ປະຫວັດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ - ເລກສິບເກົ້າ

ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ເສີມເຕີມກັນແລະກັນ, ໝາຍຄວາມວ່າເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວ ຈຶ່ງສົມບູນ.

ອານາຈັກທັງຫຼາຍໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ພຶງເປັນຈຸດມຸ່ງໝາຍແຫ່ງການພິຈາລະນາຂອງຜູ້ສຶກສາຄຳພະຍາກອນ, ເພາະວ່າປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງຍຸກສຸດທ້າຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນຫຼັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນ “ຂະບວນການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່,” ຫຼື “ການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍ;” ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດເປັນເລື່ອງແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂປໂລໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນ 2 ເທສະໂລນິກ ບົດທີ 2 ວ່າ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ຮັບຄວາມຫລົງເຊື່ອອັນແຮງກ້າ; ກໍກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເລືອກປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ຂໍ້ຄວາມນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງໂຣມນອກສາສະໜາກັບໂຣມສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງກໍເປັນຄວາມສຳພັນດຽວກັນກັບເປີກາໂມສແລະທຽອາທີຣາ, ແລະຍັງເປັນຄວາມສຳພັນຂອງເຫຼັກກັບດິນເຜົາ, ພ້ອມທັງຄວາມສຳພັນຂອງມັງກອນກັບສັດຮ້າຍ. ການລຸກຂຶ້ນຂອງໂຣມສັນຕະປາປາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທຽອາທີຣາ ແລະການລົ້ມລົງຂອງໂຣມນອກສາສະໜາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເປີກາໂມສ ເປັນຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງທີ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຫລົງເຊື່ອອັນແຮງກ້ານັ້ນກຽດຊັງ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerite ການໂຕ້ຖຽງລະຫວ່າງພວກ Millerite ແລະພວກ Protestant ທີ່ໄດ້ປາກົດຢູ່ໃນແຜນພາບບຸກເບີກປີ 1843 ນັ້ນ ແມ່ນກ່ຽວກັບວ່າ ອຳນາດທາງປະຫວັດສາດໃດຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ” ໃນຂໍ້ສິບສີ່ຂອງດານີເອນ 11. ພວກປຸ້ນສະດົມນັ້ນແມ່ນການລຸກຂຶ້ນຂອງໂຣມັນນອກຮີດຕາມທີ່ພວກ Millerite ຍືນຢັນບໍ, ຫຼືແມ່ນການລົ້ມສະລາຍຂອງພວກ Seleucid ຕາມທີ່ພວກ Protestant ອ້າງ?

ປະຫວັດສາດໃນພຣະຄຳພີແມ່ນນິມິດທີ່ຊາໂລໂມນໄດ້ກ່າວວ່າ ຖ້າຂາດໄປ ກໍຈະພິນາດ. ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະປະກາດເຖິງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ຖືກແທນໄວ້ເປັນ “ຫ້າເດືອນ” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ຂໍ້ 5 ແລະ 10, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂຸດຄົ້ນຢ່າງເລິກຊຶ້ງເຂົ້າໄປໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນບົດທີ 9 ຂອງພຣະນິມິດ. ພວກເຂົາໄດ້ລະບຸ “ຫ້າເດືອນ” ໃນຂໍ້ 10 ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ເຫັນໄດ້ຊັດວ່າໄດ້ຄິດວ່າ ເນື່ອງຈາກຂໍ້ 5 ແລະ 10 ລ້ວນມີສຳນວນ “ຫ້າເດືອນ,” ມັນຈຶ່ງເປັນພຽງການເນັ້ນຍ້ຳເຖິງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການທໍລະມານທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນທັງສອງຂໍ້. ບັດນີ້ສາມາດພິສູດໄດ້ໂດຍງ່າຍວ່າ ເມື່ອຂໍ້ 5 ແທນ “ຫ້າເດືອນ” ມັນແທນໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຕາຍຂອງ Mohammed ໃນປີ 632, ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 782 ດ້ວຍການຖືກທຳໃຫ້ອັບອາຍຂອງຈັກກະພັດຕິນີ Irene ແຫ່ງຈັກກະພັດ Byzantine, ຫຼື ຈັກກະພັດໂຣມັນຕາເວັນອອກ.

ພວກຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ຖືກຕ້ອງໃນການນຳໃຊ້ຂໍ້ທີສິບເຖິງຍຸດທະການແຫ່ງ Nicomedia ໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299 ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຖືກເຮັດໃຫ້ຕ່ຳຕ້ອຍຂອງ Constantine ອົງສຸດທ້າຍຜູ້ໄດ້ປົກຄອງໃນ Constantinople ໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449. ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງອິດສະລາມທົ່ວໂລກ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍທັງວິບັດປະການທຳອິດຂອງອິດສະລາມແຫ່ງອາຣາເບຍ ແລະວິບັດປະການທີສອງຂອງອິດສະລາມແຫ່ງຕຸຣະກີ. ອິດສະລາມທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທັງຈັກກະພັດແລະຈັກກະພັດທິນີຖືກເຮັດໃຫ້ຕ່ຳຕ້ອຍພ້ອມກັນນັ້ນ ບົ່ງຊີ້ເຖິງອິດສະລາມທົ່ວໂລກທີ່ພິຊິດອານາຈັກໜຶ່ງ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍແມ່ຍິງຄົນໜຶ່ງ ອັນຖືກແທນໂດຍ Irene ແລະຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງ ອັນຖືກແທນໂດຍ Constantine ອົງສຸດທ້າຍ.

ໃນ​ໄລຍະ​ໜຶ່ງ​ຮ້ອຍ​ຫ້າ​ສິບ​ປີ​ທີ່​ສິ້ນ​ສຸດ​ລົງ​ດ້ວຍ​ການ​ຖືກ​ເຮັດ​ໃຫ້​ອັບອາຍ​ຂອງ Irene, ອິດສະລາມ​ແຫ່ງ​ອາຣາເບຍ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ຄວບຄຸມ​ເຂດ​ແດນ​ຫຼື​ອານາ​ເຂດ​ຂອງ Byzantine, ປະ​ໃຫ້ Irene ຢູ່​ໃນ​ສະຖານະ​ອັບອາຍ​ເປັນ​ຢ່າງ​ຍິ່ງ ຈົນ​ນາງ​ຖືກ​ບັງຄັບ​ໃຫ້​ສົ່ງ​ບັນນາການ​ເປັນ​ເວລາ​ສາມ​ປີ ພ້ອມ​ກັບ​ການ​ຮຽກ​ເອົາ​ອື່ນໆ​ອີກ. ເມື່ອ​ການ​ຖືກ​ເຮັດ​ໃຫ້​ອັບອາຍ​ຂອງ Constantine ອົງ​ສຸດ​ທ້າຍ​ເກີດ​ຂຶ້ນ, ມັນ​ໄດ້​ໝາຍ​ເຖິງ​ຈຸດ​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂອງ​ຊ່ວງ​ເວລາ​ສີ່​ປີ​ທີ່​ສິ້ນ​ສຸດ​ລົງ​ດ້ວຍ​ການ​ປິດລ້ອມ ແລະ​ການ​ໂຄ່ນ​ລົ້ມ​ນະຄອນ​ຫຼວງ​ຂອງ​ໂຣມ​ຕາເວັນ​ອອກ. ໃນ​ທັງ​ສອງ​ກໍລະນີ​ນັ້ນ ຜູ້​ກະທໍາ​ຄື​ອິດສະລາມ, ຄື​ອິດສະລາມ​ອາຣາເບຍ​ສໍາລັບ Irene ແລະ​ອິດສະລາມ​ຕວກ​ກີ​ສໍາລັບ Constantine ອົງ​ສຸດ​ທ້າຍ. ໃນ​ຍຸກ​ສຸດ​ທ້າຍ ອິດສະລາມ​ທົ່ວ​ໂລກ ດັ່ງ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໂດຍ​ພະຍານ​ສອງ​ຄົນ ຄື​ອິດສະລາມ​ອາຣາເບຍ ແລະ​ອິດສະລາມ​ຕວກ​ກີ ຕາມ​ທີ່​ກ່າວ​ໄວ້​ໃນ​ວິບັດ​ຄັ້ງ​ທີ​ໜຶ່ງ ແລະ​ຄັ້ງ​ທີ​ສອງ; ຈະ​ເຂົ້າ​ຍຶດ​ອານາ​ເຂດ​ກ່ອນ ແລະ​ຈາກ​ນັ້ນ​ຈຶ່ງ​ຍຶດ​ນະຄອນ​ຫຼວງ. ອົງການ​ທາງ​ການ​ເມືອງ​ໃນ​ຍຸກ​ສຸດ​ທ້າຍ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໂດຍ Constantine ຂອງ​ໂຣມ​ຕາເວັນ​ອອກ ຖືກ​ສົມຣົດ​ເຊີງ​ສັນຍາລັກ​ກັບ​ອົງການ​ທາງ​ສາສະໜາ​ໃນ​ຍຸກ​ສຸດ​ທ້າຍ​ທີ່​ຖືກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ໂດຍ Irene ຂອງ​ໂຣມ​ຕາເວັນ​ອອກ. ຂ້າພະເຈົ້າ​ໃຊ້​ຄໍາ​ວ່າ ອົງການ​ທາງ​ການ​ເມືອງ ແລະ​ທາງ​ສາສະໜາ ເພື່ອ​ຊີ້​ໃຫ້​ເຫັນ​ວ່າ ສັນຍາລັກ​ຂອງ​ຮູບ​ສັດ​ຮ້າຍ​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ກ່ອນ​ໃນ​ສະຫະລັດ​ອາເມຣິກາ ແລະ​ຕໍ່​ມາ​ໃນ​ໂລກ. ຮູບ​ຂອງ​ສັດ​ຮ້າຍ​ແມ່ນ​ການ​ສົມຣົດ​ເຊີງ​ສັນຍາລັກ​ຂອງ Constantine ແລະ Irene, ຜູ້​ທັງ​ສອງ​ຖືກ​ເຮັດ​ໃຫ້​ອັບອາຍ​ໂດຍ​ການ​ສູນເສຍ​ອານາ​ເຂດ ແລະ​ນະຄອນ​ຫຼວງ​ຂອງ​ຕົນ​ໃຫ້​ແກ່​ອິດສະລາມ.

ການແຕ່ງງານຂອງພວກເຂົາຖືກຊີ້ບອກໂດຍການຈັດສອດຄ່ອງປະຫວັດສາດທັງສອງເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ແລະມັນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການແຕ່ງງານລະຫວ່າງ Constantia ແລະ Licinius ໃນປີ 313 ເມື່ອພຣະລາຊະກຳນົດແຫ່ງ Milan ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້, ແລະຄຣິດຈັກເຊີງສັນຍາລັກແຫ່ງ Smyrna ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະຄຣິດຈັກເຊີງສັນຍາລັກແຫ່ງ Pergamos ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ Paul ລະບຸວ່າເປັນຜູ້ຮັບເອົາການຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າ ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນຂອງ Paul ທີ່ລວມມີການຕົກໄປເສຍກ່ອນ ກ່ອນທີ່ມະນຸດແຫ່ງບາບຈະຖືກເປີດເຜີຍ. ການຕົກໄປເສຍເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງ Pergamos, ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃນປີ 538, ເມື່ອຄຣິດຈັກແຫ່ງ Thyatira ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ປະຫວັດສາດຂອງໂຣມຕາເວັນອອກໃຫ້ພະຍານສອງປະການແກ່ຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນຄວາມສຳພັນເຊີງສັນຍະລັກລະຫວ່າງໂຣມຕາເວັນອອກກັບໂຣມຕາເວັນຕົກ. ໃນຄວາມສຳພັນນັ້ນ, ໂຣມຕາເວັນຕົກແມ່ນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ໂຣມຕາເວັນອອກແມ່ນລັດ. ໂຣມເປັນການຜະສົມປະສານຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນດ້ວຍເຫຼັກແລະດິນເຜົາໃນດານີເອນ ບົດທີ 2.

ເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍອິດສະລາມໃນທົ່ວໂລກຈະເຂົ້າມາຕໍ່ຕ້ານອໍານາດໜຶ່ງທີ່ຖືກແທນຄວາມໝາຍເປັນການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ ໂດຍຍຶດເອົາດິນແດນແລະນະຄອນຫຼວງຂອງມັນ ນັ້ນ ໄດ້ຮັບການຄໍ້າຈູນໂດຍພະຍານອີກສອງປະການຈາກປະຫວັດສາດອັນສັກສິດໃນພຣະນິມິດບົດ 9. Osman ໄດ້ພິຊິດດິນແດນຂອງ Nicomedia ໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299, ແລະຕໍ່ມາລາວໄດ້ພິຊິດດິນແດນຂອງ Nicaea ສອງປີຕໍ່ມາໃນປີ 1301. ບຸດຊາຍຂອງລາວໄດ້ພິຊິດນະຄອນຫຼວງ Nicaea ໃນປີ 1331, ແລະບຸດຄົນດຽວກັນນັ້ນກໍໄດ້ພິຊິດນະຄອນຫຼວງ Nicomedia ໃນການລ້ອມເມືອງເປັນເວລາສີ່ປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1337. ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ກໍານົດໝາຍວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299 ໄວ້ກັບ Osman, ແຕ່ບໍ່ເຄີຍພິຈາລະນາຍຸດທະການຖັດໄປ ຄື ຍຸດທະການຂອງ Nicaea ໃນຖານະຂັ້ນຕອນປະຫວັດສາດຂັ້ນທີສອງໃນການສະຖາປະນາຈັກກະພັດ Ottoman. ວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299 ເປັນຂັ້ນຕອນທໍາອິດໃນຫຼາຍຂັ້ນຕອນເພື່ອໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສອງຂັ້ນຕອນທໍາອິດຂອງອິດສະລາມຕວກກີໄດ້ຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1449, ແລ້ວອີກຄັ້ງໃນປີ 1840, ແລ້ວອີກຄັ້ງໃນ 9/11 ແລະແລ້ວອີກຄັ້ງໃນວັນທີ 31 ທັນວາ 2023.

ຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນສອງຂັ້ນຕອນນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມສິບແປດປີດ້ວຍ. ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອ Osman ເຂົ້າຍຶດດິນແດນຂອງ Nicomedia, ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງສາມສິບແປດປີຕໍ່ມາ ເມື່ອບຸດຂອງ Osman ເຂົ້າຍຶດນະຄອນຫຼວງຂອງ Nicomedia ຫຼັງຈາກການປິດລ້ອມເປັນເວລາສີ່ປີ ໃນປີ 1337. ຕົວເລກສາມສິບແປດເປັນຕົວແທນຂອງ “ການລຸກຂຶ້ນ,” ແລະຂັ້ນຕອນເບື້ອງຕົ້ນທີ່ Osman ເຂົ້າຍຶດດິນແດນນັ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການລຸກຂຶ້ນຂອງອິດສະລາມຕວກກີ. ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດນັ້ນຂອງສາມສິບແປດປີ, ການປິດລ້ອມ “ສີ່ປີ” ເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດສິ້ນສຸດ. ໃນຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ, ຄວາມອັບອາຍໄດ້ຖືກນຳມາ ແລະສີ່ປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 1453, ນະຄອນຫຼວງແຫ່ງໂຣມຕາເວັນອອກກໍຖືກຍຶດເອົາ.

ບໍ່ວ່າຈະເປັນພວກອົດໂຕມັນ ເຕີກ ໃນປີ 1453, ຫຼືບຸດຂອງ Osman ທີ່ຍຶດໄດ້ທັງ Nicomedia ໃນປີ 1337 ແລະ Nicaea ໃນປີ 1331, ໃນທັງສາມກໍລະນີນັ້ນ ແຕ່ລະນະຄອນຫຼວງໄດ້ເຄີຍຮັບໃຊ້ໃນບາງຊ່ວງຂອງປະຫວັດສາດເປັນນະຄອນຫຼວງຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ. ທັງສາມແນວເສັ້ນລ້ວນຊີ້ບອກເຖິງການພິຊິດໂຣມຕາເວັນອອກ. ແຕ່ລະແນວເສັ້ນໃນສາມແນວນັ້ນຊີ້ບອກວ່າ ອິສລາມໄດ້ພິຊິດກ່ອນອື່ນໝົດດິນແດນ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຈຶ່ງພິຊິດນະຄອນຫຼວງຂອງໂຣມຕາເວັນອອກ. ຊື່ຂອງນະຄອນຫຼວງທັງສາມແຫ່ງ ແມ່ນຊື່ດຽວກັນກັບຊື່ຂອງດິນແດນ. ແຕ່ລະແນວເສັ້ນໃນສາມແນວນີ້ມີບຸກຄົນທາງປະຫວັດສາດຝ່າຍ alpha ແລະ omega ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ໃນຂະນະທີ່ມັນຊີ້ບອກຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ ພ້ອມທັງການຫຍາມໜ້າໂດຍອິສລາມຕໍ່ທັງຈັກກະພັດແລະຈັກກະພັດນີ, ການຫຍາມໜ້າໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນນັ້ນຜູກໂຍງແນວເສັ້ນຂອງພວກເຂົາເຂົ້າກັບໂຣມຕາເວັນຕົກ ຊຶ່ງກໍໄດ້ຖືກຫຍາມໜ້າເຊັ່ນກັນໂດຍ Constantine the Great ເມື່ອພຣະອົງເລືອກ Constantinople ແທນນະຄອນ Rome ໃນປີ 330. ການຫຍາມໜ້າຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກມາເຖິງໃນປີ 476 ກັບຈັກກະພັດອົງສຸດທ້າຍ, ແລະນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ມັນກໍສືບຕໍ່ຖອຍຫຼັງລົງຢ່າງຮວດເລັວ.

ໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກ ເມື່ອພິຈາລະນາທຽບກັບໂຣມຝ່າຍຕາເວັນອອກ ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກ; ຝ່າຍຕາເວັນອອກແມ່ນລັດ. ການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍໃນຕອນຕົ້ນໃນປີ 330, ຕໍ່ມາແມ່ນການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍໃນປີ 476, ແລ້ວໃນປີ 782 ແລະຕໍ່ມາອີກໃນປີ 1449. ເປັນເສັ້ນສາຍແຫ່ງການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການແບ່ງແຍກຂອງອານາຈັກ, ຕາມມາໃນປີ 476 ດ້ວຍການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍແຫ່ງການສູນເສຍຈັກກະພັດ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສູນເສຍຈັກກະພັດອານາຈັກດ້ວຍ, ແລ້ວຈຶ່ງຕາມມາດ້ວຍອິດສະລາມນຳຄວາມອັບອາຍມາສູ່ດິນແດນຂອງຝ່າຍຕາເວັນອອກກ່ອນໃນປີ 782 ແລະຕໍ່ມາສູ່ນະຄອນຫຼວງຂອງຝ່າຍຕາເວັນອອກໃນປີ 1453.

ອິດສະລາມໃນຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຄໍາພີໄດ້ເຮັດໃຫ້ສາຍເຊື້ອຂອງໂຣມທັງຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກປາກົດຊັດແຈ້ງ, ແລະແສງສະຫວ່າງທີ່ອິດສະລາມກໍາລັງຜະລິດໃນທຸກມື້ນີ້ນັ້ນສອດຄ່ອງກັນກັບ, ແຕ່ກໍໄກເກີນກວ່າ, ແສງສະຫວ່າງພື້ນຖານທີ່ອິດສະລາມເຄີຍເປັນສໍາລັບຜູ້ບຸກເບີກ Millerite. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 2024 ດ້ວຍຄໍາຖາມວ່າຜູ້ໃດຄື ‘the robbers of thy people who establish the vision’ ແມ່ນອາລະຟາຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ, ແລະບັດນີ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ແສງສະຫວ່າງຈາກຫົວຂໍ້ອິດສະລາມໃນພຣະນິມິດບົດທີເກົ້າໄດ້ເພີ່ມພະຍານຂອງໂຣມຕາເວັນຕົກແລະຕາເວັນອອກ ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍຖືກພິຈາລະນາເລີຍຈົນກວ່າຈະຮອດວັນຫຼັງໆໃນປັດຈຸບັນນີ້.

ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນບົດທີ່ເກົ້າເຖິງບົດທີ່ສິບເອັດ ໄດ້ຮວບຮວມເອົາເສັ້ນທາງແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຂໍ້ທີ່ສິບເຖິງສິບຫົກຂອງດານີເອນ 11 ໂດຍການຈັດຫາຄຳພະຍານທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບເສັ້ນທາງຕ່າງໆທີ່ກຳລັງຖືກພິຈາລະນາຢູ່ໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້. ແຕ່ພາຍໃນພາບປະກອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບການລຸກຂຶ້ນຂອງອິດສະລາມນັ້ນ ຍັງມີການລຸກຂຶ້ນຂອງທັງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ ແລະຂະບວນການຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນອີກດ້ວຍ. ສອງໄລຍະເວລາສີ່ປີ ທີ່ຖືກຈັດວາງໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງພາຍໃນ ແລະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາໃນພຣະນິມິດ 9 ເປັນພະຍານແກ່ສີ່ປີຈາກ 1840 ເຖິງ 1844. ໃນປີ 1844 ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ ດັ່ງນັ້ນໄລຍະສັນຍາລັກສີ່ປີນັ້ນຈຶ່ງຖືກກຳນົດໂດຍລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງມັນ ບໍ່ແມ່ນໂດຍເວລາ. ໄລຍະສີ່ປີທຳອິດລະບຸເຖິງອິດສະລາມທີ່ພິຊິດນິໂກເມເດຍ ອັນເປັນອະດີດນະຄອນຫຼວງໂຣມັນຝ່າຍຕາເວັນອອກ ໃນປີ 1337, ສາມສິບແປດປີຫຼັງຈາກບິດາຂອງລາວໄດ້ພິຊິດດິນແດນນັ້ນ. ສີ່ປີຊຸດທີສອງລະບຸເຖິງການຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍຂອງຜູ້ປົກຄອງທາງການເມືອງ ແລະທາງສາສະໜາຂອງໂຣມຝ່າຍຕາເວັນອອກໃນປີ 1449, ຊຶ່ງຖືກນຳມາໂດຍອິດສະລາມ; ແລະສີ່ປີຊຸດທີສາມລະບຸເຖິງການສຳແດງອັນສະຫງ່າງາມແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫງ່າລາສີຂອງທ່ານ ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840.

ປະຫວັດຂອງກຸ່ມ Millerite ກ່ຽວກັບທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ສອດຄ່ອງກັນກັບປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໃນຊ່ວງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ວຽກງານການປະທັບຕາຂັ້ນສຸດທ້າຍນັ້ນແມ່ນການລົບລ້າງບາບອອກ, ມັນແມ່ນການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະກັບມະນຸດພາວະ ແລະມັນເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງສົງຄາມທີ່ຖືກນຳມາໂດຍອິສລາມ.

ການສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນຂອງຄຳພະຍາກອນທຸກຂໍ້ຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງອິດສະລາມໃນພຣະນິມິດບົດ 9 ໄດ້ຈັດຫາກະແຈທາງປະຫວັດສາດເພື່ອນຳພາການສະແດງປະກອບອັນສົມບູນທີ່ສຸດເຖິງລິດອຳນາດທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນໃຫ້ປະສານເຂົ້າກັນໃນປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງໄດ້ບັນລຸຈຸດສຸດຍອດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເມື່ອອິດສະລາມຖືກຫຍັບຢັ້ງ. ຈາກຈຸດນັ້ນ ຄຳພະຍານຂອງພຣະນິມິດບົດ 9 ໄດ້ຂະຫຍາຍຕໍ່ເນື່ອງໄປສູ່ບົດ 10 ແລະປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ. ຈາກນັ້ນໃນບົດ 11 ວິບັດປະການທີສາມກໍມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເລີ່ມຕົ້ນ. ບົດ 9 ເປັນກະແຈເລື່ອງອິດສະລາມໃນການຈັດລະບຽບການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງອານາຈັກຕ່າງໆຕາມທີ່ໄດ້ສຳແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ. ບົດ 10 ແລະ 11 ຊີ້ບອກເຖິງປະສົບການຂອງພົມມະຈາຣີຍິງທີ່ມີປັນຍາຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ບົດ 9 ຊີ້ບອກເຖິງສັນຍະລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດພາຍນອກ ແລະບົດ 10 ແລະ 11 ຊີ້ບອກເຖິງນິມິດພາຍໃນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

ພຣະນິມິດ ບົດທີ 10 ເປີດສາກດ້ວຍພຣະຄຣິດໃນຖານະທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດ ຜູ້ລົງມາພ້ອມດ້ວຍມ້ວນຫນັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່. ເຫດການນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ຊຶ່ງລະບຸໄລຍະເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າວັນ. ພຣະນິມິດ ບົດທີ 10 ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຂົມໃນທ້ອງຂອງໂຢຮັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ສີ່ປີຈາກ 1840 ຫາ 1844 ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ສີ່ປີນັ້ນທີ່ຕິດຕາມຫຼັງຈາກການສຳເລັດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍສີ່ປີຈາກວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449 ຈົນເຖິງ 1453 ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າວັນ. ທັງສອງໄລຍະສີ່ປີນັ້ນສອດຄ່ອງກັບສີ່ປີຂອງການປິດລ້ອມນິໂກເມເດຍຈາກ 1333 ຫາ 1337. ໃນເຊິງສັນຍາລັກ ໂຣມຕາເວັນອອກໄດ້ຖືກອິດສະລາມພິຊິດສາມຄັ້ງ. ຄັ້ງທຳອິດແມ່ນໃນການປິດລ້ອມນີໄຊອາໃນ 1331, ຕໍ່ມາແມ່ນການປິດລ້ອມນິໂກເມເດຍເປັນເວລາສີ່ປີໃນ 1337 ແລະຈາກນັ້ນແມ່ນການປິດລ້ອມຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນໃນ 1453.

ດີໂອຄລີຊຽນໄດ້ແບ່ງໂຣມອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກຕາມກົດໝາຍໃນປີ 293, ແລະຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ແບ່ງໂຣມອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນໃນປີ 330. ໃນປີ 395, ເມື່ອຈັກກະພັດ Theodosius I ສິ້ນພະຊົນ, ຈັກກະພັດໄດ້ຖືກແບ່ງຢ່າງເປັນທາງການແລະຖາວອນ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍົກມອບຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຝ່າຍຕາເວັນຕົກໃຫ້ແກ່ພຣະໂອລົດສອງອົງຂອງພຣະອົງ. ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກໄດ້ແບ່ງອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໃນປີ 1054 ໃນເຫດການ “ການແຕກແຍກຄັ້ງໃຫຍ່.” ການແບ່ງແຍກນັ້ນເກີດຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ເໝືອນດັ່ງຄວາມເສື່ອມສະຫຼາຍທີ່ຕິດຕາມມາ. ການແບ່ງແຍກນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້. ພາຍໃນຫ້າສິບປີນັບຈາກວັນເວລານັ້ນ, ຄຣິສຕະຈັກຝ່າຍຕາເວັນຕົກໃນໂຣມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສົງຄາມຄຣູເສດຕໍ່ອິສລາມເປັນເວລາປະມານສອງຮ້ອຍປີ. ໂຣມຝ່າຍຕາເວັນຕົກລົ້ມລົງເມື່ອມັນສູນເສຍຈັກກະພັດອົງສຸດທ້າຍໃນປີ 476. ໂຣມຝ່າຍຕາເວັນອອກລົ້ມລົງໃນປີ 1453. ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາລົ້ມລົງໃນປີ 1798. ໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ແບ່ງອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໃນປີ 293, 330 ແລະ 395. ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ແບ່ງອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກໃນປີ 1054. Sister White ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງບັນດາອານາຈັກເປັນຈຸດອ້າງອີງພື້ນຖານປະການໜຶ່ງໃນການສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

ບັນດາອານາຈັກທີ່ຖືກນໍາອອກສູ່ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງປະຫວັດສາດຈາກພຣະນິມິດບົດທີ່ເກົ້າ ໄດ້ເສີມກໍາລັງແກ່ຂໍ້ໂຕ້ຖຽງວ່າ ໂຣມແມ່ນຜູ້ທີ່ສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງໃນຄໍາພະຍາກອນລະຫວ່າງອິດສະລາມແລະໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍພຣະຄຣິດເມື່ອພຣະອົງຊົງຂີ່ລາເຂົ້າໄປໃນເຢຣູຊາເລັມ ນັ້ນ ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາອັນໜຶ່ງ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນສະໄໝແຫ່ງວິບັດອັນທໍາອິດ, ດໍາເນີນຕໍ່ໄປໃນພາກທີສອງຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນວິບັດອັນທີສອງ, ແລະໄດ້ບັນລຸຄວາມສໍາເລັດສົມບູນຂອງມັນໃນປະຫວັດສາດສີ່ປີ ທີ່ການເຄື່ອນໄຫວມິນເລີຣາຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນດ້ວຍການສໍາເລັດຂອງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນເອງ. ຄໍາພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສັນຍາລັກ “ສາມສິບແປດແລະສອງປີ” (1299 ແລະ 1301) ອັນເປັນປີທີ່ໝາຍເຖິງການຜຸດຂຶ້ນຂອງອິດສະລາມ ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສັນຍາລັກ “ສາມສິບແປດແລະສອງປີ” (1838 ແລະ 1840) ອັນເປັນປີທີ່ໝາຍເຖິງການຜຸດຂຶ້ນຂອງພວກມິນເລີຣາຍ.

ໃນປີ 1844, ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະສີ່ປີຂອງພວກ Millerites ທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງເປັນແບບໂດຍການປິດລ້ອມຈາກ 1333 ເຖິງ 1337, ແລະຈາກ 1449 ຈົນເຖິງການປິດລ້ອມໃນ 1453, ເວລາພະຍາກອນບໍ່ຄວນຖືກນຳມາປະຍຸກຕໍ່ໄປອີກ. ການຍົກຂຶ້ນຂອງທຸງໝາຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຄຳພະຍາກອນບ່ອນທີ່ອິດສະລາມຖືກຍົກຂຶ້ນ.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນນັ້ນ ສະທ້ອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດຢ່າງສົມບູນແບບ, ແລະພຣະຄຣິດນັ້ນ ໃນບັນດາພາບແທນເຊີງສັນຍາລັກອື່ນໆ ຊົງເປັນ “ເຄືອອະງຸ່ນທີ່ຊົງເລືອກ.” ອິດສະມາເອນໄດ້ຮັບການລະບຸວ່າເປັນຄົນ “ປ່າ” ໃນ ປະຖົມມະການ 16:12.

ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ດຸຮ້າຍ” ແມ່ນລາປ່າແຫ່ງອາຣະເບຍ. ຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂີ່ຢູ່ເທິງຂ່າວສານຂອງລາປ່າແຫ່ງອາຣະເບຍ, ລາທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຂີ່ເຂົ້າໄປໃນເຢຣູຊາເລັມ, ລາທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ເວົ້າຫຼັງຈາກບາລາອາມໄດ້ຕີມັນເປັນຄັ້ງທີສາມ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວສານທີ່ປະກາດຂ່າວສານທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດມີອໍານາດໃນປີ 1840 ບໍ່ໄດ້ເຫັນຄໍາພະຍາກອນຫນຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ມີຄວາມສໍາຄັນແລະກ່ຽວຂ້ອງ ຢູ່ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ ບ່ອນທີ່ຂ່າວສານທີ່ເຮັດໃຫ້ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນມີອໍານາດຕັ້ງຢູ່. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນຊ່ວງເວລາສີ່ປີສອງຊ່ວງ ຢູ່ໃນຄໍາພະຍາກອນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຫວັດສາດຈາກ 1840 ເຖິງ 1844. ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ບັດນີ້ກໍາລັງເປີດເຜີຍແສງສະຫວ່າງຈາກ “ເສັ້ນທາງເດີມ” ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ໃດເຫັນມາກ່ອນ, ແລະເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ສອດຄ່ອງກັບແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍມາຕັ້ງແຕ່ວັນທີ December 31, 2023. ມັນກໍາຈັດຄວາມສົງໄສທັງປວງວ່າ ແມ່ນອິດສະລາມນັ້ນເອງທີ່ໂຈມຕີ Nashville. ແສງສະຫວ່າງນັ້ນສ່ອງໃຫ້ເຫັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນຄໍາຖະແຫຼງ omega ຕໍ່ຂໍ້ໂຕ້ຖຽງ alpha ໃນປີ 2024 ກ່ຽວກັບພວກໂຈນຂອງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ, ແລະມັນຍັງເປັນສັນຍາລັກ omega ຂອງການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບສັນຍາລັກດຽວກັນນັ້ນ ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣດ. ມັນຊີ້ບອກວ່າ ອິດສະລາມໃນຄໍາພະຍາກອນເວລາຂອງ Revelation nine ແມ່ນຂ່າວສານພາຍນອກ ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດພາຍໃນຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພວກເຮົາໄດ້ສອນຄວາມຈິງນີ້ມາໄລຍະໜຶ່ງແລ້ວ, ແຕ່ບັດນີ້ມັນສາມາດຖືກສະແດງໄດ້ໃນເສັ້ນດຽວ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ Revelation nine ແລະສິ້ນສຸດໃນ Revelation eleven. ຊ່ວງເວລາສີ່ປີທີສາມ ທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຄໍາພະຍາກອນເວລາຂອງອິດສະລາມ ຊຶ່ງໄດ້ສໍາເລັດໃນຊ່ວງຈາກ 1840 ເຖິງ 1844, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໂດຍແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່ແຫ່ງ Revelation eleven ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ.

ໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 37 ການຍົກຂຶ້ນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ເປັນກອງທັບນັ້ນ ເປັນຂະບວນການສອງຂັ້ນຕອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ແລ້ວໂດຍການສ້າງອາດາມ. ປະການທໍາອິດ ອາດາມຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈາກດິນເຫນຽວ, ແລ້ວຈາກນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງພັດລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດເຂົ້າໃນລາວ. ໃນ ເອເຊກຽນ ຄໍາພະຍາກອນຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ກໍ່ຮ່າງກາຍທີ່ຕາຍແລ້ວຂຶ້ນ, ແຕ່ພວກມັນຍັງຄົງຕາຍຢູ່. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ລົມທັງສີ່ໄດ້ຖືກພັດເຂົ້າໃສ່ຮ່າງກາຍເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະພວກມັນກໍລຸກຂຶ້ນເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງຢ່າງຍິ່ງ. ຈໍານວນສາມສິບແປດ ແລະ ສີ່ສິບ ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຂັ້ນຕອນນັ້ນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.