບຖ້ວນ.” Acts of the Apostles, 585.

“ການໄດ້ຮຽນຮູ້ ໃນແສງແຫ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເຖິງບັນດາເຫດປັດໃຈທີ່ກຳນົດການຮຸ່ງຂຶ້ນແລະການຕົກຕ່ຳຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍ ນັ້ນດີກວ່າຫຼາຍ. ໃຫ້ຄົນໜຸ່ມສາວສຶກສາບັນທຶກເຫຼົ່ານີ້ ແລະເຫັນວ່າ ຄວາມຈະເລີນອັນແທ້ຈິງຂອງບັນດາປະຊາຊາດນັ້ນ ໄດ້ຜູກພັນຢູ່ກັບການຍອມຮັບຫຼັກການແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ໃຫ້ເຂົາສຶກສາປະຫວັດຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ ແລະເຫັນວ່າ ບໍ່ຮູ້ຈັກຈັກເທື່ອທີ່ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ ເຖິງແມ່ນຖືກດູໝິ່ນແລະຖືກກຽດຊັງ, ຜູ້ສະໜັບສະໜູນຂອງມັນຖືກນຳໄປສູ່ຄຸກຄາ ແລະສູ່ແທ່ນປະຫານ, ແຕ່ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ເອງ ກໍໄດ້ຊະນະໂດຍຜ່ານການສະຫຼະເຫຼົ່ານີ້.” Education, 238.

“ທຸກຊາດທີ່ໄດ້ກ້າວຂຶ້ນສູ່ເວທີແຫ່ງການກະທຳ ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຄອບຄອງບ່ອນຂອງຕົນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເພື່ອຈະໄດ້ປະຈັກວ່າມັນຈະປະຕິບັດພະປະສົງຂອງ ‘ຜູ້ເຝົ້າເບິ່ງ ແລະ ອົງບໍລິສຸດ’ ໄດ້ຫຼືບໍ່. ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຂຽນຕິດຕາມການຜຸດຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງຈັກກະພັດຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງໂລກ—ບາບີໂລນ, ມີໂດ-ເປີເຊຍ, ກຣີກ, ແລະ ໂຣມ. ກັບແຕ່ລະອານາຈັກເຫຼົ່ານີ້ ດັ່ງເຊັ່ນກັບບັນດາຊາດທີ່ມີອຳນາດນ້ອຍກວ່າ ປະຫວັດສາດໄດ້ຊ້ຳຮອຍຕົນເອງ. ແຕ່ລະຊາດມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງຕົນ, ແຕ່ລະຊາດລົ້ມເຫຼວ, ລັດສະໝີຂອງມັນເລືອນຫາຍໄປ, ອຳນາດຂອງມັນສູນສິ້ນໄປ, ແລະ ບ່ອນຂອງມັນກໍຖືກອີກຜູ້ໜຶ່ງເຂົ້າຄອບຄອງ....”

“ຈາກການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງໃນໜ້າພຣະຄຳພີອັນບໍລິສຸດ ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮຽນຮູ້ວ່າ ລັດສະໝີພາບພາຍນອກແລະທາງໂລກຝ່າຍດຽວນັ້ນໄຮ້ຄ່າພຽງໃດ. ບາບີໂລນ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດແລະຄວາມສະຫງ່າຜ່າເຜີຍທັງໝົດຂອງມັນ ຊຶ່ງໂລກຂອງພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ປະຈັກອີກເລີຍນັບແຕ່ນັ້ນມາ,—ອຳນາດແລະຄວາມສະຫງ່າຜ່າເຜີຍທີ່ສຳລັບຜູ້ຄົນໃນສະໄໝນັ້ນເບິ່ງເໝືອນວ່າໝັ້ນຄົງແລະຍືນຍົງພຽງໃດ,—ມັນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປຢ່າງສິ້ນເຊີງພຽງໃດ! ດັ່ງ ‘ດອກໄມ້ແຫ່ງຫຍ້າ’ ມັນໄດ້ພິນາດໄປ. ສິ່ງທັງປວງທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານຂອງຕົນກໍພິນາດໄປເຊັ່ນນັ້ນ. ມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູກພັນຢູ່ກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະຄົງຢູ່ໄດ້. ຫຼັກການຂອງພຣະອົງເປັນສິ່ງດຽວທີ່ໝັ້ນຄົງທີ່ໂລກຂອງພວກເຮົາຮູ້ຈັກ.” Education, 177, 184.

ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫລອກລວງພວກທ່ານດ້ວຍວິທີໃດໆເລີຍ: ເພາະວ່າວັນນັ້ນຈະບໍ່ມາ, ນອກຈາກຈະມີການຫັນຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອເກີດຂຶ້ນກ່ອນ, ແລະຄົນແຫ່ງບາບນັ້ນຈະຖືກເປີດເຜີຍ, ຄືບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ; ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ຊື່ວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ ຫຼື ທີ່ມະນຸດກາບໄຫວ້ບູຊາ; ຈົນກະທັ້ງເຂົານັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງກັບວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ, ສະແດງຕົນເອງວ່າເຂົາເປັນພຣະເຈົ້າ. 2 Thessalonians 2:3, 4.

ແລະທ່ານໄດ້ໄຂຂຸມເລິກອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດນັ້ນ; ແລະມີຄວັນລອຍຂຶ້ນມາຈາກຂຸມນັ້ນ, ດັ່ງຄວັນຈາກເຕົາໄຟໃຫຍ່; ແລະດວງອາທິດກັບອາກາດກໍມືດໄປເນື່ອງດ້ວຍຄວັນຈາກຂຸມນັ້ນ. ແລະມີຝູງຕັກແຕນອອກມາຈາກຄວັນນັ້ນລົງມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະໄດ້ປະທານອຳນາດໃຫ້ແກ່ພວກມັນ, ດັ່ງທີ່ແມງປ່ອງແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກມີອຳນາດ. ແລະໄດ້ມີຄຳສັ່ງແກ່ພວກມັນວ່າ ຢ່າໃຫ້ທຳອັນຕະລາຍແກ່ຫຍ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ຫຼືສິ່ງໃດໆທີ່ຂຽວ, ຫຼືຕົ້ນໄມ້ໃດໆ; ແຕ່ໃຫ້ທຳອັນຕະລາຍແຕ່ພວກມະນຸດເທົ່ານັ້ນຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງຕົນ. ພຣະນິມິດ 9:2–4.

ຢູດາເອີຍ, ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ພວກພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າຈະສັນລະເສີນ; ມືຂອງເຈົ້າຈະຢູ່ເທິງຄໍຂອງສັດຕູທັງຫຼາຍຂອງເຈົ້າ; ບັນດາລູກຂອງບິດາຂອງເຈົ້າຈະກົ້ມຂາບລົງຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ. ຢູດາເປັນລູກສິງໂຕໜຸ່ມ: ລູກເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນມາຈາກເຫຍື່ອ; ລາວໄດ້ກົ້ມລົງ, ລາວໄດ້ໝອບຕົວລົງດັ່ງສິງ, ແລະດັ່ງສິງແກ່; ຜູ້ໃດຈະກ້າປຸກລາວຂຶ້ນ? ຄັນທະໄມ້ແຫ່ງລາຊາຈະບໍ່ພາກໄປຈາກຢູດາ, ຫຼືຜູ້ອອກກົດຈາກລະຫວ່າງຕີນຂອງລາວ, ຈົນກວ່າຊີໂລຈະມາ; ແລະການຊຸມນຸມຂອງຊົນຊາດທັງຫຼາຍຈະເປັນຂອງພຣະອົງ. ຜູກລາລາຍຂອງຕົນໄວ້ກັບເຄືອອະງຸ່ນ, ແລະຜູກລູກລາຕົວເມຍຂອງຕົນໄວ້ກັບເຄືອອະງຸ່ນອັນເລີດ; ລາວໄດ້ຊັກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໃນເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ແລະເສື້ອຜ້າຂອງຕົນໃນເລືອດແຫ່ງອະງຸ່ນ: ຕາຂອງລາວຈະແດງດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ແລະຟັນຂອງລາວຂາວດ້ວຍນ້ຳນົມ. ປະຖົມມະການ 49:8–12.

ແລະເຂົາຈະເປັນຄົນປ່າດຸດດັ່ງລາປ່າ; ມືຂອງເຂົາຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ແລະມືຂອງທຸກຄົນຈະຕໍ່ຕ້ານເຂົາ; ແລະເຂົາຈະອາໄສຢູ່ຕໍ່ໜ້າພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງເຂົາ.

ຫຼັງຈາກນີ້ ມີງານສະຫຼອງຂອງພວກຢິວ; ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ. ບັດນີ້ ທີ່ເຢຣູຊາເລັມ ໃກ້ປະຕູແກະ ມີສະຫວ່າງນ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນພາສາເຮັບເຣີ ເອີ້ນວ່າ ເບເທສດາ, ມີລະບຽງຫ້າແຫ່ງ. ໃນລະບຽງເຫຼົ່ານີ້ ມີຄົນເຈັບໄຂ້ຈຳນວນຫຼາຍນອນຢູ່, ຄົນຕາບອດ, ຄົນຂາພິການ, ຄົນແຫ້ງລີບ, ຄອຍຖ້ານ້ຳເຄື່ອນ. ເພາະມີທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາໃນສະຫວ່າງນ້ຳຕາມລະດູການ ແລະເຮັດໃຫ້ນ້ຳປັ່ນປ່ວນ; ຫຼັງຈາກນ້ຳຖືກກະທົບແລ້ວ ຜູ້ໃດລົງໄປກ່ອນໝູ່ ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍຈາກໂລກທຸກຢ່າງທີ່ຕົນເປັນຢູ່. ແລະທີ່ນັ້ນ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ເປັນພະຍາດມາໄດ້ສາມສິບແປດປີແລ້ວ. ເມື່ອພຣະເຢຊູທອດພຣະເນດເຫັນລາວນອນຢູ່ ແລະຊົງຊາບວ່າລາວເປັນຢ່າງນັ້ນມາດົນແລ້ວ ຈຶ່ງຕັດກັບລາວວ່າ, ເຈົ້າປາຖະໜາຈະຫາຍດີບໍ? ຊາຍຜູ້ປ່ວຍນັ້ນທູນຕອບພຣະອົງວ່າ, ນາຍເອີຍ, ເມື່ອນ້ຳຖືກກະທົບ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະພາຂ້ານ້ອຍລົງໄປໃນສະຫວ່າງນ້ຳ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງໄປ ກໍມີຄົນອື່ນລົງໄປກ່ອນຂ້ານ້ອຍສະເໝີ. ພຣະເຢຊູຕັດກັບລາວວ່າ, ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຍົກເອົາເສື່ອຂອງເຈົ້າ, ແລະເດີນໄປເຖີດ. ແລະໃນທັນໃດນັ້ນ ຊາຍຄົນນັ້ນກໍຫາຍດີ, ຍົກເອົາເສື່ອຂອງຕົນ ແລະເດີນໄປ: ແລະວັນນັ້ນເປັນວັນສະບາໂຕ. ໂຢຮັນ 5:1–9.

ບັດນີ້ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະຂ້າມຫ້ວຍເຊເຣດໄປ, ເຮົາໄດ້ຂ້າມຫ້ວຍເຊເຣດແລ້ວ. ແລະໄລຍະເວລາທີ່ເຮົາເດີນທາງອອກຈາກກາເດັດບາເນອາ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ເຮົາໄດ້ຂ້າມຫ້ວຍເຊເຣດ ມີສາມສິບແປດປີ; ຈົນກວ່າຄົນທັງຮຸ່ນຂອງນັກຮົບຈະສິ້ນສູນໄປຈາກທ່າມກາງຄ້າຍພົນ ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະຕິຍານໄວ້ແກ່ເຂົາແລ້ວ. ພຣະບັນຍັດສອງ 2:13, 14.